Αν η στόχευση του κ. Τσίπρα είναι να κάνει τον ήρωα σε μια “κινηματογραφική αποστολή εκτός έδρας”, κάνει λάθος. Η προπαγάνδα, για να γυρίσουμε στην αρχή του κειμένου, δεν αντιμετωπίζεται ούτε με απουσία μηνών των στελεχών του από οποιοδήποτε κανάλι, αλλά ούτε με σπασμωδικές κινήσεις της τελευταίας στιγμής.

Η απόφαση για άρση του εμπάργκο στο παρά πέντε και με αυτά τα επιχειρήματα, θυμίζει διαιτητή πριν την εποχή του VAR. Επιχειρείται να διορθωθεί ένα λάθος την ώρα του αγώνα, με ένα ακόμα λάθος

Πηγή: news24/7

Ο τρόπος που ένας γονιός ορίζει, διατυπώνει και επικοινωνεί τα όρια, είναι πολύ σημαντικός.

1. Οι τρόποι πειθαρχίας που θα μεταχειριστεί ένας γονιός εξαρτώνται από τη δική του ιδιοσυγκρασία, καθώς και αυτή του παιδιού του. Τι ταιριάζει στον ίδιο, με ποιο τρόπο θα το κάνει, τι πιάνει στο παιδί του; Ό,τι ξέρει ο γονιός γύρω από το χαρακτήρα και τις ευαισθησίες του παιδιού του είναι ιδιαίτερα χρήσιμο.

Μπορεί για ένα παιδί η στέρηση των παιχνιδιών του να είναι η μέγιστη τιμωρία, ενώ για ένα άλλο να μη σημαίνει κάτι. Ή μπορεί το να κοιτά τον τοίχο για λίγα λεπτά να είναι ό,τι χειρότερο, ενώ να μην ενοχλείται καθόλου άμα δε φάει σοκολάτα για μια μέρα.

2. Τα όρια πρέπει να συμβαδίζουν με το στάδιο ανάπτυξης του παιδιού και να προσαρμόζονται στα χαρακτηριστικά της ηλικίας του. Όσο πιο μικρό το παιδί, τόσο πιο σύντομες, ξεκάθαρες και λιτές οι εντολές του γονιού προς αυτό. Αν πρόκειται για βρέφος ή νήπιο που μόλις άρχισε να στέκεται στα πόδια του, ο γονιός μπορεί να στρέψει την προσοχή του σε μια άλλη δραστηριότητα.

Από την άλλη, για ένα παιδί άνω των δύο ετών, η επιβολή των ορίων είναι πιο σύνθετη διαδικασία, καθώς περιλαμβάνει διάλογο, εξηγήσεις και διαπραγματεύσεις. Συχνά το παιδί από μόνο του προκαλεί το γονιό κάνοντας ερωτήσεις, π.χ. «Γιατί μπαμπά; Δεν είναι δίκαιο!». Απαντήσεις τύπου «γιατί έτσι το λέω εγώ!» ή «είσαι μικρός ακόμα για να καταλάβεις» δεν έχουν αποτέλεσμα, δεδομένου ότι οι απαγορεύσεις που δεν συνοδεύονται από κάποια εξήγηση δε γίνονται κατανοητές από το παιδί, αλλά φαίνονται σαν περιορισμός. Κανείς δεν υπακούει απλά επειδή κάποιος του λέει ότι αυτό είναι το σωστό.

Αφήνουμε το παιδί να μας πει την άποψή του και κάνουμε ειλικρινή προσπάθεια για διάλογο. Είναι μια από τις καλύτερες επενδύσεις που μπορεί να κάνει ένας γονιός. Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν και ειδικά στην εφηβεία, το παιδί που δεν του δόθηκε ουσιαστικός χρόνος και χώρος να εκφραστεί, έχει περισσότερες πιθανότητες να αποφεύγει συζητήσεις με τους γονείς.

3. Το παιδί μαθαίνει από αυτό που κάνουμε και όχι από αυτό που του λέμε. Το προσωπικό μας παράδειγμα αποτελεί «μοντέλο» προς μίμηση για το παιδί. Αν δυσκολευόμαστε να βάλουμε όρια σε εμάς πρώτα, τότε πώς θα βάλουμε στους άλλους; Τα παιδιά κατανοούν πιο εύκολα το τι είμαστε και πώς λειτουργούμε, παρά το τι λέμε.

Για παράδειγμα, τι κάνουμε εμείς οι γονείς όταν είμαστε θυμωμένοι, αγχωμένοι, απογοητευμένοι, όταν δε γίνεται το δικό μας κλπ. Τι θα σήμαινε για το παιδί του παραδείγματός μας αν ο πατέρας του άρχιζε να του φωνάζει μέσα στο κατάστημα, το χτύπαγε ή …; Πώς θα ένιωθε εκείνο μετά;

Από την άλλη, στην περίπτωση που το χάσουμε και παραφερθούμε, δεν τελείωσαν όλα. Κανένας δεν είναι τέλειος, αλλά τον τιμά περισσότερο το να το αναγνωρίζει και να παραδέχεται τα λάθη του, γιατί έτσι γίνεται καλύτερος. Τέλειοι γονείς δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχουν και τέλεια παιδιά…

4. Δεν είναι όλα τα θέματα το ίδιο σημαντικά.  Ξεχωρίζουμε  ποια είναι προς διαπραγμάτευση  και ποια όχι, π.χ. είναι το ίδιο αν ο δίχρονος γιος μου  χοροπηδάει στα πατώματα τις ώρες κοινής ησυχίας και αν χτυπάει την αδερφή του για να πάρει ένα παιχνίδι;

Αν η έφηβη κόρη μου θέλει να βάλει το αγαπημένο της μπλουζάκι στο πάρτι ακόμα και αν αυτό είναι βρώμικο, είναι λιγότερο σημαντικό από το να επιστρέψει αργότερα από την ώρα που έχουμε συμφωνήσει. Διαχωρίζω τα ζητήματα και ασχολούμαι με κάποια, όχι με όλα, γιατί αλλιώς θα κάνω κήρυγμα όλη μέρα και το παιδί μου θα γίνει σκέτος τύραννος ή θα απομονωθεί εντελώς. Η σχέση μου μαζί του θα διαταραχθεί και αυτό δεν το θέλω με τίποτα στον κόσμο.

5. Η επικοινωνία πρέπει να είναι παρούσα και συγκεκριμένη, χωρίς αναφορές στο παρελθόν, να αφορά το «Εδώ και Τώρα»: («…και την περασμένη φορά τα ίδια έκανες!»), χωρίς προφητείες για το μέλλον («…ποτέ δεν θα αλλάξεις!») και χωρίς γενικεύσεις (πάντα, ποτέ, όλοι, κανένας…).

Πώς αισθάνεται κάποιος όταν κάνει ένα λάθος στη δουλειά και ο εργοδότης του λέει «Πάλι λάθος έκανες! Αδιόρθωτος είσαι πια! Όλοι έχουν καταλάβει πώς λειτουργεί το σύστημα, αλλά εσύ ποτέ σου!»; Ματαίωση, απόρριψη, απογοήτευση, ντροπή, χαμηλή αυτοεκτίμηση, θυμό, πίκρα, παραίτηση και καμία διάθεση για περαιτέρω προσπάθεια κλπ.

Μέσα από όλα τα παραπάνω, κατανοούμε τη μεγάλη σημασία που διαδραματίζουν τα όρια στην ανάπτυξη των παιδιών. Το είδος των οικογενειακών σχέσεων, η αυτοπεποίθηση και σιγουριά του γονέα για την επιβολή ορίων σε συνδυασμό με την έμπρακτη αγάπη προς το παιδί αποτελούν τα βασικά συστατικά της επιβολής ορίων στα παιδιά.

Τα καλά όρια πλάθουν ευτυχισμένα παιδιά, ικανούς και ολοκληρωμένους ενήλικες, οι οποίοι καθώς μεγαλώνουν θα έχουν περισσότερες ευθύνες, μα και περισσότερα δικαιώματα.

Για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να καθοδηγείται μια ομάδα, είτε πρόκειται για υπαλλήλους, είτε για μέλη μιας αποστολής, έχουν γραφτεί πολλά. Η ενθάρρυνση, το χτίσιμο εμπιστοσύνης και η αίσθηση ότι ο προϊστάμενος είναι ηγέτης και όχι ηγεμόνας είναι βασικά συστατικά για την επίτευξη της αίσθησης ότι όλοι ανήκουν στην ίδια ομάδα και όλοι συντελούν στα αποτελέσματά της.

Ο Προκόπης Παυλόπουλος φαίνεται πως δεν θα υπογράψει τελικά το Προεδρικό Διάταγμα με το σκεπτικό ότι η νέα ηγεσία του Αρείου Πάγου τοποθετήθηκε από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εν μέσω προεκλογικής περιόδου

Βασίλης Σκουρής

01 Ιουλίου 2019 10:47

Στο “συρτάρι” βάζει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος το προεδρικό διάταγμα για τον διορισμό της νέας ηγεσίας του Αρείου Πάγου. Υπενθυμίζεται ότι την Κυριακή 30 Ιουνίου έληξε η θητεία της Εισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ξένιας Δημητρίου και του Προέδρου του Αρείου Πάγου Βασίλη Πέππα.

Σύμφωνα με πληροφορίες των “Παιχνιδιών Εξουσίας”, ο Προκόπης Παυλόπουλος φαίνεται πως δεν θα υπογράψει τελικά το Προεδρικό Διάταγμα με το σκεπτικό ότι η νέα ηγεσία του Αρείου Πάγου τοποθετήθηκε από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ εν μέσω προεκλογικής περιόδου.

Σε περίπτωση που εκλεγεί εκ νέου ο Αλέξης Τσίπρας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα υπογράψει μετά τις εθνικές κάλπες ενώ εάν εκλεγεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θα επιστρέψει το διάταγμα ούτως ώστε να γίνουν οι απαραίτητες τροποποιήσεις.

Μπορώ να αντισταθώ στα πάντα εκτός από τον πειρασμό.

Ενδεχομένως ο Αλέξης Τσίπρας να ακούσει πολλά από τους συντρόφους την επόμενη μέρα. Το μόνο που δεν μπορούν να του προσάψουν είναι ότι δεν έπαιξε το παιχνίδι μέχρι το 90′. Πηγαίνοντας στον ΣΚΑΪ, θυμίζει κινηματογραφικό στρατιώτη που πετάει το όπλο και περπατάει προς το απέναντι χαράκωμα

Κώστας Γιαννακίδης