Συντάκτης: Kostas Bertsias

εδώ,εδώ!!!

Η παρανομία ως πολιτική πόζα
 
Ο Πολάκης δημοσίευσε φωτογραφία με τον ίδιο και τους κομματικούς του συντρόφους να καπνίζουν στο καφενείο της Βουλής, εκεί όπου κάτι τέτοιο ως γνωστόν απαγορεύεται. Πολιτικοί που ο ελληνικός λαός τους έστειλε στη Βουλή για να νομοθετούν, μάς δείχνουν πού γράφουν τους νόμους της

Αλέκος Παπαναστασίου

Καλό μήνα !!

Ο Αύγουστος είναι ο δεύτερος μήνας του χρόνου που πήρε τ΄όνομά του από ιστορικό πρόσωπο -ο άλλος είναι ο Ιούλιος. Προηγουμένως ονομαζόταν Sextilis, έκτος μήνας δηλαδή στο παλιό ρωμαϊκό ημερολόγιο. Η ονομασία δεν άλλαξε όταν προστέθηκαν ο Ιανουάριος και ο Φεβρουάριος στην αρχή, κι έτσι ο Sextilis ήταν πια όγδοος μήνας. Αρχικά ο Σεξτίλις είχε 29 μέρες, όταν όμως ο Ιούλιος Καίσαρας έκανε τη μεταρρύθμιση του ημερολογίου (που από τότε ονομάστηκε Ιουλιανό), του πρόσθεσε δυο μέρες. Ο Σεξτίλις ονομάστηκε Αύγουστος (Augustus) προς τιμή του αυτοκράτορα Αύγουστου, πράγμα που έγινε το 8 π.Χ. δηλαδή ενώ ζούσε ο αυτοκράτορας. Ωστόσο, δεν είναι αλήθεια αυτό που λέγεται, ότι τότε ο αυτοκράτορας Αύγουστος πρόσθεσε μια μέρα στον μήνα “του”, που την πήρε από τον Φλεβάρη, για να μην υστερεί ο μήνας “του” από τον Ιούλιο. Όπως είπα, την επιμήκυνση του μήνα την είχε κάνει ο Ιούλιος Καίσαρας.

Να πούμε εδώ ότι στα λατινικά το επίθετο augustus σήμαινε μεγαλοπρεπής, λέξη που έχει περάσει στις νεότερες γλώσσες. Μάλιστα στα αγγλικά το august, που σημαίνει «επιβλητικός, μεγαλοπρεπής, σεβάσμιος» (π.χ. an august figure) συμπίπτει με το όνομα του μήνα (August) ενώ στα γαλλικά το αντίστοιχο επίθετο είναι auguste αλλά το όνομα του μήνα έχει περάσει από κάμποσα κύματα κι έχει γίνει Août.

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ: Πότε και πως ιδρύθηκε ο Άγιος Παντελεήμων Αχαρνών

Η περιπετειώδης ζωή της μοναχής Ευπραξίας και του γιου της Παντελή

Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς

Σκίτσο του παλαιού ναϊσκου από τον Τύπο της εποχής.

Είναι η μεγαλύτερη εκκλησία των Αθηνών και βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος και της επικαιρότητας τα τελευταία χρόνια. Ακόμη όμως παραμένουν αναπάντητα τα ερωτήματα πότε, πώς, από ποιόν και γιατί ιδρύθηκε ο Ναός του Αγίου Παντελεήμονος Αχαρνών. Η ιστορία του είναι συγκλονιστική και οι απαντήσεις χάθηκαν στο πέρασμα των ετών.

Δεν δόθηκαν από εκείνους που γνώριζαν και οι οποίοι προτίμησαν να ρίξουν στη λήθη τα γεγονότα. Διότι μπορεί σήμερα να υψώνεται υπερήφανος ο ναός, αλλά κάποτε δεν ήταν παρά ένα ταπεινό ιδιωτικό εκκλησάκι. Ένας ναΐσκος του οποίου η ίδρυση συνδέθηκε με τη δραματική ιστορία και την πολιτεία μιας γυναίκας που επηρεάστηκε ψυχολογικά από τον θάνατο του μονάκριβου παιδιού της και πίστευε πως αγίασε. Για χάρη εκείνου του παιδιού φτιάχτηκε ο πρώτος μικρός ναός πριν από περίπου 160 χρόνια, όταν η περιοχή ήταν μία από τις ακατοίκητες εξοχές των Αθηνών.

Μετά την απελευθέρωση

Κατά την απελευθέρωση από τους Τούρκους μεταξύ των φιλέτων γης που φρόντισε να αγοράσει, εκμεταλλευόμενος τις περιστάσεις, ο Φαναριώτης επενδυτής, γιατρός, πολιτικός, διπλωμάτης και από τους πρώτους νομάρχες του ελληνικού κράτους Κωνσταντίνος Ζωγράφος (1796-1856) ήταν και η περιοχή που σήμερα ονομάζουμε γειτονιά του Αγίου Παντελεήμονα[1].

Στη συνέχεια η γη περιήλθε στην ιδιοκτησία του καταγόμενου από την Κρήτη, πολυπράγμονα και ακόμη νεαρού λόγιου και συγγραφέα και αργότερα καθηγητή πανεπιστημίου Δημήτριου Βερναρδάκη (1833-1907). Ο τελευταίος είχε νοικιάσει τον κήπο του με μία μικρή αγροικία στον Αναστάσιο Ευλάμπιο[2].

Η περιοχή του Αγίου Παντελεήμονος (Κάουπερτ 1875).

Η Νέζω Πετσώτου

Με την περιοχή αυτή έμελλε να συνδέσει την παρουσία της και να γίνει αιτία να ανεγερθεί ο Άγιος Παντελεήμονας μία γυναίκα με δραματική ιστορία. Επρόκειτο για τη Νέζω (Άννα) Πετσώτου, η οποία σε νεαρή ηλικία είχε παντρευτεί τον Παντελή Δούσα από τις Σπέτσες, όπου και κατοικούσαν. Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή το ζεύγος απέκτησε ένα αγόρι το 1836 και λίγα χρόνια αργότερα (1842) μετακινήθηκε στην Κρήτη. Εκεί η Νέζω χώρισε από τον άνδρα της και παντρεύτηκε έναν Οθωμανό.

Το 1848 ήταν όμως η απαρχή των περιπετειών της, αφού έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 12 ετών το μοναχοπαίδι που είχε αποκτήσει με τον πρώτο άνδρα της και έφερε επίσης το όνομα Παντελής. Τότε «είτε εκ νοσούσης φαντασίας, είτε χάριν αγυρτείας και αργυρολογίας» ξέθαψε τα οστά του παιδιού της «ως δήθεν αγιάσαντος και θαυματουργούντος», όπως αναφέρουν τα επίσημα εκκλησιαστικά έγγραφα[3].

Η Καλόγρια Ευπραξία

Το 1849 αφού φόρεσε καλογερικά ρούχα και άλλαξε το όνομα της σε Ευπραξία, περνά από τη Σύρο και τις Σπέτσες για να φτάσει εντέλει στην Αθήνα, κρατώντας το κιβώτιο με τα οστά. Ύστερα από ενέργειες της Εκκλησίας χωροφύλακες της αφαίρεσαν το κιβώτιο θεωρώντας ότι σκανδάλιζε τους πιστούς. Προς αποφυγή δε περαιτέρω σκανδαλισμού, διατάχθηκε ο περιορισμός της ως μοναχής στη γυναικεία Μονή Πεπελενίτζης Αιγιαλείας.

Αλλά η Νέζω, ως μοναχή Ευπραξία πλέον, όχι μόνο δεν εγκατέλειψε τις σκέψεις της για να περάσει μια ήσυχη ζωή στο μοναστήρι, αλλά συνέχισε τη δραστηριότητά της. Βρέθηκε δε σε ένα από τα κελιά που διέθετε ακόμη ο Άγιος Γεώργιος Καρύτσης, προκαλώντας σάλο με την παρουσία της. Ακόμη και δικαστική απόφαση εκδόθηκε να της αποδοθούν τα οστά τα οποία όμως δεν της επιστράφηκαν[4].

Ο ναΐσκος του Αγίου Παντελεήμονα (1924).

Η ίδρυση του ναού

Οι αντιδράσεις ωστόσο αυξάνονταν και έβλεπαν το φως της δημοσιότητας πολλές καταγγελίες. Τότε ήταν που την σπλαχνίστηκε ο ενοικιαστής Αν. Ευλάμπιος ιδρύοντας εντός του κήπου και «ναϊδιον επ’ ονόματι του Αγίου Παντελεήμονος», όπως έγραφε ο Φιλήμων. Ο ίδιος σημειώνει πως «περιμάζωξεν εις αυτό την Νέζων, όπου εξετέλει τα πολυειδώς και πολυτρόπως ασκητικά αυτής έργα».

Τον ακριβή χρόνο πληροφορούμαστε από έγγραφο του Ιανουαρίου 1855, που αναφέρει πως είχε «κτισθή προ ολίγου, άνευ αδείας της Ιεράς Συνόδου και της πολιτικής Αρχής, ναϊδιον εν ονόματι του Αγίου Παντελεήμονος». Αλλά δεν άργησε ο καιρός της ρήξης, μεταξύ Ευλάμπιου και Νέζως, για λόγους που δεν γνωρίζουμε.

Γνωρίζουμε όμως ότι την έδιωξε από τον κήπο και το εκκλησάκι και, αν πιστέψουμε τον Τύπο της εποχής[5], η εκδίωξη ήταν βίαια και συνοδευόταν από ραβδισμούς! Λίγο αργότερα ο Ευλάμπιος και η γυναίκα του υπέστησαν τα πάνδεινα από πολυμελή ομάδα ληστών. Ο Τύπος της εποχής συνδέει τα δύο γεγονότα, δηλαδή την εκδίωξη της καλόγριας και τη ληστεία. Πάντως θα επανέλθουμε σε όσα έχουν γραφτεί και καθιστούν τη ζωή της Νέζως μυθιστορηματική. Εξάλλου, τη συνδέουν άμεσα και με τις δραστηριότητες του περίφημου λήσταρχου Χρήστου Νταβέλη, του οποίου επίσης η ζωή δεν έχει απασχολήσει σοβαρά τους ερευνητές.

Ο παλαιός ναϊσκος (1930).

Αχαρνών και Αγορακρίτου

Εν πάση περιπτώσει η Νέζω, αφού εκδιώχθηκε από τον Άγιο Παντελεήμονα, συνέχισε για πολλά χρόνια τη δραστηριότητά της ώσπου κατόρθωσε περίπου 10 χρόνια αργότερα (1865) την έκδοση και «Ασματικής Ακολουθίας του Αγίου Νεομάρτυρος Παντελεήμονος», την οποία έγραψε ο μοναχός Ιάκωβος ο Νεοσκητιώτης!

Η αντίδραση της Εκκλησίας ήταν άμεση και ιδιαίτερα σφοδρή. Με απόφαση της Ιεράς Συνόδου, η οποία έλαβε τη μορφή εγκυκλίου, αποκηρύχθηκε το φυλλάδιο, ζητήθηκε από την κυβέρνηση η κατάσχεσή του και η καταδίωξη του εκδότη, κάνοντας πλέον ευθέως λόγο για ψευδή αγιοποίηση. Απέμεινε ωστόσο ο ναΐσκος, ο οποίος βρισκόταν εκεί όπου συμβάλουν σήμερα οι οδοί Αχαρνών και Αγορακρίτου και ήταν περιτριγυρισμένος από αμπελώνες και λαχανόκηπους[6].

Και ενώ η ιστορία της Νέζως ξεχνιόταν, ο Άγιος Παντελεήμων στη γιορτή του πλημμύριζε από κόσμο και οι πλούσιες περιγραφές που διαθέτουμε είναι μοναδικές για τη γραφικότητά τους. Με το πέρασμα των χρόνων άρχισε να κατοικείται η περιοχή και να διαμορφώνεται η γειτονιά του Αγίου Παντελεήμονα. Η παλιά εκκλησούλα κατεδαφίστηκε το 1930, για να περάσει από κάτω το τούνελ του σιδηροδρόμου που καταλήγει στην πλατεία Αττικής. Στη θέση της είχε υψωθεί μια στήλη για να θυμίζει στον επισκέπτη τη θέση της Αγίας Τράπεζας του παλιού ναού. Είκοσι χρόνια νωρίτερα (1910), παρουσία του βασιλιά Γεωργίου Α΄, είχε αρχίσει η περιπέτεια της ανέγερσης του νέου ναού στη σημερινή

Τι είναι οι χειριστικοί γονείς και πώς να αποφύγετε να γίνετε τέτοιοι

Το κύριο χαρακτηριστικό ενός χειριστικό γονιού είναι η συνεχής παροχή και η φροντίδα με τη μορφή εξυπηρέτησης.

1. Τα χαρακτηριστικά του χειριστικού γονιού και της χειριστικής σχέσης

Χειριστικός μπορεί να θεωρηθεί ένας άνθρωπος, ο οποίος ξέρει πολύ καλά να οδηγεί έτσι τις καταστάσεις, ώστε να επωφεληθεί ο ίδιος.

Όταν το χαρακτηριστικό αυτό αποδίδεται σε ένα γονέα είναι αρκετά οξύμωρο, καθώς ο γονικός ρόλος προϋποθέτει την υπέρβαση του εαυτού και της ατομικότητας. Πώς λοιπόν γίνεται ένας γονιός να είναι χειριστικός; Να χειρίζεται καταστάσεις που αφορούν το παιδί του – ανήλικο ή ενήλικο – προς δικός του όφελος;

Όλα ξεκινούν όταν στη βάση της σχέσης υπάρχει η θυσία. Ένας άνθρωπος, ο οποίος θεωρεί ότι θυσιάζει στοιχεία του εαυτού του ή της ζωής του, κάποια στιγμή θα το ζητήσει πίσω.

Στην περίπτωση λοιπόν ενός χειριστικού γονιού, υπάρχει η αίσθηση του «χρέους» ή της «υποχρέωσης» ή της «οφειλής» από το παιδί προς το γονιό, στο όνομα της θυσίας που ταυτίζεται με την αγάπη. Ως αποτέλεσμα, το παιδί οφείλει στο γονιό του να ζήσει μια ζωή όπως ο γονιός τη φαντάζεται για το ίδιο. Οποιαδήποτε απόκλιση από αυτό το σενάριο θα καταγραφεί ως αχαριστία, ως λάθος, ως αδιαφορία.

Αυτό συμβαίνει, όταν οι γονείς βιώνουν απουσία χαράς από το γάμος τους. Έτσι, ασυνείδητα ζητούν από τα παιδιά τους να τους φροντίσουν συναισθηματικά και να έχουν για πάντα κυρίαρχο ρόλο στη ζωή τους: με το να φροντίζουν το εγγόνι όχι ως παππούδες αλλά ως γονείς, να έχουν λόγο στο γάμο τους παιδιού τους, να εμπλέκονται στη δουλειά, τις επιλογές, τις αποφάσεις του.

Κι αν το παιδί δυσανασχετήσει, ο γονιός θυμώνει παιδιάστικα, δίνει διπλά μηνύματα «εσύ να είσαι καλά και άσε με εμένα» και φέρεται σαν να νοιώθει προδομένος και εγκαταλελειμμένος.

2. Τι κακό μπορεί να κάνει ένας χειριστικός γονιός στο παιδί του;

Για να μπορέσει να υπάρξει μια τέτοιου είδους σχέσης που ζητάει ο γονιός αυτός, σημαίνει ότι το παιδί δεν έχει αυτονομηθεί. Και αυτό είναι το τίμημα που πληρώνει το παιδί ως ενήλικας: δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του και αναρωτιέται συνεχώς για τις λάθος επιλογές που κάνει.

Ένας γονιός που ζητά φροντίδα από το παιδί του και θέλει να έχει ενεργό ρόλο στην ενήλικη πια ζωή του, στην πραγματικότητα του ζητά να μην μπορέσει να αυτονομηθεί, να διαφοροποιηθεί, να ενηλικιωθεί, να ζήσει με ευθύνη ζωής. Κι ενώ το παιδί – ενήλικας θα καταγραφεί ως ανεπαρκής, στην πραγματικότητα η ανεπάρκεια του γονιού είναι που δεν επιτρέπει στο παιδί να ωριμάσει.

Η κατάσταση αυτή δεν γίνεται αμέσως αντιληπτή, καθώς το κύριο χαρακτηριστικό ενός χειριστικό γονιού είναι η συνεχής παροχή και η φροντίδα με τη μορφή εξυπηρέτησης. Και αυτό ακριβώς είναι που δημιουργεί τύψεις στο παιδί – ενήλικα. «πώς γίνεται να δυσανασχετώ και να θυμώνω με τον άνθρωπο που μου προσφέρει τόσα;» Η παγίδα είναι πως αυτή η εξυπηρέτηση βολεύει και το παιδί – ενήλικας στερεί τον εαυτό του από το παράγει άλλες λύσεις και προτιμά την έτοιμη παροχή.

3. Πώς να διαχειριστείτε τον χειριστικό γονιό

Αυτό που δεν συνειδητοποιεί ο χειριστικός γονιός είναι πως η ενοχοποίηση που δημιουργεί ασυνείδητα στο παιδί του, ώστε να μείνει για πάντα κοντά του έχει το αντίθετο αποτέλεσμα. Το παιδί – ενήλικας αν και φαινομενικά θα είναι κοντά, αυτό που εύχεται είναι να ξεφορτωθεί αυτό το βάρος που νοιώθει.

Και για αυτό ακριβώς μένει εκεί: οι ενοχές τελικά δεν είναι αυτές που έχει δημιουργήσει ο γονιός, αλλά αυτές που έχει δημιουργήσει ο ίδιος στον εαυτό του τη στιγμή που εύχεται να τον ξεφορτωθεί για να μπορέσει τελικά να νοιώσει ελεύθερος.

Για να αρχίσει να αλλάζει αυτή η κατάσταση δύο πράγματα είναι σημαντικά: το ξεβόλεμα, που αντιστοιχεί στο τέλος της εξυπηρέτησης και των έτοιμων παροχών που προσφέρονται από το γονιό και δεύτερον το από καρδιάς «ευχαριστώ», για ότι έχει προσφερθεί μέχρι τώρα.

4. Πώς να μην γίνετε χειριστικός γονιός

Όλη αυτή η σχέση παιδιού – γονιού ξεκινά από τη ματαίωση προσδοκιών από το σύζυγο, από την απουσία χαράς στο γάμο, από την έλλειψη καλής κοντινότητας μεταξύ των συζύγων που οδηγεί στην παραπάνω κοντινότητα παιδιού – γονιού.

Είναι πολύ σημαντικό το ζευγάρι να κάνει όρκους ζωής μεταξύ του. Να μην μείνουν στο να είναι μόνο γονείς, αλλά να χαίρεται ο ένας τον άλλον στα εύκολα και τα δύσκολα. Γιατί μόνο έτσι θα καταφέρουν να αυτό-καταργούνται ως γονείς καθώς το παιδί του θα μεγαλώνει. Μόνο έτσι θα μπορέσουν να δίνουν αυτή τη φροντίδα στο παιδί τους, που θα τα οδηγήσει στην αυτονόμηση.

Όχι αυτή τη φροντίδα, που θα οδηγήσει το παιδί να τους έχουν για πάντα ανάγκη. Το κινεζικό γνωμικά: «καλύτερα να μάθεις κάποιον να ψαρεύει, παρά να του προσφέρεις ψάρια για να χορτάσει την πείνα του», παρουσιάζει ακριβώς αυτή τη διεργασία.

* Από την Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγο, MSc Εργασιακή Υγεία, Ειδίκευση στη Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία

Πηγή: psychografimata.com

Καλημέρα σε όλους,

Βρήκα κάτι όμορφο σε ένα ημερολόγιο τσέπης της μονής Γουβερνέτου σχετικό με την προπαγάνδα των ημερών κατά της πατρίδας μας και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας. Διαβάστε με προσοχή…

Να θυμάσαι ότι η ιστορία μας διδάσκει πως ο γονιμότερος στόχος της ελπίδας γίνεται το ανέφικτο, αρκεί να τολμήσεις , να λύσεις τη σιωπή σου, να μην υποκύψεις στη μετριότητα, να μείνεις ασυμβίβαστος, κι ας είσαι μόνος η με ολίγους, όπως ο Λεωνίδας με τους τριακόσιους , και ας ταυτίζονται οι πολλοί με την παρακμή, την αδιαφορία και την παραίτηση. Εσύ να είσαι εκεί όρθιος, πιστός στο χρέος, στο καθήκον , στην ευθύνη. Αυτήν την παρακαταθήκη μας άφησαν οι πρόγονοί μας και μην το λησμονάς ποτέ, και κυρίως σήμερα, που κάποιοι θέλουν να δημιουργήσουν βουβές και ναρκωμένες γενιές, με μόνο στόχο να σε ποδηγετήσουν….

Yannis Emm. Anagnostakis.