Συντάκτης: Kostas Bertsias

photo by Golfi

Α’ Η λέξη άγιος δηλώνει αυτόν που δεν έχει σχέση με την αμαρτία.
Έτσι, επειδή μόνο ο Θεός δεν έχει σχέση με την αμαρτία, Αυτός είναι ο Άγιος.

Επίσης Άγιος είναι και ο Χριστός ο Οποίος είπε, « τίς ἐξ ὑμῶν ἐλέγχει με περὶ ἁμαρτίας; » (Ιω. η’, 46).
Οι πιστοί λοιπόν ομολογούν και λένε, Άγιος ο Θεός, Άγιος ισχυρός, Άγιος αθάνατος, ελέησον ημάς.

Με το ελέησον ημάς προφανώς δηλώνουν ότι δεν είναι απαλλαγμένοι από την αμαρτία και ζητούν να τους ελεήσει ο Θεός και να τους αγιάσει.

Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι θα είναι επί της γης αναμάρτητοι και θα λένε ότι δεν έχουν αμαρτία γιατί, « ἐὰν εἴπωμεν ὅτι ἁμαρτίαν οὐκ ἔχομεν, ἑαυτοὺς πλανῶμεν καὶ ἡ ἀλήθεια οὐκ ἔστιν ἐν ἡμῖν » (Α’ Ιω. α’, 8).
Αυτό δεν το έλεγαν ούτε οι Άγιοι της Εκκλησίας, στην επίγεια ζωή τους.

Όταν ο Λειτουργός εκφωνεί, « Τα άγια τοις αγίοις», ο Χορός απαντά, « Εις άγιος, εις Κύριος, Ιησούς Χριστός, εις δόξαν Θεού Πατρός. Αμήν ».

Β’ Η λέξη άγιος όμως έχει και άλλη σημασία.
Δηλώνει κάποιον που είναι αφιερωμένος στο Θεό ή επιλεγμένος για κάποιο άγιο και ιερό έργο.

Έτσι, για παράδειγμα, οι προσφωνήσεις, άγιε δέσποτα, άγιε πάτερ, άγιε επίτροπε κ. ά. δεν αναφέρονται στην προηγούμενη σημασία της λέξης άγιος.

Δεν υπάρχει λόγος λοιπόν ένας που από κάποιον, σύμφωνα με τα παραπάνω, προσφωνείται άγιος, να αντιδράσει και να του πει, δεν είμαι άγιος, ο Θεός είναι Άγιος.

Ιωάννης Χ. Δήμος πτχ. Θεολ. & Φιλοσ. Πανεπιστημίου Αθηνών

Επισκεφθείτε τις ομάδες μας και ακολουθήστε μας πατώντας εδω 👉 ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΩΡ (ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΛΥΤΡΩΤΗΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ)

Δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος που ήσουν έναν χρόνο πριν, ένα μήνα πριν, μια εβδομάδα πριν. Συνεχώς μεγαλώνεις. Οι εμπειρίες δεν σταματούν. Αυτό είναι ζωή!

Το δύσκολο για τον ηγέτη είναι:

Να είναι δυνατός αλλά όχι αυταρχικός.

Να είναι ευγενικός αλλά όχι αδύναμος.

Να είναι τολμηρός αλλά όχι παλικαράς.

Να είναι προσεκτικός αλλά όχι αδρανής.

Να είναι μετριόφρων αλλά όχι ντροπαλός.

Να είναι περήφανος αλλά όχι αλαζόνας.

Να έχει χιούμορ χωρίς να είναι σαχλός.

 

Όλες οι πλατείες όλων των πολιτειών της Ελλάδος είχανε πλατάνια. Κάτω απ’ τα κλωνάρια του γέρο-πλάτανου της Κω καθόντουσαν οι νησιώτες, έπιναν καφέ και ναργιλέ, συζητούσαν. Σκιερά πλατάνια στο προαύλιο της Αγίας Σοφίας της Θεσσαλονίκης. Πλατάνια στην Δεξαμενή και στο Κολονάκι. Πλατάνια στην πλατεία της Κηφισιάς. Πλατάνια, εκεί ψηλά, στ’ Αλώνια της Πάτρας. Πλατάνια στην βενετσιάνικη πλατεία τ’ Αναπλιού. Πλατάνια στην Βαρβάρα της Δράμας, που τα έκοψαν οι καραβανάδες μόλις προ πέντε ετών. Ο πλάτανος του Λευκού Πύργου σώθηκε χάρη στην προσωπική παρέμβαση του γεωπόνου Δημ. Στυλιανίδη, που διευθύνει την υπηρεσία των δημοτικών κήπων. Αμφιβάλω αν υπάρχει ακόμα ο πλάτανος, έξω από την Καλαμάτα, όπου – καθώς λένε- κρέμασε δεκάδες ρομιούς ο Μπραϊμης (απεθαύμασα αυτό το γιγάντιο έργο το ’69). Ένας πελώριος πλάτανος σκέπαζε το ευρύχωρο σταυροδρόμι των οδών Κωνσταντίνου Παλαιολόγου – Παλαιάς Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης΄στη σκιά του έπαιζαν τάβλι τούρκοι και ρομιοί, ενώ οι κάργες τους κουτσουλάγανε ολημερίς. Οι τούρκοι δεν πειράζανε τα πετούμενα. Ο Μεταξάς ξεκίνησε μιαν εκστρατεία εναντίον της κάργας, προαναγγέλοντας την αντίστοιχη εκστρατεία του Μάο εναντίον των σπουργιτιών. Στον ουρανό της Θεσσαλονίκης πετάγανε χιλιάδες κάργες, δεκοχτούρες, κιρκινέζια. Τα κιρκινέζια (αλλού τα λένε ανεμογάμηδες) ζούσαν στα χατίλια των τουρκόσπιτων. Οι δεκοχτούρες προτιμούσαν τα κυπαρίσια των νεκροταφείων. Στην Ροτόντα διανυκτέρευαν σχεδόν όλες οι κάργες της Θεσσαλονίκης. Μέσα σε δεκάξι αιώνες δημιουργήθηκε στον κρυφό περιμετρικό διάδρομο, πούναι κάτω από το θόλο της Ροτόντας, ένα χοντρό στρώμα από κονιορτοποιημένες κουτσουλιές. Αχ, τα εγγόνια των γραικύλων θα κλάψουν με μαύρο δάκρι… (

Ηλίας Πετρόπουλος Ο τούρκικος καφές εν Ελλάδι, εκδ. ΝΕΦΕΛΗ, πρώτη έκδοση 1979)

Αν μια ελεύθερη κοινωνία δεν μπορεί να βοηθήσει του πολλούς, που είναι φτωχοί, τότε δεν μπορεί να σώσει του λίγους, που είναι πλούσιοι.

Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι.

35ος πρόεδρος των ΗΠΑ.

•Πριν από τρία χρόνια παρουσίασα στον Ιανό ένα βιβλίο μου. Είχαν μιλήσει γι αυτό και τους ευχαριστώ και πάλι ο Χρήστος Χωμενίδης, ο Γιωργος Ανωμεριτης, ο Σπύρος Ταλιαδουρος με συντονισμό της Κατερίνας Μπακογιάννη. Μαζί τους και ο αείμνηστος Γιάννης Καραχισαριδης. Ο τίτλος είναι «Όταν το μέλλον έπαιζε κρυφτό.1956-1974 ιστορία και ιστορίες».

Εκεί διηγούμαι την ιστορία της μετεμφυλιακής Ελλάδας μέσα από τα μάτια δύο παιδιών.Της αφεντιάς μου που μεγάλωσε στα πούπουλα μιας οικογένειας της ανερχόμενης αστικής τάξης. Του Αντρέα Πιστικού που γεννήθηκε την ίδια χρονιά με μένα (1956) σε ένα πάμπτωχο χωριό της Αιτωλοακαρνανίας και μεγάλωσε σε ένα ορφανοτροφείο των Πατρών. Συγκρίνω τις δυο ανόμοιες πορείες στην μετεμφυλιακή πραγματικότητα. Μεταξύ άλλων το Κολλέγιο Αθηνών και το σχολείο του Ορφανοτροφείου. Πως αντανακλούσε ο τότε κόσμος στα μάτια δυο παιδιών σε δραματικά διαφορετικά περιβάλλοντα.

Το θαύμα που έγινε. Στο μεγάλο χωνευτήρι της μεταπολίτευσης οι δυο αυτοί άνθρωποι συναντήθηκαν και συνεργάστηκαν, ως δικηγόροι Αθηνών, ως αστοί ,στην αχανή αστική τάξη που δημιουργήθηκε συντρίβοντας τις ταξικές διακρίσεις της προδικτατορικής Ελλάδας.
•Γιατί σας τα λέω αυτά. Η ιστορία του Αντρέα στο ιδιωτικής φιλανθρωπικής πρωτοβουλίας ορφανοτροφείο ήταν επώδυνη.Καταγράφω από τις διηγήσεις του σκληρές και ανελέητες συνθήκες στο παρασκήνιο του ιδρύματος. Όμως να τι μου είπε. Αν δεν είχα μεγαλώσει εκεί ξέρεις τι θα ήμουνα; Άκληρος αγρότης στη Μαλεσιάδα.

Σήμερα ο Αντρέας όπως εγώ συμπλήρωσε 40 χρόνια ενεργού δικηγορίας στην Αθήνα. Η πραγματικότητα είναι πολύπλοκο, μπερδεμένο αφήγημα. Πολυπαραμετρικό.

•Τίποτα για να το ξεκαθαρίζουμε δεν νομιμοποιεί την κακοποίηση.Τίποτα.Η Ελλάδα του 2023 δεν μπορεί να είναι η Ελλάδα του 1960 . Όμως σε ένα αδύναμο και ανοργάνωτο Κράτος η ιδιωτική πρωτοβουλία είναι «Αναγκα και Θεοί πείθονται». Εκατοντάδες παιδιά, και το λέω μετά λόγου γνώσεως, που θα ήταν τρόφιμοι των φυλακών, γίνονται οι αυριανοί επιστήμονες η έντιμοι εργαζόμενοι οικογενειάρχες με άριστη έξωθεν μαρτυρία και πορεία. Η Κιβωτός έχει δώσει τέτοια παιδιά.Ότι και να έχει γίνει αυτό πρέπει να μην απαξιωθεί.Το λέω για αυτούς που θα αναλάβουν.Γιατί δεν αρκεί να είσαι πρόσωπο κύρους η διδάκτωρ για να κάνεις αυτή τη δουλειά.Έχω δει απλές γυναίκες εθελόντριες να κάνουν θαύματα με ένα μόνο τυπικό προσόν.Την αγάπη.

Πάνος Μπιτσαξής