Και όταν μιλώ για το δικαίωμα στη ζωή, μιλώ και για το δικαίωμα εκείνων που δεν έχουν ακόμα γεννηθεί, που δεν θα μπορέσουν να γεννηθούν αν συμβεί το πυρηνικό ολοκαύτωμα. Δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες, αλλά ούτε και να αποδεχόμαστε υποτακτικά ένα πεπρωμένο θανάτου. Πριν από λίγο καιρό, στο τέλος ενός συμποσίου για την ποινή του θανάτου, σε έναν συνομιλητή μου που μου είπε ότι όσοι ζητούν την κατάργηση αυτής της ποινής είναι μια μειονότητα λογίων πολύ απομακρυσμένων από τον λεγόμενο «κοινό νου» των ανθρώπων, απάντησα αναφέροντας την αφήγηση για τον αιμοσταγή τύραννο που αναταράζεται πάνω στο κρεβάτι του θανάτου και στους αυλικούς του, που τον ρωτούν γιατί είναι τόσο αναστατωμένος, απαντάει:
«Υπάρχουν στο βασίλειό μου τριάντα δίκαιοι που δεν μ’ αφήνουν να κοιμηθώ».
Εμείς είμαστε περισσότεροι από τριάντα. Ακόμα και αν ο ύπνος των τυράννων είναι σκληρός σαν την πέτρα, δεν πρέπει να απελπιζόμαστε. Κάποιος από αυτούς ίσως να μας ακούει. Άλλωστε τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε;
ΝΟΡΜΕΡΤΟ ΜΠΟΜΠΙΟ
Ιταλός φιλόσοφος
Α
