Συντάκτης: Kostas Bertsias

 

της Μαριάννας Σκυλακάκη

 

Κάποιες μέρες νιώθω ότι η Ελλάδα χωρίζεται μεταξύ ανθρώπων που ευχαριστιούνται τη χρήση βίας από την πλευρά των οργάνων της τάξης και αυτών που αρέσκονται στο να αποκαλούν τους αστυνομικούς “μπάτσους”. Μου δίνεται αυτή η αίσθηση είτε παρακολουθώντας συζητήσεις σε τηλεοπτικά πάνελ, είτε συμμετέχοντας σε άλλες και προσπαθώντας να επιχειρηματολογήσω ότι τόσο η συμπεριφορά κάποιων αστυνομικών ενισχύει τα αρνητικά στερεότυπα, όσο και η συστηματική περιφρόνηση και ασέβεια απέναντί τους οδηγεί σε ανεπίτρεπτα ξεσπάσματα αστυνομικής βίας.

Έχουμε ξεχάσει ότι οι αστυνομικοί, σε μια κανονική χώρα, εργάζονται για εμάς αλλά υπόκεινται παράλληλα και οι ίδιοι σε αυστηρούς κανόνες. Ότι δεν είναι απέναντί μας, ότι αποτελούν βασικό παράγοντα για την τήρηση της έννομης τάξης, και ότι η έννομη τάξη δεν είναι κάποιος δυστοπικός ζουρλομανδύας, αλλά ένα πλαίσιο στο οποίο συναινούμε ανήκοντας σε μια κοινωνία. Θα μου πείτε, η Ελλάδα δεν είναι σε όλα της μια κανονική χώρα και δεν θα διαφωνήσω. Όμως, αν θέλει να γίνει, έχουμε πολλή δουλειά μπροστά μας και στο σκέλος αυτό.

Γιατί μεταξύ όλων των παραπάνω, μοιάζει να έχουμε ξεχάσει επίσης ότι -ευτυχώς- δεν έχουμε ακόμα απέναντί μας ρομπότ, αλλά ανθρώπους. Μας το θύμισε αυτό το περιστατικό του αστυνομικού που τραγουδά το “Stand By Me” με πλανόδιο μουσικό στο Μοναστηράκι και έγινε viral, αποφορτίζοντας με αυθόρμητο τρόπο ένα κλίμα επικίνδυνα τεταμένο.

Αποτελεί τον ιδανικό προορισμό για κοντινές εξορμήσεις, κυρίως, τα σαββατοκύριακα. Άλλωστε, δεν την αποκαλούν τυχαία η αθηναϊκή εξοχή. Ο λόγος για την Πάρνηθα, που διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία και τις ομορφιές που συναρπάζουν τον επισκέπτη.

Ειδυλλιακά μονοπάτια, πευκοδάση, ελάφια να διασχίζουν αμέριμνα το δρόμο, μία μυστική λίμνη, την Μπελέτσι, όλα αυτά συνθέτουν ένα πραγματικά υπέροχο σκηνικό. Και όλα αυτά μόλις λίγη ώρα μακριά από το πολύβουο κέντρο της Αθήνας.

Η Πάρνηθα είναι το μέρος που το επιλέγουν οι οικογένειες, αλλά κι εκείνοι που αγαπούν τα σπόρ, την πεζοπορία (υπάρχουν αμέτρητα μονοπάτια), την επαφή με τη φύση, αλλά και την απόδραση από τη φασαρία της πόλης. Την προτιμούν, όμως, κι εκείνοι που αναζητούν ένα… μυστήριο, μιας και δεν είναι λίγοι οι θρύλοι που συνδέονται με την Πάρνηθα.

Πηγή : https://www.newsbeast.gr/

Εργάτης στο μάζεμα της ελιάς. Στον ελαιώνα του Οσίου Λουκά ο “πράσινος” Μητροπολίτης

Γράφτηκε από τον/την Θανάσης Μερτζάνης

Ο Ιεράρχης της Βοιωτικής Εκκλησίας χαρακτηρισμένος και ως ο πράσινος Μητροπολίτης συμμετέχει και φέτος ως εργάτης στο παραδοσιακό μάζεμα της ελιάς στον ελαιώνα του Οσίου Λουκά.

Τις προσπάθειες του μοναστηριού συνδράμουν κάτοικοι των γύρω χωριών με στόχο να ενισχυθεί το κοινωνικό έργο της Βοιωτικής Εκκλησίας.

Του Τάσου Ι. Αβραντίνη

Η Χούντα των Συνταγματαρχών ήταν η πρώτη που τόλμησε το μακρινό 1968 την απαγόρευση λειτουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων. Τις ολέθριες συνέπειες εκείνης της τραγικής απόφασης βιώνει η χώρα μέχρι σήμερα και θα συνεχίσει να βιώνει για πολλά ακόμη χρόνια καθώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ φρόντισε να προχωρήσει στην αναθεώρηση του Συντάγματος με αποκλειστικό σκοπό να εμποδίσει θεσμικά την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος.

Βεβαίως οι σημερινοί πολέμιοι της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων είτε αγνοούν –οι περισσότεροι- είτε συνειδητά αποκρύπτουν, ότι η αναχρονιστική διάταξη του άρθρου 16 αποτελεί τη βεβαρημένη «κληρονομιά» της Χούντας στην Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία. Η τελευταία έχασε, τόσο το 1975 κατά την ψήφιση του νέου Συντάγματος όσο και στις διαδοχικές αναθεωρήσεις που ακολούθησαν από τότε, την ευκαιρία να αποποιηθεί το δυσβάστακτο αυτό βάρος της δικτατορίας. Τι συνέβη όμως πενήντα ένα χρόνια πριν; Με το άρθρο 17 παρ. 4 του Χουντικού Συντάγματος του 1968 όλα τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα μετατράπηκαν υποχρεωτικά σε «αυτοδιοικούμενα» νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου. Με την υποχρεωτική μετατροπή των πανεπιστημίων σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου το Κράτος αποκτούσε πλέον το μονοπώλιο της ανώτατης εκπαίδευσης.

Ένας σημαντικός λόγος που η Δικτατορία προχώρησε στην απαγόρευση λειτουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων, προκύπτει από τα πρακτικά της Επιτροπής για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Οι Συνταγματάρχες ανησυχούσαν ιδιαιτέρως με το ενδεχόμενο δημιουργίας ξένων ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα, στα οποία ο έλεγχος του ολοκληρωτικού καθεστώτος θα ήταν εκ των πραγμάτων αρκετά περιορισμένος. Αλλά ο κύριος λόγος που οδήγησε τη Χούντα να θεσμοθετήσει τη συνταγματική απαγόρευση ήταν ιδεολογικός.

Ο ίδιος ο αρχηγός της Χούντας Γεώργιος Παπαδόπουλος, υπεραμυνόμενος του κρατικού μονοπωλίου στην ανώτατη εκπαίδευση, διατεινόταν ότι, εάν επιτραπεί η ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση, «Άδειαν λειτουργίας ανωτάτων ιδιωτικών σχολών την απαγορεύομεν. (…) Το Κράτος έχει την ευχέρειαν να σχεδιάζη την ανάπτυξιν (…) εάν ανοίξωμεν τους ασκούς του Αιόλου προς την ιδιωτικήν εκπαίδευσιν με την υφισταμένην έντονον τάση όλων να λάβουν ένα δίπλωμα, θα δημιουργηθεί ένα πολυπληθές επιστημονικόν προλεταριάτον (…)». Ακόμη πιο φανατικός της απαγόρευσης ίδρυσης και λειτουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων υπήρξε ο τότε υπουργός Παιδείας της Χούντας (ο κομμουνιστής στα νιάτα του) Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου, ο οποίος μεταξύ άλλων υποστήριζε, «Πρέπει να αποκλεισθή. Διότι θα έλθουν ιδιώται, οι οποίοι θα ιδρύσουν εν Πανεπιστήμιον, θα εισπράττουν δίδακτρα και όσονδήποτε και εάν υπόκεινται εις τον έλεγχον της πολιτείας, η στάθμη της εκπαιδεύσεως την οποίαν θα παρέχουν θα είναι οπωσδήποτε κατωτέρα (…) Θα είναι κρίμα να εμπιστευθώμεν την ανώτατην εκπαίδευσιν εις χείρας ιδιωτών, οι οποίοι ως επί το πλείστον κινούνται από το κίνητρον του κέρδους (…)».

Εάν οι προηγούμενες προτάσεις μεταφερθούν από την καθαρεύουσα στη δημοτική, κάλλιστα θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν σε κάποια σχετική ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Το περισσότερο θλιβερό είναι, ότι η μεταπολίτευση «λησμόνησε» να αποκαταστήσει την ελεύθερη επιλογή στην ανώτατη εκπαίδευση. Στην πραγματικότητα οι συντάκτες του Συντάγματος του 1975 στο νέο άρθρο 16 φρόντισαν να κατοχυρώσουν περισσότερο αποτελεσματικά το κρατικό μονοπώλιο στην ανώτατη εκπαίδευση. Όποιος διαβάσει τα πρακτικά της αναθεωρητικής Βουλής του 1975 θα ανακαλύψει, ότι δεν υπήρξε ούτε ένας βουλευτής που να καταδίκασε αυτό το χουντικό «έγκλημα».

*Αναδημοσίευση από τον Φιλελεύθερο που κυκλοφορεί σήμερα.

Είναι δεδομένο πως οι άνθρωποι πάντα θα μεμψιμοιρούν, θα ζηλεύουν, θα καταργιούνται, θ’ αναθεματίζουν, θα πληγώνουν. Πάντα θα στοχεύουν εκεί, που δεν μπορούν να φτάσουν, πάντα θ’ αναζητούν ουρανούς που δεν τους ανήκουν. Κάποιοι θ’ απογοητεύονται και θα εγκαταλείπουν, δε θα δουν ποτέ τα «θαύματα». Κάποιοι άλλοι, όμως, θα τα δημιουργούν.

Όλα τελειώνουν για να ξαναρχίσουν . Κι όλα αρχίζουν για να τελειώσουν , τόσο απλά !!