Συντάκτης: Kostas Bertsias

Δημοσιεύτηκε στισ

Έφθασε το τέλος του γήινου ταξιδιού του Παπα – Νικόλα Μίχα από τα Σκούρτα . Καλό παράδεισο, θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του .Τα Σκούρτα θα τον θυμούνται και θα αγαπάνε για πάντα .

Δημοσιεύτηκε στισ

Το διαβόητο επεισόδιο ανάμεσα στον Σωκράτη και την Ξανθίππη για το οποίο μιλούσε όλη η Αθήνα

Η Ξανθίππη διηγείται στη Φαίδρα τι συνέβη σε ένα πρόσφατο γεύμα, ένα συμπόσιο για το οποίο μιλούσε όλη η Αθήνα. Ο Σωκράτης είχε καλέσει αυθόρμητα λίγους φίλους στο σπίτι του, υποθέτοντας ότι η Ξανθίππη θα ετοίμαζε αδιαμαρτύρητα ένα γεύμα για έξι άτομα την τελευταία στιγμή. Δυστυχώς όμως, το κελάρι του σπιτικού τους περιείχε μόνο λίγα λαχανικά και αρνίσια παϊδάκια. Η Ξανθίππη είχε διαμαρτυρηθεί έντονα. Ακόμα κι αν εκείνη δεν έτρωγε καθόλου, δεν υπήρχε αρκετό φαγητό για να φάνε καλά οι καλεσμένοι, «Αν είναι καλοί φίλοι, δεν θα τους πειράξει», είπε ο Σωκράτης. «Κι αν δεν είναι καλοί φίλοι, τότε δεν πειράζει εμένα».

Ο Σωκράτης δεν σκέφτηκε να ρωτήσει την Ξανθίππη μήπως την πείραζε εκείνη, γιατί διακινδύνευε τη φήμη της σαν νοικοκυρά.

Η Ξανθίππη εξηγεί στη μητέρα της Φαίδρας ότι, αντίθετα με τις φήμες, το ζευγάρι δεν καβγάδισε. Όπως λέει συχνά ο Σωκράτης, σε έναν καβγά χρειάζονται δύο, κι αυτός δεν τσακώνεται ποτέ με τη γυναίκα του. Σ’ αυτή την περίσταση, όσο περισσότερο φώναζε στον Σωκράτη η Ξανθίππη τόσο περισσότερο λογικευόταν εκείνος. Τελικά, η Ξανθίππη τον πέταξε έξω απ’ το σπίτι, αφού του έριξε μια υδρία στο κεφάλι.

Η Φαίδρα κοιτάζει τη μητέρα της για να δει πώς αντιδρά στην απίστευτη ( αλλά υπέροχη) ιδέα να πετάξει έξω από το σπίτι μια σύζυγος τον άντρα της. Δυστυχώς, η μητέρα της είναι στραμμένη αλλού, οπότε διακρίνει μόνο τον κότσο στο πίσω μέρος του κεφαλιού της, που είναι στολισμένος με περικοκλάδες. Το πρόσωπο της Ξανθίππης είναι σοβαρό στο φως των δαυλών καθώς συνεχίζει να προσπαθεί να εξηγήσει τις δυσκολίες του γάμου της.

Ο Σωκράτης καθόταν λοιπόν σε έναν πάγκο στον περίβολο. Η Ξανθίππη κοιτούσε από τον πάνω όροφο και είδε ότι είχε πιάσει κουβέντα με κάτι θαυμαστές του, που είχαν μόλις εμφανιστεί απ’ τον δρόμο . Ετοιμαζόταν να τους καλέσει κι αυτούς για δείπνο, οπότε τι να κάνει και η Ξανθίππη; Κρατούσε έναν κουβά νερό και του τον άδειασε όλο στο κεφάλι του.

Η μητέρα της Φαίδρας κοιτάζει κατάπληκτη την Ξανθίτητη. «Και πώς το πήρε ο Σωκράτης;»

«Δεν τα ‘μαθες;» ρωτά μικρά η Ξανθίππη. «Σήκωσε απλώς το βλέμμα και δήλωσε: “Μετά τον κεραυνό, είναι σίγουρο ότι θα βρέξει”. Από τότε, όποιον συναντάω, μου λέει το ίδιο πράγμα. Είναι τόσο ενοχλητικό που θα προτιμούσα να με είχε χτυπήσει στα οπίσθια. Αλλά ο Σωκράτης αποκλείεται να με χτυπήσει ποτέ !

Ξαφνικά ένας νεαρός άντρας ανοίγει δρόμο μέσα στο πλήθος. Φοράει ένα στραβό στεφάνι από κισσό και βιολέτες, τα μαλλιά του είναι στολισμένα με κορδέλες και οι μπούκλες του γυαλίζουν στο φως των δαυλών. Κοιτάζει τη Φαίδρα με ένα πλατύ, χαρούμενο χαμόγελο και της απευθύνει έναν επιδεικτικά ευγενικό χαιρετισμό. Η Φαίδρα χασκογελάει και καλύπτει το πρόσωπό της. Ώστε αυτός είναι ο διαβόητος Αλκιβιάδης! Δείχνει πολύ νεότερος απ’ ό,τι τον φανταζόταν. Οι γονείς της είναι ανέκφραστοι, ενώ η Ξανθίππη κοιτάει με φαρμακερό βλέμμα τον Αλκιβιάδη. Αυτός αγνοεί τη νύφη, που έχει κοκκινίσει ολόκληρη, και στρέφει την προσοχή του στην Ξανθίππη, ρωτώντας τη με ενδιαφέρον: «Απ’ ό,τι βλέπω, συνήλθες από το τελευταίο καταστροφικό συμπόσιό σου. Έλαβε ο Σωκράτης την πίτα που του έστειλα για να μην πεθάνει της πείνας;»

Η Φαίδρα ξέρει τι έγινε μ’ εκείνη την πίτα, και είναι σχεδόν βέβαιο ότι ξέρει και ο Αλκιβιάδης. Στην περίπτωση του Σωκράτη, οι διαδόσεις κυκλοφορούν στην Αθήνα πολύ γρήγορα. Η Ξανθίππη είχε πάρει την πίτα και την είχε ποδοπατήσει στον δρόμο. Τα σκυλιά έφαγαν ό,τι απέμεινε.

Ο Σωκράτης αντιμετώπισε ψύχραιμα το ζήτημα. Σήκωσε του ώμους και ρώτησε την Ξανθίππη αν είχε συνειδητοποιήσει ότι είχε μόλις ποδοπατήσει και το δικό της μερίδιο από την πίτα. Τώρα η Ξανθίππη κάνει μισό βήμα προς τον Αλκιβιάδη, αφρίζοντας από τον θυμό της. Η Φαίδρα αισθάνεται ανακούφιση, επειδή η Ξανθίππη δεν έχει κοντά της κάτι που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για όπλο. Με τη διάθεση που έχει τώρα, θα το χρησιμοποιούσε σίγουρα.

Τα περιστατικά που αναφέρονται στην Ξανθίππη και τον Σωκράτη προέρχονται σχεδόν αυτολεξεί από το πέμπτο βιβλίο του Διογένη Λαέρτιου Βίοι και γνώμες διακεκριμένων φιλοσόφων. Το συμβάν με την πίτα του Αλκιβιάδη προέρχεται από την Ποικίλη ιστορία του Αιλιανού. Το θερμόαιμο ζευγάρι δεν χώρισε ποτέ, επειδή μάλλον αγαπούσαν ο ένας τον άλλο, παρά τους τσακωμούς. Ο Σωκράτης συχνά υπερασπιζόταν την Ξανθίππη κι εκείνη ήταν εντελώς συντετριμμένη μετά την εκτέλεσή του, όπως λέει ο Πλάτωνας στον Φαίδωνα.

24 ΩΡΕΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ

PHILIP MATYSZAK

Εκδόσεις ΟΞΥ

Δημοσιεύτηκε στισ

Ανούσια ερωτήματα.

Φαίνεται πως η κοινωνία ανέχεται και αφήνει χώρο για κάποιους “ατίθασους”. Αν όμως όλοι θέλαμε να είμαστε εκτός συνόλου τι θα προέκυπτε;

Ερωτά και απάντηση δεν περιμένει ο αιπόλος της Πάρνηθας.

Δημοσιεύτηκε στισ

Φάουστ

 

Ω χαράς τονε εκείνον που το ελπίζει

απ’ της πλάνης την θάλασσα να βγει

κανείς χρειάζεται ότι δεν γνωρίζει

και ότι γνωρίζει δεν τον ωφελεί..

Άκου με, όποιον θεωρίες πολλές τον βασανίζουν

μοιάζει με ζώο που δαιμόνιο πονηρό

σε ένα χωράφι το γυρνάει, ξερό..

ενώ χλωρά χωράφια γύρω πρασινίζουν..

Γκαίτε

Δημοσιεύτηκε στισ

Η ανάπτυξη του ελληνικού terroιr

της Ντιάνας Καρτσαγκούλη 

Μιλώντας για την ποιότητα ενός κρασιού, το τερουάρ είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας που διαμορφώνει την αξία του. Ομως, αν και ετυμολογικά η λέξη προέρχεται από το λατινικό «terra», που σημαίνει «γη», περιλαμβάνει εννοιολογικά και άλλα χαρακτηριστικά που δεν αφορούν μόνο τη σύσταση του εδάφους όπου καλλιεργούνται τα σταφύλια.

To terroir (γαλλιστί) αναφέρεται επίσης στις ιδιαίτερες κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν στο συγκεκριμένο αμπέλι – ακόμη δηλαδή και στην κλίση που έχει το ηλιακό φως στο οποίο εκτίθεται ή στη φορά των ανέμων -, στο αν υπάρχει ή υπήρχε υγρό στοιχείο στην ευρύτερη περιοχή, στο υψόμετρο. Και φυσικά – κάτι που συχνά παραβλέπεται – στον ανθρώπινο παράγοντα. Στις πρακτικές δηλαδή που επιλέγουν οι οινοποιοί για να κάνουν τη φύτευση, να καταπολεμήσουν τους εχθρούς του αμπελιού, να πραγματοποιήσουν τον τρύγο, μέχρι και τη μέθοδο οινοποίησης, την παλαίωση, την εμφιάλωση και την αποθήκευση.

Αυτός είναι ο λόγος που πολλοί – πιο συντηρητικοί – θεωρούν ότι μόνο στη Γαλλία υπάρχει πραγματικό τερουάρ (εκεί άλλωστε δημιουργήθηκε ο όρος), γιατί μόνο εκεί οι άνθρωποι εξέλιξαν την οινοποίηση, τις τεχνικές τους, ανάλογα με τους παράγοντες που αφορούσαν το μικροκλίμα κάθε αμπελιού – πολλές φορές παρατηρούνται διαφορετικές συνθήκες ακόμη και μέσα στο ίδιο αμπέλι. Ετσι προέκυψαν, για παράδειγμα, τα περίφημα κρασιά της Βουργουνδίας, τα πιο ακριβά του κόσμου.

Στην Ελλάδα για πολλά χρόνια η καλλιέργεια διαφόρων γηγενών ποικιλιών σταφυλιού είχε παραμεληθεί, καθώς η οργανωμένη οινοποίηση δεν είχε ξεκινήσει να γίνεται σε μεγάλες εκτάσεις, αλλά και επειδή είχαμε στραφεί περισσότερο στην καλλιέργεια ξενόφερτων ποικιλιών, οι οποίες ήταν πιο αναγνωρισμένες, δημοφιλείς και άρα πιο ανταγωνιστικές στο εξωτερικό. Μόνο πολύ πρόσφατα έχει ξεκινήσει από τους έλληνες οινοποιούς η προσπάθεια αναβίωσης ποικιλιών που απαντώνται αποκλειστικά στην Ελλάδα, προκειμένου να τις καταστήσουν αναγνωρίσιμες στο εξωτερικό ώστε να αποκτήσουν διεθνή αναγνώριση και να θεωρηθούν σημαντικοί οίνοι. Τρανό επιτυχημένο παράδειγμα το ασύρτικο της Σαντορίνης με το ιδιαίτερο τερουάρ χάρη στο ηφαιστειογενές έδαφος του κυκλαδίτικου νησιού. Μάλιστα, είναι τόσο δηµοφιλές που έχει αρχίσει να καλλιεργείται και εκτός συνόρων, και συγκεκριµένα στην Αυστραλία.

To success story της µαλαγουζιάς

Λίγοι άνθρωποι έχουν συνδέσει τόσο στενά το όνομά τους με ένα συγκεκριμένο κρασί όπως το έχει κάνει ο Βαγγέλης Γεροβασιλείου. Ως νέος οινολόγος, όταν εργαζόταν στο Κτήμα Porto Carras, για πρώτη φορά οινοποίησε την ξεχασμένη ποικιλία μαλαγουζιά. Ηταν 1981 όταν αποφάσισε να αναβιώσει τα 25 στρέμματα του οικογενειακού του αμπελώνα στην περιοχή Παπαμόλα Επανομής, περίπου 25 χλμ. νοτιοανατολικά της Θεσσαλονίκης. Ανάμεσα στις διάφορες ελληνικές και ξένες ποικιλίες άρχισε να καλλιεργεί και τη μαλαγουζιά. Σήμερα το κρασί του σερβίρεται στα περισσότερα καλά εστιατόρια, ακόμη και του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης, κερδίζοντας διεθνή αναγνώριση. Το 2018, μάλιστα, συμπεριελήφθη στη λίστα του αμερικανικού περιοδικού «Wine & Spirits» με τα 100 καλύτερα κρασιά του κόσμου, ενώ το επίσης αμερικανικό «Wine Spectator» το κατέταξε 49ο καλύτερο ανάμεσα σε 15.000 κρασιά.

Μαυροκουντούρα, η ωραία της Κύµης

Η αρχαία ποικιλία της Εύβοιας, η μαυροκουντούρα Κύμης, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα συνέβαλε σημαντικά στην οικονομία της περιοχής χάρη στις εξαγωγές ακόμη και στη Γαλλία. Πρόκειται για έναν «κλώνο» της μανδηλαριάς, την οποία συναντούμε στο Αιγαίο Πέλαγος, αλλά με μικρότερα σταφύλια και πιο σκούρο χρώμα. Οταν, λοιπόν, σταμάτησαν οι εξαγωγές της, η καλλιέργεια της μαυροκουντούρας εγκαταλείφθηκε. Μέχρι τη στιγμή που ο Απόστολος Μούντριχας, ο δημιουργός του Κτήματος Αβαντίς, αποφάσισε να την αναβιώσει σε συνεργασία με τον γεωπόνο Κωνσταντίνο Μπακασιέτα. Ως λάτρης των ερυθρών οίνων, είδε τη δυνατότητα της συγκεκριμένης ποικιλίας να δημιουργήσει κρασί με βαθυκόκκινο χρώμα, μακριά επίγευση, βελούδινες τανίνες, φρουτώδη και μπαχαρένια αρώματα. Οι συνεχείς βραβεύσεις από διάφορους διεθνείς θεσμούς επιβεβαιώνουν τον οινοποιό για την επιλογή του.

Η άγνωστη, ξηρή µαυροδάφνη

Η λέξη «μαυροδάφνη» έχει γίνει συνώνυμη του γλυκού, κόκκινου κρασιού. Σε αυτό βέβαια συμβάλλει και το γεγονός ότι ανήκει σε ένα προϊόν ΠΟΠ (Περιοχή Ονομασίας Προέλευσης), που σημαίνει ότι μπορεί να αναγράφεται μόνο στα γλυκά κρασιά «Μαυροδάφνη Πατρών» και «Μαυροδάφνη Κεφαλληνίας». Ετσι, πολλοί παραγωγοί ξηρής μαυροδάφνης έχουν αναγκαστεί να βρουν άλλες ονομασίες που να «περιγράφουν» την ποικιλία του κρασιού τους. «Τσιγγέλω» λέγεται μία από τις πιο ποιοτικές εκδοχές που ξεκίνησε να καλλιεργείται στις ορεινές πλαγιές της Αιγιαλείας από το Οινοποιείο Ρούβαλη. Την αυτόχθονη ποικιλία αποφάσισε να αναζωογονήσει ο Αγγελος Ρούβαλης – στον ίδιο οφείλεται η αναβίωση και ανάδειξη του ροδίτη -, για να φτιάξει ένα ξηρό κρασί διεθνών προδιαγραφών. Η μέτρια οξύτητα, οι μαλακές τανίνες, το φρουτώδες άρωμα και ο χαμηλός δείκτης αλκοόλ είναι τα χαρακτηριστικά της που ανταποκρίνονται στις σύγχρονες τάσεις της παγκόσμιας αγοράς. Η ντελικάτη λοιπόν ξηρή μαυροδάφνη του Κτήματος Ρούβαλη αναγνωρίστηκε, με την πρώτη εμφάνισή της το 2017, από το παγκόσμιας εμβέλειας περιοδικό «Decanter», ενώ η επόμενη εσοδεία της κατετάγη στα 50 «Great Greek Wines» (Σπουδαία Ελληνικά Κρασιά) από γευσιγνώστες διεθνούς κύρους.

Πηγή:

ΒΗΜΑGAZINO