Συντάκτης: Kostas Bertsias

Κανείς δεν θέλει να πεθάνει. Ακόμα και οι άνθρωποι που θέλουν να πάνε στον παράδεισο, δεν θέλουν να πεθάνουν για να πάνε εκεί.

Όμως, ο θάνατος είναι ο προορισμός που όλοι μοιραζόμαστε. Κανείς δε γλίτωσε ποτέ από αυτόν και έτσι πρέπει να είναι, γιατί ο θάνατος είναι ίσως η πιο καλή εφεύρεση στη ζωή. Είναι ο παράγοντας αλλαγής της ζωής.

Διώχνει το παλιό για να κάνει χώρο για το νέο.

Steve jobs (1955 – 2011) ήταν μια από τις πιο γνωστές προσωπικότητες στον χώρο της τεχνολογίας, ένας εκ των δύο συνιδρυτών, πρώην πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Apple.

Η Μιλέν Ντεμονζό, σύμβολο του σεξ στα νιάτα της αλλά και ηθοποιός που προτάθηκε για βραβεία ερμηνείας το 2007 και η οποία έπαιζε μέχρι και το 2018 σε ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, απεβίωσε χθες σε νοσοκομείο του Παρισιού, σε ηλικία 87 ετών, μετά από μάχη με τον καρκίνο.

Την εποχή της μεγάλης δόξας της, είχε κυκλοφορήσει και ένα ανέκδοτο λόγω της προφοράς του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Φέρεται ότι συναντήθηκαν οι δυο τους σε παρισινό ξενοδοχείο και ότι στις συστάσεις έγινε ο εξής διάλογος: – Μιλέν Ντεμονζό – Μι’ λεν Κώστα. Σε άλλη παραλλαγή, την ρωτάει ο Καραμανλής «Πώς σ’λεν κούκλα» και εκείνη απαντά «Μιλέν Ντεμονζό».

Σύμφωνα με τον Εμμανουήλ Καντ:

το αποτέλεσμα μιας πράξης δεν έχει τόση σημασία, αρκεί οι προθέσεις να είναι καλές. Άρα, αν κάποιος πέσει στο ποτάμι για να σώσει κάποιον που πνίγεται, του αξίζει έπαινος ανεξαρτήτως του αν θα σώσει ή όχι το άλλο άτομο.

Μετράνε ακόμη και οι προθέσεις που έχουν φέρει αντίθετα αποτελέσματα. Αν κάποιος προσπαθήσει να κάνει καλό, αλλά ακούσια κάνει κακό, η πράξη είναι καλή, επειδή οι προθέσεις είναι καλές.

Επίσης, αν κάποιος σκοπεύει να κάνει μια κακή πράξη, αλλά αυτή πάει στραβά και τελικά έχει ευεργετική εξέλιξη, η πράξη παραμένει ανήθικη.

Με την ονομασία αυτή είναι γνωστή η ένοπλη σύγκρουση, που έλαβε χώρα στην Αθήνα, μεταξύ του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ από τη μία πλευρά και των κυβερνητικών και βρετανικών δυνάμεων από την άλλη. Ξεκίνησε στις 3 Δεκεμβρίου 1944 με την αιματηρή κατάληξη του συλλαλητηρίου της Πλατείας Συντάγματος και τελείωσε τυπικά με την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945. Ήταν το προανάκρουσμα του Εμφυλίου Πολέμου (1946 – 1949), αν και για ορισμένους ιστορικούς η εμφύλια διαμάχη είχε ξεκινήσει πριν από την Απελευθέρωση.

Η αντιπαράθεση αυτή προήλθε από το κενό εξουσίας, που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα μετά την αποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων κατοχής τον Οκτώβριο του 1944. Το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, υπό την καταλυτική επιρροή του ΚΚΕ και με νωπές τις αντιστασιακές δάφνες της Κατοχής, είχε ένα καλά συγκροτημένο στρατιωτικό σώμα και διεκδικούσε μερίδιο στην εξουσία, αν όχι όλη την εξουσία. Απέναντί του οι αστικές δημοκρατικές δυνάμεις ήταν τελείως αδύναμες να του αντιπαρατεθούν, όντας σχεδόν 9 χρόνια εκτός εξουσίας (Δικτατορία Μεταξά, Κατοχή), ενώ μεγάλο μέρος του κρατικού μηχανισμού έφερε τη στάμπα του δοσίλογου. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, η συνδρομή των Βρετανών, που ασκούσαν μεγάλη επιρροή στα ελληνικά πράγματα και ως συμμαχική δύναμη, ήταν εκ των ων ουκ άνευ για την επιβίωση της αστικής δημοκρατίας. Να μην ξεχνάμε ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη και τον Ειρηνικό συνεχιζόταν με σφοδρότητα ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, με τη ζυγαριά να κλείνει αποφασιστικά υπέρ των Συμμάχων.

Στις 18 Οκτωβρίου 1944 έφθασε στην Αθήνα ο Γεώργιος Παπανδρέου και δύο μέρες αργότερα σχημάτισε την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, στην οποία συμμετείχαν και έξι ΕΑΜικοί Υπουργοί. Ένα από τα πρώτα ζητήματα που έπρεπε να επιλύσει η νέα κυβέρνηση ήταν η αποστράτευση των αντιστασιακών οργανώσεων και η δημιουργία εθνικού στρατού. Στις 5 Νοεμβρίου ο Γεώργιος Παπανδρέου ανακοίνωσε ότι ύστερα από τη συνεργασία που είχε με τον στρατηγό Σκόμπι (επικεφαλής των Βρετανικών Δυνάμεων στην Ελλάδα), ο ΕΛΑΣ και ο ΕΔΕΣ θα αποστρατεύονταν ως τις 10 Δεκεμβρίου 1944.

Όμως, η απόφαση αυτή δεν άρεσε στο ΚΚΕ, καθώς μία ενδεχόμενη αποστράτευση του ΕΛΑΣ θα του αφαιρούσε ένα ισχυρό χαρτί στην πρόθεσή του να επιβάλει στην Ελλάδα ένα κομμουνιστικό καθεστώς σοβιετικού τύπου. Οι διαπραγματεύσεις για την αποστράτευση των αντιστασιακών οργανώσεων ναυάγησαν στις 28 Νοεμβρίου και την 1η Δεκεμβρίου οι Υπουργοί του ΕΑΜ αποχώρησαν από την κυβέρνηση Παπανδρέου. Ήταν φανερό ότι οι δύο πλευρές οδηγούνταν σε σύγκρουση, την οποία επιδίωκε το ΚΚΕ από τις 20 Νοεμβρίου με απόφαση του Πολιτικού του Γραφείου, σύμφωνα με νεώτερα στοιχεία.

Σε μία επίδειξη ισχύος, το ΕΑΜ διοργανώνει την Κυριακή 3 Δεκεμβρίου ένα μεγάλο παναθηναϊκό συλλαλητήριο στην Πλατεία Συντάγματος, παρά την κυβερνητική απαγόρευση. Υπολογίζεται ότι πήραν μέρος πάνω από 100.000 άνθρωποι, ενώ κάποιοι ιστορικοί τους ανεβάζουν και στις 500.000. Το συλλαλητήριο βάφτηκε στο αίμα, καθώς οι διαδηλωτές δέχθηκαν καταιγισμό πυρών από την πλευρά των δυνάμεων ασφαλείας, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 30 άτομα και να τραυματισθούν 148.

Για το ποιος ήρξατο χειρών αδίκων υπάρχουν τρεις εκδοχές: α) ότι πυροβόλησε κάποιος από το πλήθος, με αποτέλεσμα να απαντήσουν οι αστυνομικές δυνάμεις, β) ότι πυροβόλησε απρόκλητα η αστυνομία και γ) ότι τα πυρά ήταν βρετανικά για τη δημιουργία προβοκάτσιας. Χρόνια αργότερα, στις 12 Δεκεμβρίου 1958, ο αστυνομικός διευθυντής Αθηνών κατά τη διάρκεια των «Δεκεμβριανών», Άγγελος Έβερτ (πατέρας του πολιτικού και αρχηγού της Ν.Δ. Μιλτιάδη Έβερτ), σε συνέντευξή στην εφημερίδα «Ακρόπολις» θα παραδεχτεί ότι ήταν αυτός που διέταξε τη βίαιη διάλυση της διαδήλωσης βάσει διαταγών που είχε λάβει, επειδή υπήρχε κίνδυνος κατάλυσης του κράτους.

Την επομένη, μετά τις κηδείες των θυμάτων, οι συγκρούσεις γενικεύτηκαν, με τη συμμετοχή στρατιωτικών δυνάμεων του ΕΛΑΣ. Το ΕΑΜ συγκρότησε νέα διαδήλωση, με αποτέλεσμα να υπάρχουν κι άλλοι νεκροί. Το ίδιο βράδυ, ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου υπέβαλε την παραίτησή του, αλλά μεταπείστηκε από τους Άγγλους και παρέμεινε στη θέση του. Η πλάστιγγα άρχισε να γέρνει με το μέρος του ΕΛΑΣ, που έλεγχε σχεδόν όλη την Αθήνα, εκτός από το κέντρο της πρωτεύουσας. Οι δυνάμεις του ανέρχονταν σε περίπου 20.000 άνδρες (10.000 μάχιμους και άλλους τόσους εφεδρικούς). Η κυβέρνηση Παπανδρέου μπορούσε να υπολογίζει σε περίπου 10.000 μάχιμους, στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν και οι άνδρες της εμπειροπόλεμης 3ης Ορεινής Ταξιαρχίας, που είχε έλθει με δάφνες από το Ρίμινι με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Θρασύβουλο Τσακαλώτο (θείο του υπουργού Οικονομικών και στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ Ευκλείδη Τσακαλώτου) και φυσικά στη βρετανική δύναμη υπό τον υποστράτηγο Ρόναλντ Σκόμπι, που ήταν και η καλύτερα εξοπλισμένη απ’ όλους τους εμπλεκόμενους και αριθμούσε γύρω στους 5.000 άνδρες.

«Μη διστάσεις να ενεργήσεις σαν να ήσουν σε κατακτημένη πόλη, όπου γίνεται μία τοπική εξέγερση» τηλεγραφεί στον Σκόμπι ο βρετανός πρωθυπουργός Γουίνστον Τσόρτσιλ, που δεν διανοείτο ότι θα έχανε την Ελλάδα από τη σφαίρα επιρροής της Μεγάλης Βρετανίας. Την είχε κερδίσει με σκληρά παζάρια από τον Στάλιν στην περίφημη «Συμφωνία των Ποσοστών», που υπογράφτηκε στη Μόσχα στις 9 Οκτωβρίου, τρεις μέρες πριν από την αναχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα. Από την πλευρά του, ο σοβιετικός ηγέτης τήρησε το λόγο του, αποφεύγοντας να κατηγορήσει τον Τσόρτσιλ για ανάμιξη στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδας, όπως έκαναν οι Αμερικανοί, αλλά δεν αποθάρρυνε την ηγεσία του ΚΚΕ, που δεν γνώριζε το «παζάρι της Μόσχας» και πίστευε βάσιμα σε συντροφική βοήθεια.

Η πρόθεση του ΕΛΑΣ στη Μάχη της Αθήνας ήταν να αφοπλίσει όσες αστυνομικές υπηρεσίες αντιστέκονταν, ώστε να αποδυναμώσει τον αντίπαλο. Ιδιαίτερα σκληρές μάχες δόθηκαν στην περιοχή Μακρυγιάννη για τον έλεγχο του Συντάγματος Χωροφυλακής που έδρευε εκεί (6 – 11 Δεκεμβρίου 1944). Όταν οι Βρετανοί κατάλαβαν ότι τα πράγματα λάμβαναν άσχημη τροπή γι’ αυτούς, αποφάσισαν να ενισχύσουν τις δυνάμεις τους στην Αθήνα, αποσπώντας μονάδες από το μέτωπο της Ιταλίας. Από τα μέσα Δεκεμβρίου, οι κυβερνητικές δυνάμεις άρχισαν σταδιακά να κερδίζουν έδαφος. Οι Βρετανοί με επίλεκτους στρατιώτες, άρματα μάχης και αεροπορία, αφού πρώτα εξουδετέρωσαν τη δύναμη του ΕΛΑΣ στις ανατολικές συνοικίες της Αθήνας και ιδιαίτερα στο προπύργιό του, την Καισαριανή, άρχισαν να εκκαθαρίζουν το κέντρο της πόλης, όπου συνήφθησαν ομηρικές οδομαχίες στα στενοσόκακα γύρω από την Πλατεία Ομονοίας, στου Ψυρρή και το Μεταξουργείο.

Ο Τσόρτσιλ πίστευε ότι το ελληνικό πρόβλημα δεν μπορούσε να λυθεί με στρατιωτικά μέσα, αλλά μόνο με πολιτικά. Γι’ αυτό, ανήμερα των Χριστουγέννων, ήλθε στην Αθήνα.

Σε αλλεπάλληλες συσκέψεις στο Υπουργείο Εξωτερικών (26 – 27 Δεκεμβρίου), στις οποίες συμμετείχαν και εκπρόσωποι του ΕΑΜ, αποφασίστηκε να ζητηθεί από τον εξόριστο Βασιλιά Γεώργιο Β’ να ορίσει Αντιβασιλέα και συγκεκριμένα τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Δαμασκηνό (Παπανδρέου). Ήταν μία ευφυής κίνηση του άγγλου πολιτικού για να κρατήσει ενωμένες τις αστικές δυνάμεις, με τη γεφύρωση του χάσματος φιλομοναρχικών και βενιζελογενών δημοκρατικών.

Στα πολιτικά ζητήματα υπήρξε πλήρης διαφωνία. Ο Σιάντος απαίτησε να δοθούν στο ΕΑΜ σχεδόν τα μισά Υπουργεία, να διωχθούν από τον κρατικό μηχανισμό οι δοσίλογοι, να διαλυθεί η Χωροφυλακή, να γίνει δημοψήφισμα για το πολιτειακό το Φεβρουάριο και εκλογές τον Απρίλιο. Οι όροι, αρκούντως μαξιμαλιστικοί, απορρίφθηκαν απ’ όλους τους πολιτικούς, καθώς πίστευαν ότι θα οδηγούσαν σε κομμουνιστικοποίηση του κράτους. Το ΚΚΕ έδειξε αδιαλλαξία, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι η έλευση του Τσόρτσιλ στην Αθήνα ήταν ένδειξη αδυναμίας και δεν προχώρησε σ’ ένα συμβιβασμό, που θα του επέτρεπε να διασώσει τις δυνάμεις του και να αποκτήσει σημαντικό μερίδιο της εξουσίας.

Στις 30 Δεκεμβρίου, ο βασιλιάς ενέδωσε στις αφόρητες πιέσεις των Βρετανών και ανακοίνωσε το διορισμό του Δαμασκηνού ως Αντιβασιλέα και την πρόθεσή του να επιστρέψει στην Ελλάδα, μόνο αν το θελήσει ο λαός. Ο Γεώργιος Παπανδρέου παραιτήθηκε από την πρωθυπουργία και στις 3 Ιανουαρίου 1945 τον διαδέχθηκε ο Νικόλαος Πλαστήρας.

Στις 5 Ιανουαρίου 1945 οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Αθήνα, υπό την πίεση των υπέρτερων κυβερνητικών και βρετανικών δυνάμεων. Στις 11 Ιανουαρίου ο ΕΛΑΣ υπέγραψε ανακωχή με τους Βρετανούς και στις 12 Φεβρουαρίου 1945 έληξαν και τυπικά τα «Δεκεμβριανά», με τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Το ΕΑΜ είχε ηττηθεί στρατιωτικά και πολιτικά.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Τα Σάββατα στο κονάκι του Στράτου η διαλεκτική*ταλαιπωρείται μεταξύ γνήσιου παραδοσιακού τσίπουρου και πικάντικων γεύσεων που Στρατος προσφέρει από καρδιάς και τον ευχαριστούμε και εμείς από καρδιάς.

Το σημερινό μενού:

1.Κακός /μοχθηρός

2.Γνήσιος /κάλπικος

3.Αρχοντάνθρωπος/αρχοντοχωριάτης

Η διαλεκτική* δεν μπορούσε να μην αγγίξει τους παρόντες αλλά κυρίως τους απόντες, (η τιμωρία τους να είναι απόντες), χωρίς όμως να ευτελιστεί σε κουτσομπολιό!!

*Η λέξη διαλεκτική προέρχεται από την ελληνική λέξη διαλέγομαι, που σημαίνει διεξάγω συζήτηση. Στην αρχαιότητα με τη διαλεκτική εννοούσαν την τέχνη να φτάνει κανείς στην αλήθεια μέσω της σύγκρουσης αντιθέτων απόψεων, όπως στο σύνολο σχεδόν των Πλατωνικών έργων.Ο όρος επικράτησε διεθνώς ως Dialectic.

Πως θα σας φαινόταν η ύπαρξη ενός ψηφιακού sommelier που “ανα-γνωρίζει” σε βάθος κάθε φιάλη ελληνικού κρασιού που μπορεί κανείς να βρει διαθέσιμη προς πώληση αυτή τη στιγμη; 

Αλλά και τι εντύπωση θα σας έκανε να μπορεί ο συγκεκριμένος sommelier να εκτιμήσει τα “δομικά χαρακτηριστικά” του γούστου σας στο κρασί για να σας προτείνει τις πιο ταιριαστές για εσάς επιλογές; 

Και τέλος αν μετά από όλα αυτά μπορούσε και να “δει” το τραπέζι και τα πιάτα σας, ανά πάσα στιγμή… Να σας προτείνει φιάλες με κρασί που ταιριάζουν απόλυτα με εκατοντάδες διαφορετικές συνταγές ανάλογα με τα υλικά που έχουν χρησιμοποιηθεί στην καθεμία;

“Τι ελληνικά κρασιά υπάρχουν εκεί έξω;”

Η Oenos&co απαρτίζεται από τον Αλέξανδρο και την Βάσω Κανδηλιώτη. Η Βάσω έχει διανύσει μια μακροσκελή πορεία στο χώρο της εστίασης σε εστιατόρια όπως το Funky Gourmet και το CTC του Αλέξανδρου Τσιοτίνη όπου και συνεργάστηκε για πρώτη φορά με το Αλεξανδρο.

Ενώ τα επαγγελματικά βήματα του Αλέξανδρου ξεκίνησαν από τον βιομηχανικό κλάδο κάποια στιγμή βρέθηκε στην Ιταλία αναζητώντας εργασία. Σε μια χώρα όπου η κουλτούρα του φαγητού και του κρασιού τον έβαλαν σε μια γρήγορη τροχιά ανακάλυψης του κρασιού. Επιστρέφοντας στην Αθήνα φοίτησε στην σχολή του Γιώργου Λούκα “Genious in gastronomy” και εργάστηκε σε γνωστά ξενοδοχεία, winebar και εστιατόρια αλλά και πλάι στον οινοχόο Απόστολο Πλαχούρα στην Χαλκιδική. 

Διακρίθηκε από την Παγκόσμια Ένωση Οινοχόων, κυρίως όμως γνώρισε ωραίους ανθρώπους και ταξίδεψε σε “κρασότοπους” εντός και εκτός χώρας.

Κατά την διάρκεια της καραντίνας, άρχισε να γεννιέται η ιδέα της Oenos&co που απαντά στα ερωτήματα “Πώς μπορώ να δω τι κρασιά υπάρχουν εκεί έξω; Τι μπορώ να μάθω πραγματικά για αυτά; Ποια ταιριάζουν με την περίσταση ή με το φαγητό που θα φτιάξω; Από πού θα τα προμηθευτώ;”.

Γνωρίζοντας τον ψηφιακό οινοχόο 

Η Oenos&co είναι στην ουσία μια ψηφιακή πλατφόρμα που φιλοξενεί τρία βασικά συστήματα: μια λεπτομερή βάση δεδομένων για το ελληνικό κρασί και την ελληνική μπύρα που παράγεται σε μικροζυθοποιίες, έναν ενημερωμένο κατάλογο σημείων λιανικής πώλησης για τα παραπάνω και, ανάμεσά τους, έναν πρωτοποριακό αλγόριθμο, έναν “ψηφιακό οινοχόο”, αν προτιμάτε που βοηθά τον χρήστη να βρίσκει κάθε φορά το καταλληλότερο για αυτόν προϊόν.

Πιο συγκεκριμένα ο “ψηφιακός” οινοχόος είναι μια “μετενσάρκωση” ενός πραγματικού οινοχόου σε κώδικα. ‘Ολες οι αρχές, οι γνώσεις και οι τεχνικές που χρησιμοποιεί ένας επαγγελματίας του κρασιού έχουν αποδοθεί μέσα από ερωτήσεις και βήματα με τα οποία καλείται ο χρήστης να αλληλεπιδράσει.

Μάλιστα πρόκειται για μια διαδικασία που μπορεί ακολουθηθεί ακόμα και αν κάποιος δεν γνωρίζει το παραμικρό για το κρασί. Από την άλλη, αν κάποιος το επιθυμεί, μπορεί να χρησιμοποιήσει τον ψηφιακό οινοχόο για να ψάξει με μεγάλη λεπτομέρεια το κρασί που του ταιριάζει.

Η βασική ιδέα, όπως και στην πραγματική ζωή, είναι “Πες μου τι σου αρέσει και ποια είναι η περίσταση και θα σου απαντήσω”. Και όλα αυτά με το πάτημα ενός ξεχωριστού κόκκινου κουμπιού.

Πηγή: https://www.epixeiro.gr/

…..Προϊόν της μετριότητας είναι και η τάση της εποχής που χαρακτηρίζεται ως «παθητική παραίτηση» – μια κατάσταση όπου απλώς ο μέτριος σπρώχνει τον χρόνο αντί να τσαλακωθεί αντιπαρατιθέμενος και διεκδικών λόγω και έργω την προσφορά προστιθέμενης αξίας.

Πίσω από πομπώδεις αλλαγές, που έχουν να κάνουν με διαχείριση ανθρωπίνων πόρων, ορισμένες φορές η θεαματική εικόνα στον αφρό κρύβει από κάτω «λιμνάζοντα ύδατα» (αυτές είναι συνήθως αντιφάσεις θεωρητικών ανατροπών που συντελούνται με συνταγολόγια εγχειριδίων και με μύηση υπνοπαιδείας). 

Όταν οι «διαδικασίες» γίνονται αυτοσκοπός της αλλαγής, δημιουργούν ένα ανθεκτικό κέλυφος για τη μετριότητα, αποθεώνοντας ευλαβικά την τυποποίηση. Εκεί η μετριότητα «αναπνέει» καλύτερα, σε ένα καθεστώς ομογενοποίησης, συντελώντας και σε μια συμφωνημένη, ηλιθιώδη «ευτυχία» (των οικιών υμών εμπιπραμένων…).

Ένα απάνθισμα από διατυπώσεις περί μετριότητας, εδώ

Ειδικότερα για τη μετριότητα στον τόπο μας, κρατώ την αμεσότητα της ευφυίας του Γιάννη Τσαρούχη, που είχε πει: «Οι μέτριοι είναι η ισχυρότερη κοινωνική ομάδα στην Ελλάδα. Ένα αδίστακτο κρεβάτι του Προκρούστη».

Αυτά, διαβάζοντας στο epixeiro.gr ένα περιεκτικό άρθρο του startupper Μιχάλη Κωστόπουλου, co-founder της Opsarion, σχετικά με την “κουλτούρα της μετριότητας”.

Πηγή: epixeiro.gr