«Όταν χάνονται τα πλούτη, τίποτα δεν έχει χαθεί. Όταν χάνεται η υγεία, κάτι έχει χαθεί. Όταν χάνουμε τον χαρακτήρα, όλα έχουν χαθεί»

Billy Graham, Αμερικανός ιεροκήρυκας.

React

000000

Η κουλτούρα της αγένειας. Πώς φτάσαμε να θεωρείται κανονικότητα η επίδειξη των κακών τρόπων.

Οταν συναντιούνται τυχαία δύο άγνωστοι στον δρόμο, έλεγε ο Ερβιν Γκόφμαν (αμερικανός κοινωνιολόγος των ηθών της καθημερινής ζωής), αυτό που ακούγεται συχνότερα να βγαίνει από το στόμα τους είναι «καλημέρα» και «συγγνώμη». Και συμπλήρωνε: Αυτά τα «καλημέρα» και τα «συγγνώμη» πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψη και να τα μελετήσουμε, αν θέλουμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί μια κοινωνία.

Αν ο Γκόφμαν μπορούσε να κάνει μια βόλτα σε ένα ελληνικό αστικό κέντρο τού σήμερα, ας πούμε στην πρωτεύουσα, θα παρατηρούσε ότι όταν συναντιούνται δύο άγνωστοι μπορούν να ακουστούν πολλά διαφορετικά πράγματα, εκ των οποίων σπανιότερα «καλημέρα» και «συγγνώμη».

Ο εισαγωγικός χαιρετισμός συχνά απουσιάζει ή στην καλύτερη περίπτωση αντικαθίσταται από ένα, μάλλον επιθετικό, «να σας πω!». Η έκφραση δε του αιτήματος που πυροδοτεί την επικοινωνία είναι συχνά αδιαμεσολάβητη: «Θέλω αυτό» ή «Εχετε το τάδε;» ή «Το τσιγάρο σας έρχεται κατευθείαν πάνω μου!». Η απουσία  της λεκτικής ευγένειας συνοδεύεται συχνά και από εκφράσεις αγένειας πέραν της φυσικής γλώσσας: η παντελής αδυναμία συγκρότησης ουράς σε ένα ταμείο και οι συνακόλουθοι αναστεναγμοί δυσαρέσκειας που βγαίνουν από το παρατοποθετημένο μπουλούκι των ανθρώπων, το σολιψιστικό μπλοκάρισμα του διαδρόμου ή της πόρτας στο βαγόνι του μετρό, η ευκολία με την οποία κάποιος «δεν σε βλέπει» και σε προσπερνά κλέβοντας τη σειρά σου, χωρίς να αντιλαμβάνεται καν το «δυνατό άγγιγμα» που προκύπτει από το «ασυναίσθητο» σκούντημα ή ποδοπάτημα, δεν είναι παρά μερικές από αυτές.

Η αγένεια δεν είναι προφανώς ελληνικό προνόμιο. Σε όλες τις πόλεις, όπου η επικοινωνία δεν γίνεται με όρους γνωριμίας όπως συμβαίνει στις πιο μικρές κοινότητες, οι άνθρωποι συχνά απογοητεύονται από τη συμπεριφορά τρίτων απέναντί τους. Το ενδιαφέρον όμως της ελληνικής αγένειας στις τυχαίες δημόσιες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων είναι ότι αυτή δεν γίνεται ποτέ αντιληπτή ως μεμονωμένη παρέκκλιση από έναν κανόνα αστικής ευγένειας παρά θεωρείται κανονικότητα. Αντίθετα, μέσα σε ένα καθεστώς απόλυτης αστικής διαστροφής, οι τύποι ευγένειας είναι εκείνοι που θεωρούνται παρέκκλιση και γίνονται συχνά αντικείμενο γελοιοποίησης, σχολιασμού και (καλοπροαίρετης;) πλάκας.

Η κουλτούρα της αγένειας διαμορφώνει ασφαλώς και τους όρους δημοσιότητας των δημοσίων προσώπων. Φωνές, τσιρίδες, υποτιμητικός πληθυντικός και μάγκικος ενικός κυριαρχούν στη ζωντανή και τηλεοπτική πολιτική αντιπαράθεση. «Ακούς τι σου λέω, ρε; Ακούς τι σου λέω;», «Αυτό που σου λέω, εγώ!» ακούγονται να βγαίνουν από το στόμα μελιτζανοκόκκινων προσώπων έτοιμων να εκραγούν. Περιγραφικά επίθετα εν είδει κατηγορητηρίου (Καραγκιόζης, μαφιόζοι, λαμόγια, ρουφιάνοι) και ηθικολογίζοντες αφορισμοί («σα δεν ντρέπεστε!», «καλά, εντάξει, μπαρμπούτσαλα») και πού και πού κανένα αναστοχαστικό συγγνώμη («Μα είστε εντελώς ηλίθιος, συγγνώμη κιόλας») δίνουν και παίρνουν προτού τα διακόψει ρυθμικά η τέλεια μονοτονία της επανάληψης: «Με αφήνετε να μιλήσω; Με αφήνετε να μιλήσω; Μα γιατί δε με αφήνετε να μιλήσω;».

Η ελληνική κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή, όπως αντίστοιχα μια άλλη εθνική κουλτούρα ευγένειας δεν είναι καθαυτή καλή. Πράγματι η χρήση κάποιων λέξεων όπως «καλημέρα», «συγγνώμη», «ορίστε», «παρακαλώ», «ευχαριστώ», καθώς και η χρήση του πληθυντικού αριθμού δεν εξασφαλίζουν από μόνες τους την καλή συμβίωση των κατοίκων των πόλεων, ούτε επαρκούν για να εξαλείψουν τη βία – βίαιες συμπεριφορές εκδηλώνονται κάλλιστα και σε συνθήκης απόλυτης ευγένειας.

Επιτελούν όμως, όπου χρησιμοποιούνται, μια σειρά από πολύπλοκες κοινωνικές λειτουργίες τις οποίες δεν πρέπει να παραβλέψουμε: οργανώνουν τις τυχαίες αλλά αναπόφευκτες συναντήσεις μεταξύ αγνώστων, φτιάχνουν μικρές καθημερινές τελετουργίες, αισθητικοποιούν την επικοινωνία κρύβοντας την πραγματική αδιαφορία που μπορεί να νιώθει ο ένας για τον άλλον, επιτρέπουν την έκφραση μέχρι και των πιο παράδοξων αιτημάτων διαλύοντας και ξαναφτιάχνοντας στιγμιαίες σχέσεις εξάρτησης. Κυρίως, όμως, υφαίνουν το πλαίσιο μιας κουλτούρας που υπολογίζει τον Άλλον, επιτρέπει την κριτική, αλλά επιζητεί τη συναίνεση.

Όχι, η κουλτούρα της αγένειας δεν είναι καθαυτή κακή. Ευνοεί όμως τις εκρήξεις, τις φορμαλιστικές αντιπαραθέσεις και τις ανταγωνιστικές επιδείξεις υπέρμετρων εγώ. Αντίθετα, η αναγνώριση του Άλλου και η προσοχή στις ανάγκες του, που αυτόματα προκύπτουν από τη μηχανική χρήση ξερών τύπων ευγένειας, καθρεφτίζουν μία προδιάθεση συναίνεσης, απαραίτητη για την αστική συμβίωση. Ευγένειες και αγένειες, ήρθε η ώρα όλες αυτές τις λέξεις, τις στάσεις, τις συμπεριφορές, να τις πάρουμε στα σοβαρά.

Η Χαριτίνη Καρακωστάκη είναι πολιτική επιστήμων, υποψήφια διδάκτωρ Κοινωνιολογίας στην Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (Paris)

React

000000

Η ζωή έχει νόημα αν συνοδεύεται από αξιοπρέπεια!

React

000000

…..Μαθαίνεις πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις……

X. Λ. Μπόρχες

React

000000

Με τον όρο καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση, γνωστή και ως καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση ή εν συντομία ΚΑΡ.Π.Α., εννοούμε τη χορήγηση θωρακικών συμπιέσεων και αναπνοών διάσωσης σε ένα θύμα που έχει καταρρεύσει και δεν αναπνέει.

Υπό την αιγίδα του συλλόγου οικιστών και φίλων Τσιγκουρατίου ( ΣΟΦΤ) πραγματοποιήθηκε σήμερα στα Σκούρτα ημερίδα για την καρδιοπνευμονική αναζωογόνηση και χρήση απινιδωτή. Η εκπαιδεύτρια, που ήλθε από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό , δίδαξε στους συμμετέχοντες τους τρόπους για την παροχή αποτελεσματικών πρώτων βοηθειών σε ανθρώπους που θα αντιμετωπίσουν έκτακτα καρδιοαναπνευστικά περιστατικά. Στους συμμετέχοντας θα δοθεί ανάλογη πιστοποίηση .

Μια πολύ χρήσιμη εκπαίδευση μιας και θα υπάρχουν στο χωριό μας δέκα άνθρωποι που μπορούν να προσφέρουν πρώτες βοήθειες και να σώσουν ζωές σε κάποιες δύσκολες ώρες .

Να ευχαριστήσουμε θερμά τον πρόεδρο Γιάννη Αναγνωστάκη για την άψογη οργάνωση και την διάθεση του σπιτιού του, στο Τσιγκουρατί ,για την πραγματοποίηση της ημερίδας . Να ευχαριστήσουμε επίσης και τον πρώην πρόεδρο Νίκο Λαγάρα που συνέλαβε την ιδέα και έριξε τον σπόρο που καρποφόρησε στα χέρια του διαδόχου του .

Θέμα συγχαρητήρια σε όλους .

Παρόμοια ημερίδα θα πραγματοποιηθεί αύριο στο Παλιό Φάληρο στα γραφεία της εταιρίας του προέδρου , Παλαιολόγου 33 και ώρα 10 το πρωί .

Μπράβο Γιάννη και σε ευχαριστούμε !!

ΟΡΕΙΝΟΣ

π

React

000000

Επίκαιρη η ιταλική παροιμία όσο ποτέ και στον μικρόκοσμο μας …..

Ο νοών νοείτο όπως θα λέγαν κάποιοι παλιότεροι !!!!

Όποιος μπορεί… κάνει.

Όποιος δεν μπορεί… κρίνει!

Ιταλική παροιμία

React

000000

Όσοι εξ ημών ήταν καλοί στη Φυσική ίσως θυμούνται την απάντηση. Ήταν κάπου εκεί στο Γυμνάσιο που μάθαμε γιατί οι στρατιώτες δεν πρέπει να κάνουν ποτέ παρέλαση όταν διασχίζουν μια γέφυρα.

Ήταν τον Απρίλιο του 1831 όταν μια μεραρχία του αγγλικού στρατού περνούσε τη γέφυρα Broughton Suspension. Σε τέλειο συγχρονισμό οι στρατιώτες κρατούσαν το βήμα της παρέλασης. Η γέφυρα έσπασε και πολλοί άνδρες κατέληξαν στο νερό. Έκτοτε ο αγγλικός στρατός έχει δώσει ρητή διαταγή οσάκις ένα άγημα περνά γέφυρα να μην κάνει βήμα.

Το φαινόμενο είναι γνωστό ως “συντονισμός”. Όλες οι κατασκευές είτε είναι γέφυρες είτε κτίρια, όσο συμπαγείς και αν είναι έχουν ένα φυσικό περιθώριο ταλάντωσης, μια συχνότητα δόνησης. Αν μια δύναμη επιφέρει στο αντικείμενο συχνότητα ίση με αυτή της φυσικής του συχνότητας, τότε έχουμε συντονισμό.

Όταν μια ολόκληρη ομάδα στρατιωτών κάνει βήμα και προκύψει συντονισμός σε μια συγκεκριμένη συχνότητα, τότε η γέφυρα καταρρέει.

Τον Ιούνιο του 2000 εγκαινιάστηκε στο Λονδίνο η Millennium Bridge, πλήθος κόσμου ανέβηκε με ενθουσιώδες βήμα στη νέα γέφυρα. Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύτηκε το 2005 στο περιοδικό Nature, η γέφυρα παρ’ ολίγον να καταρρεύσει. Οι αρχές αναγκάστηκαν να κλείσουν τη γέφυρα μέχρι οι μηχανικοί να εγκαταστήσουν έναν ειδικό μηχανισμό για την απορρόφηση των κραδασμών που προκαλούνται από τα βήματα των περαστικών για να συνεχίσει να στέκει η γέφυρα στη θέση της.

React

000000