“Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Αυτή είναι η μάχη της ζωής μας”, δήλωσε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Antonio Guterres με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. “Ένα εκατομμύριο είδη απειλούνται με εξαφάνιση. Οι ωκεανοί είναι υπό πίεση. Η ατμοσφαιρική ρύπανση αφαιρεί επτά εκατομμύρια ζωές κάθε χρόνο και καταστρέφει την ανάπτυξη των παιδιών. Πολλοί ατμοσφαιρικοί ρύποι προκαλούν επίσης την υπερθέρμανση του πλανήτη. Και η κλιματική αλλαγή είναι μια υπαρξιακή απειλή”.
Εξόρμηση στην Πάρνηθα
Δεκαετία 80
Η επταψήφια δικαίωση του Ιτούδη
Πριν από 18 μέρες έγινε ο πρώτος έλληνας κόουτς που κατέκτησε δεύτερη ευρω-Κούπα. Από χθες (Τρίτη) είναι και ο πιο ακριβοπληρωμένος. Το νέο, μυθικό του συμβόλαιο με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας είναι η δίκαιη επιβράβευση του Δημήτρη Ιτούδη, που ξενιτεύτηκε δύο φορές για να κυνηγήσει το όνειρό του
Sportscaster / protagon
Της Αναλήψεως: Μεγάλη Γιορτή Της Ορθοδοξίας Σήμερα 6 Ιουνίου
«Ὁ Κύριος ἀνελήφθη εἰς οὐρανούς, ἵνα πέμψῃ τὸν Παράκλητον τῶ κόσμω, οἱ οὐρανοὶ ἡτοίμασαν τὸν θρόνον αὐτοῦ, νεφέλαι τὴν ἐπίβασιν αὐτοῦ, Ἄγγελοι θαυμάζουσιν, ἄνθρωπον ὁρῶντες ὑπεράνω αὐτῶν, ὁ Πατὴρ ἐκδέχεται, ὃν ἐν κόλποις ἔχει συναϊδιον, Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον κελεύει πᾶσι τοὶς Ἀγγέλοις αὐτοῦ, Ἄρατε πύλας οἱ ἄρχοντες ἡμῶν, Πάντα τὰ ἔθνη κροτήσατε χείρας. ὅτι ἀνέβη Χριστός, ὅπου ἣν τὸ πρότερον».
Μενεξέδες και ζουμπούλια
και θαλασσινά πουλιά…
Η λίμνη που χρόνο με το χρόνο μίκραινε και άλλαζε χρώμα, έλεγε τα παράπονά της στο γερο-πλάτανο που ορθωνόταν πλάι της. Αναπολούσε με καμάρι τα παλιά χρόνια που ήταν πολύ μεγαλύτερη, έλεγε για τα πολλά ψάρια που υπήρχαν στα καθαρά νερά της, για τη χαρά των κατοίκων του χωριού όταν τα μάζευαν στα δίχτυα τους και για τις παρέες των νεαρών που έκαναν βόλτα στην παραλία ή βαρκάδα στα ήρεμα νερά της τραγουδώντας ή φλερτάροντας.
Έλεγε ακόμη πως, καθώς ήταν μικρή η απόσταση από τη μεγάλη πόλη, και με τους δρόμους «ταχείας κυκλοφορίας» που φτιάχτηκαν, άρχισαν να ξεφυτρώνουν γύρω της τετράγωνα κτήρια με φουγάρα. Ήταν βολικό το μέρος για όσους τα έκτιζαν, γιατί τα λύματα και ό,τι άλλο περίσσευε, τα έριχναν στα ρέματα που οδηγούσαν στη λίμνη. Οι κάτοικοι, πάλι, των γύρω χωριών που πίστευαν ότι είναι προνομιούχοι και ζούνε σε τόπο με άφθονο νερό, με ευκολία και χωρίς πολλές διαδικασίες το αντλούσαν από τα πηγάδια που άνοιγαν στην γύρω περιοχή, για να ποτίζουν καλλιέργειες που ήθελαν νερό. Χαίρονταν οι περισσότεροι για την «ανάπτυξη» του τόπου τους, και δεν τους απασχολούσε αν υπήρχε ο κατάλληλος έλεγχος ή αν άλλαζε η φυσιογνωμία της περιοχής τους.
Ούτε πάλι φαίνεται να ανησύχησαν όταν άρχισαν να βιώνουν τα πρώτα αποτελέσματα της υποβάθμισης του χώρου που ζούσαν. Όλοι οι σχεδιασμοί της περιβόητης «ανάπτυξης» μπορεί μεν να αφορούσαν την λίμνη, αλλά για τη συντήρηση και διατήρησή της μάλλον αδιαφορούσαν. Μια τα χρήματα ήταν λίγα, μια οι προσλήψεις προσωπικού περιορισμένες. Ακριβή, βλέπεις, ήταν η «ανάπτυξη» έτσι όπως την είχαν σχεδιάσει. Σιγά σιγά όμως και χρόνο με το χρόνο άρχισε να μειώνεται η έκταση της λίμνης, να θολώνουν τα νερά της και να λιγοστεύουν τα ψάρια μέχρι που σχεδόν εξαφανίστηκαν.
Είπε λοιπόν η λίμνη στο γερο- πλάτανο: «για τις πολλές χάρες που είχα, και για τη σημερινή μου κατάντια έγραφαν και γράφουν οι εφημερίδες. Τώρα ‘’επιδοτούμαι’’, έτσι λένε οι χωριανοί. Κάποιοι μάλιστα υποστηρίζουν ότι θα γίνω όπως ήμουν κάποτε, αλλά τι τα θέλεις, η λάμψη μου άρχισε να φθίνει με τον καιρό. Μια περίοδο πήγαιναν κι έρχονταν οι ‘’μελετητές’’, όπως τους έλεγαν. Από υποσχέσεις, δόξα τω Θεώ, άκουγες πολλές, στις συγκεντρώσεις τα λόγια τους περίσσευαν, ήταν ευχάριστα και όλο μιλούσαν για έργα και λεφτά που χρειάζονται. Τη θεσμοθέτηση όμως κανόνων και ελέγχων που θα περιόριζαν το μαρασμό μου, την άφηναν για το μέλλον. Ίσως και να σκέφτονταν ότι μπορεί να αλλάξουν οι σχεδιασμοί αυτών που με ρυπαίνουν, ότι δεν θα έχουν πλέον οικονομικά οφέλη και θα φύγουν. Έτσι, δεν προέκυψε τελικά τίποτα καινούργιο και σπουδαίο, τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου.
Ανέξοδες και ευχάριστες είναι οι υποσχέσεις, γερο-πλάτανε. Στην υλοποίησή τους όμως είναι η δυσκολία, όταν δεν υπάρχει ολοκληρωμένη γνώση και συγκεκριμένος σχεδιασμός. Τα παιδιά συνεχίζουν ακόμα να χαίρονται, όταν έρχονται κοντά μου. Οι μεγαλύτεροι όμως προτιμούν τα μαγαζάκια που είναι απέναντι. Να, εκείνα που οι ταμπέλες γράφουν ‘’ρεστοράν’’ και που πιο παλιά έγραφαν ‘’ταβέρνα’’ ή ‘’κουτούκι’’ και το όνομα του αφεντικού».
Ο Πλάτανος σείοντας τότε τη φυλλωσιά του, άρχισε να της διηγείται μια ιστορία:1
Μία φορά ήτανε ένας σουλτάνος αιμοβόρος και τον καταριότανε όλος ο κόσμος. Τη νύχτα γινότανε «τεπτίλι», δηλ. έβαζε ξένα ρούχα, και γύριζε μέσα στα σοκάκια και στα μαγαζιά, για να δει τι έλεγε ο κόσμος γι’ αυτόν. Από παντού άκουγε κατάρες και βλαστήμιες. Μα δεν απελπιζότανε. Δυό-τρία χρόνια έβγαινε στη βόλτα, μα δεν άκουσε μήτε έναν άνθρωπο να πει καλόν λόγο για τον σουλτάνο. Απάνω στα τρία χρόνια, εκεί που περπατούσε ένα βράδυ σ΄ έναν δρόμο, μια γριά, πολύ γριά, τον γνώρισε, κι είπε: «Πολυχρονεμένε μου σουλτάνε, μέρες να κόβει ο Αλλάχ από μένα, χρόνια να σου τις δίνει».
Ο σουλτάνος παραξενεύτηκε πως βρέθηκε άνθρωπος να τον ευχηθεί, και ρώτησε τη γριά τι καλό είχε δει από αυτόν και τον ευχιότανε. Κι η γριά του είπε: «Εγώ θα σου πω την αλήθεια και δεν με μέλει αν με σκοτώσεις, γιατί είμαι γριά . Εγώ έφταξα τρεις σουλτάνους, τον παππού σου, τον πατέρα σου κι εσένα». «Λοιπόν», της λέγει ο σουλτάνος, «τι άνθρωπος ήτανε ο παππούς μου;» «Ο παππούς σου», λέγει η γριά, «ήτανε κακός άνθρωπος. Κρέμαζε, παλούκωνε, έσφαζε». «Κι ο πατέρας μου;» τη ρωτά ο σουλτάνος. «Ο πατέρας σου ήτανε χειρότερος από τον παππού σου», λέγει η γριά. «Κι εγώ», τη ρωτά ο σουλτάνος, τι άνθρωπος είμαι;» «Εσύ είσαι πιο παλιάνθρωπος από τον πατέρα σου». «Και τότε, γιατί με πολυχρονίζεις;» τη ρωτά πάλι ο σουλτάνος. «Σε πολυχρονίζω, επειδή ο πατέρας σου ήτανε χειρότερος από τον παππού σου, κι εσύ χειρότερος από τον πατέρα σου, παρακαλώ τον Θεό να σε πολυχρονίζει, γιατί αυτός που θα ’ρθει ύστερα από σένα, θα ΄ναι ακόμα χειρότερος»
Τη συζήτηση διέκοψε ο θόρυβος από ένα φορτηγό-βυτίο που σταμάτησε στην άκρη της λίμνης. Ο οδηγός κατέβηκε σιγοτραγουδώντας «η ζωή τραγούδι θέλει φτάνουν τα προβλήματα..», σήκωσε το μοχλό πλάι στην καρότσα και άδειασε όλο το περιεχόμενό της.
Ένα ζευγάρι πελαργών πέταξε απέναντι.
________________________________
1 Όπως λέει αυτή την ιστορία ο Φώτης Κόντογλου στο βιβλίο του «Ευλογημένο Καταφύγιο».
~ Του Παύλου Πατσώνη, Δασολόγου
Πηγή:dasarxeio.com
by Αντικλείδι , https://antikleidi.com
Από το fb αντιγραφή 
Ιερά μόνη Αναλήψεως Σκούρτων
View master: Το παιχνίδι θρύλος
Με αυτό το επαναστατικό παιχνίδι μεγάλωσε η γενιά μας
Το πρώτο view master κατασκευάστηκε το 1938, στο Όρεγκον των ΗΠΑ και ήταν προϊόν συνεργασίας δύο ανθρώπων. Του Χάρολντ Γκρέιβς, προέδρου μιας εταιρίας παραγωγής φωτογραφικών ειδών, και του Γούιλιαμ Γκρούβερ, υπαλλήλου της εταιρίας, που κατάφερε να βελτιώσει τη λήψη στερεοσκοπικών φωτογραφιών, των 3D δηλαδή.
Oι δύο άντρες ένωσαν τις δυνάμεις τους έφτιαξαν αυτό το θρυλικό παιχνίδι. Το view master!
Το view master ήταν ένα παιχνίδι που έμοιαζε με κιάλια. Στο μπροστινό του μέρος είχε μια υποδοχή, στην οποία τοποθετούνταν ένας χάρτινος δίσκος με φωτογραφίες. Κάθε μια από αυτές τις φωτογραφίες ήταν μια στατική τρισδιάστατη εικόνα.
Ο κάθε δίσκος χωρούσε εφτά διαφορετικές εικόνες. Με το πάτημα ενός κουμπιού, μια ολόκληρη ιστορία 3D ξεδιπλωνόταν μπροστά στα μάτια μικρών και μεγάλων. Τα θέματα των χάρτινων ταινιών ήταν αμέτρητα. Από διάσημα καρτούν της εποχής, μέχρι ταξιδιωτικές φωτογραφίες διαφόρων χωρών, που δημιουργούσαν έναν τρισδιάστατο τουριστικό οδηγό…
Το view master ήταν πολύ επαναστατικό, καθώς μιλάμε για μια εποχή πολύ πριν υπάρξει το οικιακό βίντεο. Οι εικόνες του ήταν τόσο εντυπωσιακές που οι χρήστες, ειδικά οι μικρότερης ηλικίας, ήταν ικανοί να βλέπουν το ίδιο ταινιάκι ξανά και ξανά, χωρίς να το βαριούνται. Στην Ελλάδα το view master έγινε πολύ γνωστό τη δεκαετία του 1980. Τότε, ήταν στην κορυφή της λίστας των δώρων για παιδιά. Οι πιο αγαπημένες ταινίες φυσικά ήταν αυτές με τους ήρωες της Ντίσνεϊ.
Τα χρόνια πέρασαν. Η διάδοση της τηλεόρασης και αργότερα του βίντεο, έκανε τo view master να ξεχαστεί. Σήμερα, η τρισδιάστατη εικόνα είναι τόσο διαδεδομένη, που το view master δε θα εντυπωσίαζε πλέον τα παιδιά. Τα περισσότερα από αυτά, έχουν φορέσει τρισδιάστατα γυαλιά και έχουν παρακολουθήσει τις αγαπημένες τους 3D ταινίες στο σινεμά.
Όσο προχωράει η τεχνολογία χάνεται ο ρομαντισμός, και το view master αρχίζει να γίνεται σιγά-σιγά ένας μύθος! Εσείς θυμάστε το αγαπημένο view master;
Πηγή: https://www.facebook.com/Leveti.gr
Τελειώνουμε σιγά σιγά ….
Αγροτικό μνημείο στο Μόδι
Του Παναγιώτη Δημάκη, υπεύθυνου του Ιστορικού
Αρχείου Δήμου Αμφικλείας – Ελατείας
Το Μόδι, είναι ένα από τα χωριά, στις παρειές τού Καλλιδρόμου Όρους, από τα αρχαιότερα τής κοιλάδας τού Κηφισού, πού διατηρεί και προβάλλει και εμπράκτως, τήν αγροτική του παράδοση, πού διέσωσε, όπως και το ελληνικό του όνομα, χάρη στήν αφοσίωση και προσήλωση τών κατοίκων του, στήν παραγωγή εξαιρετικών προϊόντων, οσπρίων και δημητριακών, τής ευλογημένης και ποτισμένης με ιδρώτα και μόχθο, πατρικοδοσμένης γής.
Εξ ιδίων, οι φιλοπρόοδοι κάτοικοι, με εμπνευστή και οδηγό τον κ. Ι Σακελλαρίου, ίδρυσαν αυτό, το μικρό μνημείο τής Αγροτιάς, στήν μικρή νοικοκυρεμένη Πλατεία, τιμώντας τήν μακρά σειρά τών κεκοιμημένων προγόνων, πού αναλώθηκαν στήν πραγματική, αγροτική πρωτογενή παραγωγή.
Η ευρηματική σύνθεση, από το αλάθητο λαϊκό επιλεκτικό κριτήριο, τού αρότρου, σφηνωμένου σε αρμοσμένους λίθους, αιχμαλωτίζει αμέσως τον θεατή.
Εύγε στο Μόδι, πού παρά τα σημερινά ισχνά πολιτιστικά δεδομένα, διατηρεί ζώντα τα πατρικά του κληροδοτήματα.
Τα αγροτικά μνημεία, είναι εξαιρετικά σπάνια και πρέπει, να τούς αποδίδεται διαρκώς τιμή, αφού αφορούν σκληρούς αγώνες και μάχες, σε ειρηνικά όμως πεδία. Σπανιότατα μάλιστα, οι αγροτικοί πληθυσμοί, σε μία συγκυρία ή ευτυχή στιγμή, υπερβαίνουν, όπως εδώ, τήν τρέχουσα σκληρή καθημερινότητα, δημιουργώντας ένα, συλλογικό μνημείο, πού χαρακτηρίζει τον τόπο και τόν χώρο, μίας Μικροκοινωνίας, με δομές ιστό και δημιουργικό πυρήνα. Η επιτυχής επιλογή, ώς προτύπου μάλιστα, τού αρότρου, βασικού εργαλείου, από τα χρόνια τού Ησιόδου, ώς προγονική ενθύμηση είναι ευρηματική, όπως ευρηματική είναι και η σύνδεση, με τήν συμπίεση και αναδίπλωση, τού φτερωτού, μέσα σε λίθινα όρια, αρότρου, πού υπαινίσσεται, τον κάματο και τή βάσανο τών αγροτών, αλλά και τήν αρχαία παράδοση, καταστροφής σε ταφικά μνημεία. ειδών καθημερινής ανάγκης.
Πηγή: tymfristos.blogspot.com
Επιμέλεια-Ανάρτηση: Τάκης Ευθυμίου
Συναίσθηση
Η σπουδαίοτητα της συναίσθησης στην ανθρωπινη κοινωνία είναι προφανής και βασικά η συναίσθηση είναι προϊόν του υποσυνείδητου και σε αυτό το σημείο ο άνθρωπος μοιάζει με τα ζώα που και αυτά έχουν συναίσθηση ,τελευταίες έρευνες δείχνουν πως και ο φυτικός κόσμος έχει μια μορφή συναίσθησης .
Η ενσυναίσθηση (empathy) νομίζω ότι είναι η πιο παρεξηγημένη λέξη στην ψυχιατρική και στις νευροεπιστήμες γενικότερα. Παρότι μερικές φορές η λέξη μεταφράζεται λανθασμένα ως συναίσθηση, ουσιαστικά στα ελληνικά σημαίνει να μπαίνουμε στη θέση του άλλου και να βλέπουμε τον κόσμο με τα δικά του μάτια.
Ο Αγγλοσαξονικός όρος empathy προέρχεται όντως από την αρχαιοελληνική γραμματεία, χωρίς με κανέναν τρόπο να σημαίνει εμπάθεια. Η λέξη εμπάθεια στα ελληνικά σημαίνει το μίσος για τον άλλον, ενώ για τους Αγγλοσάξονες σημαίνει την συναίσθηση του άλλου. Με λίγα λόγια πρέπει να βλέπουμε με τα μάτια του άλλου και να ακούμε με τα αυτιά του. Όταν κάποιος κλαίει ή σφαδάζει από τον πόνο, εύκολα κανείς μπορεί να καταλάβει τα συναισθήματά του. Τι γίνεται όμως όταν παρατηρείς ένα ανέκφραστο πρόσωπο σε σημείο που να μην ξέρεις εάν αυτός χαίρεται ή λυπάται;Πρέπει να εκπαιδευτούμε στην ενσυναίσθηση ώστε να μπορεί να είναι πιο αποτελεσματική η επικοινωνία μας.
Παρνηθέας Αλλοτινός