συνήθεις πλάνες

Υπεργενίκευση (Overgeneralization)

Από τις συχνότερες διαστρεβλώσεις, είναι η τάση να προκύπτει χωρίς στοιχειοθέτηση ένα γενικό συμπέρασμα μετά από θεώρηση ενός μεμονωμένου γεγονότος ή να χαρακτηρίζεται μια ολόκληρη ομάδα ατόμων από πράξεις ενός μικρού τμήματος της ομάδας αυτής

π.χ. «Μαζί τα φάγαμε» «Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες» «όλοι οι πολιτικοί είναι λαμόγια».

 Μεγαλοποίηση αρνητικών (Catastrophizing) και Υποτίμηση ή παραγνώριση θετικών (Discounting the positive)

Η τάση να μεγαλοποιείται η σημασία αποτυχιών ή αδυναμιών και ελαττωμάτων κι αντίστοιχα η τάση να υποβαθμίζονται επιτυχίες και θετικά γνωρίσματα

Κυριάκο, δώδεκα συμβουλές για να μη γίνεις Τσίπρας

Του Δημήτρη Καμπουράκη

Ένα: Αν σου εμφανιστεί κανένας φαλακρός νάρκισσος με αλλόκοτα πουκάμισα που θα δηλώνει αυθεντία στα πάντα, από οικονομία μέχρι κβαντομηχανική κι από θεολογία μέχρι εντομολογία, στείλε τον στον διάολο χωρίς δεύτερη σκέψη. Όχι μόνο θα σε καταστρέψει, αλλά μετά θα σου ζητά και τα ρέστα. Το ίδιο κάνε αν σκάσει μύτη και κανένας γέρο-μέντορας που ρουφάει δυνατά τον φραπέ του.

Δύο: Όταν θα μπαίνεις σε κάποια κρίσιμη σύσκεψη και βλέπεις τρικάμερο στημένο με οπερατέρ και σκηνοθέτες να πηγαινοέρχονται αλαφιασμένοι, να συμπεριφέρεσαι σαν να είσαι σε ζωντανή σύνδεση. Κοίτα αν είναι αναμμένο το κόκκινο φωτάκι που βρίσκεται πάνω από τον φακό της κάμερας ή εν ανάγκη ρώτα τον υπουργό τύπου τι συμβαίνει. Διαφορετικά κινδυνεύεις να λες παπαριές σε live πανελλήνια μετάδοση.

Τρία: Αν και το Μαξίμου δεν είναι ξενυχτάδικο, εσύ βάλε πόρτα κανέναν φουσκωτό. Διαφορετικά, κάθε που θα βγαίνεις απ’ το γραφείο σου στον προθάλαμο με το μαρμάρινο τζάκι, κάθε που θα σε τραβάνε βίντεο ή φωτογραφία, θα εμφανίζονται από πίσω κάτι αξύριστοι μπουζουκόβιοι που θα κάνουν δουλειές στο όνομα σου και μετά άντε μετά να αποδείξεις ότι το Μαξίμου ήταν ξέφραγο αμπέλι για όσους ήταν της προσκόλλησης.

Τέσσερα: Αν μπουκάρει στην παρέα σου κανένας αψύς αρκουδόμαγκας που παριστάνει το τέρας του Λόχνες μέσα στην πολιτική σου λίμνη, κοίτα να γίνεις εσύ πιο αψύς απ’ αυτόν και να τον πλακώσεις αμέσως στις σφαλιάρες, πριν σπάσει το σκοινί κι έπειτα δεν μαζεύεται. Αλλιώς, εσύ μια ζωή θα τον δικαιολογείς κι αυτός μια ζωή θα σε ξεφτιλίζει.

Πέντε: Έχε το νου σου στους ακροδεξιούς μπούληδες που σε πλευρίζουν, διότι πριν πεις κύμινο θα σε ντύσουν με αρβύλες, στολή παραλλαγής, παλάσκες και ξιφολόγχες και θα σε στείλουν για σκοπιά στον Έβρο. Κι όσο θα παλεύεις εσύ να ξεκολλήσεις από πάνω τους, τόσο αυτοί θα σε κάνουν σαν τα μούτρα τους.

Έξι: Να προσέχεις τους Τσιπρικούς που θα αυτομολήσουν στις τάξεις σου από τους απέναντι, διότι θα πάθεις ό,τι έπαθε και ο Τσίπρας με τους Καραμανλικούς που έκανε υπουργούς. Θα σε δουλεύουν επί τέσσερα χρόνια ότι θα σου παραδώσουν τον Τσίπρα τυλιγμένο σε μια κόλλα χαρτί γεμάτη σκάνδαλα και στο τέλος θα βρεθείς εσύ στην λαδόκολλα έτοιμος προς βρώση.

Επτά: Αν σου ‘ρθει η διάθεση να πας στα μουλωχτά διακοπές με το κότερο κάποιου μεγαλοκαρχαρία, ξάπλωσε σ’ ένα κρεβάτι και μην σηκωθείς ούτε για να κατουρήσεις, μέχρι να σου περάσει η παρόρμηση. Μην ξεχνάς ποτέ πως κι ο τελευταίος καμαρότος κι ο φτωχότερος ναύτης, έχουν κινητά με φοβερές φωτογραφικές μηχανές. Αν ήθελες κότερα, Four Seasons στα Παρίσια και καζίνα στα Λας Βέγκας, ας καθόσουν στ’ αβγά σου κι ας μην γινόσουν πρωθυπουργός.

Οκτώ: Τώρα που ξεκινάς -κι ας λένε όλοι πως δεν έχεις περίοδο χάριτος- κάρβουνο θα πιάνεις και χρυσάφι θα γίνεται. Να χεις επίγνωση πως αυτή την περίοδο οικοδομείται υπογείως η αλαζονεία όλων των πρωθυπουργών, που τους κάνει να νομίζουν ότι κρατάνε τον Πάπα απ’ τα μέζεα. Κι όταν νομοτελειακά φθάσει η στιγμή που πιάνουν χρυσάφι και γίνεται κάρβουνο, είναι τόσο αποτυφλωμένοι που δεν το παίρνουν χαμπάρι.

Εννιά: Να προτιμήσεις να βγάλεις δυο δόντια χωρίς αναισθησία, παρά να σε κλείσουν οι δικοί σου στο Μαξίμου. Σύμβουλοι, παρασύμβουλοι, αστυνομικοί, υπουργοί, γραμματείς, φαρισαίοι, ξάδερφοι και μπατζανάκηδες, σε προτιμούν κλειδωμένο εκεί μέσα διότι έτσι αποκτούν τον πολύτιμο ρόλο του μεσολαβητή του λαού προς την μεγαλειότητα σου. Βγαίνε έξω τακτικά και ρώτα απ ευθείας τον κοσμάκη, αλλιώς πολύ γρήγορα θα βγεις μόνιμα.

Δέκα: Τόσους συμβουλάτορες και τεχνοκράτες θα πληρώνεις, σε συμβουλεύω να προσλάβεις και έναν λαϊκό τύπο δίχως εξειδίκευση, που η δουλειά του θα είναι να μπαίνει στις συσκέψεις σας στου Μαξίμου και στα Υπουργικά Συμβούλια και να σας φωνάζει ότι λέτε μαλακίες. Κι όσο εσείς θα τον πετάτε έξω εκνευρισμένοι, τόσο πιο πολύ να φωνάζει αυτός. Ξέρεις πως σύμφωνα μ’ ένα αξίωμα της κυβερνητικής, στατιστικά τρεις στις δέκα συσκέψεις υψηλού επιπέδου καταλήγουν σε λάθος αποφάσεις, λόγω εύκολης και προφανούς ομοφωνίας;

Έντεκα: Δεν υπάρχει πρωθυπουργός που κάποιοι κάτω απ’ αυτόν δεν έκλεψαν ή δεν παρανόμησαν. Τα φαινόμενα αυτά όμως, αυξάνονται σε εκθετικό βαθμό αν οι τυπάδες υποψιαστούν ότι και η κορυφή κάνει την ίδια δουλειά. Να θυμάσαι επίσης ότι το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι, αλλά σαπίζει στην κοιλιά. Στα μεσαία πατώματα της εξουσίας κάνουν γιουρούσι οι κωλοπετσωμένοι και τα λαμόγια. Κοίτα του Συριζαίους και θα καταλάβεις.

Δώδεκα: Όταν ο Αμερικάνος, ο Γερμανός, ο Ρώσος ή ο Κινέζος σε κτυπά στην πλάτη και σου λέει «είσαι ο καλύτερος, εγώ είμαι εδώ για σένα», μην μεγαλοπιαστείς σαν τον άχαστο και νομίσεις ότι αυτοί θα σε σώσουν, γιατί την πάτησες. Τα πολιτικά νεκροταφεία είναι γεμάτα από εκλεκτούς των μεγάλων δυνάμεων. Σε τελευταία ανάλυση που λένε κι οι Μαρξιστές, το μεγάλο αφεντικό σε τούτο τον τόπο δεν είναι ούτε η Μέρκελ ούτε ο Τράμπ ούτε ο Πούτιν, αλλά ο Θανάσης από την κρεαταγορά, η κυρά Καλλιόπη από τα καπνοχώρια και ο Αντωνάκης ο ξενοδοχοϋπάλληλος.

Δημήτρης Καμπουράκης

Οι πλάνες ενός ψηφοφόρου

Οι άνθρωποι γενικά κρίνουν από τα φαινόμενα παρά από την πραγματικότητα, γιατί η όραση ανήκει σε όλους η αντίληψη όμως σε λίγους…” Μακιαβέλι

Πέφτουμε στις παγίδες που μας βάζουν ή βάζουμε μόνοι μας. Δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά πράγματα, τουλάχιστον ας τα παρατηρούμε, να μαθαίνουμε και να μην είμαστε απόλυτοι.

Οι πολιτικοί γνωρίζουν καλά (εσείς δεν θέλετε να το πιστέψετε αλλά συμβαίνει), ότι οι οπαδοί μιας ιδεολογίας ή ενός κόμματος, σπάνια θα αλλάξουν την ψήφο τους. Αυτοί που συνήθως καθορίζουν τα εκλογικά αποτελέσματα στις οριακές περιπτώσεις είναι οι αναποφάσιστοι ψηφοφόροι.

Το κόστος των προκαταλήψεων και των μεροληψιών σας θα το πληρώσουν όλοι. Γι αυτό σταθμίστε καλά!

Η γερμανική κατοχή ψηφίζει τον υπάλληλο Τσίπρα

Η γερμανική κατοχή ψηφίζει τον υπάλληλο Τσίπρα!!

Δεν μας εξέπληξε καθόλου η αμέριστη στήριξη του Βόλφανγκ Σόιμπλε στον απερχόμενο πρωθυπουργό χτες για τις Πρέσπες. Ο οποίος ταυτίστηκε, συμπτωματικώς (!), με τη λυσσαλέα προπαγάνδα των συριζομέσων να πείσουν ότι και οι προηγούμενοι είχαν αναγνωρίσει τη Μακεδονία! Όλοι στο πλευρό του Ράιχ και των συμφερόντων του. Για μια καρέκλα κι ένα μισθουλάκο. Μόνο που ο Σόιμπλε ήταν και απειλητικός. Για τον επόμενο.

Ο άνθρωπος που γονάτισε τους Έλληνες πολίτες από καθαρή τιμωρητική διάθεση, όπως ομολόγησε η Μέρκελ και οι επικεφαλής της ΕΕ, χαρακτηρίζει σήμερα «υπεύθυνο πολιτικό» τον τσαρλατάνο της πολιτικής- και με γερμανικά κριτήρια- που «ξεμπλόκαρε τη σχέση της Ελλάδας με τη Βόρεια Μακεδονία».

Ο Σόιμπλε δεν είναι ηλίθιος. Ξέρει ότι ο Τσίπρας είναι ένας επιπόλαιος τσαρλατάνος. Γιατί, μπορεί να είναι στυγνός και ανελέητος, αλλά ξέρει να ξεχωρίζει ποιος είναι σοβαρός και ποιος ανεύθυνος. Και ξέρει ότι τίποτε δεν ξεμπλοκαρίστηκε και ότι οι σχέσεις των δύο χωρών θα επιδεινωθούν εξ αιτίας της κατάπτυστης συμφωνίας, που δίνει το δικαίωμα στους σκοπιανούς να διεκδικούν έδαφος, γλώσσα, εθνικότητα που είναι ελληνικά. Αλλά, ξέρει ότι με τις Πρέσπες ξεμπλοκαρίστηκε ο αποκλεισμός των Σκοπίων από τις ευρωπαϊκές και Νατοϊκές δομές. Τον οποίο είχαν επιβάλλει όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις επί τρείς δεκαετίες. Ξεμπλοκαρίστηκαν τα γερμανικά σχέδια του διαδρόμου των Βαλκανίων εδώ και 200 χρόνια.

Ο Σόιμπλε δεν έδωσε απλώς ψήφο εμπιστοσύνης με τις δηλώσεις του. Στην πραγματικότητα προειδοποίησε τον επόμενο πρωθυπουργό να μην τολμήσει να ακολουθήσει άλλη πολιτική στο Μακεδονικό. Εάν θέλει να λέγεται «statesman», δηλαδή υπεύθυνος πολιτικός (!), όπως ο Τσίπρας. Και για να μη μένει καμιά αμφιβολία για το τι εννοούσε, συμπλήρωσε ότι ο πρωθυπουργός «υποχρεώθηκε να υποστεί εσωτερική αντίδραση». Ότι θυσιάστηκε για το καλό!! Ποιά αντίδραση «υποχρεώθηκε» βρέ κακομοίρη; Ο Τσίπρας δεν ήξερε ούτε πού πέφτουν τα Σκόπια και νόμιζε ότι αφού ο Ζαχαριάδης ήθελε μια ανεξάρτητη Μακεδονία, θα την ήθελε και ο ελληνικός λαός. Εκεί ζούσε.

Ο ελληνικός λαός που θα πάει να ψηφίσει την Κυριακή θα πρέπει να έχει υπ όψιν του ότι ο στυγνότερος από τους τιμωρούς του, ο Σόιμπλε, είναι αυτός που υπονόμευσε την κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου, η οποία αρνιόταν να υπογράψει όσα εξοντωτικά υπέγραψε μετά ο Τσίπρας.

Ο δρ Σόιμπλε, που κάποτε για τους συριζέους ήταν ο «δρ θάνατος», προώθησε την εξαφάνιση του 25% του ΑΕΠ της χώρας και έσπρωξε τους Έλληνες να βλέπουν συμπολίτες στα συσσίτια και στους κάδους των σκουπιδιών και τους δρόμους έρημους με κλεισμένες επιχειρήσεις και μαγαζιά. Για τιμωρία. Όπως ομολόγησαν εκ των υστέρων όλοι οι δανειστές και η μαντάμ Μέρκελ. Με τη νοοτροπία των κατοχικών δυνάμεων που για έναν Γερμανό νεκρό έσφαζαν χωριά ολόκληρα.

Αυτός ο ανελέητος δρ Σόιμπλε στηρίζει Τσίπρα. Για … υπεύθυνο ηγέτη του ελληνικού λαού! Και των γερμανικών συμφερόντων. Έ, όχι.

Γ Παπαδόπουλος- Τετράδης

Θέρος, Τρύγος, Πόλεμος (Έρως;)

Θέρος, Τρύγος, Πόλεμος, (και κάποιοι συμπληρώνουν και Έρως), είναι μια αρχαία ελληνική παροιμία, από τις πιο πολύχρησιμοποιημένες -συχνά άστοχα- καθώς το νόημα που της αποδίδεται είναι εντελώς λανθασμένο.

Πολλές φορές τείνουμε να θεωρούμε ότι, ο Θέρος και ο Τρύγος είναι Πόλεμος, δηλαδή μια χαοτική κατάσταση όπου ελλοχεύει ο κίνδυνος της ήττας. Η κρατούσα αντίληψη βέβαια είναι ότι και οι τρείς λέξεις που εμπεριέχονται στην παροιμία, απαιτούν τη μέγιστη κινητοποίηση όλης της κοινότητας για να μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις και τις προκλήσεις που  οι δράσεις αυτές εμπεριέχουν και όταν ξεκινήσουν δεν πρέπει να διακοπούν πρέπει να φθάσουμε όσο γίνεται πιο γρήγορα στο τέλος -στο αποτέλεσμα-, δεν υπάρχει δηλαδή χρόνος για διακοπή και ξεκούραση.

Σήμερα το πρωί κάνοντας την βόλτα μου στο μικρό κάμπο του οροπεδίου των Σκούρτων στα ΒΔ της Πάρνηθας , έπεσα πάνω σε σύγχρονο θερισμό δημητριακών που δεν μοιάζει σε τίποτε με τον παροδοσιακό που κάποιοι μπορεί να έχουμε στο νου μας .

Ένα μηχάνημα τελευταίας τεχνολογίας με δορυφορική σύνδεση, με αυτόματους αισθητήρες για το ύψος και το πλάτος της κοπής και την αποφυγή εμποδίων . Με κάμερες για την καλύτερη και μέγιστη οπτική, ένα πιλοτήριο με klima, που προσομοιάζει με πιλοτήριο σύγχρονων αεροσκαφών και με joy stickdrive control , αυτόματη εν κινήσει παροχέτευση του καρπού στο φορτηγό μεταφοράς που κινείται σε παράλληλη τροχιά και άλλες τεχνολογικές καινοτομίες που μάλλον πρέπει ο συγχρονος θερισμός να αφαιρεθεί από την παροιμία !!!

Απόλαυσα ως συγκυβερνήτης για μια περίπου ώρα τον θερισμό τριάντα στρεμμάτων και κάνοντας παρέα, (μετα μουσικης παρακαλώ) , στον κυβερνήτη , τον νεαρό σύγχρονο αγροτοεπιχειρηματία Νίκο Γκίκα.

Μπράβο ρε Νικόλα και σε σένα Σπύρο που από το επίγειο control room έκανες τις παρεμβάσεις σου σαν ελεγκτής εναερίου κυκλοφορίας !!!

Ορεινός

Ψηφίζουμε μετά λόγου γνώσεως;

Η ψήφος για την επιλογή των ηγετών μας έχει βαρύνουσα σημάσια για το παρόν και το μέλλον του δικού μας, της οικογένειας μας, του τόπου μας, της πατρίδας μας και του πλανήτη μας γενικότερα.

Η οικονομική και η πολιτική πορεία μιας χώρας είναι στενά συνυφασμένη με την ψήφο των πολιτών.

Αν ένας τόπος-μια χώρα-οπισθοδρομεί και βρίσκεται σε αποκλίνουσα κατεύθυνση με χώρες που προοδεύουν την μεγαλύτερη ευθύνη έχουν οι πολίτες της, που επέτρεψαν με τις επιλογές τους να διοικούνται από ανίκανους ή και φαύλους πολιτικούς .

Η ψήφος είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο που διαθέτει ο πολίτης μιας δημοκρατικής χώρας για να καθορίζει την πορεία την δίκη του και των συνανθρώπων του .

Γιαυτό θα πρέπει να την χρησιμοποιεί σωστά.

Πρέπει να ψηφίζει και να μην απέχει .

Πρέπει να μάθει να ψηφίζει ορθολογικά .

Πρέπει η ψήφος μας να είναι προϊόν σκέψης αφού λαμβάνουμε υπόψη μας όλες τις παραμέτρους αναζητώντας μάλιστα πληροφορίες που οι πολιτικοί σχηματισμοί τεχνηέντως κρύβουν .

Πρέπει η ψήφος μας να μην είναι αποτέλεσμα συνήθειας,οικογενειακών καταβολών και άλλων παραμέτρων που δεν έχουν ορθολογική βάση .

Έχουμε αναρωτηθεί τι σημαίνει πρακτικά σήμερα αριστερός – δεξιός ,φιλελεύθερος – νεοφιλελεύθερος -απολυταρχικός, σοσιαλιστής κτλ .

Πως επιρεάζουν την επιλογή μας οι ετικέτες που πολύ έξυπνα χρησιμοποιούν οι πολιτικοί για να αναδείξουν τα δήθεν σημεία υπεροχής τους η να αποδομήσουν τα προγράμματα των αντιπάλων τους .

Είμαστε στον εικοστό πρώτο αιώνα και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει την τύχη να βιώνει κοσμογονικές αλλαγές στον τεχνολογικό τομέα .

Η συμποσούμενη γνώση των τελευταίων πενήντα χρόνων έχει υπερκαλύψει τη συνολική γνώση από υπάρξεως κόσμου .

Ενώ ζούμε αυτή την φοβερή πρόοδο έχουμε μείνει στάσιμοι στα συστήματά διακυβερνήσης και κυρίως στον τρόπο επιλογής των κυβερνητών ηγετών .

Η Πολιτική δεν έχει την ανάλογη προοδο που έχουν όλοι σχεδόν οι τομείς και κυρίως ο τεχνολογικός .

Οι πολιτικοί φορείς δεν έχουν ανανεωθεί, αναλύουν κσι ερμηνεύουν τον σημερινό κόσμο με εργαλεία περασμένων αιώνων που σαφώς δεν μπορεί να λάβουν υποψη τους όλα τα καινούργια που σήμερα βιώνουμε .

Τι μπορεί να σου προσφέρει μια μαρξιστική ανάλυση η αν θέλετε και μια κεϋνσιανή η οποιαδήποτε άλλη παραφυάδα αυτών των ιδεολογικών ρευμάτων, που όταν εκφράστηκαν και διαμορφώθηκαν είχαμε φεουδάρχες και εργοστασιάρχες αφεντικά ….

Τι ομοιότητες υπάρχουν, μεταξύ των κοινωνιών και των αντίστοιχων προβλημάτων, του 19ου αιώνα και των αρχών του 20ου αιωνα ;

Αν επικεντρωθούμε στα της Ελλαδος παρατηρούμε ότι η στασιμότητα αυτή είναι χαρακτηριστική και η οικονομική κρίση είναι απόρροια αυτού του γεγονότος .

Υπήρξε μάλιστα επιδείνωση και λόγω της έλλειψης ηγετικών προσωπικοτήτων που θα μπορούσαν να καλύψουν θεσμικές ατέλειες .

Όλα τα παραπάνω κάνουν ακόμη πιο σημαντική την ψήφο μας και οι επιλογές μας αξίζουν πολύ περισσότερο από οτι φαινομενικά έχει μια μεμονωμένη ψήφος .

Ορεινός

Οι πλάνες ενός ψηφοφόρου

Η προκατάληψη της ομάδας ή προδιάθεση υπέρ των δικών μας (Ingroup bias)

Η τάση να υιοθετούμε ευνοϊκή αντιμετώπιση για τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας (ή του κόμματός μας) και σπάνια να αμφισβητούμε τα πιστεύω τους. Δυστυχώς ο εγκέφαλός μας είναι έτσι κατασκευασμένος, αναζητά τη συμφωνία με τους γύρω του.

Βλέπουμε τον κόσμο με το μανιχαιστικό μυωπικό δίπολο: οι καλοί κι οι κακοί (κι οι άσχημοι;)