Συντάκτης: Kostas Bertsias

Η λύση (;) στα μικρά φράγματα

Γιώργος Σταματόπουλος

Μάλιστα. Ηταν πολύ ισχυρή η βροχόπτωση –τι να κάνουμε;– αλλά και η πυρκαγιά του 2018; Πού τα πάμε αυτά; Αν δεν είχαν καεί τα δέντρα και ήσαν εκεί να στομώνουν τους χειμάρρους και εάν η βροχή δεν ήταν καταρρακτώδης και άφθονη, μα τόσο άφθονη, δεν θα παρατηρούσαμε αυτά τα φαινόμενα των πλημμυρισμένων σπιτιών και τον κίνδυνο να χαθούν ανθρώπινες και κάθε είδους ζωές. Τα λένε αυτά «ειδικοί» και δεν αισχύνονται.

Δεν θα πείραζαν δηλαδή τα μπαζώματα των ρεμάτων και η ανόρθωση πάνω σ’ αυτά οικιών ούτε η ανέγερση αυθαιρέτων μέσα στα πανέμορφα κατά τα άλλα ελληνικά δάση, ορεινά, αστικά, περιαστικά; Α, μπα. Από δικαιολογίες αριστεύουμε, από λύσεις σε προβλήματα είμαστε κουμπούρες.

Και η λύση είναι πάνω στα βουνά, από κει που ξεκινάνε τα νερά και όχι μέσα στο Λεκανοπέδιο· εκεί πρέπει να συγκρατηθούν τα όμβρια ύδατα – και τα μικρά φράγματα φαίνονται μια κάποια λύση, όπως τουλάχιστον έχει προκύψει από μελέτες του Τεχνολογικού Επιμελητηρίου (ΤΕΕ) και του Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Εχουν πει οι ειδικοί επιστήμονες ότι τα αντιπλημμυρικά έργα που σχεδιάζονται, από τη μια καθυστερούν ή δεν εκτελούνται, από την άλλη δεν αρκούν να λύσουν το πρόβλημα που δημιουργούν οι ισχυρές βροχοπτώσεις. Μελέτη για το ίδιο θέμα [λύση στην «πηγή», στα βουνά] έχει εκπονήσει εδώ και δεκαετίες ο Νίκος Ράπτης, το βιβλίο του όμως δεν είναι γνωστό στους Ελληνες.

Ο Μανώλης Γλέζος το έχει κάνει αυτό στο χωριό του, στ’ Απεράθου της Νάξου, εδώ και τριάντα χρόνια, όταν ήταν τότε πρόεδρος της κοινότητας. Εάν θυμάμαι καλά, πάνω από εκατόν πενήντα μικρά φράγματα έχουν κατασκευαστεί στα γύρω βουνά και έχουν νερό να ποτίσουν όλο το νησί. Γιατί, λοιπόν, δεν μπορεί να εφαρμοστεί το ίδιο στην Κινέττα, στη Μάνδρα ή όπου αλλού [σε όλη την Ελλάδα, εννοείται, αφού παντού έχουν μπαζωθεί τα ρέματα] εμφανίζονται τα ίδια προβλήματα;

Οι μικροί ταμιευτήρες λειτουργούν ανασχετικά για τη ροή των υδάτων αφενός και αφετέρου συντελούν στα εξής: στον εμπλουτισμό του υπόγειου υδροφόρου ορίζοντα· στην άρδευση των καλλιεργειών· στην πιθανή παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας· στην ετήσια ρύθμιση ροής [και άρα έλεγχο] των υδάτων· στην αντιπλημμυρική προστασία προφανώς αλλά και στην ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής.

Τι εμποδίζει τους κρατικούς και τους περιφερειακούς φορείς να προβούν στην κατασκευή αυτών των μικρών φραγμάτων; Τόσο ισχυρά συμφέροντα κρύβονται πίσω από την αδιαφορία των αρχών και τη γραφειοκρατική μάστιγα; Το δε κόστος κατασκευής δεν είναι απλησίαστο, αντιθέτως. Το να προσπαθούν οι εκάστοτε κυβερνώντες να πετάξουν απλώς από πάνω τους τις ευθύνες καταντά θλιβερό· κατ’ αρχάς υποτιμούν τη νοημοσύνη μας [και τη συνείδησή μας] και ας μη γίνει λόγος για την απαίσια συμπεριφορά τους απέναντι στη φυσική ροή των πραγμάτων [των υδάτων], αφού δεν διστάζουν να αλλάξουν τον ρουν και να υψώσουν κτίρια στα φυσικά περάσματα των νερών της βροχής. Συνηθισμένοι [και εθισμένοι;] να βεβηλώνουν τη φύση προς όφελος αφύσικων απαιτήσεων του ανθρώπου.

Μια ζωή τα ίδια και τα ίδια. Πάνε στράφι και οι πανεπιστημιακές και άλλες μελέτες και βεβαίως χάνονται ζωές όλου του ζωικού βασιλείου.

—του Μιχάλη Τσιντσίνη—

Και τι έγινε που είναι νεοδημοκράτης; Πρέπει να αποκλείσουμε όσους είναι Νέα Δημοκρατία; Ξεχάσατε ότι η Ν.Δ. είναι το 40%; Να αποκλείσουμε το 40%;

Οι κυβερνητικοί, που αντιδρούσαν με αυτές τις ρητορικές ερωτήσεις στον θόρυβο για τους χειρουργικούς διορισμούς διοικητών στα νοσοκομεία, δεν έχουν άδικο. Δεν είναι πρόβλημα αν αυτός που διορίζεται έχει κομματική ταυτότητα. Πρόβλημα είναι αν έχει μόνο κομματική ταυτότητα – και κανένα άλλο ίχνος στο βιογραφικό του που να τον καθιστά κατάλληλο για τη θέση.

Δεν ήταν πρόβλημα που ο 80χρονος –τον οποίο ο Βασίλης Κικίλιας απέπεμψε 48 ώρες αφότου τον είχε ο ίδιος διορίσει– είχε προϋπηρεσία πολιτευτή στη Ν.Δ., στους ΑΝΕΛ και ξανά στη Ν.Δ. Το πρόβλημα ήταν μάλλον η προϋπηρεσία του ως απόμαχου εκπαιδευτικού – άσχετου με το μάνατζμεντ. Ένας νεοδημοκράτης από τα Γιαννιτσά θα μπορούσε να διοριστεί διοικητής του νοσοκομείου του Κιλκίς χωρίς να σηκωθεί φρύδι. Θα μπορούσε, αν δεν αυτοσυστηνόταν ως πρώην προπονητής του Εδεσσαϊκού.

Τα ανάλογα παραδείγματα στη λίστα των διοικητών δεν είναι λίγα. Είναι τόσα και τέτοια, ώστε να δικαιολογούν την εκτίμηση πως η διαδικασία χρησιμοποιήθηκε σαν ιμάντας αποκατάστασης όχι των εκλεκτών ενός υπουργού, αλλά παραγόντων όλης της κομματικής ενδοχώρας. Εξ ου και τα κίνητρα των επιλογών αποκαλύπτονται, σε ορισμένες ιλαροτραγικά αυτοενοχοποιητικές περιπτώσεις, από τους νεοδημοκρατικούς τοπικούς εμφυλίους που προκαλούν οι «κομμένοι».

To ελαφρυντικό που επικαλείται ημιεπισήμως η κυβέρνηση είναι ότι δεν θα μπορούσε να προσελκύσει αστέρες του μάνατζμεντ για θέσεις που αμείβονται με σκάρτα δύο χιλιάδες ευρώ τον μήνα. Άλλωστε, δεν είναι, λένε, όλες οι επιλογές από τον κομματικό κουβά. Στα μεγάλα νοσοκομεία του κέντρου, που διαχειρίζονται συντριπτικά περισσότερους ασθενείς και περισσότερα χρήματα, επιστρατεύτηκαν πιο αυστηρά φίλτρα στρατολόγησης.

Ο νόμος που πέρασε ο Κικίλιας προβλέπει τρίμηνες αξιολογήσεις και απόλυση χωρίς αποζημίωση για όσους διοικητές δεν πιάνουν τους στόχους. Το θέμα, όμως, με το οποίο βρίσκεται από χθες αντιμέτωπη η κυβέρνηση υπερβαίνει κατά πολύ το βεληνεκές του χαρτοφυλακίου της Υγείας.

Με το να επικαλείται τον «ιδιοκτήτη του βουλκανιζατέρ» –που είχε διορίσει μάνατζερ νοσοκομείου ο Πολάκης– η κυβέρνηση επιδεινώνει, αντί να προσπερνά, το επικοινωνιακό της ατύχημα. Ζητάει να συγκριθεί σε πελατειακές επιδόσεις με τους προκατόχους της, καταλήγοντας έτσι να εξομοιώνει τον εαυτό της με εκείνους.

Αν σε κάτι μοιάζει όντως με τους προκατόχους της η Ν.Δ. είναι στη σφοδρότητα με την οποία γυρίζει και τη χτυπάει η προεκλογική ρητορική της: Όλο το κήρυγμα περί αριστείας και μηνύματος αξιοκρατίας, που επρόκειτο να προσελκύσει τους άξιους Ελληνες της νέας διασποράς, επιστρέφει μέσω Καρδίτσης. Κι επιστρέφει σαν τύψη.

Πηγή: Η Καθημερινή