Συντάκτης: Kostas Bertsias

ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

Τα στερνά και τα πρώτα της ΕΣΣΔ

Ο υπ. Εξωτερικών της ΕΣΣΔ Μολότοφ υπογράφει το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο μη Επίθεσης. Πίσω του, με το μαύρο κοστούμι, ο Γερμανός υπ. Εξωτερικών Ρίμπεντροπ και ο Στάλιν.

Εχει δίκιο ο κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος όταν γράφει για τις απαρχές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ότι «λάθη γίνανε και από τις δημοκρατικές δυνάμεις των δημοκρατικών χωρών τόσο για την Τσεχοσλοβακία όσο και για την Ισπανία όπου δεν σήκωσαν ούτε το δαχτυλάκι τους είτε να αποτρέψουν το διαμελισμό της πρώτης είτε να στηρίξουν τη δημοκρατική κυβέρνηση της δεύτερης. Λάθη γίνανε και από τα κεντρώα κόμματα στη Γερμανία» (Facebook 22.9.2019).

Μόνο που το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ, μεταξύ της ναζιστικής Γερμανίας και της κομμουνιστικής Σοβιετικής Ενωσης, ήταν χειρότερο από λάθος. Ηταν έγκλημα. Δεν εμπεριείχε μόνο μέτρα (της αποτυχημένης, όπως αποδείχθηκε) πολιτικής κατευνασμού του θηρίου, όπως η συμφωνία του Μονάχου, που υπέγραψαν οι δυτικές δυνάμεις με τον Χίτλερ το 1938. Ο Στάλιν δεν προσπαθούσε να αποτρέψει τον πόλεμο, όπως ο δυστυχής πρωθυπουργός της Βρετανίας Nέβιλ Τσάμπερλεν. Συμφώνησε με τον Χίτλερ να τον ξεκινήσει και να μοιραστούν το τρόπαιο που ήταν η Πολωνία, συν κάποιες βαλτικές χώρες. Σχηματικά θα λέγαμε ότι με τη συμφωνία του Μονάχου οι Δυτικοί ήταν ένοχοι για την εγκατάλειψη θύματος· δήλωσαν ότι δεν θα έκαναν πόλεμο για χάρη της αδύναμης Τσεχοσλοβακίας. Με το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ η ΕΣΣΔ ήταν συνένοχη για τον φόνο –έμπηξε βαθιά το μαχαίρι στο σώμα της Πολωνίας– και για τη μοιρασιά της λείας.

Βεβαίως, η Ιστορία δεν σταματά στις 23 Αυγούστου 1939 όταν ο υπουργός Εξωτερικών της ναζιστικής Γερμανίας Γιοάχιμ φον Ρίμπεντροπ και ο υπουργός Εξωτερικών της Σοβιετικής Ενωσης Βιατσεσλάβ Μιχάιλοβιτς Μολότοφ υπέγραψαν τη συμφωνία· ούτε στις 31 Αυγούστου του ίδιου έτους όταν τη συμφωνία επικύρωσε το Ανώτατο Σοβιέτ· ούτε την 1η Σεπτεμβρίου που οι ναζιστικές δυνάμεις επιτέθηκαν στην Πολωνία· ούτε στις 17 Σεπτεμβρίου που οι σοβιετικές δυνάμεις επιτέθηκαν πισώπλατα χωρίς κήρυξη πολέμου στη χώρα που αγωνιζόταν κατά των ναζί· ούτε τους δύο μήνες, Απρίλιος-Μάιος του 1940, που οι μυστικές υπηρεσίες της ΕΣΣΔ εκτέλεσαν 200.000 αξιωματικούς, αξιωματούχους, διανοούμενους κ.λπ. της Πολωνίας. Υπάρχει και η φωτογραφία με τους Σοβιετικούς στρατιώτες να υψώνουν την κόκκινη σημαία στο Ράιχσταγκ στις 2 Μαΐου του 1945, φωτογραφία που κοσμεί τη σχετική ανάρτηση του κ. Τσακαλώτου στο Facebook.

Είναι αληθές ότι η μετέπειτα αντίσταση των Σοβιετικών, όταν ο Χίτλερ παραβίασε το 1941 το σύμφωνο Μολότοφ – Ρίμπεντροπ και εισέβαλε στην ΕΣΣΔ, ήταν μεγαλειώδης.

Η συμβολή της ΕΣΣΔ στη νίκη κατά του ναζιστικού τέρατος ήταν τεράστια, όπως και ο αριθμός των θυμάτων της. Ομως το δόγμα «τα στερνά τιμούν τα πρώτα» έχει και δύο αστερίσκους. Πρώτον, η περίοδος 1941-1945 δεν ήταν τα στερνά της Σοβιετικής Ενωσης. Ακολούθησε η περίοδος 1945-1990, όταν οι χώρες που απελευθέρωσε ο Κόκκινος Στρατός άλλαξαν ολοκληρωτισμό. Μπορεί οι κομμουνιστικές δικτατορίες να ωχριούν μπροστά στις ναζιστικές θηριωδίες, αλλά οι λαοί της Πολωνίας, της Τσεχοσλοβακίας, της Ανατολικής Γερμανίας κ.λπ. δεν ρωτήθηκαν για το μέλλον τους. Ο Κόκκινος Στρατός, που τους απελευθέρωσε από τους ναζί, τους υποδούλωσε στο ΚΚΣΕ.

Εκατοντάδες χιλιάδες δολοφονήθηκαν και εξορίστηκαν, εκατομμύρια σκλαβώθηκαν. Αυτό δεν μπορεί και δεν πρέπει να το κρύψει η κόκκινη σημαία πάνω από το Ράιχσταγκ. Δεύτερον, μπορεί τα στερνά να τιμούν, αλλά δεν αποσιωπούν τα πρώτα. Και τα πρώτα δεν δείχνουν ότι ο Στάλιν καιγόταν για την «απελευθέρωση των λαών».

Δείχνουν μόνο ότι τον έπιασε κορόιδο ο Χίτλερ. Εκεί που ήταν να μοιραστούν την Ανατολική Ευρώπη, έφτασαν τα γερμανικά πάντσερ έξω από τη Μόσχα…

Έντυπη καθημερινή

Είμαι 89. Η ζωή μου έχει τελειώσει. Θα ζήσω 1,2,3 χρόνια ακόμη.

Το δεύτερο μισό της ζωής ήταν πιο σημαντικό. Κανείς δεν με είπε χαρισματικό στο πρώτο μισό. Με λένε τώρα.

Υπάρχει μια αντίληψη ότι η νεότητα είναι σημαντική για τον άνθρωπο και κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν για να επανέλθουμε σε αυτήν. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία να θέλουμε να μοιάσουμε στην εποχή που ήμασταν ανώριμοι. Στο δεύτερο μισό της ζωής αποκτούμε χαρίσματα εσωτερικά, ψυχικά που είναι πολύ σημαντικότερα από αυτά της νεότητας.

Έχω κι εγώ καρκίνο. Τα τελευταία 6-7 χρόνια έχω καρκίνο του προστάτη.

Ξέρω ότι δεν θα πεθάνω από αυτό.

Ο καρκίνος μάλλον με έχει ξεχάσει.

Στον ψυχολόγο που πήγα είπα πως νομίζω ότι οφείλεται σε μια απώλεια. Με κοίταξε σα να με πέρασε για βλάκα.

Τα συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν αποθηκεύονται στο σώμα.

Έχουμε ψυχοσωματικές αρρώστιες γιατί είμαστε ψυχοσωματικοί.

Η αιτία του καρκίνου οφείλεται σε μια απώλεια. Το ξέρουμε από τον Ιπποκράτη.

Ένας άνθρωπος θα νοσήσει επειδή είναι εχέμυθος, εσωστρεφής, πολύ κτητικός, έχει πολύ μεγάλη ανάγκη για έλεγχο, φόβο μην χάσει, μην χάσει ό,τι κατέχει.

Όσοι δεν αφήνουν να εκδηλωθεί η θλίψη για μια απώλεια απειλούνται πολύ σοβαρά.

Το υγιές πένθος αποκλιμακώνεται. Ένα πένθος δεν τελειώνει και δεν μπορεί να τελειώσει ποτέ. Μπορεί όμως να είναι υγιές, όχι παθολογικό.

Πρέπει να μιλήσετε πολύ σε ανθρώπους που σας ακούν με τα σωθικά τους.

Πατήρ Φιλόθεος Φάρος.

Υπαρχουν μερικοί δάσκαλοι, που δεν τους ξεχνάς ποτέ….

Από : dinfo.gr

Όλοι μας, στη διάρκεια της σχολικής μας πορείας γνωρίσαμε πολλούς δασκάλους. Άλλοι μας κέρδισαν, άλλοι μας δίδαξαν, άλλοι ήταν αδιάφοροι και κάποιοι άλλοι μάλλον ακατάλληλοι δια ανηλίκους. Σε όλη αυτή την πορεία όμως διαμορφώσαμε μια εικόνα για τον δάσκαλο!

Ο δάσκαλος της καρδιάς μας είναι εκείνος που κλείνοντας την πόρτα της σχολικής τάξης αφήνει απ’ έξω τις έγνοιες και τα προβλήματά του και η τάξη του γίνεται το μοναδικό του μέλημα. Είναι ο άνθρωπος που λαμπερά παιδικά μάτια τον κοιτάνε διερευνητικά, με απορία, πολλές φορές με δυσπιστία ή και απαξίωση και καταφέρνει να κάνει τα μάτια αυτά να λάμπουν. Είναι εκείνος που νοιάζεται για τα παιδιά του. Όχι μόνο για την ακαδημαϊκή τους πρόοδο, αλλά κυρίως για την συναισθηματική τους ισορροπία και εξέλιξη. Είναι αυτός που όλοι περιμένουν να είναι παντογνώστης και να έχει τις απαντήσεις για όλα. Είναι το σταθερό σημείο αναφοράς, το καταφύγιο για τους μαθητές που η οικογένεια παλεύει με δυσκολίες και δυσάρεστες καταστάσεις. Είναι εκείνος που με τον τρόπο του ξέρει να σου λέει είμαι εδώ για εσένα, όταν με χρειαστείς.

Ο δάσκαλος είναι ο συνδετικός κρίκος μιας ομάδας ανθρώπων με διαφορετικές ανάγκες και προσωπικότητες. Είναι ο σημαντικός άλλος που πολλές φορές μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή και να γίνει ο Πυγμαλίωνας σου. Όταν νιώθεις ότι δεν τα καταφέρνεις και θέλεις να εγκαταλείψεις την προσπάθεια είναι εκείνος που θα αναγνωρίσει σε εσένα δυνατότητες για να τις εξελίξεις και αδυναμίες για να τις βελτιώσεις. Ο δάσκαλος είναι αυτός που ενδιαφέρεται να βελτιωθεί για να μπορέσει να σε πάει παρακάτω. Είναι εκείνος που νοιάζεται πρώτα να είναι δίπλα στο μαθητή και μετά να τον διδάξει.

Μα γίνεται ένας άνθρωπος να καταφέρνει να είναι όλα αυτά; Πόσες δεξιότητες, πόσες ικανότητες, πόσες γνώσεις και πόση αγάπη πρέπει να βρίσκονται μαζεμένα στο πρόσωπό του; Και όμως γίνεται.

Είναι οι δάσκαλοι που ποτέ δεν ξεχνάς. Οι εκπαιδευτικοί που βλέπουν στον μαθητή τον άνθρωπο και όχι έναν βαθμό.

Και το θαυμαστό σε όλο αυτό είναι ότι υπάρχουν αυτοί οι δάσκαλοι. Βρίσκονται στα σχολεία και διδάσκουν τα παιδιά μας. Κάποιες φορές τους απαξιώνουμε. Άλλες φορές ζητάμε ακόμα περισσότερα από αυτούς. Ξεχνάμε ότι είναι άνθρωποι και όχι υπερήρωες. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι ο δάσκαλος γεννιέται, δεν γίνεται. Είναι χάρισμα. Όχι να μεταδίδεις γνώσεις, αλλά να εκπέμπεις αγάπη και φροντίδα, που συμβάλλουν στην απόκτηση γνώσης. Και είναι πολλοί οι δάσκαλοι ζωής. Και είναι εκεί και παλεύουν με δυσκολίες, ελλείψεις και απαξίωση. Αγωνίζονται, και με συγκινούν κάθε φορά που τους συναντώ. Γιατί με καθηλώνει το ταλέντο που περικλείει διδασκαλία και φροντίδα. Για εκείνους που απλά παρίστανται, το σχολείο τους εκδικείται. Γιατί κάθε μέρα είναι για εκείνους μια κόλαση. Επειδή οι μαθητές καταλαβαίνουν και «επιτίθενται». Και δεν μπορείς να το καταλάβεις αυτό αν δεν έχεις την τύχη να μπεις σε τάξη. Να έχεις σαράντα ζευγάρια μάτια επάνω σου έτοιμα να σε ρουφήξουν. Και εσύ να είσαι δυνατός και δοτικός.

Ο δρόμος του δασκάλου απαιτεί γενναιότητα, μεγαλοψυχία, ενσυναίσθηση και αγώνα. Είναι μια μάχη με τον εαυτό του που δεν του αφήνει περιθώρια να λυγίσει, γιατί… θέλει αρετή και τόλμη η διδασκαλία.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΑΣΚΑΛΟΥΣ ΠΟΥ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ ΣΕ ΠΕΙΣΜΑ ΤΩΝ ΔΥΣΚΟΛΩΝ, ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΚΑΙΡΩΝ!

Δανεισμένο από dingo.gr

 

ΟΡΕΣΤΗΣ ΔΑΒΙΑΣ απο το Bostsanistas.gr

το αλιεύσαμε στο διαδίκτυο ,  γράφει ο δικός μας Ορέστης διαβάστε το και εκτελέστε την συνταγή και καλή όρεξη…..

Ορεινό στιφάδο στην Κρήτη

του Ορέστη Δαβία 21 Δεκεμβρίου 2012 • Μαγειρικές ιστορίες • Βόρεια Κρήτη, κάστανα

…Και καθίσαμε πια αποκαμωμένοι στο σπίτι του φίλου μου Δημήτρη που είναι γέννημα-θρέμμα του ορεινού χωριού Παλιά Ρούματα, καμιά ώρα δρόμο απ’ τα Χανιά (να πάτε!). Η γλυκύτατη και ευγενέστατη μητέρα του, κυρία Ισμήνη, πρέπει να κλείστηκε βδομάδες μέσα στην κουζίνα, έτσι μου φάνηκε τουλάχιστον, για να ετοιμάσει όλα αυτά τα εξαίσια καλιτσουνάκια, πιτάκια, τσιγαριαστά χόρτα και τις δεκάδες ακόμα λιχουδιές, οι οποίες φυσικά (τι νομίσατε;) ήταν μόνο τα ορεκτικά. Κάποια στιγμή έρχεται χαμογελαστή προς το μέρος μου, με σερβίρει με την κουτάλα και λέει με κάπως επίσημο ύφος: «Αυτό το στιφάδο το ‘φτιαξα για σένα». Αμηχανία. Και στενοχώρια στη σκέψη του πόσο θα την προσβάλλω με την άρνησή μου. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς.

«Εεε, ξέρετε κυρία Ισμήνη είμαι χορτοφάγος και δεν τρώγω κρέατα…»

«Να φας λοιπόν απ’ αυτό που σου ‘βαλα»

«Μα..»

«Δεν έχει κρέας, μπορείς να δοκιμάσεις» αποκρίνεται κοφτά.

Και τι άλλο, εκτός από κρέας, μπορεί να ‘ναι αυτά τα άσπρα κομμάτια δίπλα στο κρεμμύδι; Βάζω στο στόμα μου μια κουταλιά και τη μασώ αργά, επιφυλακτικά. Όχι, κρέας σίγουρα δεν είναι. Πρόκειται για κάτι θεσπέσιο που λιώνει πάνω στη γλώσσα και την μεθά με καλοζυγισμένη γλύκα και ελληνικά αρώματα. Όλο το τραπέζι με κοιτά περιμένοντας να μιλήσω. Ο Δημήτρης κρατιέται για να μη βάλει τα γέλια και ‘γω σπάω το κεφάλι μου. Αλλά άκρη δεν βγάζω. Και αφού κατεβάζω άλλες πέντε, τουλάχιστον, κουταλιές, παραδίνομαι:

«Τι είναι αυτό το θαυμάσιο φαγητό κυρία Ισμήνη, παρακαλώ πολύ πείτε μου»

«Στιφάδο με άγρια κάστανα»

Γύρισα από εκείνη την πενθήμερη επίσκεψή στη δυτική Κρήτη με τέσσερα κιλά παραπάνω απ’ όσα ήμουν όταν έφυγα. Τα μισά τουλάχιστον τα πήρα εκείνο το απόγευμα τρώγοντας μέχρι σκασμού απ’ το μοναδικό τούτο έδεσμα.

Η κυρία Ισμήνη μου υπαγόρευσε τη συνταγή της στο δημοσιογραφικό κασετοφωνάκι μου και βάλθηκα αργότερα, ακολουθώντας τις οδηγίες της, να το φτιάξω στο σπίτι. Την πρώτη φορά δεν τα κατάφερα, γιατί υπάρχει ένα μυστικό: τα τοπικά άγρια κάστανα είναι τα μόνα που ξεφλουδίζονται χωρίς πρόβλημα, αφού πρώτα χαραχτούν και ψηθούν για λίγη ώρα στο φούρνο. Μπόρεσα ευτυχώς, γιατί το’ χα βάλει γινάτι να την πετύχω, να τα βρω στην Αθήνα. Μοιάζουν φτωχοί συγγενείς των άλλων κάστανων που κυκλοφορούν στο εμπόριο έτσι μικρά και κάπως θαμπά όπως είναι, αλλά από γλύκα και νοστιμιά σκίζουν.

Πριν απ’ τις τελίτσες της αρχής προηγήθηκε μια περιήγησή μου στο μέρος όπου ευδοκιμούν οι αιωνόβιες άγριες καστανιές, οι οποίες χόρτασαν πολλές φορές τους Κρητικούς σε περιόδους πείνας. Αντίκρισα τοπία μαγικά μέσα στην ομίχλη, τρύπωσα σε πυκνά δάση γεμάτα χείμαρρους και είδα τα όρνια και τον αετό να στριφογυρίζουν πάνω απ΄ το κεφάλι μου. Η περιοχή λέγετε Αποπηγάδι και φαίνεται πως έχει τη δύναμη να γεννά χίμαιρες στα μυαλά των ανθρώπων. Γιατί σύμφωνα με τις γνωματεύσεις των ειδημόνων πρόκειται για έρημο ξεροβούνι. Ούτε νερά υπάρχουν, ούτε δάση, μήτε καστανιές. Γεμίστε τη λοιπόν θηριώδεις ανεμογεννήτριες και τις σπηλιές που άλλοτε φώλιαζαν αγρίμια παραχωρείστε τις, ω άρχοντες, σε «αναπτυξιακά» τέρατα.

Τελειώνω όπως άρχισα, με αποσιωπητικά. Και χαιρετίζω τους Κρητικούς, γνωστούς και αγνώστους, που δίνουν έντιμο και θαρραλέο αγώνα ενάντια στο ψέμα και τους σφετεριστές του τόπου

ΟΡΕΣΤΗΣ ΔΑΒΙΑΣ