«Ως ανθρωπότητα ξοδέψαμε τεράστια ποσά και δυνάμεις για την αποτροπή ενός πυρηνικού πολέμου, παραμελώντας, ωστόσο, τη δημιουργία ενός αποτελεσματικού συστήματος αντιμετώπισης και αναχαίτισης μιας πανδημίας ενός μεταδοτικού θανατηφόρου ιού»: το είχε πει πριν από πέντε χρόνια…
Το αισιόδοξο μήνυμα νομπελίστα βιοφυσικού: Το τέλος της πανδημίας είναι κοντά, η ανθρωπότητα θα επιβιώσει.
Η επιδημία του κορονοϊού επιβραδύνει στην Κίνα και δεν θα αποτελεί κίνδυνο για την πλειονότητα του πληθυσμού, σύμφωνα με τον Ισραηλινό νομπελίστα Μάικλ Λέβιτ.
Ο βιοφυσικός, που βραβεύτηκε το 2013 με το Νόμπελ Χημείας, δεν έχει ειδικότητα στην επιδημιολογία, ωστόσο προέβλεψε με ακρίβεια την επιβράδυνση της εξάπλωσης του ιού τον Φεβρουάριο, δίνοντας ελπίδα σε όλους εκείνους που επηρεάζονταν από τη μαζική καραντίνα στην Κίνα.
Όπως εξηγεί ο ίδιος, απλώς επεξεργάστηκε τους αριθμούς.
Η σύζυγός του είναι ερευνήτρια κινεζικής τέχνης κι έτσι το ζευγάρι ταξιδεύει τακτικά μεταξύ Αμερικής, Ισραήλ και Κίνας Έτσι, όταν ο ιός ξέσπασε στην επαρχία Χουμπέι της Κίνας, ο Λέβιτ έγραψε στους Κινέζους φίλους του για να τους υποστηρίξει.
«Όταν μας απάντησαν, περιγράφοντάς πόσο περίπλοκη ήταν η κατάσταση, αποφάσισα να επεξεργαστώ τους αριθμούς με την ελπίδα να βγάλω κάποιο συμπέρασμα» εξηγεί. «Ο ρυθμός της μόλυνσης στην επαρχία Χουμπέι αυξανόταν κατά 30% καθημερινά – αυτή είναι μια τρομακτική στατιστική. Δεν είμαι ειδικός της γρίπης αλλά μπορώ να αναλύσω αριθμούς και αυτή είναι εκθετική αύξηση».
Εάν η αύξηση των κρουσμάτων αυξανόταν με αυτόν τον ρυθμό, όλος ο κόσμος θα είχε μολυνθεί μέσα σε 90 ημέρες. Αλλά καθώς ο Λέβιτ συνέχισε να επεξεργάζεται τα στοιχεία, το μοτίβο άλλαξε. Την 1η Φεβρουαρίου, όταν πρωτοκοίταξε τα στατιστικά, η επαρχία Χουμπέι είχε 1800 νέα κρούσματα την ημέρα. Έως τις 6 Φεβρουαρίου, αυτός ο αριθμός είχε αυξηθεί στα 4.700.
Αλλά στις 7 Φεβρουαρίου κάτι άλλαξε. «Ο αριθμός των νέων κρουσμάτων άρχισε να πέφτει και δεν σταματούσε» σημειώνει ο Λέβιτ. «Μια εβδομάδα αργότερα, το ίδιο συνέβη και με τον αριθμό των θανάτων. Αυτή η δραματική αλλαγή στην καμπύλη των κρουσμάτων σηματοδότησε το σημείο καμπής και επέτρεψε την καλύτερη πρόβλεψη του πότε θα τερματιστεί η πανδημία. Με βάση αυτά, συμπέρανα πως η κατάσταση σε όλη την Κίνα θα βελτιωθεί σε διάστημα δύο εβδομάδων. Και πράγματι, πλέον δεν υπάρχουν παρά πολύ λίγα κρούσματα» κατέληξε.
Κάνοντας προβολή των στοιχείων στο μέλλον, ο Λέβιτ προέβλεψε πως ο κορονοϊός θα έχει εξαφανιστεί από την Κίνα έως το τέλος Μαρτίου.
Εξετάζοντας σε παγκόσμιο επίπεδο την εξέλιξη του ιού, ο Λέβιτ ήταν φειδωλός στις προβλέψεις ανά χώρα. Η Κίνα πάντως πλησιάζει το σημείο όπου τα νέα κρούσματα θα είναι μηδενικά, ενώ ήδη καταγράφεται επιβράδυνση της εξάπλωσης στη Νότια Κορέα.
Το υψηλότερο ποσοστό θανάτων στην Ιταλία αποδίδεται πιθανότατα στο γεγονός πως ο πληθυσμός της είναι γερασμένος σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ ό,τι ο πληθυσμός άλλων χωρών. «Επιπλέον, η ιταλική κουλτούρα είναι ζεστή, οι Ιταλοί έχουν έντονη κοινωνική ζωή. Για αυτούς τους λόγους είναι σημαντικό ο κόσμος να μην συναθροίζεται και οι ασθενείς να μην έρχονται σε επαφή με υγιείς» τονίζει.
Κατά τον ίδιο, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν εκ φύσεως ανοσία, κι εφόσον ο ρυθμός αύξησης των κρουσμάτων στην Κίνα επιβραδύνεται, «το τέλος της πανδημίας είναι κοντά».
«Αυτό είναι το μήνυμά μου: Πρέπει να θεωρήσετε τον κορονοϊό μια πιο βαριά γρίπη. Είναι τέσσερις με οκτώ φορές ισχυρότερος από την κοινή γρίπη, κι όμως οι περισσότεροι άνθρωποι θα παραμείνουν υγιείς και η ανθρωπότητα θα επιβιώσει».
« … Εις την ελληνικήν γλώσσαν, άλλως νοούμεν, άλλως ομιλούμεν, και άλλως γράφομεν…»
Αλ. Παπαδιαμάντης
Το χωριό το διοικεί ο γελαδάρης
ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΟ ΔΙΟΙΚΕΙ
Ο ΓΕΛΑΔΑΡΗΣ
του Κώστα Γ. Μπούκα από το βιβλίο του:
«Αληθινό παραμύθι»
Μια φορά και έναν καιρό σε κάποιο χωριό οι κάτοικοι είχαν χωριστεί σε δύο παρατάξεις. Όταν αναλάμβανε η μια την διοίκηση του χωριού, έκανε ό,τι ήθελε, χωρίς να ακούει και να υπολογίζει τις γνώμες και τις υποδείξεις της άλλης παράταξης, έστω και αν είχε δίκιο σε κάποια θέματα.
Αυτή η κατάσταση οδηγούσε από πείσμα να κάνει το ίδιο και η άλλη παράταξη, όταν ερχότανε στην εξουσία. Έτσι, αντί να έχουν πρόοδο, κατάντησαν από την εμπάθεια και τον εγωισμό να πηγαίνουν προς το χάος.
Ό,τι έκαναν οι μεν, τα χαλούσαν οι δε και οι δήθεν μεταρρυθμίσεις και αναθεωρήσεις πηγαίνανε η μια κατόπιν της άλλης. Στο χωριό εκτός που δεν υπήρχε πρόοδος δημιουργήθηκε και μίσος. Χωρίσανε τα καφενεία και παραλίγο να φέρνανε και δεύτερο παπά.
Το πράγμα όμως παρατράβηξε και οι πλέον νοήμονες είδαν ότι δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Έτσι σκέφτηκαν να βγάλουν πρόεδρο του χωριού έναν που δεν θα ανήκε σε καμία παράταξη, έναν ανεξάρτητο, που λέμε σήμερα. Όμως τέτοιος ήταν ο γελαδάρης μόνο στο χωριό.
Αυτός, επειδή ήθελε να φυλάει όλων τα βόδια, προκειμένου να βγάζει το μεροκάματο, δεν ήταν με κανέναν. Ήταν, καθώς λέμε, ακομμάτιστος. Φυσικά για να ήταν γελαδάρης δεν ήταν από τους νοικοκυραίους τους χωριού, αλλά ούτε είχε και πνευματικές ικανότητες και τη μόρφωση που χρειαζότανε για να αναλάβει πρόεδρος. Ο άνθρωπος παρ’ όλα αυτά, όταν του ανακοίνωσαν την απόφαση να τον κάνουν πρόεδρο, αντέδρασε δειλά-δειλά.
Χωριανοί, τους λέγει, εγώ γελάδες και βόδια είμαι άξιος να διευθύνω, εσείς δεν είστε βόδια, πώς να σας διοικήσω, πώς να γίνει αυτό που μου λέτε! Τελικά τον κάνανε πρόεδρο δηλαδή όπως λένε μερικοί «εντιμότατο άρχοντα». Μετά από αυτά ησυχάσανε και στο χωριό ήλθε η γαλήνη και η αγάπη. Όμως, ως συνήθως, και τότε είχαν έθιμο, όταν πεθάνει κάποιος, ο πρόεδρος του χωριού του έλεγε λίγα λόγια ως επικήδειο μέσα στην εκκλησία.
Ο νέος πρόεδρος όμως είχε συναίσθηση ότι δεν ήταν άξιος γι’ αυτό. Ούτε ήθελε να του γράφει άλλος τους επικήδειους του, που και αυτό μπορεί και τώρα να γίνεται. Ό,τι έλεγε το έλεγε από μό νος του. Έπειτα μια και αυτά που έλεγε αφορούσαν μόνο τον πεθαμένο, έσκυβε στο φέρετρο -μακριά από εδώ- γιατί υπάρχουν μερικοί που άμα αναφέρεις μόνο τη λέξη φέρετρο σου κόβουν και την καλημέρα και στο αυτί σιγανά έλεγε ό,τι είχε να πει.
Αυτό έγινε κάμποσες φορές, οι χωρικοί όμως άρχισαν να απορούν και να λένε μεταξύ τους τι να τους λέει ο πρόεδρος, αλλά αυτός τα έλεγε τόσο σιγά που ούτε λέξη δεν άκουγαν. Τους έφαγε η περιέργεια, τι να κάνουν. Έπειτα από αρκετή συζήτηση αποφάσισαν να κάνει, στα ψέματα, ένας τον πεθαμένο. Τον τακτοποίησαν, όπως έπρεπε κανονικά, χτύπησαν οι καμπάνες τον πήγανε στην εκκλησία και ο παπάς έψαλε τα σχετικά. Όταν ήλθε η ώρα. πλησίασε ο πρόεδρος τον νεκρό, έσκυψε κοντά στο αυτί του και του είπε αυτά που έλεγε πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις. Τελικά έγινε γνωστό γιατί έγινε όλη αυτή η ιστορία, οπότε καλέσανε τον υποτιθέμενο πεθαμένο και τον ρώτησαν να τους πει, τι του είπε στο αυτί ο πρόεδρος.
Και αυτός απάντησε: – Τι να μου πει χωριανοί! Μου είπε, αγαπημένε μας Παναγιώτη, δεν θέλαμε να πεθάνεις, αλλά αφού πέθανες, εμείς στεναχωρεθήκαμε πολύ. Περισσότερο στενοχωρέθηκα εγώ που ως πρόεδρος θα έχω και την φροντίδα της γυναίκας σου. Όμως εκεί που πας, πες στους χωριανούς μας ότι το χωριό μας πάει κατά γκρεμνού. Και πως ήταν δυνατόν να μην πάει κατά γρεμνού, αφού οι χωριανοί μας βγάλανε πρόεδρο εμένα.
Έτσι πες τους ότι το χωριό το διοικεί ο γελαδάρης. Άντε στο καλό και μη στενοχωριέσαι. Αργά ή γρήγορα και μεις αυτού θα έλθουμε. Καλό δρόμο να έχεις. Έπειτα από αυτή την ιστορία βάλανε μυαλό και πήγανε μπροστά.
Αλλά μήπως και στη δική μας εποχή δεν γίνονται περίπου αυτά τα πράγματα; Διότι συχνά καταλαμβάνουν αξιώματα άνθρωποι χωρίς τα απαραίτητα προσόντα! Αξιομνημόνευτα είναι τα λόγια κάποιου υπουργού που είπε, ότι αν δεν είχαν τον τάδε αρχηγό «εμάς τους περισσότερους δεν θα μας γνώριζε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας μας». Αυτό τα λέει όλα. Είναι άξιος συγχαρητηρίων για την ειλικρίνεια του και το θάρρος του.
Πηγή:fthiotikos-tymfristos.blogspot.com .
Ο ξεροκέφαλος αρνείται ότι δεν ξέρει. Ο υπερόπτης νομίζει ότι τα λίγα που ξέρει είναι πολλά .
Να κάνεις παρέα με τους καλύτερους. Αυτούς που έχουν κάτι παραπάνω από σένα. Αυτό που θέλεις. Μην τους φοβάσαι. Μην τους ζηλεύεις. Αυτοί θα σε πάνε παραπάνω. Γίνεσαι αυτός που κάνεις παρέα. Βάλε τον πήχυ ψηλά. Να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου. Να πίνεις μπόλικο νερό.
Και να αναπνέεις βαθιά. Να φουσκώνει η κοιλιά σου όταν το κάνεις. Κι ας μην είναι της μόδας. Να βλέπεις λιγότερο τηλεόραση. Μια ώρα να κόψεις τη μέρα έχεις γλιτώσει 360 ώρες, δηλαδή 9 εργάσιμες εβδομάδες. Όταν οι άλλοι θα έχουν 12 μήνες εσύ θα έχεις 14.
Να μην πιστεύεις στην τύχη. Εσύ τη φτιάχνεις. Χώνεψέ το και θα αλλάξει όλη σου η ζωή. Να τη ζεις τη ζωή. Όταν γελάς να γελάς. Όταν κλαις να κλαις, όταν πονάς να πονάς. Δεν είσαι από πορσελάνη. Δεν θα σπάσεις. Οι πορσελάνες είναι για τη βιτρίνα. Να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου. Μην το φοβάσαι. Δεν είναι μοναξιά.
* «Το Δώρο» – Στέφανος Ξενάκης