new look
Ο θρίαμβος του Αχιλλέα
Στην ιστορία του Πατρόκλου
κανένας δε γλιτώνει, ούτε κι ο Αχιλλέας
που ήταν σχεδόν θεός.
Του έμοιαζε ο Πάτροκλος,
φορούσαν την ίδια πανοπλία.
Πάντα σ’ αυτές τις φιλίες
ο ένας είν’ υποτελής, έρχεται δεύτερος:
η ιεραρχία
είναι πάντα φανερή, μόλο που δε μπορεί κανείς
να δώσει πίστη στους θρύλους —
πηγή τους είναι αυτός που επιζεί,
αυτός που τον έχουν εγκαταλείψει.
Τί ήταν η φωτιά στα πλοία των Ελλήνων
μπροστά σε τούτη την απώλεια;
Στη σκηνή του ο Αχιλλέας
πενθούσε ολόψυχα
και οι θεοί είδαν
πως ήταν άνθρωπος κιόλας νεκρός, θύμα
του μέρους εκείνου που αγαπούσε,
του μέρους του που ήταν θνητό.
Louise Glück, Νόμπελ Λογοτεχνίας 2020
Πανορμίτης
Πανορμίτης: η κορυφαία ψαροταβέρνα στον Μαραθώνα!
Ένας καλός άνθρωπος
Εδώ και σχεδόν μια δεκαετία ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος έχει ενώσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε όλη την ελλάδα και πέρα από αυτήν. Έχει βοηθήσει. Έχει συμπαρασταθεί σε όσους το έχουν ανάγκη και έχει οργανώσει ένα κύμα αλληλεγγύης που συνεχώς μεγαλώνει.
Την ώρα που φτάνω στον χώρο που φιλοξενεί τις δράσεις του Άλλου Ανθρώπου, στο ισόγειο της οδού Μεγάλου Αλεξάνδρου στον Κεραμεικό, οι άνθρωποι που τον διαχειρίζονται έχουν μόλις τελειώσει τη διανομή φαγητού κι έχουν καθίσει να φάνε. Το πρώτο πράγμα που με ρωτούν μόλις τους χαιρετώ είναι «φίλε, έχεις φάει;». Είναι η ομάδα του Άλλου Ανθρώπου, τουλάχιστον μερικά μέλη της, που όσο περνάει ο καιρός μεγαλώνει και εξαπλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο. «Οι άνθρωποι που βοηθούν εθελοντικά σε παγκόσμιο επίπεδο είναι πάνω από δύο εκατομμύρια, αποδεδειγμένα πλέον» λέει εμφανώς συγκινημένος ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος, ο άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από την ιδέα του Άλλου Ανθρώπου και ψυχή της Κοινωνικής Κουζίνας. Είναι αυτός που εδώ και σχεδόν μία δεκαετία έχει ενώσει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους σε όλη την Ελλάδα, αλλά και πέρα από αυτή, έχει βοηθήσει, έχει συμπαρασταθεί σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη και έχει οργανώσει ένα κύμα αλληλεγγύης που είναι εμφανές μέσα στην πόλη αλλά και σε κάθε σημείο της Ελλάδας που έχει πληγεί από την καταστροφή.
Μόλις έχει επιστρέψει από την Καρδίτσα, κατάκοπος από το ταξίδι και τις δύο εβδομάδες που βρισκόταν εκεί για να ταΐσει –και να βοηθήσει με όποιον τρόπο μπορεί‒ τους ντόπιους που είχαν πληγεί από τις πλημμύρες. «Η Καρδίτσα μπορεί να μην είχε τους νεκρούς που είχαν άλλες καταστροφές, αλλά είχε τη μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή που έχω δει ποτέ μου με τα μάτια μου» λέει. «Το 70% του νομού είναι κατεστραμμένο. Από τους 55.000 αγρότες που έχει η Καρδίτσα, οι 40.000 καταστράφηκαν εντελώς. Από τις επιχειρήσεις στο κέντρο της πόλης δεν υπήρχε μία που να έχει γλιτώσει, ούτε μικρή ούτε μεγάλη. Έφυγα μετά από δύο εβδομάδες, αλλά ο Άλλος Άνθρωπος συνεχίζει να προσφέρει βοήθεια. Μάλιστα, από προχθές έχουν έρθει τρεις σεφ, οι οποίοι έχουν αναλάβει. Και στη Χαλκίδα το ίδιο, δημιουργήθηκε μια ομάδα μετά την καταστροφή.
Οι άνθρωποι σκέφτονται με ιστορίες, όχι με αριθμούς.
υπάρχει η αίσθηση ότι «η ζούγκλα απλώνεται», όπως λέει ο [ιστορικός] Ρόμπερτ Κέιγκαν. Υπάρχει μια πληθώρα θεωριών συνωμοσίας και δυσπιστία απέναντι στην εξουσία και τη δημοκρατία. Πώς το πολεμάς αυτό;
– Μπορείς να το πολεμήσεις με πολλούς τρόπους. Αν όμως εστιάσουμε στο θέμα των θεωριών συνωμοσίας, τότε δεν μπορούμε να αντιστρέψουμε την κατάσταση μόνο με τον βομβαρδισμό των ανθρώπων με επιστημονικά γεγονότα και στατιστικά στοιχεία. Οι άνθρωποι σκέφτονται με ιστορίες, όχι με αριθμούς. Χρειαζόμαστε μια καλή ιστορία. Και είναι δύσκολο να τη δημιουργήσουμε γιατί η αλήθεια είναι πολύ πιο περίπλοκη και επώδυνη από τις μυθοπλασίες. Μια εντελώς φανταστική ιστορία είναι απλή. Μια απλή ιστορία κολακεύει και αρέσει στους ανθρώπους. Ομως, η αλήθεια είναι συνήθως πιο περίπλοκη και επώδυνη. Χρειαζόμαστε λοιπόν μια γέφυρα μεταξύ του επιστημονικού κόσμου και του ευρύτερου πληθυσμού. Θεωρώ ότι η δουλειά μου είναι να είμαι μέρος αυτής της γέφυρας, να παίρνω τα τελευταία ευρήματα και ανακαλύψεις της επιστήμης και να τα αφηγούμαι με τρόπο κατανοητό, ακόμη και διασκεδαστικό για το ευρύ κοινό.
Γιουβάλ Νόα Χαράρι
Όλος ο ελληνικός αμπελώνας έχει περάσει από το ποτήρι του
Ο Άγγελος Δαμουλιάνος απορρίπτει περισσότερο από το 90% των κρασιών που δοκιμάζει με την ομάδα της κάβας Botilia. Σκληρό; Εκλεκτικό. Επίσης, δεν πιστεύει καθόλου στα ΠΟΠ. Ριζοσπαστικό; Εξηγείται.
Ο Άγγελος Δαμουλιάνος είναι ιδιοκτήτης του Botilia.gr, μιας από τις πιο επιτυχημένες ηλεκτρονικές κάβες, που λειτουργεί από το 2012. Στην αξιόλογη λίστα τους με, κυρίως, ελληνικά κρασιά (80%) βρίσκουμε πάνω από 300 ετικέτες, με πολλές πρωτιές και ανακαλύψεις. Το καλαίσθητο site είναι χρηστικό και γεμάτο πληροφορίες. Έχει κείμενα καλογραμμένα, με ορεκτικότατες και κατατοπιστικές περιγραφές κρασιών, value for money επιλογές και προσφορές. Παραδίδουν γρήγορα και χρησιμοποιώντας το mySommelier, μια εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης που δημιουργεί το προσωπικό γευστικό μας προφίλ, μας κατευθύνουν σε κρασιά του γούστου μας με αρκετή επιτυχία. «Η σχέση μου με το κρασί ξεκίνησε πριν από περίπου είκοσι χρόνια, καθαρά από προσωπικό ενδιαφέρον. Και θεμελιώθηκε μέσα από αναρίθμητες δοκιμές, διάβασμα, σεμινάρια, άπειρες εκθέσεις και πολλά οινικά ταξίδια σε όλο τον κόσμο. Η αρχή έγινε με μια παρέα φίλων, με τους οποίους δοκιμάζαμε κρασιά που φέρναμε από ταξίδια και εκθέσεις και δεν μπορούσαμε να βρούμε στην Αθήνα. Γι’ αυτά που μας άρεσαν κάναμε ομαδικές παραγγελίες από τους παραγωγούς, προκειμένου να έχουμε την κρίσιμη μάζα που χρειαζόταν.
Στη συνέχεια, σε ένα blog που τηρούσα τότε, περιέγραφα τα κρασιά που μας άρεσαν και πολύ σύντομα απέκτησε κοινό και αρκετούς που ήθελαν να παραγγείλουν μαζί μας. Έτσι τα πράγματα ήρθαν μόνα τους». Ο κ. Δαμουλιάνος θεωρεί ότι το καλό κρασί είναι υποκειμενικό και πως δεν χρειάζεται ο οινοποιός να ακολουθεί τον τυφλοσούρτη που ορίζουν τα κρασιά ΠΟΠ. «Πιστεύω στην ελευθερία του οινοποιείν και στη μοναδικότητα. Θεωρώ ότι, ακολουθώντας πιστά τις προδιαγραφές ΠΟΠ, δεν προχωράς, δεν διαφέρεις από τον διπλανό. Σε βάθος χρόνου αυτό που τελικά δίνει ταυτότητα στα οινοποιεία είναι όταν πειραματιστούν και κάνουν κάτι το ιδιαίτερο», εξηγεί. Προτιμά τα σύγχρονα, πρωτοποριακά κρασιά, αγαπά τις νεο-Νάουσες, προβλέπει λαμπρό μέλλον για τον αμπελώνα της Κεφαλονιάς, βρίσκει πως έχει πολύ ψωμί ο κρητικός αμπελώνας και θα ήθελε στην Ελλάδα να υπάρχουν περισσότεροι «μεγάλοι εναλλακτικοί μπροστάρηδες και ταραχοποιοί, όπως είναι ο Θυμιόπουλος, που τολμά αντισυμβατικές κινήσεις, η παρέα του Vassaltis Vineyards, το οινοποιείο Μοσχόπολις και ο αιρετικός αείμνηστος Χατζηδάκης».
Εκστρατείες για τη διάσωση της αθηναϊκής κουκουβάγιας
Πως άλλοτε το «ιερό πτηνό» έπεσε θύμα των δεισιδαιμονιών
Γράφει ο Ελευθέριος Γ. Σκιαδάς
Οι γλαύκες, οι κουκουβάγιες, τα ιερά πουλιά της Αττικής, αφού γνώρισαν δόξες και υμνήθηκαν στο βάθος των αιώνων, περιέπεσαν σε πλήρη ανυποληψία τα τελευταία προπολεμικά χρόνια. Η ονομασία τους, παρά το γεγονός ότι είναι πουλιά της νύχτας, συνδέεται με το ακτινοβόλο φως. Προέρχεται από το γλαυκός = ακτινοβόλος, φωτεινός και οφείλεται στα μάτια της κουκουβάγιας που είναι λαμπερά και απαστράπτοντα[1]. Είναι ατέλειωτες οι ιστορίες που συνοδεύουν τις γλαύκες και ακόμη περισσότερες οι δεισιδαιμονίες, οι οποίες τις ακολουθούν στον διάβα του χρόνου.
Σοφία και φρόνησις
Ορισμένες απ’ αυτές κατέγραψε ο Π. Κατηφόρης το 1938, όταν αισθάνθηκε την ανάγκη να υπεραμυνθεί της ιστορίας και της παρουσίας των πουλιών αυτών. Κακοπούλια τα ανέβαζαν, χαροπούλια τα κατέβαζαν οι νοικοκυρές, ιδιαίτερα όταν τα άκουγαν να θρηνούν νύχτα κοντά στο σπίτι. Έτρεχαν να τα κυνηγήσουν και αν μπορούσαν να τα σκοτώσουν, διότι έτσι πίστευαν πως θα διωχνόταν το κακό. Είχαν συνδέσει την παρουσία τους με τον θάνατο και μόνον αν τα σκότωναν απομάκρυναν τον Χάρο από το σπίτι τους.
Ξεχνούσαν πλέον την ιστορικότητα του πτηνού, το οποίο κάποτε θεωρούνταν ως ο διαγγελέας της Θεάς Αθηνάς και τον πλήρη συμβολισμό του σε σημαντικά γεγονότα της αρχαιότητας. Δεν ήταν βεβαίως τυχαίο το γεγονός, πως είχε αναχθεί σε σύμβολο της σοφίας και της φρονήσεως, φορέα του ελληνικού πνεύματος, ιερό και ευνοούμενο πτηνό της πάνσοφης προστάτιδας του άστεως. Εξάλλου, οι τιμές που της απέδιδαν έφθαναν μέχρι του σημείου να την απεικονίσουν στο πλέον πολύτιμο αντικείμενο, τα νομίσματα.
Οι οιωνοί
Όταν απελευθερώθηκε η χώρα από τους Τούρκους, η κουκουβάγια διατηρούσε ακόμη την αίγλη της. Διάσημη έγινε η βαλσαμωμένη γλαύξ που δωρήθηκε στον βασιλιά Όθωνα από τους υπηκόους της και η χάρη της έφτασε μέχρι το Μουσείο του Μονάχου. Το πώς ξέπεσε η υπόστασή της ύστερα από τόσα μεγαλεία, κανείς δεν το έχει ακόμη προσδιορίσει με ακρίβεια. Συνδέεται μάλλον με την νοοτροπία μας και τον πλούτο που παρήγαγε η λαϊκή φαντασία, η οποία ήθελε τους θρηνητικούς κρωγμούς της να ακολουθούνται από δυσάρεστα γεγονότα. Να είναι κακοί οιωνοί και το λάλημά της να προμαντεύει συμφορές. «Κουκουβάγιες να λαλήσουν σπίτι σου» έλεγε όποιος ήθελε να καταραστεί κάποιον.
Παράβλεπαν λοιπόν το πλήθος των προσόντων της κουκουβάγιας. Το φαιόπυρο ή καστανόφαιο φτέρωμα της ράχης της και την λευκόξανθη ή με καστανωπές βούλες κοιλιά της. Τα περίλαμπρα μάτια, την εξυπνάδα και την χρησιμότητά της να ξεπαστρεύει ποντικούς, τυφλοπόντικες, σκαθάρια και τόσα ζωύφια που είναι βλαβερά για την γεωργία. Κείμενα ολόκληρα έγραφε ο Π. Κατηφόρης, ο οποίος ζητούσε τα τελευταία προπολεμικά χρόνια την προστασία της από το άγριο κυνηγητό που είχε εξαπολυθεί εναντίον της. Ιδιαιτέρως στην πρωτεύουσα και στην Ακρόπολη απ’ όπου έτεινε να εξαφανιστεί η περίφημη κουκουβάγια των Αθηνών.
Ιερό πουλί
«Να αρχίσουμε μια σταυροφορία για την αποκατάστασι της κουκουβάγιας στους παληούς τους τίτλους, τα αξιώματα και τιμές που έχασε» ζητούσε ο Π. Κατηφόρης το 1938 Αλλά μια πραγματική, πλούσια και τεκμηριωμένη εκστρατεία για την διάσωση της κουκουβάγιας είχε ξεκινήσει πολλά χρόνια νωρίτερα ο Ευρυτάνας δημοσιογράφος και λογοτέχνης Στέφανος Γρανίτσας.
Μεταξύ άλλων, στα περίφημα χρονογραφήματά του «Του Βουνού και του Λόγγου», δημοσιευμένο τον Ιούνιο 1914], συμπεριέλαβε και ένα για τις κουκουβάγιες. Ήταν ο πρώτος που απηύθυνε έκκληση για την προστασία της κουκουβάγιας, η οποία αδίκως έχει φορτωθεί με την λαϊκή αντιπάθεια λόγω των θρήνων και της ασχήμιας της. Πρότεινε να οργανωθεί συστηματική προπαγάνδα με λαϊκές διαλέξεις, βιβλία, φυλλάδια και αποδείξεις ώστε να «ξαναγίνει όπως ήταν άλλοτε ιερό πουλί».
πηγη,ΤΑ ΑΘΗΝΑΙΚΑ
αδέλφια σε απαρτία!
στην ταβέρνα του Τάσου στα Σκούρτα ΔΕΡΒΕΝΟΧΩΡΙΩΝ ( δεκαετία 90)
Εκτίμησε το μεγαλείο της ευγνωμοσύνης
Πρόκειται για μια συνήθεια που, σύμφωνα με επιστήμονες όπως ο ψυχολόγος Robert Emmons, όχι μόνο αυξάνει τα επίπεδα ευτυχίας μας κατά 25%, αλλά έλκει στη ζωή μας ακόμα περισσότερα θετικά πράγματα: όπως έχει δηλώσει η Louise Hay, «έχω ανακαλύψει ότι όσο πιο πρόθυμη είμαι να είμαι ευγνώμων για τα μικρά πράγματα της ζωής, τόσο πιο εύκολα έρχονται και τα μεγάλα, από ανέλπιστες πηγές».