Τι είδε στην Κρήτη ο Ιταλός οινοδημοσιογράφος Μάριο Κρόστα

Υπάρχει η γνωστή ρήση ουδείς προφήτης στον τόπο του, ωστόσο είναι κάπως παράδοξο να βρισκόμαστε στην καρδιά του Μινωικού Αμπελώνα και να περιμένουμε τους ξένους ειδικούς να έρχονται στον τόπο μας, ν’ ανακαλύπτουν τα μυστικά του και να υμνούν τα όσα είδαν και γεύτηκαν στο νησί μας!

Ο λόγος για τον Ιταλό οινοδημοσιογράφο Μάριο Κρόστα, που ήλθε ινκόγκνιτο στην Κρήτη κι επισκέφθηκε το οινοποιείο Στυλιανού στους Κουνάβους, ήπιε τα κρασιά του κι επιστρέφοντας στη χώρα του έγραψε ένα κείμενο με τίτλο “Το κρασί από τη γη του Θεού Δία, δια χειρός Ιωάννη Στυλιανού”!




Τι γράφει λοιπόν ο Ιταλός ειδικός στο περιοδικό Lavinium;

Αφού κάνει μια αναφορά στο πραγματικό αμπελουργικό ενδιαφέρον που έχει η Κρήτη, εστιάζει στην επίσκεψη του στο μικρό τοπικό οινοποιείο αλλά και τους αμπελώνες του Ιωάννη Στυλιανού. «Μετά τη καταστροφή των αμπελώνων που προκλήθηκε από την φυλλοξήρα – σημειώνει- η αναμπέλωση πραγματοποιήθηκε με γαλλικές ποικιλίες, αλλά και πολλές από τις γηγενείς ποικιλίες έχουν διατηρηθεί, στα 7.000 εκτάρια αμπελώνων, όπως τα κόκκινα , κοτσιφάλι, το λιάτικο, το μαντιλάρι, το ρωμαίικο και για τα λευκά , δαφνί , το πλυτό, το θραψάθηρι, τη βιλάνα που δείχνουν έναν υπέροχο πλούτο στιλιστικής ποικιλομορφίας».

Στη συνέχεια ο Κρόστα κάνει αναφορά στην παράδοση που έχει δημιουργήσει τα τελευταία χρόνια το τοπικό δίκτυο οινοποιών, που έβαλε την Κρήτη στον Οινοποιητικό χάρτη. “Το 70% των κρασιών του νησιού, γράφει ο Ιταλός δημοσιογράφος, παράγεται στην αμπελουργική περιοχή με ελεγχόμενη ονομασία προέλευσης Πεζά (15 χωριά με συνολικά 800 εκτάρια αμπελώνων που βρίσκονται μεταξύ 300 και 800 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας). Τα κρασιά είναι πολύ φρέσκα εδώ και με καλή οξύτητα από την ευλογημένη προστασία από τους αφρικανικούς ζεστούς ανέμους που εγγυώνται τα βουνά, με την υψηλότερη κορυφή στα 2.456 μέτρα”.



Εντύπωση προκαλεί στον οινοδημοσιογράφο η χρήση της θρυλικής τσισβέρας που δείχνει και τον αυθεντικό τρόπο- από την παράδοση της Μικράς Ασίας, που πολλοί καλλιεργητές προσεγγίζουν ακόμα τα προϊόντα τους: η χρήση ξύλινων κατασκευών (τσισβέρες) που τοποθετούνται στο έδαφος κατά τη διάρκεια της ημέρας για να στεγνώσουν τα σταφύλια στον ήλιο και στη συνέχεια στοιβάζονται τη νύχτα, προκειμένου να επιτραπεί η ροή του αέρα και να αποτρέψει τη στάσιμη υγρασία, μια μέθοδος που χρησιμοποιείται για ένα από τα κρασιά του, το γλυκό Κοτσιφάλι.

Και βέβαια ειδική αναφορά κάνει στον ίδιο τον οινοπαραγωγό αλλά και το γιο του που συνεχίζει την παράδοση: «Ο Ιωάννης Στυλιανού και ο γιος του Γιώργος τώρα οδηγούν ένα στολίδι 7 εκταρίων, 4 εκ των οποίων είναι αμπελώνες για περίπου 20.000 μπουκάλια που αριθμούνται κατά μέσο όρο κάθε χρόνο και άλλα 3 στους ελαιώνες. Τα αμπέλια καλλιεργούνται μόνο με γηγενείς ποικιλίες και καλλιεργούνται σύμφωνα με τις οδηγίες της πιστοποιημένης βιολογικής γεωργίας. Δεν γίνεται ψεκασμός και λένε ότι η τελευταία άρδευση έκτακτης ανάγκης έγινε στα τέλη της προηγούμενης χιλιετίας».

Ένα κείμενο – ύμνος για τον κρητικό αμπελώνα και τον οινοποιό, που προσπαθεί με βήματα μικρά, όπως και άλλοι οινοποιοί να προσθέσουν στο χάρτη του κρασιού την Κρήτη!




Πηγή φωτογραφιών: lavinium.it

ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΑΤΣΙΜΠΡΑΣ*
21.09.2020 • 07:10

Με τη σταδιακή επιστροφή του στόλου στον ναύσταθμο της Σαλαμίνας μετά τη μεγαλύτερη κινητοποίηση στη σύγχρονη ιστορία του Πολεμικού Ναυτικού (Π.Ν.), μπορούμε ψύχραιμα να εκτιμήσουμε ότι η κρίση αυτή είχε τελικά θετικό πρόσημο για την Ελλάδα με πολλαπλά επιχειρησιακά, κοινωνικά και διπλωματικά οφέλη. Συγκεκριμένα, αυτό το ιστορικό καλοκαίρι, ο σουλτάνος μας έδωσε άθελά του τα παρακάτω δέκα δώρα.

1. Τα μαθήματα και η εμπειρία που αποκόμισε το Π.Ν. αυτούς τους δύο μήνες αντιστοιχούν σε δέκα ασκήσεις «Παρμενίωνα», είναι δηλαδή συμπυκνωμένη εμπειρία και γνώση δέκα ετών. Αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό ειδικά διότι η τωρινή ηγεσία του Π.Ν. έχει ως προτεραιότητα την ανάλυση όλων των δεδομένων και την εξαγωγή συμπερασμάτων για τη μελλοντική αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής. Κάτι αντίστοιχο ελπίζω να ισχύει και σε πολιτικό επίπεδο, καθώς η ηγεσία της χώρας είχε την ευκαιρία να διαχειριστεί κανονικές επιχειρήσεις που θα μπορούσαν εύκολα να καταλήξουν στην κλιμάκωση. Ουσιαστικά, η κρίση ήταν η πρόβα τζενεράλε για ό,τι επακολουθήσει, οπότε θα έπρεπε να ευχαριστούμε τον σουλτάνο που εξέθεσε τις αδυναμίες των ναυτικών δυνάμεών του πιο πολύ από ποτέ.
2. Η απόδοση των πληρωμάτων μας, η αίσθηση του καθήκοντος μπροστά στην ουσιαστική απειλή της Τουρκίας, αλλά και η αποκάλυψη των αδυναμιών του τουρκικού στόλου εκτόξευσαν το ηθικό του Π.Ν. και γενικά των Ενόπλων Δυνάμεων (Ε.Δ.). Αυτό είναι πολύ σημαντικό καθώς τελικά ο καθοριστικός παράγοντας στις εξελίξεις στο πεδίο είναι το ανθρώπινο δυναμικό και σε αυτόν τον τομέα η Ελλάδα υπερτερεί αναμφίβολα.
3. Η καθολική υπεροχή του ελληνικού Π.Ν. ειδικά στον ανθυποβρυχιακό (Α/Υ) πόλεμο είχε σίγουρα πολύ μεγάλη αρνητική επίδραση στο ηθικό του τουρκικού Π.Ν. Αναρωτηθείτε πώς θα αισθάνονται οι κυβερνήτες των τουρκικών υποβρυχίων που ξέρουν ότι αν υπήρχε κλιμάκωση θα ήταν ξεγραμμένοι. Επίσης, οι Α/Υ νίκες μας δεν έμειναν κρυφές, αλλά σίγουρα συζητιούνται από όλο τον τουρκικό στόλο με ανησυχία. Ισως, η ένταση στη φωνή του Ερντογάν να είναι ουσιαστικά η αγωνία λόγω αυτής της παραδοχής – ότι πώς γίνεται ένα κράτος μετά δέκα χρόνια οικονομικής κρίσης να με βάζει στη γωνία εμένα που τα έχω βάλει με ΗΠΑ, Ισραήλ, Ρωσία και Γαλλία και στο μυαλό μου έχω βγει κερδισμένος;
4. Τα πληρώματά μας και όλο το υποστηρικτικό σύστημα των Ε.Δ. προπονήθηκαν για δύο μήνες στις επιχειρήσεις χαμηλής έντασης αλλά παρατεταμένης διάρκειας. Οι Ε.Δ. μας είχαν την ευκαιρία να εκτεθούν σε αυτό το είδος επιχειρήσεων που εξαρτάται από την απόδοση όλου του μηχανισμού στο υλικοτεχνικό και το ψυχολογικό κομμάτι καθώς και στη διαχείριση του προσωπικού που εμπλέκεται στις παρατεταμένες επιχειρήσεις.
5. Το περιστατικό με την περιβόητη επακούμβηση ήταν μία αναγκαία υπενθύμιση της τεράστιας αξίας της ναυτοσύνης, κάτι που ίσως είχε υποτιμηθεί από πολλούς που εστίαζαν μόνο στο τεχνολογικό κομμάτι των εξοπλισμών. Πλέον, πιστεύω ότι αυτή η εμπειρία θα μας ωθήσει να επαναπροσδιορίσουμε προτεραιότητες για τη βασική ναυτική εκπαίδευση των στελεχών του Π.Ν. Αυτό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ειδικά διότι επιβεβαιώνει παλαιότερες εκτιμήσεις ατόμων που έτυχε να βρίσκονται τώρα σε ηγετικές θέσεις του Π.Ν., οι οποίοι πριν από πέντε χρόνια είχαν συγγράψει συγκεκριμένες οδηγίες για την αντιμετώπιση και διαχείριση αντίστοιχων περιστατικών.
6. Το καλοκαίρι αυτό ήταν επίσης εξαιρετικά σημαντικό για τις οικογένειες των στελεχών των Ε.Δ. Ο παράγοντας οικογένεια είναι καθοριστικός για την απόδοση του προσωπικού μας και είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε ότι όσο καιρό ο στόλος μας ήταν στο πεδίο, οι οικογένειες των πληρωμάτων μας έδιναν τον δικό τους αγώνα και θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες για αυτό. Η εμπειρία αυτού του καλοκαιριού ήταν μεν δύσκολη για αυτές τις οικογένειες, αλλά επίσης τις προετοίμασε για ό,τι μπορεί να επακολουθήσει.
7. Η κρίση αυτή ήταν επίσης καθοριστική για την κοινωνία μας, καθώς μας υπενθύμισε την ουσιαστική, υπαρξιακή απειλή που αντιμετωπίζουμε από τα ανατολικά. Αυτό ίσως είχε ξεχαστεί για χρόνια καθώς είχαμε αποδεχθεί σχεδόν παθητικά τη διατήρηση της έντασης στο Αιγαίο από τις τουρκικές Ε.Δ. Η υποστήριξη της κοινωνίας στις Ε.Δ. και την εκάστοτε πολιτική ηγεσία, ανεξαρτήτως κομματικών ταυτοτήτων, είναι εθνικό κεφάλαιο.
8. Επίσης, έπεσαν οι μάσκες στο εσωτερικό της χώρας σχετικά με τις προθέσεις του Ερντογάν και μέχρι πού είναι διατεθειμένος να φτάσει. Οσοι προσπαθούσαν να λειάνουν τις γωνιές των τουρκικών θέσεων είτε από λανθασμένη πεποίθηση, λάθος εκτίμηση, αφέλεια ή δόλο, πλέον δεν έχουν δικαιολογία.
9. Πλέον, έχει καταστεί σαφές στη διεθνή κοινότητα ότι η Ελλάδα είναι παράγοντας σταθερότητας αλλά θα υπερασπιστεί αποφασιστικά τα εθνικά της συμφέροντα και έχει εκτεθεί ο Ερντογάν ως απειλή για την ισορροπία της περιοχής. Αυτό μας έδωσε την ευκαιρία να επενδύσουμε εμπράκτως σε παραδοσιακές και νέες συμμαχίες, κάτι που δεν είχε γίνει εδώ και δεκαετίες.
10. Τέλος, η πρωτοφανής επιθετικότητα του Ερντογάν έδωσε στην κυβέρνηση το απαραίτητο πολιτικό κεφάλαιο για να πάρει δύσκολες αλλά αναγκαίες αποφάσεις για τα εξοπλιστικά ώστε να αντιμετωπιστούν επιτέλους χρόνια υλικοτεχνικά προβλήματα.

Προσωπικά, είμαι ευγνώμων στον σουλτάνο που μας ώθησε να ανακτήσουμε την πληγωμένη μας υπερηφάνεια, μας υπενθύμισε τι είμαστε ικανοί να κάνουμε και μας προετοίμασε για το μέλλον.

Πέραν των μαθημάτων που πήραμε συλλογικά αυτό το καλοκαίρι, τώρα είναι η ώρα να δείξουμε την έμπρακτη εκτίμησή μας στα στελέχη των Ε.Δ. και στις οικογένειές τους.

Τελικά, η νίκη δεν έρχεται από έναν προβεβλημένο ήρωα, αλλά από χιλιάδες αφανείς. Από τη νεαρή ναύκληρο στη φρεγάτα, τους εξουθενωμένους μηχανικούς των ελικοπτέρων και των Zubr, τα αόρατα πληρώματα των υποβρυχίων, αλλά κι από τις άυπνες οικογένειές τους που αγωνιούσαν για δύο μήνες ενώ οι δικοί τους ήταν στην πρώτη γραμμή.

Ισως, θα ήταν ωφέλιμο η πολιτική ηγεσία να κάνει ένα διάγγελμα εκφράζοντας την εκτίμηση όλων μας προς αυτούς τους άγνωστους ήρωες καθώς και να ευχαριστήσει τις τοπικές κοινωνίες που στήριξαν τις Ε.Δ. μας έμπρακτα από τον Εβρο μέχρι το Καστελλόριζο. Ενα και μόνο δημόσιο ευχαριστώ είναι το ελάχιστο που τους χρωστάμε για όλα όσα πέρασαν.

• Ο κ. Νικόλας Κατσίμπρας διδάσκει στο Πρόγραμμα Επίλυσης Συγκρούσεων του Πανεπιστημίου Columbia της Νέας Υόρκης και είναι πρώην αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού.

Πηγή: καθημερινή

Μην έρωτας τα περασμένα, και πως και γιατί συνέβησαν. Όλα τα ανθρώπινα πράγματα από την τύχη και από την ειμαρμένη έχουν οριστεί.

Πηγή: ποιήματα , χίλιες και μια νύχτες .

Η δυστυχία είναι σκαλοπάτι για τον έξυπνο, κολυμβήθρα για τον χριστιανό, θησαυρός για τον ικανό, άβυσσος για τον αδύναμο.

ο άνθρωπος έχει αρχίσει να πιστεύει ότι μπορεί να νικήσει τον θάνατο. Αιώνες επί αιώνων οι άνθρωποι ήταν υποταγμένοι στον θάνατο. Δηλαδή λέγαν ότι είναι μια αναπόφευκτη μοίρα και, αν θέλεις, και θέλημα Θεού. Τώρα όμως η αθανασία είναι η νέα επαναστατική ιδέα.
Τις τελευταίες δεκαετίες έγινε αυτή η αλλαγή. «Ο 21ος αιώνας έχει προγραμματίσει τη ζωή στα 150 χρόνια» – λέει ο Χαράρι. Έχουμε αρχίσει να διαμορφώνουμε έναν ψυχισμό προσδόκιμου βίου στα 150. Ήδη ζούμε τώρα με άνεση στα 80. Άρα αποκτήσαμε μια ψυχολογία οιονεί μαθουσαλισμού, για να μην πω οιονεί αθανασίας. Ε, όταν ένας άγνωστος ιός μάς επιτίθεται, αρχίζει η ψυχική μας κατάρρευση.
Επειδή συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε αθάνατοι ενώ είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι είμαστε αθάνατοι
Ξαναγινόμαστε λοιπόν θνητοί… Με το ίδιο παλιό πρόβλημα όμως. Η τεράστια αύξηση των γνώσεων που έχουμε δεν αντιστοιχεί σε αύξηση των κατανοήσεων. Αν λοιπόν δεν καταλαβαίνεις εξίσου πολλά με τα πολλά που γνωρίζεις, πανικοβάλλεσαι και κατεδαφίζεται το κτίριο μέσα σου. Σου επιτίθεται ένας άγνωστος -δηλαδή έξω από την γνώση και τα δεδομένα της επιστήμης- ιός και κλονίζονται όλες ο ψυχικές μας εικόνες που έχουμε αρχίσει να διαμορφώνουμε μετά το ‘89-‘90.

Στέλιος Ράμφος

Γιατί σφάλουμε τόσο πολύ κατηγορώντας τους συντρόφους μας καθώς η σχέση μας φτάνει στο τέλος της;

Φαίνεται πως όπου και να κοιτάξουμε, πολύ συχνότερα απ’ ότι στο παρελθόν, θα δούμε και θα ακούσουμε για μίζερους ανθρώπους όπου η δυστυχία τους πηγάζει από αυτό που οι ίδιοι αισθάνονται, σαν έλλειψη από τις στενές διαπροσωπικές σχέσεις τους. Τελευταία, οι εντάσεις είναι περισσότερο συχνές από ποτέ, καθώς τα ζευγάρια αναγκάστηκαν να περάσουν περισσότερο χρόνο εξαιτίας της πανδημίας, βιώνοντας πρωτόγνωρες στιγμές αμηχανίας και στρεσαρίσματος. Πολλοί από εμάς ίσως τελευταία να ακούμε περισσότερα παράπονα που αφορούν στις στενές διαπροσωπικές σχέσεις από φίλους και γνωστούς, αλλά και από άτομα του εργασιακού μας χώρου ή  γειτόνων κ.α. που πλέον μας δείχνουν ότι ξαφνικά μας εμπιστεύονται. Αυτό ίσως συμβαίνει, γιατί κι εμείς όταν πονάμε, μπορεί να εμπιστευόμαστε πιο εύκολα άλλους, ψάχνοντας απεγνωσμένα να μας απαλύνει κάποιος τον πόνο.

Τέτοια παραδείγματα παραπόνων θα μπορούσαν να περιλαμβάνουν τα εξής:

“Είναι εντελώς εγωιστική!”

“Δεν με καταλαβαίνει ποτέ!”

«Είναι τόσο εμμονικός και επιλεκτικός, του αρέσει ακόμη και το τζιν του να σιδερώνεται!»

“Είμαι πάντα εκεί για αυτόν!”

“Πιστεύει πάντα ότι η γνώμη της είναι η μόνη που μετράει!”

Πριν από χρόνια, σε μια ζεστή και όμορφη μέρα, ανέβηκα στην κορυφή Σκουώ  (Squaw Peak) στην Αριζόνα. Περπατώντας πάνω σε αυτό το τόσο όμορφο βουνό με ηρεμία και γαλήνη, ένιωσα πραγματικά ότι έρχομαι σε επαφή και επικοινωνία απευθείας με τη μητέρα Φύση. Ένιωσα μεγάλη έκπληξη όταν τη γαλήνη που ένιωθα, τη διατάραξαν οι έντονες ομιλίες κάποιων πεζοπόρων που διαμαρτύρονταν για τις συζύγους τους, καθώς και για κάποιους σημαντικούς άλλους! Αμέσως, σκέφτηκα ότι τελικά δεν υπάρχει καμία απόδραση από τις στενές διαπροσωπικές μας σχέσεις, ούτε καν στην έρημο. Πιο πρόσφατα, ενώ περπατούσα στο Valley Forge Park, το οποίο βρίσκεται κοντά στο γραφείο μου στην Πενσυλβάνια, είδα ένα νεαρό ζευγάρι, εκεί κοντά στα τριάντα τους, όπου διαφωνούσαν και καβγάδιζαν. Αν και βρισκόμουν σε σχετικά μεγάλη απόσταση, ήμουν σε θέση να ακούσω τη γυναίκα να φωνάζει με ιδιαίτερο στόμφο και ύφος ότι ο σύντροφός της ήταν «τελείως κουτός» και τότε εκείνος στραβοκοιτώντας την, την απεκάλεσε «τρελή».

Προφανώς, υπάρχουν πολλές πληγωμένες καρδιές εκεί έξω. Πρόκειται για ανθρώπους που αισθάνονται, άδειοι, ανεκπλήρωτοι ή ακόμη χειρότερα συναισθηματικά παραμελημένοι ή και κακοποιημένοι από άτομα με τα οποία συνάπτουν στενές διαπροσωπικές σχέσεις. Φαίνεται πως όπου και να στρέψουμε το βλέμμα, διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι δυσαρεστημένοι και πληγωμένοι συναισθηματικά, κάποιες φορές αρκετά σοβαρά, και που τελικά αν και ψάχνουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν αληθινά, οδηγούνται στο χωρισμό, στη μοναξιά και στο φόβο να συνάψουν μια νέα σχέση.

Γνωρίζω πολύ καλά πως οι άνθρωποι που έχουν βαθιά πίστη στην καρδιά και στην ψυχή τους, μου λένε πράγματι την αλήθεια: «είναι τόσο τεμπέλης», «πραγματικά δεν ακούει», «μιλάει πάντα πάρα πολύ», «είναι απίστευτα απερίσκεπτος» κ.α. Τέτοιες ή παρόμοιες παραποιημένες σκέψεις, μοιάζει να λάμπουν σαν φάροι αλήθειας μέσα σε μια αχανή και φουρτουνιασμένη θάλασσα απογοήτευσης, όπου οι άνθρωποι νιώθουν να πνίγονται σε αυτές τις προβληματικές και ανεπαρκείς τους σχέσεις.

Αλλά ας μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα. Πραγματικά σκεφτείτε για λίγο. Είναι σχεδόν αδύνατο ο/η σύντροφός σας να μην σας ακούει ποτέ ή να μην προβαίνει ποτέ σε κάποιου είδους ευγενική ή συνετή πράξη. Μπορεί πράγματι κάποιες φορές να είναι έτσι ακριβώς όπως τον/την περιγράφετε, αλλά κι εγώ πραγματικά έχω να σας πω ότι δεν έχω συναντήσει ένα άτομο που ποτέ δεν ακούει ή που ποτέ δεν κάνει συνετές κι ευγενικές πράξεις. Δεν γίνεται πάντα να τα κάνει όλα λάθος. Φυσικά, όταν ο ένας σύντροφος κατηγορεί τον άλλο ότι λόγου χάρη «δεν ακούει ποτέ», τότε το ζευγάρι οδηγείται σε ένα νέο παθητικό – επιθετικό επίπεδο αντίκρουσης των κατηγοριών που πάει κάπως έτσι: «η κατηγορία που μου προσάπτεις ότι δεν σε ακούω δεν είναι αληθής, καθώς εχθές το βράδυ σε άκουγα για δυο ώρες… εσύ τι έχεις να πεις γι’ αυτό που μου έκανες τις προάλλες;»

Λοιπόν, δε γνωρίζω ανθρώπους που να ξέρουν πώς να διαβάζουν τη σκέψη και το μυαλό των άλλων. Επίσης, δε γνωρίζω τελείως αθώα άτομα. Επίσης, δεν γνωρίζω κανέναν που να μπορεί να χειριστεί κατηγορίες του τύπου: «είσαι τρελός» ή «είσαι ο χειρότερος γκρινιάρης» ή «δεν έχω συναντήσει ποτέ στη ζωή μου ένα τόσο δύσκολο άτομο όσο εσύ!» Θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι όλες οι παραπάνω κατηγορίες, αποτελούν κάποια είδη τοξικών σκέψεων (π.χ. υπερβολές, ετικέτες – ταμπέλες, ή πεποιθήσεις του «όλα ή τίποτα»), οι οποίες λεκτικοποιούνται με τέτοιο τρόπο που μοιάζουν σαν να μην υπάρχει αμφιβολία ότι είναι πέρα για πέρα αληθινές. Δυστυχώς, η ζημιά σε συναισθηματικό επίπεδο που προκύπτει από τέτοιου είδους τοξικές σκέψεις είναι τεράστια.

Στα τριάντα συναπτά έτη, που εξασκώ το λειτούργημα του ψυχολόγου, έχω δει ότι οι σύντροφοι δυσκολεύονται πολύ να διαχειριστούν τις τοξικές τους σκέψεις, ο ένας προς τον άλλον, κι αυτό προκαλεί με τη σειρά του μεγαλύτερα προβλήματα στην επικοινωνία και στην ενσυναίσθηση, δηλαδή στο να μπορεί ο ένας να μπει στη θέση του άλλου.

Επίσης, διαπιστώνεται σιγά σιγά μεγαλύτερο έλλειμμα εμπιστοσύνης, και ξαφνικά όλα τα όμορφα στοιχεία της σχέσης μοιάζουν σαν να καταργούνται ή σαν να ξεχάστηκαν λες και δεν υπήρξαν ή δε συνέβησαν ποτέ. Ξεχνιούνται τα πρώτα καρδιοχτύπια πριν εδραιωθεί η σχέση, τα ξενύχτια του πρώτου καιρού με μηνύματα αγάπης ως τα χαράματα, η πρώτη μας επαφή και η τρυφερότητα και η αγάπη που νιώσαμε, οι πρώτες μας διακοπές, η συντροφικότητα, το γέλιο και η ανεμελιά, αλλά και η χαρά που πια δε θα είμαστε μόνοι. Όλα ξαφνικά ξεχνιούνται ως διά μαγείας. Όταν το ζευγάρι έλθει σε αυτό ακριβώς το σημείο όπου φθείρεται καθημερινά, τότε θα πρέπει να συνειδητοποιηθεί ότι και οι δυο σύντροφοι θα πρέπει να δουλέψουν μαζί, προκειμένου να ξεπεράσουν αυτή τη δύσκολη φάση.

Τα τελευταία τριάντα χρόνια, βλέπω στα περισσότερα ζευγάρια που με επισκέπτονται για συμβουλευτική σχέσεων, ότι υφίστανται κυρίως εννέα συγκεκριμένοι τύποι τοξικών σκέψεων που σαμποτάρουν και καταστρέφουν τις σχέσεις. Βεβαίως, δεν έχουν όλα τα ζευγάρια και τους εννέα αυτούς τύπους τοξικών σχέσεων, αλλά κάποια ζευγάρια έχουν έξι ή επτά, άλλα πάλι έχουν τρεις. Πάντως, το σίγουρο είναι ότι κάθε ζευγάρι έχει τουλάχιστον ένα τύπο.

Για να αντιληφθούμε καλύτερα τα ανωτέρω, θα παρουσιάσουμε στο σημείο αυτό μια λίστα με τις εννέα βασικές τοξικές σκέψεις (όπως εμφανίζονται στο βιβλίο μου, το οποίο έχει τον τίτλο: Γιατί δεν μπορείτε να διαβάσετε το μυαλό μου;)

Με πόσες από αυτές τις τοξικές σκέψεις παλεύετε εσείς ή ο σύντροφός σας;

Η παγίδα του «όλα ή τίποτα» (The All-or-Nothing Trap): Βλέπετε τον σύντροφό σας είτε να κάνει πάντα το λάθος, είτε ποτέ να μην κάνει το σωστό. (“Πρέπει πάντα να είναι σωστός!”)

Καταστροφικά συμπεράσματα (Catastrophic Conclusions): Όταν ο ένας σύντροφος υπερβάλλει υπογραμμίζοντας μονάχα τις αρνητικές ενέργειες και τα αρνητικά γεγονότα που αφορούν τον άλλο σύντροφο. (“Ο/η σύντροφός μου ευθύνεται που δε μας έδωσαν δάνειο και ζούμε σε αυτό το φτωχό σπίτι, δεν κάνει τίποτα για να βρει μια καλύτερη δουλειά!”)

Η βόμβα του «θα έπρεπε» The “Should” Bomb: Όταν ο ένας σύντροφος υποθέτει ότι ο άλλος θα καλύψει μία ή περισσότερες από τις ανάγκες του – απλώς και μόνο επειδή θα έπρεπε να γνωρίζει εκ των προτέρων ποιες είναι οι ανάγκες του συντρόφου του. (“Θα έπρεπε να ξέρεις πόσο μισώ τη δουλειά μου, παρόλο που λέω σε όλους πόσο μεγάλη ευκαιρία είναι.”)

Η ετικετοποίηση (Label Slinging): Όταν προσάπτετε άδικα και αρνητικά επίθετα, τις λεγόμενες ετικέτες – ταμπέλες για να χαρακτηρίσετε τον σύντροφό σας υποβιβάζοντας ή απορρίπτοντας τα όποια θετικά του χαρακτηριστικά. (π.χ. “Είσαι τόσο τεμπέλης!”)

Το παιχνίδι του «κατηγορώ ο ένας τον άλλον» (The Blame Game): Όταν  κατηγορείτε άδικα και παράλογα τον σύντροφό σας για τα προβλήματα στη σχέση σας ως τον/την μόνο/η υπαίτιο ή για μεγαλύτερα προβλήματα που αφορούν στη ζωή σας γενικότερα. (π.χ. “Η ζωή μου έγινε χάλια, εξαιτίας σου! Έχασα τα καλύτερά μου χρόνια μαζί σου, έπρεπε να είχα παντρευτεί το γιατρό που μου προξενεύανε, όχι εσένα”).

Συναισθηματικά βραχυκυκλώματα (Emotional Short Circuits): Τα συναισθηματικά βραχυκυκλώματα συμβαίνουν όταν ένας σύντροφος πειστεί ότι τα συναισθήματα του / της συντρόφου του δεν μπορούν να γίνουν διαχειρίσιμα. (π.χ. “Κανείς δεν μπορεί ποτέ να  συζητήσει μαζί της!”).

Καλπάζουσα φαντασία (Overactive Imagination): Σε αυτήν την περίπτωση, καταλήγετε σε αρνητικά συμπεράσματα σχετικά με τον/την σύντροφό σας που δεν βασίζονται στην πραγματικότητα. (“Είναι τόσο απορροφημένη στις σκέψεις της τον τελευταίο καιρό… σαν να σκέφτεται κάποιον. Μάλλον με απατά με κάποιον συνάδελφό της, δε μου δίνει σημασία πια”).

Μεροληπτικές κρίσεις (Head Game Gamble): Όταν προσπαθείτε να καταλήξετε σε κρίσεις για τον σύντροφό σας υποθέτοντας εσφαλμένα ότι έχει συγκεκριμένα κίνητρα. (“Μου έφερε λουλούδια παριστάνοντας ξαφνικά τον καλό μαζί μου, επειδή θέλει να τον αφήσω να παίξει γκολφ με τους φίλους του αυτό το Σαββατοκύριακο κι εγώ να μείνω μέσα”. Τελικά διαπιστώνετε ότι δεν ήθελε να πάει για γκολφ και ότι άδικα του κρατούσατε μούτρα).

Μοιραία απογοήτευση (Disillusionment Doom): Αυτό συμβαίνει όταν οι σύντροφοι επικεντρώνονται στις εξιδανικευμένες προσδοκίες που έχουν ο ένας για τον άλλον και που έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν. (π.χ.”Το μόνο που κάνει τώρα είναι να ανησυχεί για τη δουλειά του. Είναι ακριβώς όπως όλοι οι προηγούμενοι σύντροφοι που είχα και που δεν νοιάστηκαν ποτέ ούτε για εμένα, ούτε για τις ανάγκες μου”).

Παρόλο που μπορεί να υπάρχουν βεβαίως, κάποιοι σημαντικοί πυρήνες αλήθειας σε όσα αναφέρθηκαν ως εδώ και που βασίζονται σε ορισμένους από αυτούς τους τύπους τοξικών σκέψεων, θα πρέπει να έχουμε υπόψη ότι διαδραματίζει εξίσου σημαντικό ρόλο ο βαθμός με τον οποίο διαστρεβλώνουμε την πραγματικότητα, επίσης, το κατά πόσο επικεντρωνόμαστε υπερβολικά σε αυτούς τους τύπους τοξικών σκέψεων, οι οποίοι παρασκηνιακά και χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε πλήρως μπορούν να μας στερήσουν τη χαρά από τις ερωτικές μας σχέσεις. Όμως, ας μην απελπιζόμαστε. Είναι σημαντικό το να ψάχνουμε τι δεν πάει καλά, τι λάθη κάνουμε κι εμείς οι ίδιοι πέραν του/της συντρόφου μας και να στρέφουμε το βλέμμα από τα αρνητικά και στα θετικά στοιχεία – χαρακτηριστικά και συμπεριφορές του/της. Αυτό, μάλλον είναι το κλειδί για να ξεπεράσουμε τις τοξικές σκέψεις, το να βρούμε μια ισορροπία που θα μας βοηθήσει να κρίνουμε με πιο αντικειμενικό τρόπο τόσο τον σύντροφό μας, όσο κι εμάς.

_______________________

   Πηγή:psychologytoday.com ,  timesnews.gr

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com