Στρατιωτικό όχημα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και γενική κατηγορία που χαρακτηρίζει τα «εκτός δρόμου» αυτοκίνητα. Η ιστορία του τζιπ ξεκινά τον Φεβρουάριο του 1940…

Στρατιωτικό όχημα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και γενική κατηγορία που χαρακτηρίζει τα εκτός δρόμου αυτοκίνητα. Το «τζιπάκι», όπως το έχουμε στο μυαλό μας, είναι ένα αυτοκίνητο ανθεκτικό, με μεγάλη ιπποδύναμη, χωρίς οροφή και πόρτες, που έγραψε ιστορία στα πεδία των μαχών από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.

Η ιστορία του ξεκινά τον Φεβρουάριο του 1940, όταν ο αμερικανικός στρατός ζήτησε από τις αυτοκινητοβιομηχανίες της χώρας ένα όχημα πολλαπλών χρήσεων με τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Τρεις εταιρείες ανταποκρίθηκαν και 9 μήνες αργότερα το πρώτο όχημα αυτού του τύπου βγήκε από τη γραμμή παραγωγής (11 Νοεμβρίου 1940).

Μέχρι το τέλος του μεγάλου πολέμου, 600.000 τζιπ τέθηκαν στη διάθεση του αμερικανικού στρατού. Το πρωτότυπο όχημα της εταιρείας Γουίλις – Όβερλαντ, που αργότερα απορροφήθηκε από την Κράισλερ, είναι αυτό που σήμερα χαρακτηρίζουμε ως Jeep.

H προέλευση της λέξης Jeep είναι ένα άλυτο μυστήριο. Μία εξήγηση είναι ότι προέρχεται από μια παραφθορά των αρχικών γραμμάτων των λέξεων General Purpose, που σημαίνουν Γενική Χρήση. Μία άλλη θεωρία, πιο πειστική για πολλούς, αναφέρει ότι η λέξη Jeep προέρχεται από τον «χάρτινο» ήρωα Eugene the Jeep, που διασχίζει τοίχους, σκαρφαλώνει σε ταβάνια και πετάει. Είναι μια φιγούρα από τον Ποπάι, που ταιριάζει, όπως λένε, απόλυτα με τον χαρακτήρα του οχήματος.

Η λέξη Jeep δεν είναι μόνο μια θυγατρική της Chrysler, αλλά μια γενική έννοια, που χαρακτηρίζει τα λεγόμενα «εκτός δρόμου» αυτοκίνητα ή τα μικρού κυβισμού SUV. Είναι η πιο αναγνωρίσιμη αμερικανική εμπορική επωνυμία στον κόσμο μετά την Coca-Cola.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

© SanSimera.gr

Συμπλήρωμα με Επίκουρο στο κείμενο του φίλου Γ. Λ., που αναρτήθηκε προχθές:

Κακόν ανάγκη, αλλ’ ουδεμία ανάγκη ζην μετά ανάγκης.

Ο Αριστοτέλης είχε πει ότι «δεν υπάρχει μεγαλοφυΐα χωρίς το άγγιγμα της τρέλας». Δεν εννοούσε μόνο την «αθώα» τρέλα, που διακατέχει την ελευθερία της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Μιλούσε και για την παράνοια. Εμπεριστατωμένες μελέτες έχουν δείξει –δίχως να ΄χουν αποδείξει– ότι η σχέση ευφυΐας και ψυχικής διαταραχής είναι αμφίδρομη, παρ’ όλο που κάποιες φορές μπορεί να οδηγήσει στην αυτοκαταστροφή.

Έρευνα που διεξήχθη το 1992 από τον Άρνολντ Λούντβιγκ, καθηγητή Ψυχιατρικής του Πανεπιστημίου του Κεντάκι, έδειξε μετά από μελέτη χιλίων περίπου καλλιτεχνών του 20 αιώνα, ότι το 74% αυτών εκδήλωσαν κάποια ψυχική νόσο. Η σχέση ιδιοφυίας-παράνοιας δεν αποτελεί κανόνα, επιβεβαιώνεται, όμως, από το ψυχολογικό προφίλ ιστορικών προσωπικοτήτων, που ταλαιπωρήθηκαν από ψυχικές ασθένειες.

Ο 16 Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, υπερασπιστής της Δημοκρατίας και μεταξύ άλλων, ο άνθρωπος που κατάργησε τη δουλεία των Αφροαμερικανών πολιτών, υπέφερε από μανιοκατάθλιψη. Ξεσπούσε συχνά σε κλάματα και κατέρρεε ψυχολογικά. Στη βιογραφία του, οι φίλοι του τον χαρακτήριζαν ως το πιο καταθλιπτικό άτομο που έχουν γνωρίσει. Μάλιστα κάποιοι μιλούν για συχνές απόπειρες να τερματίσει τη ζωή του. Η εμβληματική αυτή προσωπικότητα που με το αστείρευτο χιούμορ έκρυβε τις καταθλιπτικές της εμμονές, είχε γράψει: «γελώ επειδή δεν πρέπει να κλάψω, αυτό είναι όλο, αυτό είναι όλο».