Συντάκτης: Kostas Bertsias

Ένας Καθολικός,
ένας Προτεστάντης, ένας Μουσουλμάνος κι ένας Εβραίος
συζητούν κατά τη διάρκεια ενός δείπνου.

Καθολικός: “Έχω μεγάλη περιουσία….Θ ‘
αγοράσω τη Citibank!“

Προτεστάντης: “Είμαι πολύ πλούσιος και θ ‘
αγοράσω τη General Motors!“

Μουσουλμάνος: “Είμαι ένας τρομερά πλούσιος
πρίγκιπας…. Σκοπεύω ν ‘ αγοράσω την Microsoft!“

Μετά περιμένουν όλοι τον Εβραίο
να μιλήσει….

Ο Εβραίος ανακατεύει τον
καφέ του, βάζει το κουταλάκι προσεχτικά πάνω στο τραπέζι, πίνει μια γουλιά
καφέ, τους κοιτάζει και λέει ανέμελα:

“Δεν τις πουλάω!!!”

Όπως τα πεύκα κρατούνε τη μορφή του αγέρα ,
ενώ ο αγέρας έφυγε ,δεν είναι εκεί ,
το ίδιο και τα λόγια φυλάγουν τη μορφή
του ανθρώπου , κι όταν ο άνθρωπος έφυγε ,
δεν είναι εκεί
Γιώργος Σεφέρης

Δ Κουρετας.

Διαβασα μια ανακοινωση παραταξης φοιτητων οτι θελουν να τους πληρωνει το κρατος το εισιτηριο του λεωφορειου και σε ενδειξη διαμαρτυριας θα κανανε συμβολικη καταληψη την μερα του θανατου του Γρηγοροπουλου . Δεν θυμαμαι σε ποια σχολη .

Δυο λογια και ας τα διαβασουν και οι φοιτητες.

Ητανε Γεναρης του 1989 , Θεσσαλονικη. Προσπαθουσα να τελειωσω το διδακτορικο μου και να φυγω στη Βοστωνη. Τοτε οταν διαβαζαμε καποιο αρθρο και θελαμε να επικοινωνησουμε με τον συγγραφεα του γραφαμε γραμμα με ταχυδρομειο. Δεν υπηρχαν μειλ τοτε. Το γραμμα εκανε καμμια εβδομαδα να φτασει. Στο τομεα που δουλευα απο τους πιο γνωστους ηταν καποιος Jaap Beintema, διευθυντης στο τμημα Βιοχημειας πρωτεινων στο Αντικαρκινικο κεντρο του Groningen στην Ολλανδια. Αποφασισα να του γραψω να του ζητησω τη γνωμη του για ενα πειραμα που σκοπευα να κανω . Ηθελα να απομονωσω το 5S RNA απο την μικρη ριβοσωμικη υπομοναδα του E.Coli , να το κανω αλληλουχιση και να δω πως κοβεται απο τα ενζυμα που τοτε μελετουσα. Δεν το ειχαν ξανακανει για ενζυμα εκεινου του τυπου και ειπα να τον ρωτησω. Πιστευα οτι ουτε θα απαντησει αλλα λεω ας το κανω. Θα ασχοληθει ο Beintema με ενα ασημαντο διδακτορικο φοιτητη? Και ομως απαντησε. Σε 2 εβδομαδες ειχε ερθει η απαντηση. Οταν μου εφερε ο κλητηρας του Θεαγενειου το γραμμα , δεν το πιστευα. Το πηρα και το ανοιξα. Μου ελεγε οτι τον ενδιεφερε αυτο που ειπα και αν ηθελε , θα ερχοταν το Πασχα στη Ναξο, να παω να τον βρω. Και πηγα . Και τον βρηκα. Και μιλησαμε 2 ωρες. Και οχι μονον αυτο. Τον καλεσα στη Θεσσαλονικη στο εργαστηριο. Και ηρθε . Ιουνιος του 1989. Τα λεφτα για την φιλοξενια να εβαλα απο την τσεπη μου. Απο τις αιματηρες οικονομιες που εκανα για να φυγω Αμερικη. Του πληρωσα διαμονη ενα βραδυ στο μακεδονια παλάς και ενα γευμα καπου σε μια ταβερνα στον Φοινικα. Δεν θυμαμαι πως την λενε αλλα την ειχαν δυο Ελληνες που ειχαν γεννηθει στην Τσεχια. Ενας απενταρος φοιτητης , εδωσε την μιση μηνιατικη υποtροφια του για να φιλοξενησει ενα σημαντικο επιστημονα. Ντραπηκα να ζητησω λεφτα απο οποιονδηποτε φορεα.

Παιδια ακουστε. Εαν κατι ειναι δυσκολο να γινει , βρειτε τροπο. Τροπος θα υπαρχει κατα 99,9%. Αφηστε τις ευκολες λυσεις . Ο δρομος της ζωης ειναι με εμποδια.

ΔΡΟΜΟΣ ΧΩΡΙς ΕΜΠΟΔΙΑ ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΙΧΝΕΙ ΑΣΗΜΑΝΤΟ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ.

Δ Κουρέτας

Agree to Disagree

της Μαριάννας Σκυλακάκη

Το καλύτερο σχόλιο για τη χθεσινή συνάντηση μεταξύ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Recep Tayyip Erdogan, στο περιθώριο της συνόδου του ΝΑΤΟ στο Λονδίνο, ήταν η αναφορά του υπουργού Εθνικής Άμυνας Νίκου Παναγιωτόπουλου: “τελικώς, συμφωνήσαμε σε καλό κλίμα ότι διαφωνούμε”. Μιλώντας στον ANT1 εξέφρασε επίσης την προσωπική του, όπως σημείωσε, άποψη “ότι υπάρχουν πλέον περιθώρια συνεννόησης με την Τουρκία”.

Πού βρίσκονται οι ελληνοτουρκικές σχέσεις σήμερα σε σχέση με χθες; Εν πολλοίς στο ίδιο σημείο, μολονότι κυβερνητικές και διπλωματικές πηγές αποτιμούν θετικά τη συνάντηση με τον Erdogan. Συγκεκριμένα, θεωρείται θετικό το γεγονός ότι τα αγκάθια στις σχέσεις μας με τη γείτονα συζητήθηκαν ανοιχτά και το αποτέλεσμα της συνάντησης εκτιμάται ότι θα φανεί σε βάθος χρόνου. Σημειώστε πάντως ότι τα αγκάθια, με άλλα λόγια οι τουρκικές διεκδικήσεις έναντι της Αθήνας, δεν είναι και λίγα.

Μιλώντας πάντως χθες βράδυ σε Τούρκους που ζουν στο Λονδίνο, ο Erdogan έμεινε πιστός στη ρητορική του τελευταίου διαστήματος, αναφέροντας χαρακτηριστικά: “σήμερα υπάρχει μια ισχυρή Τουρκία με ισχυρό στόλο που προστατεύει τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της στο Αιγαίο, στη Μαύρη Θάλασσα και στην ανατολική Μεσόγειο”. Στο μεταξύ, παρά τις διεθνείς αντιδράσεις, η Άγκυρα φέρνει το μνημόνιο συνεργασίας με τη Λιβύη προς ψήφιση στο τουρκικό κοινοβούλιο.

—του Τέλη Σαμαντά—

Η κυβέρνηση της Τσεχίας απέδωσε ξανά την τσέχικη υπηκοότητα στον σημαντικότερο μάλλον ζώντα συγγραφέα της χώρας, τον Μίλαν Κούντερα. «Η Τσεχία του εξέφρασε τη συγνώμη της για τις επιθέσεις που είχε υποστεί από το τσεχικό κράτος και τους φορείς του. Κατά τη διάρκεια της τελετής ο συγγραφέας ήταν πολύ ανθρώπινος στις αντιδράσεις του», δήλωσε ο πρεσβευτής της Τσεχίας στο Παρίσι, όπου έγινε η σχετική σεμνή τελετή.

Η αφαίρεση από το κομμουνιστικό καθεστώς της τσεχοσλοβακικής, τότε, ιθαγένειας του συγγραφέα, που βρήκε καταφύγιο στο Παρίσι, έγινε πριν από σαράντα χρόνια. Με καμιά δεκαριά χρόνια πριν να βρίσκεται ήδη στο στόχαστρο της κομμουνιστικής ασφάλειας και —αφού έχει χάσει όλα τα δικαιώματα του ως συγγραφέας— να βγάζει το ψωμί του συντάσσοντας, με ψευδώνυμο, τα ωροσκόπια ενός λαϊκού περιοδικού. Μέχρι να εγκαταλείψει την πατρίδα και τη γλώσσα του. Και να γράψει μυθιστορήματα οικουμενικής διάστασης.

Έκανε καλά ή όχι; Σύμφωνα με χιλιάδες συμπατριώτες του ναι και σύμφωνα με μερικούς άξιους λόγου συντέχνους του όχι.

Ο ίδιος έφτασε να απαρνηθεί την πατρίδα του και τη γλώσσα του. Ο λόγος ήταν σαφής: «Όποιος θεωρεί πως τα Κομμουνιστικά καθεστώτα της Κεντρικής Ευρώπης είναι αποκλειστικά δημιουργήματα εγκληματιών παραβλέπει μια βασική αλήθεια: Τα εγκληματικά καθεστώτα δεν έχουν δημιουργηθεί από εγκληματίες αλλά από πιστούς πεπεισμένους πως έχουν ανακαλύψει τον μοναδικό δρόμο για τον παράδεισο. Υπεράσπισαν τόσο γενναία αυτό το δρόμο σε σημείο να εκτελέσουν πολλούς. Αργότερα έγινε φανερό πως δεν υπήρχε Παράδεισος. Πως οι υποστηρικτές του δεν ήταν παρά δολοφόνοι».

Όμως το πρώτο ερώτημα που προκύπτει, κατ’ αρχήν, είναι: γιατί τόση καθυστέρηση; Γιατί μετά από σαράντα χρόνια κατάρρευσης του κομμουνισμού και άλλα μισά «καπιταλιστικής ανάπτυξης» θεώρησε ένα κράτος πως πρέπει να αποδεχθεί την ανατροπή των αποφάσεων του; Και η απάντηση όσο κι αν φαίνεται αργοπορημένη μοιάζει να είναι και δυσοίωνη: γιατί τα υπολείμματα της κομμουνιστικής νοοτροπίας συναντιόνται με τα νεόφερτα εθνικιστικά δεδομένα. Με απλά λόγια: καλός είναι ο Κούντερα γιατί καλά πουλάει — και στους μεν και στους δε.

Άλλωστε και στη χώρα μας «καλά πουλάει» ο Κούντερα. Ασχέτως νοήματος. Φανταζόμαστε, άλλωστε, πως και ο κατ’ εξοχήν μεταφραστής του στη γλώσσα μας κάτι θα έχει να πει για το γεγονός της απόδοσης της υπηκοότητας. Ίσως κάτι περί της «ιδιαιτερότητας της μετάβασης από τον κομμουνισμό σε κάτι άλλο», πχ. (Λέξεις να ‘χουμε, να παίζουμε, που λέμε).

Εμείς πάντως ας κρατήσουμε τη φράση του ίδιου του Κούντερα: « Ο αγώνας του ανθρώπου κατά της εξουσίας είναι η πάλη της μνήμης κατά της λήθης». Και να θυμόμαστε.