Η διάκριση Ορεινών- Πεδινών, ανάγεται στην Εθνοσυνέλευση της Γαλλικής Επανάστασης του 1789. Τότε, οι ριζοσπαστικοί με τις πλέον επαναστατικές ιδέες, κατέλαβαν το άνω αριστερό μέρος της αίθουσας της Εθνοσυνέλευσης και ονομάσθηκαν Ορεινοί επειδή τα έδρανά τους ήταν στο ψηλότερο μέρος του αμφιθεάτρου. Μεταξύ των Ορεινών ήταν ο Νταντόν, ο Μαρά, ο Σαιν Ζυστ και άλλοι από την ομάδα των Επαναστατών της Γαλλικής Επανάστασης.
Μια εμβληματική προσωπικότητα των Σκούρτων συνοδέψαμε σήμερα στην τελευταία κατοικία …
Ο Λευτέρης ο Κατσιφής πάλεψε λεβέντικα τους τελευταίους μήνες, δεν νίκησε στον άνισο τελευταίο του αγώνα αλλά έφυγε με αξιοπρέπεια και με το κεφάλι ψηλά όπως άρμοζε άλλωστε σε έναν μαχητή της ζωής.
Πάλεψε σκληρά και νίκησε σε δίσεκτους καιρούς και με απαράμιλλο θάρρος προχωρούσε μπροστά εκεί που άλλοι δείλιαζαν!
Καλό κατευόδιο κύριε Λευτέρη θα σε θυμόμαστε πάντα με αγάπη, θα μας λείψουν οι ωραίες ιστορίες, που τόσο όμορφα μας εξιστορούσες για τόπους και ανθρώπους που είχες γνωρίσει ταξιδεύοντας ως τσαμπάσης σε αρκετά μέρη της πατρίδας μας ..
•Πρέπει να το ομολογήσω. Αυτές οι σπείρες των επιφανών στις Βρυξέλλες, με τις ιταλικές ρίζες, έχουν μια χάρη, μια καλαισθησία μια λεπτότητα.
Γλυκομίλητοι, ευγενείς άνθρωποι. Με λεπτότητα, τρόπους και σικ συνήθειες. Δεν σου προκαλούν τον τρόμο που προκαλούν οι πιο νότιοι ομόλογοι τους στη Σικελία Δεν έχουν αυτή την αψάδα,την αγριάδα. Δεν σκορπούν πτώματα. Δεν έχουν όπλα. Έχουν επιχειρήματα. Είναι καλοί οικογενειάρχες με συζύγους καλοσπουδασμένες κόρες, καλές σχέσεις με τους γείτονες τους. •Είναι φυσικό να επιλέγουν το Καταρ και το Μαρόκο. Το ξενοδοχείο Μαμουνια στο Μαρακές όπου διέμεναν έχει λάμψη και γοητεία.Κρήνες,λιμνούλες,νούφαρα. Εκμαυλιστική περιποίηση. Ότι βάζει ο νους.
Ανάμεσα στις κορυφές του Άτλαντα,που προσφέρεται για σκι και τα θαλασσινά θέρετρα του Μαρακές. Δεν έχεις επαφή με τους ταλαίπωρους φτωχούς που κυκλοφορούν στο πολύβουο, γεμάτο χρώματα και οσμές τοπικό παζάρι. Στο Μαμουνια δεν είσαι VIP. Σιγά.VIP είναι ο κάθε πικραμένος. Είσαι άλλη κατηγορία. VVI P.Very,very important person.A person with especially high requirements. Κι όλα αυτά τζαμπατζηλικι.
•Θα μου πείτε αφού είναι σοσιαλιστές γιατί δεν κάναν λόμπυ για τη Δυτική Σαχαρα; Το θέμα δεν είναι ιδεολογικό. Είναι πρακτικό.Πως να πληρωθούν;με Σαχαριανες Πεσετες;ένα ευρώ είναι 360000 σαχαριανες πεσετες υπάρχει μεταφορικό πρόβλημα και που να βρεις ανταλλακτήριο στις Βρυξέλλες. Άσε που τα οικόπεδα στη Σαχαρα είναι αμμώδη. Οι Σαχραουι δεν είναι ανταγωνιστικοί αυτό ήταν το πρόβλημα. Με τους Μαυριτανους είναι κάπως καλύτερα. Με τρία λεπτά του Ευρώ παίρνεις 10 ανγκουιγιας. Γι αυτό κάποια συνεργασία είχε αρχίσει. Η Νουακσοτ σιγά σιγά βελτιώνεται ως πόλη.Το μέλλον της ανήκει.
Στην ερημιά της εγκατάλειψής του, ο λαός περιορίζεται μοιρολατρικά στην κατασκευή χρυσών μόσχων. Υπάρχει πλέον εθισμός. Αλλά το είδωλο είναι πάντοτε θέμα του νου.
Το είδωλο είναι ένα σύμβολο, ένας εξορκισμός: ακόμη και αληθινό πάθος που καταλήγει να είναι εμμονή για ένα ψεύτικο θεό. Και είναι αυτά είδωλα του “νου”. Τέσσερις είναι οι μορφές της μετανεωτερικής πολιτισμικής ειδωλολατρίας, η διεξάρτηση των οποίων δρα πολλαπλασιαστικά υπέρ ενός ευρύτατου φάσματος δεισιδαιμονίας: η προσκόλληση στην νεότητα, η εμμονή για την ανάπτυξη, ο ολοκληρωτισμός της επικοινωνίας, η α-θρησκία της εκκοσμίκευσης. Προφανώς, σε τούτες τις μορφές υπάρχουν όροι που ανακαλούν άμεσα αντικείμενα και γεγονότα που καθαυτά δεν έχουν τίποτε δαιμονικό ή ειδωλολατρικό. Και αυτή ακριβώς είναι η σοβαρότητα της παγίδας. Η επιτυχέστερη ειδωλολατρία προωθείται ακριβώς χάρη στην φαινομενική εξύψωση του οτιδήποτε υπόσχεται μια καλή πραγμάτωση της συλλογική επιθυμίας.
(Απόσπασμα από το βιβλίο: ενάντια στα μετασύγχονα είδωλα)
Π. Σεκουέρι. Ο Pierangelo Sequeri είναι πρύτανης του Ποντιφικού Θεολογικού Ινστιτούτου John Paul II.
Τον Γενάρη συμπληρώνονται 100 χρόνια από το θάνατο του Μαξ Νορντάου. Αφορμή να θυμηθούμε ένα από τα σπουδαιότερα έργα πολιτικής φιλοσοφίας όλων των εποχών. «Τα κατά συνθήκη ψεύδη». Η δημόσια ζωή είναι υπέρ πλήρης κατά συνθήκη ψευδών. Το ψεύδος αυτό κυριαρχεί απόλυτα. Εγώ το θεωρώ αθώο ψεύδος. Είναι αυτό που όποιος το διατυπώνει ξέρει ότι δεν τον πιστεύει κανείς. Κι αυτός που το ακούει ξέρει ότι αυτός που το λέει ξέρει ότι δεν τον πιστεύει. Έτσι όλοι μένουν ευχαριστημένοι. Το ψευδές κυκλοφορεί χωρίς εμφανή αντίλογο. Με ένα κούνημα του κεφαλιού και ένα νεύμα όλοι δείχνουν ότι αυτά είναι για να περνάμε την ώρα μας. •Έτσι λοιπόν η «επάνοδος της Δικαιοσύνης» του κ.Τσίπρα. Έτσι η τετραετία αύξησης των μισθών του κ.Μητσοτάκη. Ποιοι μισθοί θα ανέβουν με 10% πληθωρισμό. Θα ανέβουν ονομαστικά και θα πέφτουν στην αγοραστική δύναμη. •Έτσι και ο απεγκλωβισμός της δημοκρατικής παράταξης από την «ομηρεία» με προγραμματικές συμφωνίες. Τα «προγράμματα» δεν ξέρει κανείς ποιος τα έγραψε ,δεν τα έχει διαβάσει ούτε ο συντάκτης τους, δεν εφαρμόζονται ποτέ και είναι τα πιο ανιαρά κείμενα στην ιστορία του γραπτού λόγου. •Γι αυτό κανείς δεν ασχολείται με τα κατά συνθήκη ψεύδη. Δεν έχει σημασία τι λένε αλλά ποιος το λέει. Τίποτα άλλο. Ποιος έχει την καλύτερη η τη λιγότερο κακή ομάδα διακυβέρνησης. •Άλλα είναι τα ένοχα ψέμματα .Αυτά που παρασύρουν έναν λαό στη πλάνη, την αυταπάτη και τα καίρια ιστορικά λάθη-εγκλήματα.
Με εξαφάνιση απειλείται ο αττικός αμπελώνας, ο ιστορικότερος της χώρας. Το 1985 τα αμπέλια στην Αττική απλώνονταν σε 138.000 στρέμματα, αλλά σήμερα έχουν μείνει λιγότερα από τα μισά (61.886 στρέμματα).
Ελάχιστοι νέοι αμπελουργοί δραστηριοποιούνται στην Αττική λόγω του υψηλού κόστους παραγωγής και των χαμηλών τιμών του προϊόντος, σύμφωνα με τον πρόεδρο της Κεντρικής Συνεταιριστικής Ενωσης Αμπελοοινικών Προϊόντων, Χρήστο Μάρκου.
Μαγική εικόνα ο αττικός αμπελώνας: η έκτασή του ολοένα και μειώνεται, αλλά παράγει διπλάσια ποσότητα κρασιού απ’ ό,τι οινοστάφυλα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Παράλληλα προμηθεύει 193 οινοποιεία, τα περισσότερα από τα οποία βρίσκονται εκτός της παραγωγικής ζώνης του νομού. Την ίδια στιγμή οι αμπελουργοί πληρώνονται 0,30 ευρώ το κιλό την πρώτη ύλη, ενώ το κρασί φθάνει στους καταναλωτές στα 10 ευρώ το λίτρο χύμα.
Τα στοιχεία για όλα τα παράξενα του αττικού αμπελώνα παρουσίασε ο Χρήστος Μάρκου, πρόεδρος της ΚΕΟΣΟΕ (Κεντρική Συνεταιριστική Ενωση Αμπελοοινικών Προϊόντων) στην ημερίδα για την «Ανάγκη διατήρησης του αττικού αμπελώνα, η παραγωγική και περιβαλλοντική του αξία», που πραγματοποιήθηκε χθες στο Κορωπί. Αν συνεχιστεί η κατάσταση ως έχει και δεν ληφθούν μέτρα, τότε «μέσα στην επόμενη δεκαετία ο αττικός αμπελώνας κινδυνεύει να εξαφανιστεί». Εις επίρρωσιν της φθίνουσας πορείας του, το γεγονός ότι το 2022 υποβλήθηκαν αιτήματα νέων αδειών φύτευσης αμπελώνα στην Αττική μόνο για 411 στρέμματα σε σύνολο άνω των 6.000 στρεμμάτων σε όλη την Ελλάδα, σύμφωνα με στοιχεία που παρουσίασε ο Δ. Γραμματικός από το τμήμα Αμπέλου και Οίνου του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης.
Ο αττικός αμπελώνας βαίνει μειούμενος όλα τα τελευταία χρόνια: το 1985 τα αμπέλια στην Αττική απλώνονταν σε 138.000 στρέμματα, αλλά σήμερα έχουν μείνει λιγότερα από τα μισά (61.886 στρέμματα). Οι άνθρωποι που τα καλλιεργούν, περίπου 7.340, στην πλειονότητά τους είναι μεγάλοι σε ηλικία, με το 43,30% να βρίσκεται στην ηλικία των 50-67 ετών.
Το «θαύμα της Κανά»
Ομως τα νούμερα όπως τα παρουσίασε ο κ. Μάρκου δεν βγαίνουν. Ενώ το 2021 δηλώθηκαν ότι καλλιεργήθηκαν 48.307 στρέμματα αμπελιών, αυτά φαίνεται ότι έδωσαν πολύ μικρή παραγωγή, μόλις 13.608 τόνους. Την ίδια στιγμή το κρασί που πουλήθηκε ως παραγωγή του αττικού αμπελώνα ήταν 22.296 τόνοι!
«Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική», τόνισε ο κ. Μάρκου. Από τα 61.886 στρέμματα παράγονται 35.000-40.000 κιλά σταφύλια, τα οποία με τη σειρά τους δίνουν το λιγότερο 330.000 τόνους κρασί. Αυτές οι ποσότητες αυξάνονται αν προστεθούν και τα σταφύλια από άλλες περιοχές που οινοποιούνται παράτυπα στα οινοποιεία της Αττικής».
Το πώς λειτουργεί η βιομηχανία οίνου στην Αττική, η οποία δεν συνδέεται με την παραγωγική βάση, είναι ολοφάνερο από το γεγονός ότι από τα 193 οινοποιεία της Αττικής, τα 111 λειτουργούν στη Δυτική Αττική όπου καλλιεργούνται τα 11.000 στρέμματα από το σύνολο των περίπου 60.000 στρεμμάτων του αττικού αμπελώνα.
Ο κ. Μάρκου δίνοντας συγκεκριμένα στοιχεία για το κόστος καλλιέργειας (εργατικά για κλάδεμα, όργωμα, συλλογή, κόστος λειτουργίας αγροτικού μηχανήματος, λίπανση, μεταφορικά) απέδειξε ότι ο αμπελουργός της Αττικής δεν έχει λόγο να παράγει εφόσον η τιμή που πουλάει την παραγωγή του δεν ξεπερνάει τα 0,30 ευρώ το κιλό. «Η βασικότερη αιτία συρρίκνωσης του αττικού αμπελώνα είναι οι απαράδεκτα χαμηλές τιμές της σταφυλικής παραγωγής», σημείωσε.
Οι χαμηλές τιμές για τους παραγωγούς προκύπτουν ακριβώς από τις παραδοξότητες που υπάρχουν στην αγορά οίνου στην περιοχή και οι οποίες δεν ελέγχονται. «Δεν λειτουργεί ο ανταγωνισμός ή αναπτύσσονται αθέμιτες πρακτικές με την εισαγωγή σταφυλιών», τονίζει ο κ. Μάρκου.
«Την ίδια στιγμή οι ελεγκτικοί μηχανισμοί στο πεδίο κατά τη διαδικασία της οινοποίησης είναι ανύπαρκτοι», με αποτέλεσμα το κρασί να πολλαπλασιάζεται σαν το θαύμα του γάμου στην Κανά. Το πρόβλημα επιτείνεται από τα δομικά προβλήματα που υπάρχουν στον αττικό αμπελώνα. Ακριβώς λόγω της θέσης του δίπλα στην Αθήνα, δέχεται πιέσεις για την οικοπεδοποίηση μεγάλων εκτάσεων. Παράλληλα η έλλειψη νερού φέρνει μικρές αποδόσεις και το κόστος παραγωγής είναι πολύ υψηλό λόγω του πολυτεμαχισμένου και μικρού κλήρου.
Τα αμπέλια σε αριθμούς
138.000 στρ. αμπελοκαλλιεργειών υπήρχαν το 1985 στην περιοχή της Αττικής.
61.886 στρ. αμπελοκαλλιεργειών είχαν απομείνει το 2021 στην ίδια περιοχή.
43,30% των αμπελουργών που δραστηριοποιούνται στην Αττική είναι 50-67 ετών.
