Συντάκτης: Kostas Bertsias

Στη γλωσσική ομάδα Υπογλώσσια ανέκυψε χτες, για πέμπτη ή δέκατη φορά, το… ακανθώδες ερώτημα αν “το σωστό” είναι να λέμε “αυτό αφορά τον τάδε” ή “αυτό αφορά στον τάδε”. Έτσι γίνεται όταν συζητάμε στα ιστολόγια, τα φόρουμ και τα κοινωνικά μέσα, αφού το κοινό που απαρτίζει την ομήγυρη ανανεώνεται και μεταβάλλεται κι έτσι τα ίδια ερωτήματα, παρόλο που έχουν συζητηθεί ήδη, τίθενται ξανά και ξανά.

Το θέμα το έχουμε συζητήσει και εδώ, στο ιστολόγιο -και ως απάντηση στην ερώτηση παρέθεσα το περσινό μας άρθρο.

Μια φίλη, που είναι μάχιμη φιλόλογος, σχολίασε ως εξής:

Συμφωνώ απολύτως με την απρόθετη χρήση – και επίσης ταιριάζει περισσότερο στο γλωσσικό μου αισθητήριο. Αλλά έχω το εξής πρόβλημα: κρίνομαι ως φιλόλογος και στο μυαλό πολλών, αν με ακούσουν να λέω “αφορά το”, θα χαρακτηριστώ αστοιχείωτη. Αυτό με “υποχρεώνει” να χρησιμοποιώ το “αφορά στο”, ώστε να είμαι “σωστή” σε κάθε περίπτωση.

Και συνόδεψε το σχόλιό της με μια λυπημένη φατσούλα

για να δείξει ότι δεν το κάνει με χαρά της αυτό.

Η φίλη μας δηλαδή παραδέχτηκε ότι ενώ εκείνη θεωρεί σωστή και στρωτή τη σύνταξη “αυτό αφορά την τάξη μας”, επειδή είναι φιλόλογος και φοβάται μήπως άλλοι (γονείς μαθητών; συνάδελφοι; ο διευθυντής;) τη χαρακτηρίσουν αστοιχείωτη, εξαναγκάζεται να χρησιμοποιεί τη σύνταξη “αυτό αφορά στην τάξη μας” για να έχει τα νώτα της καλυμμένα (αυτήν ακριβώς τη διατύπωση χρησιμοποίησε στη συνέχεια της συζήτησης.

Το βρίσκω ανθρώπινο από μέρους της αλλά εξοργιστικό που αναγκάζεται σε μια τέτοια γλωσσική αυτολογοκρισία και στρέβλωση.

Της έγραψα: Αχ, σας καταλαβαίνω, αλλά είναι σωστό να κάνουμε το χατίρι των ηλιθίων; (Διότι ηλίθιος είναι όποιος κακοχαρακτηρίσει φιλόλογο επειδή γράφει “αφορά το τάδε θέμα” αντί για “αφορά στο τάδε θέμα”).

Τη δική μου θέση την ξέρετε. Θεωρώ εξίσου αποδεκτούς τους δύο τύπους και προσωπικά χρησιμοποιώ τον απρόθετο (“αφορά το”) πάντοτε. Άλλοι (λιγότεροι προς το παρόν) χρησιμοποιούν πάντοτε τον εμπρόθετο τύπο, κάποιοι χρησιμοποιούν πότε τον ένα και πότε τον άλλον ενώ κάποιοι κάνουν και διάκριση ανάλογα με τις σημασίες του ρήματος.

Το βέβαιο είναι ότι πριν από 25 χρόνια ο απρόθετος τύπος (αφορά το) ήταν ακόμα πιο συχνός απ’ό,τι είναι σήμερα. Την αύξηση της χρήσης του εμπρόθετου τύπου μπορούμε να την αποδώσουμε σε σημαντικό βαθμό στο λεξικό του Γ. Μπαμπινιώτη.

Στο λεξικό αυτό, σημειώνεται, σε ειδικό πλαίσιο και με μαύρα στοιχεία:

Η χρήση αφορά σε είναι λογιότερη και πιο προσεγμένη.

Πηγή: sanantakos.wordpress.com

Editorial

Σε μια περίοδο, όπου η επιχειρημα- τική ηθική αποτελεί άγνωστο όρο για κάποιους εξ όσων δραστηριοποι- ούνται στο επιχειρείν στην Ελλάδα, και μάλιστα και για νεόκοπους επι- χειρηματίες, υπάρχουν και φωνές, οι οποίες έρχονται να θυμίσουν σε όλους τα αυτονόητα στην επιχειρη- ματική πρακτική, που – δυστυχώς, όμως – παραμένουν ζητούμενα για πολλούς.

Άκουσα με πολλή προσοχή χθες, στη Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ, τον ακαδημαϊκό, ομότιμο καθηγητή του Μετσόβειου Πολυτεχνείου, Θεοδόση Τάσσιο, να συζητά με το Θεόδωρο Φέσσα και να αναφέρει την πλέον χαρακτηριστική φράση: “Το ήθος γεννά πλούτο”.

Τόσο απλά.

Νεκτάριος Β. Νώτης

[email protected]

«Όλοι έχουν ίσα δικαιώματα στην ψευδαίσθηση, αφού δεν έχουν όλοι την ίδια ικανότητα ή το ίδιο θάρρος για γνώση.».

Παναγιώτης Κονδύλης

Μια ανανεωμένη Νέα Δημοκρατία έρχεται με αυτοπεποίθηση και σιγουριά να διεκδικήσει την ψήφο όλων των Ελλήνων, τόνισε σημερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης από την Πετρούπολη στην οποία περιόδευσε αναφερόμενος στο ανανεωμένο κατά 72% ψηφοδέλτιο του κόμματος.

Οι άνθρωποι γενικά κρίνουν από τα φαινόμενα παρά από την πραγματικότητα, γιατί η όραση ανήκει σε όλους η αντίληψη όμως σε λίγους…”

Τα θανάσιμα αμαρτήματα κατά τον Γκάντι όπως τα περιγράφει ο εγγονός του ο Μαχάτμα Γκάντι στο βιβλίο του

«το δώρο του θυμού»

ευημερία χωρίς εργασία

απόλαυση χωρίς συνείδηση

εμπόριο χωρίς ηθική

επιστήμη χωρίς ανθρωπιά

γνώση χωρίς χαρακτήρα

λατρεία χωρίς θυσίες (όχι ζώων αλλά υλικών απολαύσεων και πλούτου )

πολιτική χωρίς αρχες

Και

Δικαιώματα χωρίς ευθύνες.

Ο «ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ» του ΠΟΤΗ ΣΤΡΑΤΙΚΗ

ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΚΩΝ ΜΑΣ ΧΡΟΝΩΝ

Πηγή: Ioannis Elatos Makkas

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 93 ετών ο Παναγιώτης (Πότης) Στρατίκης, εκδότης, συγγραφέας και δημοσιογράφος. Δημιουργός του περιοδικού «Μικρός Σερίφης», στο οποίο υπέγραφε ως Κώστας Φωτεινός. Γεννήθηκε το 1926 και μεγάλωσε στο Κοπανάκι Μεσσηνίας. Στην Αθήνα που εγκαταστάθηκε γνωρίστηκε με σημαντικούς ανθρώπους του Τύπου, όπως ο Στέλιος Ανεμοδουράς, ο Θέμος Ανδρεόπουλος, ο Απόστολος Μαγγανάρης, ο Νίκος Θεοφανίδης, ο Γιάννης Μαρής, ο Ηλίας Μπακόπουλος κ.α. και ξεκίνησε να εργάζεται. στον εκδοτικό χώρο, τον οποίο λάτρευε από παιδί. Η αρχή έγινε με τις μεταφράσεις που έκανε για τα περιοδικά Χτυποκάρδι και Τραστ του γέλιου, ενώ δούλεψε και στην παραγωγή του Μικρού Ήρωα. Ακολούθησε η Μάσκα, του Απόστολου Μαγγανάρη στην οποία εργάστηκε αρχικά σαν διορθωτής κειμένων, όμως αργότερα μετέφραζε αστυνομικά και γουέστερν διηγήματα. Η οξυδέρκειά του τον οδήγησε στο να γράφει και ο ίδιος κείμενα με πρωταγωνιστές τους γνωστούς ήρωες του περιοδικού, όπως ο Ζορρό και το Τσακάλι. Ακολούθησαν οι συνεργασίες του με διάφορα μεγάλα περιοδικά της εποχής όπως τα Ρομάντσο, Πρώτο, Θεατής, Γυναίκα, Φαντασία, Ελληνίδα, Πάνθεον, Βεντέττα, πότε σαν συντάκτης, πότε σαν μεταφραστής και πότε σαν μόνιμος συνεργάτης στα κείμενα. Παράλληλα ασχολήθηκε πολύ και με τη μετάφραση λογοτεχνικών κειμένων. Το 1962 αποφάσισε να κάνει το μεγάλο βήμα και να προχωρήσει ο ίδιος στην έκδοση ενός παιδικού περιοδικού. Είχε έτοιμη την ιδέα, απλώς έπρεπε να βρει και τον κατάλληλο συνεργάτη. Όταν συζήτησε το θέμα με τον φίλο του και σχεδιαστή, Θέμο Ανδρεόπουλο, εκείνος του ζήτησε να κάνουν μαζί αυτό το εγχείρημα. Έτσι την Τρίτη 13 Νοεμβρίου του 1962 σε όλα τα περίπτερα της Αθήνας εμφανίστηκε το νέο περιοδικό: ο Μικρός Σερίφης. Η επιτυχία του περιοδικού αυτού, του οποίου τα κείμενα υπέγραφε σαν «Κώστας Φωτεινός», ήταν μεγάλη και αυτό ανάγκασε τους δύο συνεταίρους να προχωρήσουν στην έκδοση και ενός δεύτερου περιοδικού με τους ίδιους ήρωες. Έτσι γεννήθηκε ο Μικρός Καουμπόυ. Ταυτόχρονα κατάφερε να αποκτήσει τα δικαιώματα για την ελληνική έκδοση ενός επιτυχημένου ξένου κόμικ: του Λούκυ Λουκ. Λίγα χρόνια αργότερα θα ιδρύσει τον Εκδοτικό Οίκο Αδελφοί Στρατίκη, σε συνεργασία με τα αδέλφια του Πέτρο και Χρήστο. Από τότε μέχρι σήμερα, ο Πότης Στρατίκης δεν έπαψε ποτέ να ασχολείται με τα εκδοτικά πράγματα. Έχει γράψει περισσότερα από είκοσι βιβλία με θέμα την Αρχαία ελληνική ιστορία. Τον Ιούνιο του 2006 τιμήθηκε από την Ένωση Συντακτών Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου για την προσφορά του, ενώ ένα χρόνο αργότερα (Ιούνιος 2007), το Ίδρυμα Προαγωγής Δημοσιογραφίας Αθανασίου Β. Μπότση τον τίμησε για την επιτυχημένη διαδρομή του στον Περιοδικό Τύπο, αλλά και για το συγγραφικό και μεταφραστικό του έργο.

Η δική μου ελευθερία τελειώνει εκεί όπου ξεκινά η δική σου – κάπως έτσι δεν προσπαθούμε να οριοθετήσουμε συνήθως τις συμπεριφορές που, στο πλαίσιο μιας κοινωνίας, είναι θεμιτές έναντι αυτών που ξεπερνούν τα όρια;

Οι επιπτώσεις της εξάπλωσης του αντιεμβολιαστικού κινήματος στη Νέα Υόρκη έχουν υπάρξει ιδιαίτερα επικίνδυνες, με την επιδημία ιλαράς να έχει ήδη οδηγήσει τις αρχές στην κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης. Σε μια προσπάθεια να ελέγξει την κατάσταση, η πολιτεία της  Νέας Υόρκης ψήφισε την περασμένη εβδομάδα υπέρ της κατάργησης της διάταξης που έδινε το δικαίωμα στους γονείς να μην εμβολιάζουν τα παιδιά τους για θρησκευτικούς λόγους. Για να έχετε μια αίσθηση της τάξης μεγέθους του προβλήματος, πάνω από 26.000 παιδιά εξαιρέθηκαν από τις απαιτήσεις εμβολιασμού για θρησκευτικούς λόγους στην πολιτεία αυτή πέρυσι.

Κάποιοι φυσικά κάνουν λόγο για καταπάτηση του δικαιώματος ελευθερίας έκφρασης, όταν όμως η άσκηση αυτού του δικαιώματος φέρνει σε κίνδυνο τόσους άλλους, δεν προσκρούει τελικά στην δική τους ελευθερία;

Στου Γιαταγάνα Κυριακή βράδυ