Συντάκτης: Kostas Bertsias

7. Το ρύζι που δεν φύτρωσε ..

Μεγάλο γεγονός ήταν για τον Έπαχτο και για την γύρω περιοχή η ζωοεμποροπανήγυρης  που κάθε χρόνο ξεκίναγε ανήμερα του Αγίου Δημητρίου.
Στην δεκαετία του πενήντα μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του εξήντα διαρκούσε ολόκληρη βδομάδα και η κοσμοσυρροή από τα χωριά της Ναυπακτίας, της Δωρίδας αλλά και από την Αχαΐα ήταν τόσο έντονη που εκείνες τις μέρες τριπλασιαζόταν ο πληθυσμός της πόλης . Χαράς ευαγγέλια για τους εμπόρους και τα πανδοχεία της Ναυπάκτου !!

Κάθε χρόνο ο παππούς μου έπαιρνε τον Γιώργο τον πατέρα μου, που ήταν ο μικρότερος γιος του, και επισκεπτόντουσαν το επαχτίτικο παζάρι όπως ήταν πιο γνωστό .
Στο παζάρι έβρισκες τα πάντα, από άλογα, γαϊδούρια , μοσχάρια και αιγοπρόβατα μέχρι υφάσματα , ρούχα ,παπούτσια ,τρόφιμα, σπόρους, γεωργικά εργαλεία και ό,τι ήταν αναγκαίο για την ζωή στη επαρχία εκείνη την εποχή . Δεν έλειπαν βέβαια και κάποια νεωτερίστικα εμπορεύματα που για πρώτη φορά τα έβλεπαν οι άνθρωποι της επαρχίας . Ήσαν κυρίως αγροτικά και κτηνοτροφικά εργαλεία .Δύσκολα τα αποδεχόντουσαν οι άκρως συντηρητικοί κάτοικοι εκείνης της εποχής. Η κρατούσα αντίληψη ήταν:
“όπως τα βρήκαμε από τους γονείς μας έτσι πρέπει να τα παραδώσουμε στα παιδιά μας”.

Σε εκείνο το παζάρι ο μικρός Γιώργος έβλεπε πράγματα για πρώτη φορά στη ζωή του και οι ορίζοντές του άνοιγαν, τον εντυπωσίαζαν και του καλλιεργούσαν την νοοτροπία πως πρέπει να αγκαλιάζει τα καινούργια και άρχισε σιγά σιγά  να πιστεύει  ότι οι αλλαγές είναι πρόοδος..

Ο μικρός ο Γιώργος έβλεπε με άλλο μάτι τα καινούργια εργαλεία, καταλάβαινε ποσό θα τον βοηθούσαν στην δουλειά του και ποσό πιο παραγωγικές θα ήταν οι προσπάθειες του .

Έπειθε τον πατέρα του και κάθε φορά που γύριζαν από το παζάρι κάτι καινούργιο θα κουβάλαγαν με την κυρά Μαρία, την μάνα του, να γκρινιάζει, που σπαταλούν τα χρήματα τους σε άχρηστα πράγματα .

Έφεραν από τους πρώτους στη μικρή κοιλάδα του Μόρνου το σιδερένιο άροτρο , την μηχανή όπως την  έλεγαν, την σιδερένια σβάρνα και την ραντιστήρα πλάτης .

Την χρονιά της γέννησης μου, έφεραν ένα πουλάρι που εξελίχθηκε σε ένα υπέροχο άλογο. Η μάνα μου είχε να το λέει για πολλά χρόνια, όταν αναφερόταν στην γέννηση μου ή στην ηλικία μου, αμέσως συμπλήρωνε: έχεις την ίδια ηλικία με την Κούλα, που ήταν το όνομα του αλόγου .

Η Κούλα μαζί με ένα ψηλόσωμο μουλάρι, που ήταν δώρο από την Αμερικανική βοήθεια και την UNRRA, έφτιαξαν ένα ταιριαστό δίδυμο που όργωνε για δυο περίπου δεκαετίες τα χωράφια μας ,τα ποτιστικά στο κάμπο και τα άνυδρα μπαΐρια, που καλλιεργούσαμε και ήσαν έξω από τους αρδευτικούς αύλακες στις πλαγιές των μικρών λόφων στην βορειοδυτική πλευρά του κάμπου.

Ο παππούς του άρεσαν οι ήχοι των κουδουνιών και πάντα αγόραζε κάποια κουδούνια με διάφορους ήχους για να κάνουν ιδιαίτερη την βουκολική μουσική, που τις νύχτες του καλοκαιριού αντιλαλούσε στους λόφους πέριξ της κοιλάδας δημιουργώντας μια πανδαισία ηχητικών ακουσμάτων. Υπήρχε ένας άτυπος ανταγωνισμός μεταξύ των βοσκών για το ποιου τα κουδούνια των κοπαδιών θα παράσχει την πιο ιδιαίτερη και σαγηνευτική μουσική.

Πρέπει να ήταν ή το 1960 ή το 1961, που θυμάμαι τον πατέρα να εξιστορεί στην μητέρα μου ότι στο παζάρι γνώρισε κάποιον από το Αγρίνιο που καλλιεργούσε ρύζι-έχει  ορυζώνες- θυμάμαι την φράση που είπε στην μητέρα μου .
«Του χρόνου θα αγοράσω ρύζι να σπείρουμε και μεις» συνέχισε να λέει στην κυρά Ευθυμία , «ρώτησα και έμαθα τα πάντα για την καλλιέργεια του ρυζιού».
-Δεν ξέρω εγώ από αυτά.. του απαντά η μάνα μου. Αλλά για πες μου, γιατί κανείς όλα αυτά χρόνια δεν έχει σπείρει εδώ στο κάμπο ρύζι ;  Μήπως δεν γίνεται; Μήπως θέλει αλλά χώματα που ο δικός μας κάμπος δεν έχει ; Δεν το αφήνεις καλύτερα Γιώργο…

-Κοίταξε γυναίκα πρέπει να δοκιμάσουμε, γιατί δεν το έχουν κάνει άλλοι εμένα δεν με ενδιαφέρει, εμένα ο Αγρινιώτης μου είπε πως είμαστε βλάκες, έχετε μου λέει εύφορα χωράφια, μπόλικο νερό και ασχολείστε ακόμη με καλαμπόκια και σιτάρια που δεν έχουν λεφτά ..  βάλε ρύζι να κονομήσεις μου είπε, άστο Ευθυμία του χρόνου θα το κάνουμε .

Αυτή η λουγκιά δίπλα στο ποτάμι που είναι επτά στρέμματα θα την καλλιεργήσουμε ρύζι θα είμαστε οι πρώτοι ! και μην το πεις σε κανένα θα τρίβουν τα μάτια τους οι χωριανοί μας !

Την επόμενη άνοιξη η πρώτη δουλειά του πατέρα ήταν να προετοιμάσει τα επτά στρέμματα για την σπορά του ρυζιού . Διπλοόργωσε πολύ καλά το χωράφι, το ίσιωσε με την σβάρνα , το αλφάδιασε,έφτιαξε στα άκρα μικρά αναχώματα ώστε το νερό που θα κατέκλυζε την  έκταση να μην έχει δυνατότητα διαφυγής και το ύψος του να μην ξεπερνά τους δέκα πόντους .

Αρχές Μαΐου πήγε στην πρωτεύουσα και αγόρασε δυο σακιά ρύζι των πενήντα κιλών. Ο έμπορος παραξενεύτηκε για την ποσότητα και τον ρώτησε:
-Τι θα το κανείς τόσο ρύζι ρε Γιώργο ; Κρατώντας μυστικό το σχέδιο του απάντησε :
⁃ Δεν  είναι όλο δικό μου Θόδωρε ..

Μόλις ζέστανε ο καιρός, κάπου στα μέσα Μαΐου, έσπειρε το ρύζι όπως τον είχε δασκαλέψει ο Αγρινιώτης και περίμενε με ανυπομονησία να φυτρώσει το πρώτο ρύζι στην ιστορία της κοιλάδας.
Οι μέρες περνούσαν, φθάσαμε στο μήνα και ούτε ένα φυτό δεν είχε ξεμυτίσει από το νερό.
Απογοητευμένος άρχισε να λέει το πρόβλημα του αριστερά και δεξιά, βέβαια κανείς δεν μπορούσε να του δώσει κάποια εξήγησε . Δεν έφτανε η στενοχώρια του είχε και την μάνα μου,που του γκρίνιαζε, πως κάνει του κεφαλιού του, δεν ρωτά κανένα, χάσαμε τόσα χρήματα και δουλειά ενός μήνα με τα πειράματα του μουρμούριζε ..

Στα μέσα Ιουνίου μας επισκέφθηκε ο αδελφός της μάνας μου που υπηρετούσε την θητεία του στη αεροπορία και είχε πάρει άδεια .
Γαμπρέ του λέει:
-Τι ρύζι φύτεψες;  από που αγόρασες τον σπόρο;
-Από το Γκομόζια, από το Λιδωρίκι .
-Άσπρο ρύζι , αυτό που μαγειρεύουμε, αγόρασες;
Άρχισε να γελά και του λέει, μα αυτό είναι αποφλοιωμένο , είναι επεξεργασμένο και δεν φυτρώνει … έπρεπε να προμηθευτείς σπόρο γνήσιο ….
Έτσι άδοξα έσβησε η προσπάθεια να γίνουν ορυζώνες τα καλαμποχώραφα της κοιλάδας !!

Πέρασαν χρόνια και όσες φορές θύμιζα στον πατέρα μου το πάθημα του φαινόταν καθαρά ότι τον ενοχλούσε και η αντίδραση του ήταν:   Ότι κάτι άλλο έφταιγε και όχι ο σπόρος και ότι ήμουν μικρός τότε και δεν θυμάμαι καλά την ιστορία … Τέλος πάντως όπως και να έχουν τα πράγματα ο πατέρας ήταν προοδευτικός και ας μην ευοδώθηκαν τα όνειρα του για τους ορυζώνες. Και  οι πρωτοπόροι πατέρα έχουν τις αποτυχίες τους χωρίς αυτό να τους στερεί τον τίτλο του νεωτεριστή !!.

Πόνημα δημιουργικής γραφής, ( απόσπασμα από το προς έκδοση βιβλίο : θαμμένα όνειρα ζωντανές αναμνήσεις )

Κωνσταντίνος Γ. Μπερτσιάς

Δεκέμβρης 2019 .

Η κοιλάδα πριν σκεπαστεί από τα νερά της λίμνης του Μόρνου .

Παράξενο αυτό το δένδρο, είπε ο κηπουρός , φυτεύτηκε μαζί με τ’άλλα και είναι ένα κεφάλι πιο ψηλό…… κι έβγαλε από την τσάντα το πριόνι .

Κορίνα Καλούδη.

Με την ελπίδα της πραγμάτωσης των ευχών.

Καλές Γιορτές

Νικόδημος

Παλαιότερα στη σειρά αυτή εξέτασα το Οι Καπετάνιοι του Γάλλου κομμουνιστή Dominique Eudes 1970 Εξάντας. Το βιβλίο περιέχει πολλά στοιχεία μα είναι μυθιστορία με ήρωα τον Άρη Βελουχιώτη και άλλους Καπετάνιους του ΕΛΑΣ που αποτελούσαν το γνήσιο δήθεν λαϊκό επαναστατικό κίνημα, σε αντίθεση με τους στατικούς του ΚΚΕ και κυρίως τον Νίκο Ζαχαριάδη.

Ο Άρης και οι ελασίτες είναι η πλευρά των καλών ηρώων ενώ ο Ζέρβας και οι Βρετανοί είναι οι κακοί.

Σχεδόν όλοι οι κομμουνιστές ιστοριογράφοι συμφωνούν πως οι Βρετανοί και οι μοναρχοφασίστες (φιλοβασιλικά κόμματα, φιλελεύθεροι, χωροφύλακες, Τάγματα Ασφαλείας, δωσίλογοι, ακόμα και δεξιές αντιστασιακές οργανώσεις) είναι οι κακοί της υπόθεσης, προδότες και συνεργάτες των Γερμανών ή ιμπεριαλιστών.

Σήμερα εξετάζω το πιο τεκμηριωμένο έργο το Σ. Γρηγοριάδη, μέλους του ΚΚΕ από τον καιρό της Αντίστασης και γνωστού δημοσιογράφου, στη σειρά Τα Φοβερά Ντοκουμέντα του ΔΟΛ και ΦΥΤΡΑΚΗ σε 5 τόμους.

Διάβασα και εξετάζω λεπτομερώς μόνο τον 2ο τόμο – Δεκέμβριος 1944: το Ανεξήγητο Λάθος, σελίδες 185.

Ο Γρηγοριάδης επιδείχνει κάποια αντικειμενικότητα καθώς αναγνωρίζει τα πολλά λάθη της παράταξής του στην όλη ιστορία της Αντίστασης και του Εμφυλίου αλλά η αφήγηση είναι γενικά προπαγανδιστικής αυτοδικαίωσης για το ΚΚΕ και απευθύνεται και προς τους συντρόφους στην ευρύτερη Αριστερά και προς τον μη-αριστερό αναγνώστη. Σε αρκετά σημεία έχει και τον τόνο παραμυθιού.

Όπως σε κάθε περίπτωση αυτοδικαίωσης, ο Σ. Γρηγοριάδης αποκρύβει ορισμένα στοιχεία, υπερβάλλει σε άλλα και παραγνωρίζει τις αντιφάσεις του. Εδώ ο καλός ήρωας είναι το ΕΑΜ και ο μέγας Στάλιν, ενώ εχθρός είναι ο Τσώρτσιλ, σατανικά συνωμοτικός, ραδιούργος, μακιαβελικός.

Με απίστευτη αφέλεια ή ανοησία ή θεληματική άγνοια (ή και τα τρία) ο Σ. Γρηγοριάδης δεν βλέπει πως ο ίδιος συνεχώς στην αφήγησή του μηχανορραφεί διανοητικά κι εκ των υστέρων για την καλύτερη πορεία, πολιτική και πρακτική, που θα οδηγούσε το ΚΚΕ στην εξουσία. Όπως και η μεγάλη πλειονότητα των κομμουνιστών, δεν καταλαβαίνει πως τα δεινά που επέπεσαν στον ελληνικό λαό και το ίδιο το ΚΚΕ πυροδοτήθηκαν από την λαχτάρα των κομμουνιστών να μιμηθούν την επανάσταση των Μπολσεβίκων, την κατάληψη της εξουσίας και την επιβολή καθεστώτος σοβιετικού τύπου.

Ήδη από το καλοκαίρι 1943 ο ΕΛΑΣ αφόπλιζε και διέλυε άλλες αντιστασιακές (δεξιές ή μη-κομμουνιστικές) ομάδες όπως γράφει ο κομμουνιστής ιστορικός Γ. Μαργαρίτης, σ 65, 1ος τόμος, Ιστορία του Ελληνικού Εμφυλίου 1946-49 3η εκδ, Βιβλιόραμα 2001.

Ο δε Β. Μπαρτζιώτας, πρωτοκλασάτος στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ στην Κατοχή, γράφει πως στην Ολομέλεια της ΚΕ του Κόμματος, στα τέλη Ιούλη1944, πάρθηκε η απόφαση για την κατάληψη της εξουσίας στην Αθήνα και ο ίδιος ορίστηκε υπεύθυνος για την Αθήνα! (σ 274, 277, Εθνική Αντίσταση και Δεκέμβριος 1944, Σύγχρονη Εποχή,1979.) Στις σελίδες 352-353 περιγράφει τις προετοιμασίες για το συλλαλητήριο 3/12 (= Ματωμένη Κυριακή) και αναφέρει (σ. 354) τις έτοιμες εφεδρείες που την κατάλληλη ώρα ρίχτηκαν «να πάρουν θέσεις μάχης στην πλατεία του Συντάγματος»!

Σε αυτή την ακατανοησία του Σ. Γρηγοριάδη, κυρίαρχη επίσης είναι η αυταπάτη πως το ΚΚΕ είναι παλλαϊκό κίνημα κι εκφράζει τον λαό. Το ίδιο πιστεύουν οι αριστεροί για το ΕΑΜ, πως οι ίδιοι είναι ο λαός κι έτσι γράφουν ανέμελα και από συνήθεια πως η μοναρχία, για παράδειγμα, ή ο Μεταξάς στρεφόταν κατά του λαού. Σάμπως και η δεξιά (ακόμα και η φασιστική) παράταξη δεν αποτελεί μέρος του λαού.

Ο Τσώρτσιλ λοιπόν είναι ο μακιαβελικός μηχανορράφος και ο Στάλιν ο απόλυτα συνεπής, ευθύς κι έντιμος σύμμαχος. Έτσι στη σελίδα 68 ο Σ. Γρηγοριάδης γράφει πως για τη συντριβή της χιτλερικής Γερμανίας «έπρεπε μέχρι τέλους να διατηρηθεί η συμμαχική ενότητα χάριν της οποίας ο Στάλιν ήταν διατεθειμένος να κάνει πολλές θυσίες και να κρατήσει απόλυτη συνέπεια στις συμμαχικές του υποχρεώσεις». Αυτό επαναλαμβάνεται σε μεταγενέστερες σελίδες (85, 121, 137 κλπ). Ο Στάλιν όχι μόνο δεν έκανε καμιά θυσία, μα άφησε παντελώς ανοχύρωτη τη χώρα του, παρά τις προειδοποιήσεις των Συμμάχων και δικών του πρακτόρων για την επικείμενη εισβολή, και γλίτωσε από την λαίλαπα των χιτλερικών που προέλαυσαν τόσο ραγδαία και καταστροφικά ως 30 χλμ από τη Μόσχα, μόνο χάρη στον χειμώνα και στην αυξανόμενη βοήθεια που πήρε τα έτη 1942-3 από τους Βρετανο-Αμερικανούς, τους οποίους είχε γράψει στα παλαιά του όταν υπέγραφε το Σύμφωνο Μη-επίθεσης και συνεργασίας με τον Χίτλερ τον Αύγουστο 1939 (Ρίμπεντροπ-Μολότοφ) και τον προμήθευε με χιλιάδες τόνους καυσίμων, σόγια, σιτιρών, καουτσούκ και άλλων αγαθών.

Μα ο Σ. Γρηγοριάδης λέει, εντελώς υποθετικά με τη γνωστή κομμουνιστική σοφιστεία, πως «όταν οι σοβιετικές στρατιές θα εισχωρούσαν στα Βαλκάνια… στα ελληνικά σύνορα, θα μεταβαλλόταν και η καθοδήγηση των Ρώσων»: δηλαδή παρότι ο πόλεμος στη δυτική Ευρώπη μαινόταν ακόμα, οι Ρώσοι θα συνιστούσαν στο ΚΚΕ ένοπλη εξέγερση και θα έπαυαν να ενδιαφέρονται για τη συμμαχία με τους Βρετανούς! Η συνηθισμένη κομμουνιστική τακτική!

Ο Σ. Γρηγοριάδης δεν φαίνεται να αντιλαμβάνεται την αντίφαση.

Η «συνέπεια» του Στάλιν είναι σκέτη φαντασίωση του Σ. Γρηγοριάδη.

Δεν είναι δυνατό να μη γνώριζε ο Σ. Γρηγοριάδης τον ασταθή, ζηλόφθονο χαρακτήρα του εξουσιομανούς Στάλιν που είχε εξοντώσει όλους τους αντιπάλους στο ΚΚΣΕ (πρώην ήρωες της Επανάστασης, λατρευτοί του Λένιν και μέλη του Πολιτμπιρό), χιλιάδες ανώτερους αξιωματικούς (αφήνοντας ακέφαλες τις μονάδες των Ενόπλων Δυνάμεων) και εκατοντάδες χιλιάδες του λαού. Ούτε ότι τήρησε τη συμφωνία του με τον Τσώρτσιλ μόνο όσον αφορά την Ελλάδα (δηλαδή να μην επέμβει στην επικυριαρχία των Βρετανών), κάτι που σήμαινε πως άδικα ξεσηκώθηκαν οι κομμουνιστές – διότι δεν θα τους βοηθούσε. Μα ενώ είχε συμφωνήσει σε επιρροή 50-50% για την Ουγγαρία και τη Γιουγκοσλαβία, τις έχαψε και τις δυο όπως είχε χάψει την Πολωνία και τις Βαλτικές χώρες.

Ο Στάλιν θανάτωσε 200 φορές περισσότερους Ρώσους στο απόσπασμα και στα γκουλάγκ από ότι ο Χίτλερ Γερμανούς.

Στη σελίδα 52 ο Σ. Γρηγοριάδης περιγράφει τους ελασίτες «εμπειροπόλεμους [και] καλά οργανωμένους». Αλλά στις σελίδες 71-77 οι αναλύσεις που κάνει δείχνουν πως οι αντάρτες ούτε οργανωμένοι ούτε καλοί μαχητές ήταν: το σχέδιο τους, γράφει, (αν υπήρξε σχέδιο) ήταν «κακότεχνο παραβιάζοντας τους νόμους της πολεμικής τέχνης» (73). Το ίδιο λέει με άλλα λόγια στη σ. 75!… Οπότε, πώς γράφει για εμπειροπόλοεμους «μαχητές»; Μάλλον για ατζαμήδες πρόκειται.

Τελικά απορεί ο Σ. Γρηγοριάδης γιατί έγινε τόσο νωρίς η επίθεση και γιατί δεν ρίχτηκαν στη μάχη οι όποιες εφεδρείες από την επαρχία και τα βουνά. «Παραμένει ανεξήγητο ουσιαστικά… Η λογικότερη εκδοχή είναι ότι η ηγεσία του ΚΚΕ δεν απέβλεπε στον πόλεμο, έως την τελευταία στιγμή που η ίδια αποφάσισε …. να χτυπήσει» (101).

Πάλι αντίφαση στην εξήγηση (δεν ήθελαν πόλεμο μα…. θα χτυπούσαν)!

Η απάντηση μου φαίνεται απίστευτα απλή: τόσο η πολιτική ηγεσία όσο και η στρατιωτική (των Βελουχιώτη, Σαράφη κ.α.) ήταν ανίκανη και συγχυσμένη, όπως δείχνει και ο Μπαρτζιώτας στις σ. 274, 277-280, 306-308, 326-332. Μπορεί οι γραφειοκράτες της ΚΕ να ήταν έμπειροι σε εσωκομματικές ραδιουργίες και πολιτικές συνδιαλλαγές, μα, φυσικά, δεν ήξεραν τίποτα από στρατιωτικό σχεδιασμό. Οι αντάρτες καπετάνιοι, επιπλέον, και τα μπουλούκια των ατάκτων τους δεν μπορούσαν να σταθούν σε τακτική μάχη απέναντι σε καλά οργανωμένα σώματα όπως των καλά εκπαιδευμένων Βρετανών κι Ελλήνων της Χωροφυλακής Μακρυγιάννη και της Ορεινής Ταξιαρχίας (Ρίμινι) του Θ. Τσακαλώτου.

Επρόκειτο για τη σύνηθη ανικανότητα των Ελλήνων κομμουνιστών – που είδαμε και στις μέρες μας με την Πρώτη-φορά κυβέρνηση Αριστεράς.

Δημοσιεύτηκε 22nd September 2017 από τον χρήστη Vigla-Watch

Καθαρά τεχνικά μιλώντας, το 5G δεν αποτελεί κάτι που δημιουργήθηκε το έτος που για λίγο ακόμη θα διανύουμε – η διαδικασία της δημιουργίας του έχει ξεκινήσει αρκετά νωρίτερα. Το 2019 όμως ήταν το έτος που άρχισε η υλοποίηση της ακόμη μεγαλύτερης ταχύτητας κινητής μετάδοσης δεδομένων, που ασφαλώς είναι ένα τεράστιο εξελικτικό άλμα προς την ψηφιακή εποχή του μέλλοντος. Προς το παρόν δεν μοιάζει να αλλάζει κάτι στις ταχύτητες των smartphones αλλά, πιθανότατα το 2020, θα έχουμε κάποια πρώτα σημαντικά δείγματα γραφής. Ήδη σε ΗΠΑ και Κίνα έχει τεθεί σε προτεραιότητα κάτι τέτοιο, ενώ δοκιμές θα γίνουν σύντομα και σε πολλές πόλεις της Ευρώπης.