Συντάκτης: Kostas Bertsias

Εργάτης στο μάζεμα της ελιάς. Στον ελαιώνα του Οσίου Λουκά ο “πράσινος” Μητροπολίτης

Γράφτηκε από τον/την Θανάσης Μερτζάνης

Ο Ιεράρχης της Βοιωτικής Εκκλησίας χαρακτηρισμένος και ως ο πράσινος Μητροπολίτης συμμετέχει και φέτος ως εργάτης στο παραδοσιακό μάζεμα της ελιάς στον ελαιώνα του Οσίου Λουκά.

Τις προσπάθειες του μοναστηριού συνδράμουν κάτοικοι των γύρω χωριών με στόχο να ενισχυθεί το κοινωνικό έργο της Βοιωτικής Εκκλησίας.

Του Τάσου Ι. Αβραντίνη

Η Χούντα των Συνταγματαρχών ήταν η πρώτη που τόλμησε το μακρινό 1968 την απαγόρευση λειτουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων. Τις ολέθριες συνέπειες εκείνης της τραγικής απόφασης βιώνει η χώρα μέχρι σήμερα και θα συνεχίσει να βιώνει για πολλά ακόμη χρόνια καθώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ φρόντισε να προχωρήσει στην αναθεώρηση του Συντάγματος με αποκλειστικό σκοπό να εμποδίσει θεσμικά την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος.

Βεβαίως οι σημερινοί πολέμιοι της ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων είτε αγνοούν –οι περισσότεροι- είτε συνειδητά αποκρύπτουν, ότι η αναχρονιστική διάταξη του άρθρου 16 αποτελεί τη βεβαρημένη «κληρονομιά» της Χούντας στην Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία. Η τελευταία έχασε, τόσο το 1975 κατά την ψήφιση του νέου Συντάγματος όσο και στις διαδοχικές αναθεωρήσεις που ακολούθησαν από τότε, την ευκαιρία να αποποιηθεί το δυσβάστακτο αυτό βάρος της δικτατορίας. Τι συνέβη όμως πενήντα ένα χρόνια πριν; Με το άρθρο 17 παρ. 4 του Χουντικού Συντάγματος του 1968 όλα τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα μετατράπηκαν υποχρεωτικά σε «αυτοδιοικούμενα» νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου. Με την υποχρεωτική μετατροπή των πανεπιστημίων σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου το Κράτος αποκτούσε πλέον το μονοπώλιο της ανώτατης εκπαίδευσης.

Ένας σημαντικός λόγος που η Δικτατορία προχώρησε στην απαγόρευση λειτουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων, προκύπτει από τα πρακτικά της Επιτροπής για την αναθεώρηση του Συντάγματος. Οι Συνταγματάρχες ανησυχούσαν ιδιαιτέρως με το ενδεχόμενο δημιουργίας ξένων ιδιωτικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα, στα οποία ο έλεγχος του ολοκληρωτικού καθεστώτος θα ήταν εκ των πραγμάτων αρκετά περιορισμένος. Αλλά ο κύριος λόγος που οδήγησε τη Χούντα να θεσμοθετήσει τη συνταγματική απαγόρευση ήταν ιδεολογικός.

Ο ίδιος ο αρχηγός της Χούντας Γεώργιος Παπαδόπουλος, υπεραμυνόμενος του κρατικού μονοπωλίου στην ανώτατη εκπαίδευση, διατεινόταν ότι, εάν επιτραπεί η ιδιωτική τριτοβάθμια εκπαίδευση, «Άδειαν λειτουργίας ανωτάτων ιδιωτικών σχολών την απαγορεύομεν. (…) Το Κράτος έχει την ευχέρειαν να σχεδιάζη την ανάπτυξιν (…) εάν ανοίξωμεν τους ασκούς του Αιόλου προς την ιδιωτικήν εκπαίδευσιν με την υφισταμένην έντονον τάση όλων να λάβουν ένα δίπλωμα, θα δημιουργηθεί ένα πολυπληθές επιστημονικόν προλεταριάτον (…)». Ακόμη πιο φανατικός της απαγόρευσης ίδρυσης και λειτουργίας ιδιωτικών πανεπιστημίων υπήρξε ο τότε υπουργός Παιδείας της Χούντας (ο κομμουνιστής στα νιάτα του) Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου, ο οποίος μεταξύ άλλων υποστήριζε, «Πρέπει να αποκλεισθή. Διότι θα έλθουν ιδιώται, οι οποίοι θα ιδρύσουν εν Πανεπιστήμιον, θα εισπράττουν δίδακτρα και όσονδήποτε και εάν υπόκεινται εις τον έλεγχον της πολιτείας, η στάθμη της εκπαιδεύσεως την οποίαν θα παρέχουν θα είναι οπωσδήποτε κατωτέρα (…) Θα είναι κρίμα να εμπιστευθώμεν την ανώτατην εκπαίδευσιν εις χείρας ιδιωτών, οι οποίοι ως επί το πλείστον κινούνται από το κίνητρον του κέρδους (…)».

Εάν οι προηγούμενες προτάσεις μεταφερθούν από την καθαρεύουσα στη δημοτική, κάλλιστα θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν σε κάποια σχετική ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ ή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Το περισσότερο θλιβερό είναι, ότι η μεταπολίτευση «λησμόνησε» να αποκαταστήσει την ελεύθερη επιλογή στην ανώτατη εκπαίδευση. Στην πραγματικότητα οι συντάκτες του Συντάγματος του 1975 στο νέο άρθρο 16 φρόντισαν να κατοχυρώσουν περισσότερο αποτελεσματικά το κρατικό μονοπώλιο στην ανώτατη εκπαίδευση. Όποιος διαβάσει τα πρακτικά της αναθεωρητικής Βουλής του 1975 θα ανακαλύψει, ότι δεν υπήρξε ούτε ένας βουλευτής που να καταδίκασε αυτό το χουντικό «έγκλημα».

*Αναδημοσίευση από τον Φιλελεύθερο που κυκλοφορεί σήμερα.

Είναι δεδομένο πως οι άνθρωποι πάντα θα μεμψιμοιρούν, θα ζηλεύουν, θα καταργιούνται, θ’ αναθεματίζουν, θα πληγώνουν. Πάντα θα στοχεύουν εκεί, που δεν μπορούν να φτάσουν, πάντα θ’ αναζητούν ουρανούς που δεν τους ανήκουν. Κάποιοι θ’ απογοητεύονται και θα εγκαταλείπουν, δε θα δουν ποτέ τα «θαύματα». Κάποιοι άλλοι, όμως, θα τα δημιουργούν.

Όλα τελειώνουν για να ξαναρχίσουν . Κι όλα αρχίζουν για να τελειώσουν , τόσο απλά !!

Υπάρχει ένα εκπληκτικό μυστικό για τη ζωή που οι πραγματικά δυνατοί και πλήρεις άνθρωποι κατανοούν και αυτοί είναι πολύ λίγοι. Όλα είναι μια ανατροφοδότηση. Όταν φαίνεται να υπάρχει συναίνεση στον τρόπο που οι άνθρωποι ανταποκρίνονται σε εμάς ή ένα μοτίβο αποτυχημένων σχέσεων ή ένας τρόπος με τον οποίο συνεχώς αποχωρούμε από εργασίες, οι άνθρωποι ανταποκρινόμαστε με δύο τρόπους.

Οι περισσότεροι υποθέτουν ότι ο κόσμος είναι άδικος και ότι είναι θύματα αδικίας (πρώτος τρόπος). Αλλά υπάρχουν και εκείνοι που κινούνται σε μια διαφορετική κατεύθυνση. Αρχίζουν να κατανοούν ότι ο κόσμος δεν έχει στόχο εκείνους.

Ανταποκρίνεται (αντιδρά) σε εκείνους. Η Αναΐς Νιν (Γαλλίδα συγγραφέας) είπε: «Δεν βλέπουμε τον κόσμο όπως είναι, αλλά όπως είμαστε». Η Ιγιάνλα Βάνζαντ (ειδική σύμβουλος κινήτρων) είπε: «Αυτό που αγαπάμε σε άλλους ανθρώπους είναι αυτό που αγαπάμε στον εαυτό μας. Αυτό που μισούμε στους άλλους είναι αυτό που δεν μπορούμε να δούμε στον εαυτό μας».

Το ζήτημα είναι ότι το επίπεδο αντίληψής μας για τον κόσμο βασίζεται στο πόσο ανεπτυγμένος είναι ο νους μας. Και υπάρχει εκτενής έρευνα που το υποστηρίζει: οι άνθρωποι δεν είμαστε ικανοί να εκφράσουμε ενσυναίσθηση, μέχρι να μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε μια ομοιότητα ανάμεσα σε εμάς και στον άλλο. Αφού μπορέσουμε να συσχετιστούμε με τα χαρακτηριστικά του άλλου (ακόμα κι αν είναι σε βασικό επίπεδο), μπορούμε και να δείξουμε ενσυναίσθηση και κατανόηση.