Συντάκτης: Kostas Bertsias

Ολυμπιακό μουσείο

Τζανής και Ζορμπάς

Η γιαγιά η Νικολού..

Στον Κόκκινο ποταμό το 1985

Η Μαρινέλλα ήταν μία φωνή που δεν έμεινε απλώς στην ιστορία, αλλά έγινε μέρος του πολιτιστικού DNA της Ελλάδας. Θα μπορούσε ωστόσο κάλλιστα να έχει κάνει και μία μεγάλη διεθνή καριέρα, κάτι που έχει επιβεβαιώσει ο ίδιος ο Σινάτρα όταν τη συνάντησε.

Το σκηνικό ήταν το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία, όπου το 1962 ο Φρανκ Σινάτρα, βρισκόταν για λίγες ημέρες στο πλαίσιο περιοδείας. Η Μαρινέλλα, τότε ήδη σταρ της ελληνικής μουσικής, αποδέχθηκε την πρόσκληση ενός από τους πιο ισχυρούς παραγωγούς του χώρου, ο οποίος ήθελε να της γνωρίσει τον Σινάτρα.

Ο θρύλος λέει ότι η συνάντησή τους στο lobby του ξενοδοχείου ήταν τόσο εντυπωσιακή όσο και η ίδια η φωνή της Μαρινέλλας. Όταν τραγούδησε ένα παραδοσιακό ελληνικό κομμάτι, ο Σινάτρα έμεινε άναυδος, αναγνωρίζοντας αμέσως το χάρισμα και την ψυχή που μετέδιδε η φωνή της.

«Αν αυτή η γυναίκα βρισκόταν στην Αμερική, σε δύο μήνες θα ήταν πρώτο όνομα», φέρεται να είπε, δείχνοντας τον θαυμασμό του για το ταλέντο της.

Αυλωνάρι Εύβοιας

Γιώργος Μινετσς, Κώστας Σπύρου, Κώστας Μπερτσιάς, Λάμπρος Καραγεώργος

Κάθε Παρασκευή της Σαρακοστής, μέσα σε μισοσκότεινους ναούς, ακούγεται το μελιστάλαχτο «Χαῖρε…» .

Επαναλαμβάνεται όχι σαν τυπική φράση, αλλά σαν να δοκιμάζει ο άνθρωπος να πει, διστακτικά στην αρχή, και με βεβαιότητα στο τέλος, ότι υπάρχει ακόμα ελπίδα…

Ο Ακάθιστος Ύμνος δεν γεννήθηκε σε εποχές εύκολες. Γεννήθηκε σε πολιορκία. Σε φόβο. Σε αβεβαιότητα. Και ίσως γι’ αυτό επιβίωσε. Γιατί δεν είναι ύμνος των νικητών, αλλά των ανθρώπων που στέκονται όρθιοι μέσα στον κίνδυνο και την αμφιβολία.

Στον κόσμο της ταχύτητας και της πληροφορίας, οι Χαιρετισμοί μοιάζουν σχεδόν παράταιροι. Και όμως, είναι πιο επίκαιροι από ποτέ. Γιατί υπενθυμίζουν κάτι που ξεχνάμε:

η ελπίδα είναι δύναμη..

Σκούρτα Βοιωτίας

Οι Χαιρετισμοί δεν είναι απλώς ένας ύμνος. Είναι:

ποίηση υψηλής αισθητικής

θεολογία σε λυρική μορφή

σύνδεση ιστορίας και πίστης

Τῇ ὑπερμάχῳ στρατηγῷ τὰ νικητήρια,

ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν, εὐχαριστήρια,

ἀναγράφω σοι ἡ Πόλις σου, Θεοτόκε.

Ἀλλ’ ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον,

ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον

ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.