Συντάκτης: Kostas Bertsias

Photo by gp

White & Blue

της Μαριάννας Σκυλακάκη

Χθες η κόρη μου γύρισε σπίτι με μια μικρή, χάρτινη, γαλανόλευκη σημαιούλα που έφτιαξε στον παιδικό σταθμό και στην οποία έγραψε η δασκάλα της το όνομά της με μικρά-μικρά γράμματα. Μέσα στο τρέξιμο της εβδομάδας που προηγήθηκε, σχεδόν είχα ξεχάσει το επετειακό σκέλος του τριημέρου που ξεκινά. Μου το θύμισε λοιπόν, και παραδέχομαι ότι αφενός ξαφνιάστηκα, αφετέρου ένιωσα συγκίνηση, βλέποντάς την να κρατά τη σημαία της περήφανα, χωρίς όμως, ακόμα, να ξέρει τι συμβολίζει και τι “κουβαλά”.

Σκέφτηκα ότι μάλλον στα 2 της είναι νωρίς να της μιλήσουμε για το “όχι” και τη σημασία του, για την ανδρεία όσων πολέμησαν, αλλά και για την τραγωδία κάθε πολέμου. Για το πόσο διαφορετικές θα ήταν όλων μας οι ζωές αν στα μέσα του προηγούμενου αιώνα η παγκόσμια ιστορία είχε πάρει διαφορετική τροπή, αλλά και για το πόσο αδιάκοπος είναι ο αγώνας για τις ίδιες αξίες που διακυβεύονταν τότε. Σκέφτηκα επίσης πόσο πολύ θα ήθελα να ζούσε ο παππούς μου, για να της μιλήσει για την ελληνική ιστορία με την ίδια αγάπη με την οποία μιλούσε γι’ αυτήν σ’ εμένα και στην αδερφή μου.

Με τους ανθρώπους που έζησαν κάποιες απ’ αυτές τις στιγμές του κοινού μας παρελθόντος να φεύγουν, πέφτει πια στους δικούς μας ώμους το βάρος του να μεταλαμπαδεύσουμε, με όποιον τρόπο τελικά μας εκφράζει, τις ιστορίες αυτών που ήρθαν πριν από εμάς. Και να καταλάβουμε πόσο τελικά συνδεδεμένες είναι αυτές οι ιστορίες με τις δικές μας.