Συντάκτης: Kostas Bertsias

Σαν σήμερα, στις 25 Σεπτεμβρίου 1849, πεθαίνει τυφλός και πάμφτωχος στον Πειραιά ο ενδοξότερος και ευγενέστερος όλων των αγωνιστών του 1821, ο Νικήτας Σταματελόπουλος, ο θρυλικός Νικηταράς.

Για τους Έλληνες ήταν ο ξακουστός Τουρκοφάγος, ενώ για τους συμπολεμιστές του ήταν ο φτωχός Νικήτας, που ποτέ δεν δέχθηκε να πάρει λάφυρα. Η εμφάνισή του στα πεδία των μαχών ξεσήκωνε τον ενθουσιασμό στους Έλληνες και προκαλούσε τον αληθινό τρόμο στους Τούρκους, που υποχωρούσαν αλαλάζοντας και μόνο στη θωριά του με το σπαθί στο χέρι. Αγνός και ανιδιοτελής, δεν καταδέχθηκε ποτέ να πάρει την παραμικρή αμοιβή, ακόμα και όταν η οικογένειά του πεινούσε. Όπως έγραψε ο Γεώργιος Γαζής, ο γραμματικός του Καραϊσκάκη «Ο Νικήτας επατούσε τον χρυσόν δια να κυνηγήσει τον εχθρόν, ευχαριστούμενος να ονομάζηται πένης ένδοξος παρά πλούσιος άδοξος». Μετά την επανάσταση, όταν ο Τερτσέτης ρώτησε το Νικηταρά γιατί δεν πήρε ποτέ του λάφυρα και ζει τώρα σε τόση φτώχια, ο Νικηταράς απάντησε αυστηρά «Πραματευτής δεν ήμουνα. Η μοίρα μου το θέλησε να γίνω Καπετάνιος. Και δεν θα ήτανε σωστό να κάμω πραμάτεια το Καπετανιλίκι μου για να καζαντίσω!».

Για τον Όθωνα και τους Βαυαρούς, τη Βαυαρική ακρίδα όπως τους αποκαλούσε ο απλός λαός, ο Νικηταράς ήταν κάτι παραπάνω από επικίνδυνος. Όχι μόνο γιατί ο Νικηταράς είχε σταθεί ολόψυχα στο πλευρό του Καποδίστρια, αλλά κυρίως γιατί στο πρόσωπό του οι ρακένδυτοι Έλληνες έβρισκαν ακόμα το ηρωικό τους ίνδαλμα, το ατρόμητο παλικάρι που ενσάρκωνε την τιμή και την υπερηφάνεια τους. Γι’ αυτό το Βαυαρικό παρακράτος τον συνέλαβε και τον φυλάκισε, υποβάλλοντάς τον σε φρικαλέα βασανιστήρια. Και όταν η μικρότερη κόρη του, στην οποία ο Νικηταράς είχε παθολογική αδυναμία, είδε να φέρνουν τον πατέρα της με καταματωμένα ρούχα με φορείο στην αίθουσα του δικαστηρίου που δικάζονταν, έχασε τα λογικά της και από τότε παραληρούσε λέγοντας «ωραία που σου παν’ τα κόκκινα πατέρα μου»…

Όταν μετά την πίεση της κοινής γνώμης ο Νικηταράς επέστρεψε τυφλός από την εξορία που τον είχε στείλει ο Όθωνας, αναγκάστηκε να ζητήσει για πρώτη φορά στη ζωή του από την κυβέρνηση ένα μικρό προνοιακό επίδομα για να μπορέσει να ανταποκριθεί στοιχειωδώς στα έξοδα νοσηλείας της κόρης του. Η κυβέρνηση αρνήθηκε το επίδομα και του έδωσε μόνο μια άδεια επαιτείας για να ζητιανεύει κάθε Παρασκευή απόγευμα έξω από την εκκλησία της Ευαγγελίστριας στον Πειραιά. Έτσι, ο ημίθεος των Δερβενακίων στέκονταν ρακένδυτος και τυφλός κάθε Παρασκευή απόγευμα στο προαύλιο της εκκλησίας και ζητιάνευε…

Το ξημέρωμα της 25ης Σεπτεμβρίου 1849, η υπέροχη καρδιά του Νικηταρά σταμάτησε να χτυπά. Αμέσως κατακλύστηκε από πλήθος κόσμου το σπίτι του στον Πειραιά, καθώς όλοι οι απλοί άνθρωποι ήρθαν αυθόρμητα να δουν για τελευταία φορά το θρυλικό Νικηταρά. Στη μικρή διαθήκη του άφηνε μόνο το σπαθί του στο γιό του Γιάννη και δήλωνε την τελευταία του επιθυμία: να ταφεί δίπλα στο θείο του τον Κολοκοτρώνη, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Την ημέρα της κηδείας συνέβη κάτι το αναπάντεχο. Έξω από το χαμόσπιτο υπήρχε ένα μόνιππο κάρο το οποίο θα μετέφερε τη σωρό του Νικήτα στην Αθήνα. Μόλις όμως η σωρός βγήκε στο κατώφλι του σπιτιού, το άπειρο συγκεντρωμένο πλήθος ξέσπασε σε γοερά κλάματα και οι παλιοί συμπολεμιστές του που είχαν σηκώσει αρχικά τη σορό, δεν την απόθεσαν στο κάρο αλλά την παρέδωσαν στους αμέτρητους ανώνυμους Έλληνες που προσφέρονταν εθελοντικά να σηκώσουν στις πλάτες τους τη σωρό του Νικήτα. Χιλιάδες άνδρες, νέοι, γέροι και παιδιά σήκωσαν διαδοχικά τη σωρό και έτσι, από πλάτη σε πλάτη, μεταφέρθηκε η σωρός από τον Πειραιά μέχρι την Αθήνα, ενώ από τα μπαλκόνια των σπιτιών που περνούσε η τεράστια πομπή έπεφταν λουλούδια στο φέρετρο. Με αυτόν τον μεγαλειώδη και ανεπανάληπτο τρόπο, ένα ολόκληρο Έθνος σήκωσε στις πλάτες του και ξεπροβόδησε στην αιωνιότητα αυτόν τον υπέροχο άνδρα. Μόνο οι Έλληνες θα μπορούσαν να αποδώσουν τέτοια τιμή σε ένα νεκρό και τέτοια τιμή μόνο στο Νικηταρά θα μπορούσε να γίνει…

Δυστυχώς, σήμερα δεν γνωρίζουμε ακριβώς που ήταν ο τάφος του, καθώς και τι απέγιναν τα οστά του Νικηταρά. Αλλά όπως έγραψε και ο ιστορικός Δημήτριος Καμπούρογλου που προσπάθησε το 1926 να βρει τον τάφο του Νικηταρά «Οι Έλληνες ας παρηγορηθούν δια της σκέψεως ότι δια τον Νικηταράν πάσα η Ελληνική Γη έχει ανοιχτές τις αγκάλας»….

του Στέλιου Παπαθεμελή*

Ο Ξέρξης μετά την ήττα του στη Σαλαμίνα αποχωρεί πανικόβλητος από τον ελλαδικό χώρο. Αλλά αφήνει στη θέση του τον στρατηγό του Μαρδόνιο. Ο Μαρδόνιος επιχειρεί να προσεταιριστεί τους Αθηναίους. Στέλνει τον Ελλησπόντιο Μουροχύδη, άνθρωπο δικό του με ειρηνευτικές προτάσεις στην Βουλή των Πεντακοσίων που έδρευε τότε στη Σαλαμίνα. Ο Μουριχύδης απεπέμφθη κακήν κακώς από την Βουλή. Προηγουμένως μάλιστα είχε αποπεμφθεί και από την αθηναϊκή Εκκλησία του Δήμου και ο Αλέξανδρος ο Μακεδών. [Πρόκειται για τον Αλέξανδρο τον Α΄, Αλέξανδρος ο Μέγας είναι Αλέξανδρος ο Γ΄]. Κατά την μαρτυρία του Ηροδότου και άλλος βουλευτής, ο Λυκίδης, είχε αποτολμήσει να συμβουλέψει τους Αθηναίους να διαπραγματευτούν με τους Πέρσες, αλλά τον θανάτωσαν με λιθοβολισμό (Ηρόδοτος Θ΄, 5). Χίλεος ο Τεγεάτης προειδοποίησε ότι ενδεχόμενη συμμαχία των Αθηναίων με τους Πέρσες θα αχρήστευε την αποτελεσματικότητα του τείχους που οι Πελοποννήσιοι είχαν κατασκευάσει στον Ισθμό της Κορίνθου, όπερ οδυνηρό για τους Σπαρτιάτες ( Ηρόδοτος Θ΄, 8-9). Οι πρόγονοί μας τιμωρούσαν σκληρά τους εισηγητές του συμβιβασμού= προδοσίας!
Δεν δώσαμε ιδιαίτερη σημασία για τον θάνατο του Ασλάν, του μουεζίνη που βεβήλωσε την Αγία Σοφία. Συνέβη την άλλη μέρα μέσα στην Αγία Σοφία! Το σχόλιο από τον Όμηρο: «Ως απόλοιτο και άλλος, ότις τοιαύτα γε ρέζοι»(Οδύσσεια α, 47)[Τα ίδια ας πάθει όποιος κακά παρόμοια πράξει].
Ακούμε το θράσος του Μογγόλου γείτονα που εξευρωπαϊστηκε να μιλά για «γαλάζια Πατρίδα». Απάτριδες Μογγόλοι, από πού και ως πού ψάχνετε εδώ πατρίδα και μάλιστα γαλάζια;
Θέλουν να στριμώξουν την Ελλάδα, όχι βέβαια την Τουρκία. Πρόκειται για διεθνείς οργανισμούς που επισήμως υποτίθεται «προάγουν την δημοκρατία και το κράτος δικαίου»!
Η είδηση είναι ότι «Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων περιόδευσε στην Τουρκία, συναντήθηκε με τον Ερντογάν, δέχθηκε να αναγορευτεί επίτιμος διδάκτωρ πανεπιστημίου, αλλά αρνήθηκε να δεχθεί σε ακρόαση τους εκπροσώπους της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, ούτε καν την σύζυγο του έγκλειστου Κούρδου ηγέτη Ντεμιρτάζ! Και όλα αυτά όταν εκκρεμούν 9.250 υποθέσεις καταγγελιών κατά της Τουρκίας στο ΕΔΑΔ, η οποία Τουρκία δεν εφαρμόζει τις αποφάσεις του»!
Miserabile visu και incredibile dictu (= Οικτρόν ιδείν και απίστευτον ειπείν)[Βιργιλίου Αινειάς Α΄ 110].
«Στημένη διαδικασία» για τα ελληνοτουρκικά: Ο Γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ φαντασιώνεται και ανακοινώνει συμφωνία για έναρξη διαλόγου Αθηνών- Άγκυρας! Ο ύπατος Εκπρόσωπος της ΕΕ Μπορέλ δίδει ρεσιτάλ φιλοτουρκισμού μπροστά σε ανοικτά μικρόφωνα. Η Καγκελάριος Μέρκελ ζητά να στηριχθεί η Ελλάδα «μόνο σε αυτά που έχει δίκιο»! Ιταλία και Μάλτα δίδουν αγώνα δρόμου για να μην επιβληθούν κυρώσεις κατά της Τουρκίας στην επικείμενη Σύνοδο Κορυφής τής ΕΕ».
Αλλά το άκρον άωτον της βρομοδουλειάς είναι η ενέργεια του Συμβουλίου Υπουργών των χωρών μελών του Συμβουλίου της Ευρώπης να αναγνωριστούν οι μειονοτικοί σύλλογοι της Θράκης με την επωνυμία «Τουρκικοί»!
Το Πολεμικό μας Ναυτικό έχει με αυταπάρνηση και αποφασιστικότητα υπερασπιστεί τα σύνορα και την αξιοπρέπεια της χώρας. Η Ελλάδα έχει μια και μοναδική διαφορά με την γείτονα, την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών.
Οι Τούρκοι δουλέμποροι έχουν εργαλειοποιήσει το λαθρομεταναστευτικό. Παράδειγμα, τον Ιανουάριο του 2014 οι Τούρκοι δουλέμποροι εγκατέλειψαν δεκάδες μετανάστες αβοήθητους να ναυαγήσουν στην θάλασσα και όσοι διασώθηκαν (οι νεκροί, μεταξύ των οποίων και παιδιά, έφθασαν τους 14), στράφηκαν κατά του Ελληνικού Κράτους, εγείροντας αίτηματα αποζημιώσεων με το επιχείρημα ότι οι άνδρες του Λιμενικού αρνήθηκαν να τους επιβιβάσουν και διασώσουν σε σκάφος που βρισκόταν στην περιοχή!
Οι ισχυρισμοί τους κατερρίφθησαν πειστικά και δημοσίως. Πάντως, ανεξαρτήτως της ουσίας της υπόθεσης, ο χρόνος εκδόσεως της αποφάσεως είναι πολιτικά ύποπτος. Καθώς πρόκειται να εκδοθεί σε μια περίοδο που οι Τούρκοι κατασυκοφαντούν δια του Υπ.Εξ. Τσαβούσογλου την Ελλάδα μαζί με πρόθυμες ΜΚΟ για θέματα μεταναστευτικής πολιτικής, ενώ οι ίδιοι έχουν εργαλειοποιήσει την λαθρομεταναστευτική κρίση».

Από Γιάννη Αναγνωστάκη στάλθηκε η πιο κάτω ανάρτηση :

Όταν Ο Κολοκοτρώνης έλεγε
στους στρατιώτες του ότι,
“Οι Έλληνες και στους Θεούς ορθοί μιλούνε”
γνώριζε πολύ καλά την φάση
των δυο Σπαρτιατών!!!

Όταν οι Σπαρτιάτες επάνω στην οργή τους
θανάτωσαν τους δυο Πέρσες αγγελιοφόρους
που τους είχαν φέρει μήνυμα από τον μεγάλο Θεό
και Βασιλιά της Περσίας,
ζητώντας από τους Σπαρτιάτες
(Γη και ύδωρ)…
πετώντας τους μέσα στο βαθύ πηγάδι,
λέγοντάς τους, πάρτε και τα δυο,
και Γη και Ύδωρ.
Μετά που συνειδητοποίησαν
και τους έφυγε ο θύμος,
καταλάβαν ότι παραβιάσανε τον νόμο…
γιατί τους αγγελιοφόρους
δεν πρέπει να τους σκοτώνουν.
Τότε ζήτησε ο βασιλιάς της Σπάρτης
δυο εθελοντές να πάνε για ανταλλαγή
των δυο αγγελιοφόρων,
για να τους εκτελέσει ο Ξέρξης.
Και όλοι στρατιώτες του τριγύρω
σηκώσανε το χέρι!!!
Διάλεξε ο Λεωνίδας δυο όμορφα παληκάρια
και τα έστειλε να πάνε μπροστά στον μέγα βασιλιά
και να του εξηγήσουν ότι ήρθανε εθελοντικά
για εκτέλεση, και για αντάλλαγμα
των δυο νεκρών αγγελιοφόρων.
Όταν παρουσιάστηκαν μπροστά στον βασιλιά,
οι φρουροί του Ξέρξη,
διατάζουν τους δυο Σπαρτιάτες
να πέσουν στα γόνατα τους
και να προσκυνήσουνε τον βασιλιά…
Οι δυο σπαρτιάτες Χαμογελαστοί,
Ατρόμητοι, Αγέρωχοι
κι Όρθιοι σαν Κολόνες!!!
κοιτούσανε τους Πέρσες παράξενα
και τους θεωρούσαν σαν τρελούς,
ψυχοπαθείς και αρρώστους…
Οι φρουροί επέμεναν
και διατάζαν τους Σπαρτιάτες
να προσκυνήσουνε τον βασιλιά τους…
Οι δυο Σπαρτιάτες δεν γνώριζαν
την λέξη προσκύνημα…
ουτε το νόημα,
μα ουτε και την μέθοδο
το πως πρέπει να προσκυνούνε…
Ο διερμηνέας τους έδειξε τον τρόπο
το πως πρέπει να προσκυνήσουνε τον βασιλιά…
Οι δυο Σπαρτιάτες ξεκαρδιστήκανε στα γέλια!!!
Κι απαντώντας στον Ξέρξη λέγοντάς του,
“Βασιλιά, εμείς δεν ήρθαμε εδώ
για σε προσκυνήσουμε,
εμείς ήρθαμε εδώ για εκτέλεση”!!!

Είδε ο Ξέρξης την συμπεριφορά,
το θάρρος, την τόλμη,
και την παληκαριά
των δυο Σπαρτιατών…
και τρόμαξε…
κι όλο το σώμα του
και τα γόνατα του,
αρχίσαν να τρέμουνε από φόβο,
από οργή κι από ντροπή…
όλο το Περσικό συμβούλιο
και το στρατόπεδό πάγωσε…
Γιατί όλοι τους, περιμένανε
από τους Σπαρτιάτες
να πέσουν στα ποδιά του βασιλειά
με δάκρια, και κλάματα,
ικετεύοντας να τους χαρίσει την ζωή τους…
Αυτή η φάση, ήταν ο πρώτος
και ο μεγαλύτερος Θρίαμβος
από τους δυο Σπαρτιάτες
εναντίον των Περσών…
Ήτανε η ισχυρότερη ήττα των Περσών…
Τους σκότωσε, τους σμπαράλιασε
πνευματικά, ηθικά και ψυχικά…
Για σκέψου… δυο Σπαρτιάτες μόνο με την παρουσία τους, τραυματίσανε ένα τεράστιο στρατόπεδο…
το μεγαλύτερο της Ιστορίας!

Μεγάλος πόνος με το να γεννιέσαι
φιλότιμος Έλληνας / Ελληνίδα!!!
Φιλότιμος= Φίλος της Τιμής και της Αρετής!

Με Φιλικούς Ελληνικούς Χαιρετισμούς
από Νέα Υόρκη,

Σταύρος Σιταράς Ομηρίδης

 

 

Το 2003, ο κόσμος ήρθε αντιμέτωπος με την επιδημία μιας νέας νόσου, του σοβαρού οξέος αναπνευστικού συνδρόμου (SARS). Κατά τους πρώτους μήνες μετά την εμφάνιση της επιδημίας, πολλοί επιστήμονες ενδιαφέρθηκαν για τον ρόλο των κοινωνικών δικτύων στη μετάδοση της ασθένειας.

[…] με το πέρασμα των αιώνων υπήρξε εντυπωσιακή αύξηση των αποστάσεων στις οποίες οι άνθρωποι μπορούσαν να ταξιδεύουν, ενώ το μεγαλύτερο φυσικό εύρος των σύγχρονων κοινωνικών δικτύων αύξησε κατά πολύ την ταχύτητα εξάπλωσης των παθογόνων. Στην Ευρώπη του 14ου αιώνα, η πανώλη δεν εξαπλωνόταν πολύ εύκολα από πόλη σε πόλη, διότι οι άνθρωποι δεν συνήθιζαν να ταξιδεύουν πάνω από λίγα χιλιόμετρα την ημέρα και συναλλάσσονταν με όσους ζούσαν σε μικρή ακτίνα. Έτσι, χρειάστηκαν πάνω από τρία χρόνια για να φθάσει η πανώλη από τη νότια στη βόρεια Ευρώπη, με μια μέση ταχύτητα τριών ή τεσσάρων χιλιομέτρων την ημέρα. Αντιθέτως, ένα άτομο που το 2003 προσβλήθηκε από σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο μετέφερε τον ιό δεκατρείς χιλιάδες χιλιόμετρα (από την Κίνα στον Καναδά) σε μία μόνο ημέρα!

Εξαιτίας της σοβαρότητας της κατάστασης, διάφοροι ερευνητές αποφάσισαν να συναντηθούν στο Μόντρεαλ του Καναδά για να συζητήσουν την επίδραση των κοινωνικών δικτύων και των ταξιδιωτών στην εξάπλωση της νόσου. Ένα πρόβλημα ήταν το ζήτημα της μέτρησης: Πώς είναι δυνατόν να ακολουθήσουμε τις μετακινήσεις και τις αλληλεπιδράσεις αρκετών μεμονωμένων ατόμων, προκειμένου να κατασκευάσουμε ένα στατιστικό μοντέλο που να προβλέπει τη μετάδοση ενός παθογόνου;

 

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα ήρθε λίγο μετά το συνέδριο. Ο Dirk Brockmann ερευνητής του Ινστιτούτου Μax Ρlanck για τη Δυναμική και την Αυτοοργάνωση, έκανε μια στάση στο Βερμόντ για να επισκεφτεί έναν φίλο πριν επιστρέφει στη Γερμανία. Ο φίλος αυτός, μαραγκός στο επάγγελμα, ήταν φανατικός χρήστης της ιστοσελίδας «Πού είναι ο Τζορτζ;» και του έδειξε πώς μπορούσε κανείς να παρακολουθήσει την πορεία χαρτονομισμάτων. Ο Brockmann εντυπωσιάστηκε.

Οι άνθρωποι ανταλλάσσουν τα χαρτονομίσματα μέσω της στενής προσωπικής επαφής, όπως ακριβώς μεταφέρουν και ανταλλάσσουν ιούς και βακτήρια. Αν οι ερευνητές μπορούσαν να κατανοήσουν τον τρόπο που μετακινείται το χρήμα, ίσως να μπορούσαν να μάθουν κάτι και για το πώς εξαπλώνονται το σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο, οι πανδημίες γρίπης και άλλες θανατηφόρες νόσοι.

Σύντομα ο Βrockmann και οι συνάδελφοί του Lars Hufnagel και Τheo  Ceisel επικοινώνησαν με τον ιδρυτή της ιστοσελίδας, τον Hank Eskin, και ζήτησαν τα δεδομένα του, τα οποία και τους παραχώρησε. Έτσι, οι ερευνητές κατακλύστηκαν ξαφνικά από τα δεδομένα τα οποία λίγες εβδομάδες πριν έλεγαν ότι χρειάζονταν απεγνωσμένα. Όπως το έθεσε ο Ηufnagel: «Αφού δεν μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε ανθρώπους με τη βοήθεια συσκευών εντοπισμού θέσης, όπως κάνουμε με τα ζώα,χρειαζόμασταν στοιχεία που θα μας έδειχναν τις μετακινήσεις εκατομμυρίων ατόμων».

 

Δεν θα είχαν στα αρχεία τους κάθε μεμονωμένη συναλλαγή, αλλά ο τεράστιος όγκος πληροφοριών σήμαινε ότι μπορούσαν να περιγράφουν γενικούς κανόνες που θα ίσχυαν ακόμη και για τις παρατηρήσιμες συναλλαγές. Οι ερευνητές δημοσίευσαν τα αποτελέσματά τους στο έγκυρο περιοδικό Νature στις αρχές του 2006. Από τότε, οι επιστήμονες έχουν αρχίσει να αξιοποιούν διάφορες άλλες πηγές πληροφοριών όσον αφορά τη μετακίνηση των ανθρώπων, όπως τα ψηφιακά ίχνη των κινητών τηλεφώνων[…]. Τα ίχνη αυτά επιτρέπουν στους ερευνητές να μελετήσουν με ποιον συνδέονται και πού βρίσκονται κάθε στιγμή οι άνθρωποι για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Ο Βrockmann και οι συνεργάτες του ανακάλυψαν ότι τα άλματα των χαρτονομισμάτων από τη μία τοποθεσία στην άλλη υπακούουν σε έναν απλό μαθηματικό κανόνα. Ένα χαρτονόμισμα συνήθως ανταλλάσσεται πολλές φορές σε τοπικό επίπεδο, ταξιδεύοντας μόνο λίγα μέτρα ή λίγα χιλιόμετρα σε κάθε συναλλαγή. Πού και πού, όμως, παίρνετε μαζί το πορτοφόλι σας σε ένα ταξίδι που κάνετε για να πάτε στον γάμο ενός φίλου, σε μια οικογενειακή συγκέντρωση ή σε μια επαγγελματική συνάντηση στην άλλη άκρη της χώρας. Και τις περισσότερες φορές, τα χρήματα δεν μένουν στο πορτοφόλι σας για μεγάλο χρονικό διάστημα —ξοδεύονται σχετικά σύντομα. Καμιά φορά, όμως, ξεχνάτε κάποιο χαρτονόμισμα πάνω σας για πολύ καιρό. Μπορεί να μη θυμηθείτε εκείνο το εικοσαδόλαρο στην τσέπη του παλτού σας, μέχρι να το βρείτε χαρούμενος τον επόμενο χειμώνα.

Το συνολικό μοτίβο φανερώνει δύο σημαντικά χαρακτηριστικά των ανθρώπινων συναλλαγών. Πρώτον, τα χαρτονομίσματα μένουν στην ίδια περιοχή για πολύ περισσότερο χρόνο από όσο προέβλεπαν τα προηγούμενα μοντέλα της μετακίνησης των ανθρώπων. Στην καθημερινή μας ζωή ταξιδεύουμε λίγο και ξοδεύουμε μετρητά σε τοπικό επίπεδο. Όταν όμως τα χαρτονομίσματα ταξιδεύουν, η απόσταση που διανύουν είναι συνήθως πολύ μεγαλύτερη από όσο προέβλεπαν τα παλαιότερα μοντέλα της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Μάλιστα, τα άλματα ακολουθούν ένα μαθηματικό πρότυπο το οποίο φέρει το ποιητικό όνομα πτήση Levy, από τον Γάλλο μαθηματικό Ρaul Pierre Levy. Φανταστείτε ότι ένας γλάρος αναζητεί τροφή. Μπορεί να βρει ένα καλό σημείο στην ακτή όπου μπορεί να πιάσει καβούρια και να μείνει εκεί για πολλές ώρες κυνηγώντας τα μέσα στο κύμα. Όταν όμως αλλάξει η παλίρροια, μπορεί να πετάξει σε μια μεγάλη απόσταση μέχρι να εντοπίσει τον επόμενο στόχο του.

 

Οι πτήσεις Levy, με το μοτίβο των πολλών σύντομων στάσεων και των λίγων διάσπαρτων πολύ μακρινών ταξιδιών, διαφέρουν πολύ από αυτό που ονομάζεται τυχαίος βηματισμός, όπου κάθε άλμα (ή βήμα) έχει περίπου το ίδιο μήκος και γίνεται προς μια τυχαία κατεύθυνση. Για ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τυχαίου βηματισμού, φανταστείτε όχι έναν γλάρο, αλλά έναν πολύ μεθυσμένο ναύτη. Ξεκινά κρατώντας μια κολόνα. Όταν την αφήσει, προς τα πού θα κινηθεί; Αριστερά ή δεξιά; Θα γείρει προς τα εμπρός ή προς τα πίσω; Και, αν τον αφήσουμε για λίγο και επιστρέφουμε αργότερα, σε ποιο σημείο θα τον βρούμε;

Όπως ο γλάρος, έτσι και ο ναύτης φαίνεται να κινείται τυχαία. Αλλά, αν κάνουμε ένα σχεδιάγραμμα της κίνησής τους, οι διαδρομές τους δείχνουν πολύ διαφορετικές […]. Αρχικά, και οι δύο μοιάζουν με ένα πιάτο σπαγγέτι, με τις διασταυρούμενες διαδρομές τους να μπερδεύονται όλο και πιο πολύ. Αλλά, έπειτα από κάποιο σημείο, ο γλάρος εγκαταλείπει την τοποθεσία του και πετά χιλιόμετρα μακριά, για να αρχίσει μια νέα αναζήτηση σε διαφορετική τοποθεσία. Ο ναύτης, με τα βήματα ίδιου μήκους, δεν μπορεί να το κάνει αυτό (μολονότι, αν έχει πιει αρκετά, μπορεί να νομίζει ότι το κάνει). Ως αποτέλεσμα, έχουμε πολύ διαφορετικές προβλέψεις για το πόσο μακριά θα μπορέσουν να ταξιδέψουν ο γλάρος και ο ναύτης σε δεδομένο χρονικό διάστημα. Στο τέλος, ο ναύτης δεν μπορεί να απομακρυνθεί πολύ από την κολόνα, ενώ ο γλάρος, επειδή ενίοτε κάνει ένα μακρινό ταξίδι, θα μπορέσει να απομακρυνθεί πολύ περισσότερο από την αφετηρία του και με πολύ γρηγορότερο ρυθμό.

Επειδή τα άλματα των χαρτονομισμάτων μοιάζουν με μια πτήση Levy η μέση ταχύτητα ενός χαρτονομίσματος θα πρέπει να είναι πολύ μεγαλύτερη από όσο αν ακολουθούσε έναν τυχαίο βηματισμό. Ωστόσο, ο Βrockmannκαι οι συνεργάτες του ανακάλυψαν ότι η μετακίνηση των χαρτονομισμάτων από άτομο σε άτομο ακολουθούσε ένα ενδιάμεσο μοτίβο από αυτά του γλάρου και του ναύτη, ταξιδεύοντας γρηγορότερα από έναν τυχαίο βηματισμό, αλλά πιο αργά από μια πτήση Levy.

Για να καταλάβουν γιατί, μελέτησαν όχι μόνο το μήκος των αλμάτων, αλλά και τον χρόνο μεταξύ τους. Βρήκαν ότι, όπως το μήκος, έτσι και τα χρονικά διαστήματα μεταξύ των συναλλαγών ήταν κυρίως σύντομα, αλλά πού και πού ήταν πολύ μεγαλύτερα. Μερικά από τα χαρτονομίσματα άλλαζαν χέρια συχνά, ενώ άλλα σπανιότερα έμεναν στην κατοχή ενός ατόμου, σε κάποια χρηματοθυρίδα ή χάνονταν σε κάποιο πλυντήριο. Αυτό ίσως εξηγεί γιατί τα χαρτονομίσματα διασπείρονταν σε ένα κοινωνικό δίκτυο πιο αργά από το αναμενόμενο, ενώ οι μετακινήσεις των ανθρώπων ακολουθούσαν την πτήση Levy.

Και η δημιουργία μοντέλων τόσο για τον χρόνο όσο και για τη διανυόμενη απόσταση στο δίκτυο των οικονομικών συναλλαγών βοήθησε τους ερευνητές να κατανοήσουν καλύτερα πόσο συχνά οι άνθρωποι έρχονται σε φυσική επαφή και πόσο γρήγορα θα μπορούσε να εξαπλωθεί μια νόσος όπως το σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο.

 

Επιλεγμένα αποσπάσματα από το βιβλίου του Nicholas A. Christakis, MD, PhD και James H. Fowler, PhD –  Συνδεδεμένοι. Εκδόσεις Κάτοπτρο

Αντικλείδι , https://antikleidi.com

O Ιουλιανός και o Μέγας Βασίλειος.

Ο αυτοκράτορας Ιουλιανός, ο επονομαζόμενος και Παραβάτης ή Αποστάτης, ζήτησε κάποτε από τον Μέγα Βασίλειο κείμενα να ενημερωθεί για τον χριστιανισμό.

Όταν τα διάβασε απάντησε:

«Ανέγνων, έγνων, κατέγνων» δηλαδή διάβασα, κατάλαβα, καταδίκασα.

Τότε κι ο Μέγας Βασίλειος ανταπάντησε:

«Ανέγνως, αλλ’ ουκ έγνως, ει γαρ έγνως, ουκ αν κατέγνως»,

δηλαδή διάβασες αλλά δεν κατάλαβες, αν καταλάβαινες, δεν θα καταδίκαζες.

 

Ο δήμαρχος λέει ότι «το έργο αλλάζει με πρότυπο τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες». Δηλαδή; Ανοίγει η Πανεπιστημίου ή παραμένει πιο στενή; Υπάρχουν οι απαραίτητες μελέτες; Θα γίνει διαβούλευση; Ο δήμαρχος οφείλει να δώσει εξηγήσεις το συντομότερο δυνατό. Μαζί με ένα σχέδιο για την αξιοποίηση και της τελευταίας ζαρντινιέρας. Δεν είναι δικιά του η πόλη. Τη διαχειρίζεται

Κώστας Γιαννακίδης

«Ότι εμποδίζει τη δράση ενισχύει τη δράση. Ότι στέκεται εμπόδιο στο δρόμο, γίνεται δρόμος.»

– Μάρκος Αυρήλιος
Χρησιμοποίησε τις δυσκολίες προς όφελός σου.