Βραχόκηπος σε εξέλιξη !
Ιστορίες για τον άγιο Πορφύριο από τον Παρασκευά που έζησε μαζί του πάνω από είκοσι χρόνια 
Το μοναστήρι της Αναλήψεως στα Σκούρτα Βοιωτίας
Κλειδί Βοιωτίας
Καλημέρα !
Ο ορισμός της φιλίας…
Από τον Αλέξανδρο από τα όμορφα Άγραφα η πιο κάτω ανάρτηση :
Ο ορισμός της φιλίας…
Ας πούμε τώρα ποιους αγαπούν οι άνθρωποι και θέλουν να τους έχουν φίλους τους και ποιους μισούν , καθώς και για ποιον λόγο –αφού όμως πρώτα δώσουμε τον ορισμό της φιλίας και της αγάπης.
Ας δεχθούμε, λοιπόν, ότι αγαπώ κάποιον και θέλω να τον έχω φίλο μου θα πει θέλω γι’ αυτόν καθετί που το θεωρώ καλό, όχι για να κερδίσω κάτι ο ίδιος, αλλά αποκλειστικά για χάρη εκείνου· κάνω μάλιστα και ό,τι μπορώ για να αποκτήσει αυτά τα καλά εκείνος .
Φίλος είναι το πρόσωπο που αγαπά με τον ίδιο τρόπο που είπαμε και αγαπιέται με τον ίδιο τρόπο: όσοι πιστεύουν ότι η σχέση τους είναι αυτού του είδους, θεωρούν ότι είναι φίλοι .
Με όλα αυτά να τα έχουμε δεχτεί, καταλήγουμε πια –υποχρεωτικά– στο ότι φίλος είναι αυτός που χαίρεται με τα καλά και λυπάται με τα δυσάρεστα που συμβαίνουν στον φίλο του – και αυτό όχι για κανένα άλλο λόγο παρά μόνο για χάρη εκείνου.
Ουδετεροπατρία» και «Αποχρωματισμός» εθνικής ταυτότητας…
Κάτι δεν πάει καλά με την επιτροπή της κυρίας Γιάννας…..
Ορεινός
Γράφτηκε από τον Θανάση Κ στην Daily Post
Η Ιστορικός και καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Μαρία Ευθυμίου, παραιτήθηκε χθες από την Επιτροπή για τα 200 χρόνια της Παλιγγενεσίας, καταγγέλλοντας «ουδετεροπατρία» και «αποχρωματισμό» της Ελληνικής Ιστορίας από το εθνικό της περιεχόμενο.
Τελευταία δημοσιεύματα από άλλους συνεργάτες της Επιτροπής – που παρουσίαζαν τον Ιωάννη Καποδίστρια ως… «δικτάτορα» και τον Γεώργιο Καραϊσκάκη ως… «σεξιστή» – την έφτασαν στα όρια της. Ή μάλλον ξεπέρασαν τις αντοχές της.
Η κα. Μαρία Ευθυμίου είναι από τις σπάνιες εκπροσώπους της σύγχρονης Ελληνικής διανόησης με βαθιά καλλιέργεια και ευρύτατη κατάρτιση στο αντικείμενό της – ιδιότητες όχι και τόσο «αυτονόητες» για τους Πανεπιστημιακούς μας.
Παράλληλα, δεν τη χαρακτηρίζει η αηδιαστική τάση να «πιθηκίζει» διάφορους συρμούς – όπως συμβαίνει με κάποιους συναδέλφους της. Ούτε να δίνει τα «διαπιστευτήριά» της στους καλικάντζαρους της «Πολιτικής Ορθότητας». Αντίθετα είχε συχνά το θάρρος να τους αποκηρύξει.
Γιατί μεγάλα πνευματικά αναστήματα δεν έχουν ανάγκη να γίνονται «εξαπτέρυγα» σε πομπές φανατισμένων μασκαράδων του ψευτο-ακαδημαϊκού δογματισμού ούτε να δηλώνουν υποταγή σε κλίκες πανεπιστημιακών φατριών…
Είναι αυτόφωτη πνευματικά. Γι’ αυτό ξεχωρίζει.
Κι αυτό δεν της συγχωρούν…
Αυτά που ανέφερε χθες περί «ουδετεροπατρίας» και εθνικού «αποχρωματισμού», ωστόσο, δεν πρέπει να περάσουν απαρατήρητα ή ασχολίαστα.
Γιατί δεν αφορούν μόνο την ίδια, ως Ιστορικό και Πανεπιστημιακό…
Ούτε αφορούν μόνο την… εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα «Επιτροπή για το 1821» από την οποία η κα. Ευθυμίου, απηυδισμένη παραιτήθηκε…
Για να καταλάβουμε «τι παίζεται» και μας αφορά όλους, μερικές παρατηρήσεις:
* Πρώτον, η Ιστορική έρευνα δικαιούται και υποχρεούται να ασχολείται με τα πάντα: Με ιστορικά πρόσωπα, με ιστορικά γεγονότα, με τις λεπτομέρειές τους, με το αφανές παρασκήνιό τους, με τις διασυνδέσεις τους, με ο,τιδήποτε μπορεί να στοιχειοθετηθεί από πηγές και να διασταυρωθεί στη συνέχεια…
Προσοχή, όμως: άλλο η έρευνα και η μελέτη της Ιστορίας κι άλλο η αποτίμηση των Ιστορικών γεγονότων και των προσώπων που πρωταγωνίστησαν.
Άλλο η έρευνα της Ιστορίας από τους ιστορικούς σε πανεπιστημιακό επίπεδο κι εντελώς άλλο πράγμα η καλλιέργεια της Ιστορικής συνείδησης ενός λαού που έχει τεράστια Ιστορία, αλλά την αγνοεί. Και συχνά την υποτιμά…
Η επέτειος για το 1821 δεν έρχεται να καλύψει οποιοδήποτε κενό «ιστορικής έρευνας». Έρχεται να καλύψει ένα εντελώς διαφορετικό κενό: Καλλιέργειας ιστορικής συνείδησης. Να μορφοποιήσει σκόρπια «θραύσματα αναμνήσεων» σε σύγχρονη ιστορική αυτογνωσία της ελληνικής κοινωνίας.
Αυτό ακριβώς έκαναν όλες οι αντίστοιχες Επιτροπές για τα 200 χρόνια άλλων μεγάλων επετείων, άλλων ιστορικών κοινωνιών της Δύσης: Όπως η αντίστοιχη για τα 200 χρόνια της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας στις ΗΠΑ το 1976 ή για τα 200 χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης το 1989…
Εδώ λοιπόν, δεν χρειάζεται να… «ανακαλύψουμε την Αμερική»! Ξέρουμε πώς λειτουργούν τέτοιες εκδηλώσεις. Και ξέρουμε τι χρειάζεται να κάνουν για να πετύχουν το σκοπό τους…
Ή μάλλον θα έπρεπε να ξέρουμε.
Αλλά η εν λόγω Επιτροπή για τα 200 χρόνια από το 1821 μάλλον είναι «μακριά νυχτωμένη»…
* Δεύτερον, η επέτειος για το 1821, λοιπόν, ΔΕΝ είναι… «διαρκές συμπόσιο Ιστορικών» (ή ξαναμμένων λεκτόρων που βιάζονται να «αποδομήσουν» ό,τι μάθανε λίγο πριν στα θρανία). Δεν είναι ευκαιρία για να λύσουν τις διαφορές τους οι ιστορικοί και οι «ιστορικοί»…
Είναι μια μεγάλη ευκαιρία να στοχαστεί ο Ελληνισμός τον εαυτό του, την Ιστορία του και το Παρόν του με προέκταση στο μέλλον του. Είναι μια παιδαγωγική διαδικασία εξωστρεφής προς την κοινωνία, κι όχι εσωστρεφής μεταξύ «ειδημόνων».
Αφορά πώς βιώνει η κοινωνία το ιστορικό παρελθόν της (γιατί αυτό καθορίζει, σε ένα βαθμό και το μέλλον της) – κι όχι τους «δογματισμούς» μεταξύ ιστορικών (που αναπαράγονται συνεχώς και δεν θα «λυθούν» ποτέ).
* Τρίτον, η Επανάσταση του 1821 υπήρξε ένας εθνικός ξεσηκωμός! Είχε και άλλες «διαστάσεις» αναμφίβολα. Ταξικές, φυλετικές, θρησκευτικές και πολιτιστικές, οικονομικές, διπλωματικές, οικονομικές και στρατιωτικές.
Αλλά βασικά ήταν εθνική Επανάσταση!
Δεν μπορούμε να μηδενίζουμε την εθνική της υπόσταση, όπως δεν μπορούμε να αναφερόμαστε στην Επανάσταση του Σπάρτακου (73-71 π.Χ) που συγκλόνισε την αρχαία Ρώμη μηδενίζοντας την ταξική της υπόσταση.
Η επανάσταση των δούλων τότε, ήταν πρωτίστως «ταξική», η Γαλλική Επανάσταση του 1789 ήταν ενάντια στο ancient regime της Φεουδαρχίας και η Ελληνική Επανάσταση του 1821 ήταν κατά βάσιν «εθνική Παλιγγενεσία»!
Το Ελληνικό «1821» ήταν η πρώτη ίσως εθνική Επανάσταση που έγινε και πέτυχε την Ανεξαρτησία και τη συγκρότηση εθνικού κράτους στην Ευρώπη! Έστω και «κρατιδίου», αρχικά, έστω και υπό την «Προστασία» των Μεγάλων Δυνάμεων. Αλλά δεν έπαψε να επεκτείνει τα σύνορά του, παρά τις παθογένειές του, τα επόμενα 100 χρόνια…
Κι από αυτή την άποψη – συμβολικά τουλάχιστον – έχει διαστάσεις που ξεπερνούν τον εθνικό μας χώρο – γιατί δημιούργησε μοναδικό προηγούμενο τότε στην ευρύτερη Ευρώπη…
Δεν μπορούμε να απαλείψουμε τον ταξικό χαρακτήρα της Επανάστασης του Σπάρτακου, δεν μπορούμε να απαλείψουμε τον αντί-αποικιακό χαρακτήρα της Αμερικανικής Επανάστασης του 1776, δεν μπορούμε να απαλείψουμε τον «αντι-μοναρχικό» χαρακτήρα της Επανάστασης του Όλιβερ Κρόμγουελ στην Αγγλία (1642-49) – και ακριβώς για τους ίδιους λόγους δεν μπορούμε να απαλείψουμε τον Εθνικό χαρακτήρα της Ελληνικής Επανάστασης…
Ένας «αναστοχασμός» του 1821 που διαγράφει τον εθνικό του χαρακτήρα, αποτελεί παραχάραξη της Ιστορίας! Από αυτές τις παραχαράξεις που μόνο τυραννικά καθεστώτα συνηθίζουν για να ξεριζώσουν από τους λαούς μνήμες Ελευθερίας και αναμνήσεις Υπερηφάνειας.
Μια «νέα Πατριδογνωσία» χωρίς… Πατρίδα, είναι «σχήμα οξύμωρο». Για την ακρίβεια είναι ανοησία. Που δεν πείθει κανένα. Αλλά εξοργίζει όλο και περισσότερους…
* Τέταρτον, το πράγμα γίνεται ακόμα πιο εξοργιστικό, όταν παρατηρείται – και επιβεβαιώνεται συνεχώς – η προσπάθεια όχι μόνο αλλοίωσης του «εθνικού χαρακτήρα» της Παλιγγενεσίας, αλλά και «αποδόμησης» (για την ακρίβεια, χυδαίου ευτελισμού) των πρωταγωνιστών της. Κυρίως των ηρώων της.
Τους οποίους μάλιστα τους κρίνουν με μέτρα σημερινά. Πράγμα που και για δογματικούς ιστορικούς ακόμα θεωρείται ανεπίτρεπτο. Ή μάλλον αθεράπευτα παιδαριώδες.
Δεν μπορούμε με βάση τις ορθοπολιτικές εμμονές κάποιων, να… αμφισβητούμε την «δημοκρατικότητα» του αρχαίου Αθηναίου Περικλή (επειδή τότε επικρατούσε η δουλοκτησία). Ή να θεωρούμε… «σεξιστή» τον Καραϊσκάκη (επειδή «παρέπεμπε» μεγαλοπρεπώς τους αντιπάλους τους – κοινώς τους «έγραφε», εκεί που τους έγραφε, τέλος πάντων) Ή να θεωρούμε «πορνοβοσκό» των Παπαφλέσσα…
Πρόκειται για ανθρώπους που πολέμησαν πεισματικά και έδωσαν τη ζωή τους για την Ελευθερία!
Ένας σοβαρός Ιστορικός, είναι ακριβώς αυτό: σοβαρός (κι όχι κουτσομπόλης του ιδιότυπου ιστορικού «κιτρινισμού»), όταν αναγνωρίζει στις ιστορικές προσωπικότητες – και πολύ περισσότερο στους ήρωες – αυτή ακριβώς την υπέρβαση: Από τις μικρότητες και τις ιδιαιτερότητες που όλοι οι άνθρωποι έχουν, στην ευθύνη του ιστορικού τους ρόλου, την κρίσιμη στιγμή – ή τις κρίσιμες εποχές.
Αν δεν δεις και δεν μπορείς να αξιολογήσεις αυτή την υπέρβαση, δεν είσαι ιστορικός, δεν κάνεις Ιστορία, δεν αναγνωρίζεις «ιστορικά μεγέθη», κοιτάς από την «κλειδαρότρυπα» και καταγράφεις σκαμπρόζικα στιγμιότυπα, ενίοτε και κακοήθεις διαδόσεις της εποχής…
Η τραγικότητα των προσώπων αυτών ήταν ότι έγραψαν Ιστορία, ή πρωταγωνίστησαν στην Ιστορία, παρά τις ανθρώπινες αδυναμίες και τα ανθρώπινα πάθη τους. Όταν ο ιστορικός αδυνατεί να καταλάβει αυτή την υπέρβαση, δεν «γράφει» Ιστορία. Μουτζουρώνει την Ιστορία…
* Πέμπτο, χρειαζόμαστε σήμερα – δηλαδή είναι τώρα περισσότερο επίκαιρο και απαραίτητο ίσως από κάθε άλλη στιγμή – να στοχαστούμε και την εθνική διάσταση της Ιστορίας μας και την ηρωϊκή υπέρβαση των πρωταγωνιστών της, ακριβώς γιατί η χώρα αντιμετωπίζει εθνικούς κινδύνους! Πιο άμεσους και απειλητικούς από οποιαδήποτε φορά στο πρόσφατο παρελθόν.
Τη στιγμή που ίσως χρειαστεί να υπερασπιστούμε τον Έβρο ή τα νησιά μας θέλουμε Έλληνες που αναριγούν αντικρύζοντας τη γαλανόλευκη, δεν θέλουμε φρικιά που ξεσαλώνουν σε gay parades!
Θέλουμε ανθρώπους που θα σέβονται στον Γεώργιο Καραϊσκάκη και θα «γράφουν» κι εκείνοι (εκεί όπου έγραφε και ο Καραϊσκάκης) τις απειλές των «υπέρτερων εχθρών»! Δεν θέλουμε λιμοκοντόρους που βρίσκουν αυτή τη στάση…«σεξιστική».
Θέλουμε άντρες ψυχωμένους και γυναίκες ανυπότακτες! Δεν θέλουμε σούργελα να κραυγάζουν κατά της «τοξικής αρρενοπότητας». (Αλλά να σιωπούν όταν λαθρομετανάστες μουσουλμάνοι κακοποιούν βάναυσα τις γυναίκες τους!)
Το Ισραήλ είναι ένα σύγχρονο κράτος που έχουμε πολλά να του ζηλέψουμε. Εκεί τα 16χρονα κορίτσια κατέφυγαν στο Ανώτατο Δικαστήριο ζητώντας να στρατολογούνται κι αυτά στις Ειδικές Δυνάμεις της χώρας τους! Αυτές έχουν επίγνωση της Ιστορίας τους! Αλλά έχουν κυρίως επίγνωση του σήμερα και του αύριο της κοινωνίας τους.
Πολύ περισσότερο από κάτι δικές μας που καταγγέλλουν την «Πατριαρχία» γενικώς και αορίστως αλλά σιωπούν για τις… κλειτοριδοεκτομές που πραγματοποιούνται σήμερα ΚΑΙ στην Ελλάδα, στα στέκια των λαθρομεταναστών.
Με δύο λόγια η ιστορική συνείδηση είναι όπλο να αντιμετωπίζουν οι λαοί το σήμερα και το αύριο.
Γι’ αυτό και τα μεγάλα Κινήματα Διαφωτισμού που προετοίμασαν ιστορικά ξεσπάσματα Ελευθερίας των λαών, είχαν αυτό το χαρακτήρα εθνικής αυτοσυνειδησίας και εθνικής αφύπνισης – όχι εθνομηδενισμού!
–Οι Γάλλοι επαναστάτες του 1789 ανέδειξαν ως λαϊκό τους ήρωα τον Βερσεζεντορίξ, τον Γαλάτη αρχηγό που το 52 π.Χ επαναστάτησε κατά της Ρωμαϊκής κυριαρχίας και νίκησε τους Ρωμαίους (του Ιουλίου Καίσαρα) στη Ζεργκόβια πριν ηττηθεί στην Αλέσια…
–Οι Γερμανοί όλο τον 19ο Αιώνα ανέδειξαν ως ήρωά τους τον Aρμίνιο, τον ηγέτη που εξόντωσε δύο ρωμαϊκές λεγεώνες το 9 μ.Χ στον Τευτουργιανό Δρυμό ουσιαστικά αποτρέποντας τη ρωμαϊκή κατάκτηση πέραν του Ρήνου.
–Οι Ιταλοί του Rizorgimento, επίσης των 19ο Αιώνα, ανέδειξαν ως μεγάλο ήρωα του λαού τους τον Ρωμαίο ύπατο του 4ου π.Χ. Αιώνα Κάμιλλο, ο οποίος ανακατέλαβε την Ρώμη που την είχαν κατακτήσει οι Γαλάτες το 390 π.Χ.
–Και οι Γάλλοι ηγέτες του 20ου Αιώνα, από τον «συντηρητικό» Ντε Γκώλ ως τον Σοσιαλιστή Μιτεράν, ανέδειξαν σε μεγάλη ηρωϊδα του Γαλλικού Έθνους την Ιωάννα της Λωρραίνης! Ένα 16χρονο κορίτσι, που… ηγήθηκε του στρατού της χώρας στην πιο κρίσιμη στιγμή του 100ετούς Πολέμου κατά της Βρετανικής εισβολής και έπαιξε ρόλο στην διαμόρφωση της Γαλλικής εθνικής ταυτότητας.
Κανείς δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα για τις… σεξουαλικές προτιμήσεις του Βερσιζετορίξ ή του Αρμίνιου ή του Κάμιλλου ή της καημένης της Ιωάννας, που άκουγε «φωνές αγίων» και πέθανε παρθένα! Γιατί όλα αυτά τα πρόσωπα, στις ιστορικές και τις μυθολογικές προεκτάσεις τους, είχαν ήδη σημαδέψει βαθιά την πολιτιστική φυσιογνωμία των κοινωνιών τους. Και αποτύπωσαν το ιστορικό υπόβαθρο χωρίς το οποίο οι κοινωνίες διαλύονται.
Και οι «βάρβαροι τελικώς περνούν»…
Αυτό που έχουν καταλάβει όλες οι άλλες σύγχρονες κοινωνίες, κάποιοι «φωστήρες» της Επιτροπής για τα διακόσια χρόνια της Παλιγγενεσίας δεν το έχουν αντιληφθεί ακόμα. Ούτε και πρόκειται…
Μήπως πολύ ασχοληθήκαμε μαζί τους;
Μήπως είναι καιρός να πάνε σπίτι τους;
Μήπως αυτό ακριβώς τους υπέδειξε η κα. Μαρία Ευθυμίου με την παραίτησή της; Να πάνε σπίτι τους!
ΥΓ. Πάντως «αποχρωματισμό» της εθνικής μας συνείδησης δεν θα καταφέρουν. Που να χτυπιούνται…
GOOD NEWS: Βιταμίνη D, ο διπλός ρόλος στην αντιμετώπιση του κορονοϊού!
Απο τότε που γνωρίσαμε ( εφτά χρόνια σχεδόν ) τον Γιάννη Αναγνωστακη τον ακούμε συχνά να μιλά με έμφαση για τον σημαντικό ρόλο της βιταμίνης D, ξαφνικά τώρα άρχισαν να μιλούν πολλοί …..
Πρωτοπόρος πάντα ο φίλος μας
Ορεινός
Από το news.gr
Ταμπλέτες και δισκία βιταμίνης D
Πρόσφατες μελέτες υποδεικνύουν ότι τα επίπεδα βιταμίνης D σχετίζονται με την έκβαση των ασθενών που έχουν μολυνθεί με κορονοϊό.
Ένας παράγοντας που δεν έχει αναλυθεί επαρκώς και μπορεί να επηρεάσει την έκβαση του κορονοϊού είναι τα επίπεδα της βιταμίνης D στον πληθυσμό, αναφέρουν οι γιατροί της Θεραπευτικής Κλινικής της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Μαρία Γαβριατοπούλου, Ιωάννης Ντάνασης και Θάνος Δημόπουλος και αναλύουν τα σχετικά δεδομένα.
Όπως αναφέρουν χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Μεγάλης Βρετανίας, όπου οι κυβερνητικές υπηρεσίες υγείας συνέστησαν στους πολίτες να λαμβάνουν συμπληρώματα βιταμίνης D μέχρι το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, καθώς κατά τη διάρκεια της πανδημίας οι πολίτες αναγκάζονται να παραμένουν κατ’ οίκον για μεγάλο χρονικό διάστημα. «Η εξωγενής χορήγηση βιταμίνης D μπορεί να είναι ιδιαίτερα σημαντική για τους ηλικιωμένους, καθώς αυτή η πληθυσμιακή ομάδα διατρέχει υψηλό κίνδυνο αρνητικής έκβασης από COVID-19 και ανεπάρκειας βιταμίνης D. Τα χαμηλά επίπεδα της βιταμίνης D σχετίζονται επίσης με άλλες μη μεταδοτικές ασθένειες και με αυξημένη ευαισθησία σε λοιμώδεις ασθένειες, κυρίως λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος. Ωστόσο, δεν έχει διευκρινιστεί σαφώς εάν τα χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D αποτελούν αίτιο ή αιτιατό της λοίμωξης».
Πρόσφατα στοιχεία,σύμφωνα με τους τρεις καθηγητές, «υποδεικνύουν ότι τα επίπεδα βιταμίνης D σχετίζονται με την έκβαση των ασθενών. Σε σχετική ανάλυση ευρωπαϊκών δεδομένων σε ολόκληρη την Ευρώπη, η θνησιμότητα από COVID-19 συσχετίστηκε σημαντικά με τα επίπεδα της βιταμίνης D σε διαφορετικούς πληθυσμούς». Τα χαμηλά ποσοστά θνησιμότητας, αναφέρουν, στις σκανδιναβικές χώρες αποτελούν εξαίρεση από την τάση για χειρότερα αποτελέσματα σε πιο βόρεια γεωγραφικά πλάτη, αλλά οι πληθυσμοί σε αυτές τις χώρες παρουσιάζουν σχετική επάρκεια σε βιταμίνη D λόγω του εκτεταμένου εμπλουτισμού των τροφίμων. Η Ιταλία και η Ισπανία αποτελούν επίσης εξαιρέσεις, αλλά σε αυτές τις χώρες είναι υψηλός ο επιπολασμός της ανεπάρκειας της βιταμίνης D. Επιπλέον, οι πολίτες της μαύρης φυλής και όσοι ανήκουν σε μειονότητες είναι πιθανότερο να έχουν ανεπάρκεια βιταμίνης D και φαίνεται να έχουν χειρότερη έκβαση από COVID-19 σε σύγκριση με τους λευκούς. Σχετικά με την Ελλάδα, η σύσταση είναι να έχουμε επαρκή έκθεση στον ήλιο, ούτως ώστε να έχουμε ικανοποιητικά επίπεδα βιταμίνης D στον ορό, τονίζουν οι καθηγητές.
Ο ρόλος της βιταμίνης D στην αντιμετώπιση της λοίμωξης COVID-19 θεωρείται ότι είναι διπλός. «Πρώτον, η βιταμίνη D υποστηρίζει την παραγωγή αντιμικροβιακών πεπτιδίων στο αναπνευστικό επιθήλιο, καθιστώντας έτσι λιγότερο πιθανή τη μόλυνση με τον ιό SARS-CoV-2 και την ανάπτυξη συμπτωμάτων COVID-19. Δεύτερον, η βιταμίνη D μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της φλεγμονώδους απόκρισης σε λοίμωξη με SARS-CoV-2, το οποίο έχει θετική επίδραση στην έκβαση των ασθενών, καθώς η υπέρμετρη φλεγμονώδης αντίδραση μπορεί να οδηγήσει σε συστηματικές εκδηλώσεις που αυξάνουν τη βαρύτητα και τις επιπλοκές της νόσου”.
Πηγή:
ΑΠΕ-ΜΠΕ
τα κατά τον Σωκράτη τρία ερωτήματα που οφείλει να θέτει ο κάθε επιστήμονας:
Είναι αληθές; Είναι ηθικό; Είναι χρήσιμο;
Τα διαφορετικά πρόσωπα του «Επιστημονικού Λαϊκισμού»
2.
μέρος δεύτερο.
Ο «Επιστημονικός Λαϊκισμός»
Το παζλ του ανορθολογισμού βέβαια, είναι μεγάλο, οι δεσμοί που ενώνουν την Καταστροφολογία, τη Συνωμοσιολογία και το Λαϊκισμό είναι πολλοί και ισχυροί. Όταν αυτό μάλιστα συνδέεται με τον «Επιστημονικό Λαϊκισμό», τότε τα πράγματα γίνονται σοβαρά για αρκετούς λόγους. Οι σημαντικότεροι ίσως από αυτούς είναι:
Πρώτον,το κύρος που περιβάλλει την επιστημονική ιδιότητα στα μάτια της κοινωνίας, ως προς την υιοθέτηση ανορθολογικών και μη επιβεβαιωμένων επιστημονικά θέσεων και υποθέσεων.
Δεύτερον,η αρνητική επίδραση που ασκείται όσον αφορά τις επιλογές, τη στάση και τις συμπεριφορές των ανθρώπων σε όλα τα επίπεδα της καθημερινής ζωής (π.χ. υγεία, διατροφή, σωματική και ψυχική ασφάλεια, κοινωνικές συνήθειες, κοινωνικές διακρίσεις κλπ.).
Τρίτον, το πόσο αυτές οι επιλογές παίζουν σημαντικό ρόλο στην οικονομία γενικότερα, αλλά και στις επιλογές οικονομικής φύσης (κατανάλωση, αποταμίευση, επενδύσεις κλπ.).
Ας ορίσουμε όμως αυτό το φαινόμενο, που το αποκαλούμε ως «Επιστημονικό Λαϊκισμό» σε τρία επίπεδα.
Το πρώτο αφορά τους λόγους της «επιτυχίας» του. Ο Επιστημονικός Λαϊκισμός λοιπόν:
1.- Αφορά δημόσιες εμφανίσεις, παρουσιάσεις, δημοσιεύσεις, συνεντεύξεις, βίντεο και βιβλία από επιστήμονες στον τομέα της εξειδίκευσής τους.
2.- Σε αρκετές περιπτώσεις όμως, αφορά και επιστήμονες με εξειδίκευση σε διαφορετικό πεδίο, σε συγγραφείς, δημοσιογράφους, αναλυτές και πάσης φύσεως σχολιαστές, με σημαντική αναγνωρισιμότητα.
3.- Πολύ συχνά βασίζεται στο φαινόμενο της «σοφιστείας». Παρ’ όλον ότι δεν παραποιούνται δηλαδή πραγματικά περιστατικά ή επιστημονικά δεδομένα, αντίθετα συνάγονται αυθαίρετα ή άνευ επιστημονικής παρατήρησης και πειραματικής / ερευνητικής διαδικασίας, συμπεράσματα.
4.- Εμφανίζεται σε χρονικές στιγμές που το κοινό είναι ευαισθητοποιημένο και έτοιμο να ακούσει και να δεχθεί αυτό που του αρέσει, αυτό που φοβάται η και αυτό που ελπίζει. Όταν μάλιστα αυτό ακολουθεί ή συμπίπτει με παγκόσμιες κρίσεις (όπως οικονομικές, περιβαλλοντικές, υγειονομικές ή ανθρωπιστικές), τότε η επιτυχία και η δημοφιλία του είναι σίγουρη!
5.- Εκφράζεται από πραγματικά ταλαντούχους ανθρώπους στη Διήγηση (Story–telling) και την επικοινωνία μέσα από έναν γοητευτικό, ελκυστικό, συχνά συγκινησιακό, μα σίγουρα απλό και κατανοητό λόγο, που αγγίζει (ιδιαίτερα συναισθηματικά) τον ακροατή ή τον αναγνώστη.
6.- Υιοθετεί αρκετά συχνά, αφ’ ενός ένα αλάθητο μανιχαϊστικό μοντέλο που προσομοιάζει επίσης στον πολιτικό λαϊκισμό (καλοί-κακοί, εμείς-άλλοι, ελίτ-λαός, συμφέροντα-κοινωνία κλπ.) και αφ’ ετέρου την κατάλληλη δόση επαναστατικότητας, αποκάλυψης και αντίστασης εναντίον του κάθε «κατεστημένου» (πολιτικού, επιχειρηματικού, επιστημονικού κλπ.), αλλά και υπέρ ή κατά (ανάλογα σε ποιους απευθύνεται) της «πολιτικής ορθότητας».
7.- Δημιουργεί βιβλία–bestsellers, με μεγάλους αριθμούς πιστών οπαδών και «followers», καθώς συχνά τους «επιβεβαιώνει», η και τους κολακεύει, προσθέτοντας επιστημονικό κύρος στις απόψεις τους, εφοδιάζοντας τους με επιχειρήματα και νέο και πρόσφορο υλικό.
8.- Έχει συνακόλουθα μεγάλη εμπορική επιτυχία, η οποία προκαλεί και αναπαράγει ακόμα μεγαλύτερη εμπορική αξιοποίηση και φυσικά μεγάλη προβολή από τα media, που έχουν «μεγάλη μύτη» σε ό,τι «πουλάει» (αναλογισθείτε τους stars των media στην πρόσφατη μνημονιακή εποχή) .
9.- Στηρίζεται στην «απόλυτη» συνταγή επιτυχίας: Εύκολη, γρήγορη, και απλουστευτική επιστημονική (αν και συχνότερα είναι επιστημονικοφανής) γνώση.
10.- Υπάρχει βέβαια και το ΕΥΤΥΧΩΣ! Ευτυχώς λοιπόν, αφού περάσει η «μόδα» τους, τα best–sellers αυτά ουδεμία επίδραση ασκούν πλέον, ούτε κανένα αποτύπωμα αφήνουν στην παγκόσμια επιστημονική κοινότητα. Προσφέρουν βέβαια διασημότητα και οικονομικό όφελος στους εκφραστές τους και πολλά κέρδη στους επαγγελματίες διαφημιστές και εκδότες τους.
Το δεύτερο επίπεδο αφορά τα κίνητρα των εκφραστών του. Τα κατά τη γνώμη μας κυρίαρχα κίνητρά τους ενδεικτικά είναι (και χωρίς να σημαίνει ότι όλα αυτά ισχύουν για όλους): Ναρκισσισμός, δημοφιλία, αναγνωρισιμότητα, διασημότητα, εξουσία, κύρος, επιστημονικός εγωισμός, εμμονή στην ανάδειξη-υποστήριξη-προβολή και επιβολή απόψεων και θεωριών τους (μερικές φορές ακόμα και σε παρανοϊκό επίπεδο), έμμεσος τρόπος προώθησής τους σε επιστημονικούς και συχνά άλλους «θώκους», παντογνωσία (επειδή είναι σημαντικοί στον τομέα τους, αποκτούν την ψευδαίσθηση ότι γνωρίζουν τα πάντα), οικονομικό όφελος κ.ά.
Το τρίτο αφορά την καθαρά επιστημονική του διάσταση, το θέμα δηλαδή των συχνών εμφανίσεων στα media και τον μεγάλο αριθμό επιστημονικών αναφορών (Googlescholars). Φαίνεται ότι οι περισσότεροι επιστήμονες που χαρακτηρίζονται από «Επιστημονικό Λαϊκισμό» κατέχονται από το Σύνδρομο του «Διάσημου Διανοούμενου» (IntellectualCelebritySyndrome). Αυτό που φαίνεται να τους απασχολεί ιδιαίτερα, είναι πρώτον, η μεγάλη δημοσιότητα και η εμφάνισή τους στα Κοινωνικά Δίκτυα και δεύτερον, ο μεγάλος αριθμός επιστημονικών αναφορών.
Το δυσάρεστο βέβαια για τους περισσότερους από αυτούς, είναι ότι οκτώ στις δέκα συχνότερα αναφερόμενες εργασίες όλων των εποχών, έχουν πολύ μικρή επιστημονική αξία. Το θέμα δηλαδή είναι τόσο οι Δημόσιες Εμφανίσεις τους, όσο και οι Επιστημονικές Αναφορές τους, να συνοδεύονται από σημαντική επιστημονική προσφορά. Τι όμως κι αν αυτό δεν συμβαίνει και το όνομά τους δεν γράφεται με χρυσά γράμματα στην επιστημονική ιστορία; «Μακροχρονίως, θα είμαστε όλοι νεκροί», είχε πει πολύ σοφά ο J.M.Keynes. Στο παρόν όμως και στο σύντομο μέλλον, η επικοινωνιακή τους «δεινότητα» και οι έξυπνοι και ευρηματικοί τίτλοι των δημοσιεύσεών τους, φαίνεται να πραγματοποιούν τις επιδιώξεις τους, σε αντίθεση με το κακό που έχει γίνει στην κοινωνία, στην οικονομία και ο σε βάθος χρόνου τραυματισμός του επιστημονικού κύρους!
συνέχεια…3
Εορτασμός πάντων των εν Βοιωτίᾳ διαλαμψάντων Αγίων
κοινωνικά δίκτυα..
Μπορεί η λαϊκή σοφία να μας διδάσκει ότι «όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει», όπως ένας μεγάλος αριθμός θιασωτών των κοινωνικών δικτύων διαφωνεί. Ίσως γι’ αυτό και ο Ουμπέρτο Έκο είχε δηλώσει: «Τα κοινωνικά δίκτυα δίνουν σε λεγεώνες ηλιθίων το δικαίωμα να μιλούν, ενώ μέχρι τώρα έλεγαν τις βλακείες τους στο μπαρ, μετά από ένα ποτήρι κρασί, χωρίς να βλάπτουν την κοινωνία. Μετά βέβαια, οι βλακείες τους ήταν καταδικασμένες στη σιωπή, ενώ τώρα έχουν το ίδιο δικαίωμα να μιλούν όπως ένας κάτοχος Βραβείου Νόμπελ. Πρόκειται για την επέλαση των ηλιθίων!…»
Τα διαφορετικά πρόσωπα του «Επιστημονικού Λαϊκισμού»
1.
πρώτο μέρος.
Έχουμε όλοι τεράστια ευθύνη στο να σταθούμε θαρραλέα απέναντι στο φαινόμενο του «επιστημονικού λαϊκισμού», ιδιαίτερα σε εποχές μεγάλων κρίσεων, όπως η σημερινή!
Αν δούμε από μια διαφορετική οπτική την πραγματικότητα με τα μάτια της οικονομίας, θα μας ξαφνιάσει ίσως το γεγονός ότι, σύμφωνα με αρκετές σχετικές στατιστικές, οι πέντε μεγαλύτεροι τομείς της Παγκόσμιας Οικονομίας σε τζίρο, δεν αφορούν μετρήσιμους επιχειρηματικούς κλάδους, όπως π.χ. Ενέργεια, Εμπόριο, Βιομηχανία, Τουρισμός, Αγροτικός τομέας, Χρηματοπιστωτικό Σύστημα κλπ. Αφορούν κλάδους που καλύπτουν «πρωτογενείς» βασικές υπαρξιακές ανθρώπινες ανάγκες.
Ο πρώτος τομέας σε τζίρο παγκοσμίως αφορά το εν ζωή μέλλον μας, την «τύχη» δηλαδή: Αστρολογία, Αριθμολογία, Μαντεία, το φλιτζάνι του καφέ κλπ.
Ο δεύτερος αφορά το απώτερο μέλλον μας, την μετά θάνατον ζωή, δηλαδή: τις πάσης φύσεως θρησκείες και μεταφυσικούς ορίζοντες.
Ο τρίτος αφορά την «πρόκληση» της τύχης, τον επονομαζόμενο «τζόγο»: καζίνο, χαρτοπαιξία, στοιχήματα, ιπποδρομίες κλπ.
Ο τέταρτος αφορά την αναπαραγωγική υπαρξιακή μας ανάγκη, το σεξ: πορνεία, ερωτική βιομηχανία, πορνογραφία κλπ.
Ο πέμπτος, τέλος, αφορά την ανθρώπινη ευχαρίστηση από τα πάσης φύσεως θεάματα: κινηματογράφος, θέατρο, μουσική, χορός, showbusiness, ιπποδρομίες, αθλητισμός κλπ.
Μη Ορθολογική Λήψη Αποφάσεων
Τα παραπάνω αποτελούν μια μικρή, αλλά αρκετά χαρακτηριστική ένδειξη του πόσο μη ορθολογιστικά λειτουργεί ο άνθρωπος σε πολλές του επιλογές. Στο ίδιο συμπέρασμα καταλήγει και ο βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Οικονομίας D. Kahneman, για το πρωτοποριακό του έργο (μαζί με τον A. Tversky) σχετικά με τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων.
Σε αυτό το πλαίσιο, της υιοθέτησης δηλαδή μη ορθολογικών κρίσεων, οι προβλέψεις σχετικά με το μέλλον, το αύριο δηλαδή, αποτελούν ένα λαμπρό πεδίο δόξης (και χρήματος φυσικά) για πάρα πολλούς, μεταξύ των οποίων και ένας σημαντικός αριθμός επιστημόνων!
Είναι απόλυτα θεμιτό να δημοσιεύονται κείμενα που περιγράφουν τη ζωή μετά την πρόσφατη πανδημία. Ας αναλογισθούμε όμως ότι αρκετά από αυτά, που χαρακτηρίζονται μάλιστα από μεγάλη σιγουριά, προέρχονται από κάποιους που δεν κατάφεραν να προβλέψουν το παρόν !
συνεχεια….2