Σχηματάρι
Σκληραίνει το παιχνίδι
Σκληραίνει το παιχνίδι με την Τουρκία ο Κυριάκος Μητσοτάκης και δείχνει έτοιμος και αποφασισμένος να αξιοποιήσει κάθε διπλωματικό όπλο για να φέρει την Άγκυρα σε δυσμενέστερη θέση απέναντι στην Ευρώπη.
Με τη σημερινή κίνηση-έκπληξη, να ζητήσει δηλαδή η Ελλάδα την αναστολή της Τελωνειακής Ένωσης μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας, η Κυβέρνηση επιχειρεί να κόψει τον ομφάλιο λώρο μεταξύ Ερντογάν και Βρυξελλών, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση ότι, εφόσον η γείτονα συνεχίζει τις προκλήσεις και την παραβατικότητα θα πρέπει να είναι έτοιμη να υποστεί ακόμη μεγαλύτερες συνέπειες.https://tpc.googlesyndication.com/safeframe/1-0-37/html/container.html
Το μήνυμα αυτό αφορά και συγκεκριμένες ευρωπαϊκές χώρες που συνεχίζουν την τακτική των ίσων αποστάσεων χαϊδεύοντας διαχρονικά τα αυτιά των Τούρκων και δίνοντας τους θάρρος να προκαλούν, και να εκτοξεύουν απειλές κατά δύο χωρών μελών της Ε.Ε, της Ελλάδας και της Κύπρου.
Ένα ενδεχόμενο διακοπής της τελωνειακής ένωσης θα επέφερε σημαντικές επιπτώσεις στον Τούρκο Πρόεδρο που βλέπει τους οικονομικούς δείκτες της χώρας του να καταρρέουν και θα δημιουργούσε έναν ασφυκτικό κλοιό για την Κυβέρνηση του. Κι όλα αυτά ενώ εκκρεμεί το θέμα των κυρώσεων απέναντι στην Τουρκία σε επίπεδο Ε.Ε., το οποίο ως θέμα αναμένεται να εξεταστεί στη Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου.
Εξάλλου, αρκετές χώρες μεταξύ των οποίων η Γαλλία και η Αυστρία θεωρούν επιβεβλημένη την επιβολή κυρώσεων και ασκούν δριμεία κριτική απέναντι στον Ερντογάν, ο οποίος συνεχίζει ακάθεκτος το δικό του γεωστρατηγικό παιχνίδι, αγνοώντας παντελώς τόσο τις σχέσεις του με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, όσο και τις σχέσεις καλής γειτονίας στην ευρύτερη περιοχή.
Μην λες πράγματα από θυμό που θα μετανιώσεις αργότερα
Κάποτε υπήρχε ένα μικρό αγόρι που δεν κρατούσε καθόλου την ψυχραιμία του. Ο πατέρας του αποφάσισε να του παραδώσει μια τσάντα με καρφιά και του είπε ότι κάθε φορά που θα χάνει την ψυχραιμία του, πρέπει να σφυρηλατεί ένα καρφί στο φράχτη.
Την πρώτη ημέρα, το αγόρι σφυρηλάτησε 37 καρφιά σε αυτό το φράχτη.
Μέσα στις επόμενες εβδομάδες, το αγόρι άρχισε σταδιακά να ελέγχει την ψυχραιμία του, και ο αριθμός των καρφιών που σφυροκοπούσε στο φράκτη μειωνόταν σιγά σιγά. Ανακάλυψε ότι ήταν ευκολότερο να ελέγξει την ψυχραιμία του παρά να σφυρηλατεί αυτά τα καρφιά στο φράκτη.
Τέλος, ήρθε η μέρα που δεν έχανε καθόλου την ψυχραιμία του. Είπε στον πατέρα του τα νέα και ο πατέρας του πρότεινε ότι τώρα πρέπει να βγάζει ένα καρφί κάθε μέρα που κρατούσε την ψυχραιμία του υπό έλεγχο.
Οι μέρες πέρασαν και το αγόρι κατάφερε να πει στον πατέρα του ότι έβγαλε όλα τα καρφιά. Ο πατέρας πήρε το γιο του από το χέρι και τον οδήγησε στο φράχτη.
«Τα πήγες πολύ καλά, γιε μου, αλλά κοίταξε τις τρύπες στο φράχτη. Ο φράκτης δεν θα είναι ποτέ ξανά ο ίδιος. Όταν λες πράγματα με θυμό, αφήνουν ουλή όπως αυτή. Μπορείς να καρφώσεις ένα μαχαίρι σε έναν άνδρα και να το τραβήξετε έξω. Δεν έχει σημασία πόσες φορές λες συγνώμη, η πληγή εξακολουθεί να είναι εκεί ».
Ούτε ζέστη ούτε κρύο
Αφού το καλοκαίρι πίνουμε κρύο νερό, γιατί το χειμώνα δεν πίνουμε ζεστό;
Η επιστημονική διαμάχη πίσω από μία εύλογη απορία, σχετικά με την ιδανική για το σώμα μας θερμοκρασία του πόσιμου νερού.
γράφει:Αργύρης Κούρσαλης
Ούτε ζέστη ούτε κρύο υποστηρίζει η γνωστή έκφραση, η οποία – ταυτόχρονα – περιγράφει και τον ιδανικό τρόπο με τον οποίο πρέπει να πίνουμε το νερό. Αλήθεια, έχεις αναρωτηθεί ποια είναι η σωστή θερμοκρασία του νερού που πρέπει να πίνεις καθημερινά; Είτε το πιστεύεις είτε όχι, παίζει ρόλο και μάλιστα μεγάλο!
Μάθε, λοιπόν, πως το κρύο νερό δε βοηθά στην ενυδάτωση του σώματος. Αυτό συμβαίνει γιατί το κρύο νερό συρρικνώνει τα αιμοφόρα αγγεία γύρω από το στομάχι, με αποτέλεσμα αυτά να επιβραδύνουν την απορρόφησή του.
Οι θεωρίες, όμως, γύρω από το ζήτημα «νερό κρύο / βρύσης / χλιαρό / ζεστό» δεν σταματούν εκεί. Ιατρικοί ερευνητές έχουν εκφράσει ποικίλες απόψεις για την ιδανική θερμοκρασία του πόσιμου νερού, ακόμα και σε συνάρτηση με τη φυσική κατάσταση ή την καθημερινή άσκηση κάθε ανθρώπου. Ορισμένοι γιατροί, λοιπόν, υποστηρίζουν πως το νερό σε θερμοκρασία δωματίου ή θερμοκρασία σώματος είναι καλύτερο από το κρύο, επειδή ο οργανισμός δαπανά επιπλέον ενέργεια για να θερμάνει το κρυό νερό και να το φέρει στη θερμοκρασία σώματος, ώστε να το αφομοιώσει, με αποτέλεσμα κάποια ποσότητα νερού να χάνεται.
Από την άλλη, κάποιοι επιστήμονες, υποστηρίζουν πως μετά τη σωματική άσκηση είναι καλύτερα να πίνουμε κρύο νερό, για να βοηθήσουμε το σώμα μας να διατηρηθεί δροσερό.
Παρότι στο συγκεκριμένο ζήτημα οι επιστημονικές απόψεις διίστανται, είναι σαφές πως οι άνθρωποι που πίνουν κρύο νερό, είναι πιθανό να καταναλώνουν περισσότερο από αυτό, δεδομένου ότι είναι περισσότερο ευκολόπιοτο. Ακόμα και αν μια ποσότητα χάνεται από το σώμα, το επιπλέον νερό που πίνει κάποιος, αναπληρώνει το χαμένο.
Πώς θα πίνεις περισσότερο νερό χωρίς να το καταλάβεις
Που εντοπίζεται λοιπόν το πρόβλημα; Καθώς το κρύο νερό περνά στον οργανισμό μας, σταθεροποιεί τα λίπη από τα τρόφιμα που έχουμε μόλις καταναλώσει ή τρώμε εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι η δυσκολία του οργανισμού να χωνέψει και να διαλύσει τα ανεπιθύμητα λίπη. Αν, ωστόσο, επιλέξεις ζεστά ροφήματα (ζεστό νερό / καφέ / τσάι) κατά τη διάρκεια του φαγητού, να ξέρεις πως βοηθούν τα λίπη από την τροφή να παραμένουν ρευστά και έτσι το πεπτικό μας σύστημα διευκολύνεται στη χώνευση και απόρριψή τους.
Η διάσημη κλινική διατροφολόγος, ομογενής, Stella Metsova υποστηρίζει πως η κατανάλωση χλιαρού / ζεστού νερού παρουσιάζει πολλά πλεονεκτήματα:
> Βοηθάει πολύ στο θέμα της δυσκοιλιότητας (καθότι διατηρεί υγρές τις τροφές που έχουμε καταναλώσει).
> Διευκολύνει την απώλεια κιλών (συνδέεται άμεσα με την παραπάνω αιτιολόγηση).
> Βελτιώνει την κυκλοφορία του αίματος.
> Ανακουφίζει από τους πόνους (συνδέεται άμεσα με την παραπάνω αιτιολόγηση).
> Αποτρέπει την πρόωρη γήρανση (επειδή διευκολύνει την ενυδάτωση του οργανισμού).
Eπειδή, λοιπόν, η μέση οδός συνήθως είναι και λύση, την επόμενη φορά που θα σκεφτείς κρύο ή ζεστο, πιες κάτι ανάμεσα σε αυτό!
Η δέκατη επταετία…
63 – 70 χρόνια
Σε αυτή τη περίοδο της ζωής μας, αρχίζουμε να κατανοούμε περισσότερο τον εαυτό μας μαζί με την μείωση των αναγκών του εξωτερικού κόσμου. Τείνουμε να βλέπουμε την καλύτερη πλευρά των πραγμάτων και έχουμε επίγνωση του θανάτου….
Γραμμένη Οξυά
Ο εγκέφαλος μαθαίνει μέσα από τα λάθη
Σε τι διαφέρει ο τρόπος σκέψης ενός υπολογιστή από του ανθρώπινου εγκεφάλου;
Οι άνθρωποι δεν είμαστε φτιαγμένοι για να εστιάζουμε σε λεπτομέρειες.
Σε φυσιολογικές συνθήκες, ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται τις γενικότερες εικόνες των πραγμάτων, των καταστάσεων. Αν δούμε ένα παζλ από το οποίο λείπουν κάποια κομμάτια, είμαστε αρκετά ικανοί να συμπεράνουμε το θέμα της εικόνας. Ακόμη κι αν κάποια κομμάτια λείπουν. Αν δούμε μια λέξη από την οποία λείπουν ή είναι σε λάθος σειρά κάποια γράμματα, καταλαβαίνουμε για ποια λέξη πρόκειται. Επειδή ο νους εστιάζει στο σύνολο, όχι στη λεπτομέρεια.
Με βάση τις ενδείξεις, βγάζουμε συμπεράσματα.
Ο εγκέφαλος μαθαίνει μέσα από τη φαντασία με την οποία συνδέει τις πληροφορίες που λαμβάνει. Και δε χρειάζονται πολλές πληροφορίες για να κάνει τέτοιες συνδέσεις. Με ελάχιστα στοιχεία, πολλές φορές βγάζουμε συμπεράσματα για την ουσία μιας εικόνας ή μιας κατάστασης.
Έστω πως μέσα σε ένα σύνολο από μικρές μπάλες, οι περισσότερες είναι άσπρες.
Υπάρχουν όμως και κάποιες μαύρες. Η γενική πληροφορία που θα κρατήσει ο νους μας, όμως, είναι το λευκό στοιχείο, όχι το μαύρο. Μπορεί να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχει μια μειοψηφία άλλου χρώματος, αν παρατηρήσουμε καλύτερα. Αλλά στη γενική εικόνα θα υπερισχύουν οι λευκές μπάλες.
Ο υπολογιστής, από την άλλη, λειτουργεί με βάση τη λεπτομέρεια.
Όταν δίνεται μια εντολή, αυτή ακολουθείται ακριβώς, κατά γράμμα. Μόλις συναντήσει ένα στοιχείο που δεν ταιριάζει με την εντολή, πρέπει να ακολουθήσει άλλη διαδρομή «σκέψης». Ο υπολογιστής εστιάζει στο δέντρο. Ο άνθρωπος εστιάζει στο δάσος.
Έχει πολλά πλεονεκτήματα αυτός ο τρόπος που λειτουργεί ο εγκέφαλός μας. Μας επιτρέπει να ερχόμαστε σε επαφή με εκατομμύρια πληροφορίες καθημερινά, χωρίς να χαονόμαστε. Η φαντασία συμπληρώνει τα κενά σημεία της μεγάλης εικόνας.
Συχνά όμως, η φαντασία κάνει λογικά σφάλματα, αν αγνοήσει κάποια σημαντική παράμετρο.
Όμως αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Λόγω του τρόπου που λειτουργεί ο νους μας είναι το μόνο βέβαιο πως σε κάποιο σημείο θα σφάλλει. Και μέσα από τα λάθη θα καταλάβει τη σωστή μορφή της πραγματικότητας.
Το ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να σταματήσουμε να κάνουμε λάθη. Το ζητούμενο είναι να αποδεχθούμε τον εαυτό μας με τις ατέλειές του. Και να εκτιμήσουμε την αξία του κάθε σφάλματος, ως μια μοναδική ευκαιρία να μάθουμε κάτι που μέχρι πριν αγνοούσαμε.
Περισσότερα μπορείτε να δείτε εδώ: bigthink.com
Ελ Γκρέκο
Ελ Γκρέκο: Ο διαμερισμός των ιματίων του Χριστού (1579)
Ελ Γκρέκο: Ο διαμερισμός των ιματίων του Χριστού (1579)
Για το Δομίνικο Θεοτοκόπουλο – Τον Έλληνα, όπως έμεινε γνωστός – η ζωγραφική ήταν ένα λειτούργημα για την ανθρωπότητα. Μια μεταφυσική αναζήτηση. Η μετουσίωση φθαρτών υλικών σε υπέρλογες έννοιες.
Στο Διαμερισμό των Ιματίων του Χριστού φαίνεται η βυζαντινή επιρροή του ανθρώπου που άλλαξε την τέχνη στη Δύση. Ένας όχλος με απειλητικά πρόσωπα, εμπαίζουν την ανδρική φιγούρα του κέντρου. Κάθε φυσιογνωμία σηματοδοτεί και έναν χαρακτήρα. Στο κέντρο του πίνακα, η ενσάρκωση της αθωότητας, ο Ιησούς. Έχει το βλέμμα του υψωμένο προς τον ουρανό. Τα μάτια μεγάλα, φωτεινά, εκστατικά. Ατενίζουν το φως, που έρχεται από έναν τόπο εκτός του πίνακα. Τα πόδια του κάτω γυμνά, ταλαιπωρημένα. Όμως φαίνονται σαν να περπατούν στα σύννεφα. Το στόμα του μισάνοιχτο, σαν κάτι να ψιθυρίζει. Ίσως το «άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι».
Στο κάτω μέρος του πίνακα, τρεις τραγικές μορφές: η Παναγία, ο μαθητής του Ιωάννης και μία γυναίκα.
Δίπλα στον Ιησού, ένας μυστηριώδης ιππότης με τη μεσαιωνική πανοπλία του. Λένε ότι είναι ο ίδιος ο ζωγράφος.
Το αριστερό χέρι του Ιησού απλώνεται με ανοιχτή την παλάμη επάνω από τον άνδρα που του ετοιμάζει το μαρτυρικό σταυρό. Σα να θέλει να τον προστατέψει. Να τον συγχωρήσει για την άγνοιά του. Το άλλο του χέρι το έχει φέρει στο στήθος του. Στον καρπό είναι δεμένο το σχοινί, που το σέρνει βίαια ένας άσχημος άνδρας σαν αρπακτικό. Αρπάζει από το λαιμό το ιμάτιο του Χριστού για να το διαμελίσει.
Γιατί ο ανθρώπινος εγκέφαλος λειτουργεί καλύτερα στην εξοχή και όχι στις πόλεις
Εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης μέσα σε ένα φυσικό και όχι αστικό περιβάλλον φαίνεται πως έχουν «καλωδιώσει» έτσι τον ανθρώπινο εγκέφαλο, ώστε ενστικτωδώς ακόμα και σήμερα να προτιμά τη γαλήνη της εξοχής παρά τη σύγχυση των πόλεων ακόμα και αν έχει γεννηθεί σε αυτές, αναφέρει νέα έρευνα Βρετανών ψυχολόγων.
Η νέα μελέτη έρχεται να προστεθεί σε άλλες που δείχνουν ότι τα φυσικά περιβάλλοντα ασκούν θετική επίδραση στη σωματική και ψυχική – νοητική υγεία των ανθρώπων, αναφέρει η Independent, στην οποία μιλά ο επικεφαλής της έρευνας Ιαν Φράμπτον, ο οποίος εξηγεί πως χρησιμοποίησαν την τεχνική της μαγνητικής απεικόνισης του εγκεφάλου για να καταγράψουν τη νευρωνική δραστηριότητα μιας ομάδας εθελοντών που έβλεπαν είτε ειδυλλιακά τοπία στη φύση, είτε εικόνες από τη ζωή σε μια μεγαλούπολη.
Η έρευνα έδειξε ότι η περιοχή του ανθρώπινου εγκέφαλου που σχετίζεται με τη γαλήνια ηρεμία, ενεργοποιείται αυθόρμητα πολύ γρήγορα στη θέα της εξοχής και ενός αγροτικού τοπίου. Αντίθετα, στη θέα ενός αστικού περιβάλλοντος, δραστηριοποιείται -και μάλιστα με σημαντική καθυστέρηση- η εγκεφαλική περιοχή που εμπλέκεται στην επεξεργασία των πολύπλοκων οπτικών ερεθισμάτων, καθώς ο άνθρωπος προσπαθεί να ξεδιαλύνει τις ακριβώς βλέπει στο οπτικό πεδίο του.
Όπως είπε ο Ιαν Φράμπτον, «όταν ο εγκέφαλος κοιτάζει αστικά περιβάλλοντα, αναγκάζεται να κάνει πολλή δουλειά γιατί δεν ξέρει τι είναι αυτό που βλέπει. Ο εγκέφαλος δεν έχει μια άμεση και φυσική αντίδραση κι έτσι πρέπει να κάνει πυρετώδεις επεξεργασίες, οπότε, καθώς αναρωτιέται: «Τι ακριβώς βλέπω;», ενεργοποιείται το τμήμα του που ασχολείται με την οπτική πολυπλοκότητα. Ακόμα κι αν κάποιος έχει ζήσει στην πόλη όλη τη ζωή του, φαίνεται πως ο εγκέφαλός του συνεχίζει να μην ξέρει απόλυτα τι να κάνει με αυτές τις πληροφορίες, με αποτέλεσμα να καταφεύγει στην οπτική επεξεργασία».
Ο Βρετανός ψυχολόγος επεσήμανε πως οι αγροτικές εικόνες της υπαίθρου παράγουν μια «πολύ πιο ήπια» αντίδραση σε ένα τελείως διαφορετικό τμήμα του εγκεφάλου. «Δημιουργείται μια πολύ μικρότερη αντίδραση στο στεφανιαίο σύστημα, μια πολύ αρχαιότερη εξελικτικά περιοχή του εγκεφάλου, την οποία οι άνθρωποι μοιράζονται με τις μαϊμούδες και τους πιθήκους».
Μάλιστα, αυτή η διαφορά αντίδρασης του εγκεφάλου δεν φαίνεται να είναι αισθητικής φύσης, αφού, όπως έδειξαν τα πειράματα, λαμβάνει χώρα ακόμα κι όταν οι άνθρωποι βλέπουν είτε πολύ ωραία αστικά περιβάλλοντα, είτε πολύ βαρετές εξοχές.
Ενας από τους ερευνητές, ο καθηγητής Μάικλ Ντεπλέτζ, σχολίασε ότι οι κάτοικοι των πόλεων, βαθιά μέσα τους, μπορεί να υποφέρουν όπως τα ζώα που είναι αιχμάλωτα σε κλουβιά. Είναι ενδεικτικό, όπως είπε, ότι η μαζική μετακίνηση των ανθρώπων από την ύπαιθρο στις πόλεις έχει συνοδευθεί από «μια απίστευτη αύξηση της κατάθλιψης και των διαταραχών συμπεριφοράς». Η αιτία, ανέφερε, είναι ότι «έχουμε παραμελήσει τη σχέση που τα ανθρώπινα όντα έχουν με το (φυσικό) περιβάλλον τους και το πόσο ισχυρά συνδεδεμένοι είμαστε με αυτό»
Αν δεν υποφέρεις στη ζωή, πώς θα μάθεις τα μαθήματά της;
«Είσαι άτυχος αν δεν έχεις περάσει ποτέ καμία δυστυχία. Αν έχεις περάσει τη ζωή σου χωρίς κανένα εχθρό, τότε δεν ξέρει κανείς για τι είσαι ικανός, ούτε καν εσύ ο ίδιος» –
Σενέκας