Συντάκτης: Kostas Bertsias

Δημοσιεύτηκε στισ

Κωνσταντίνος Δεκαβάλλας:

(γεννήθηκε το 1923 , αρχιτέκτων, ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ. Γεννήθηκε και ζει στο Κολωνάκι)

Έκλεισα αισίως τα 95 έτη. Περπατώ κάθε μέρα όσο πιο πολύ μπορώ. Δεν είχα ποτέ άγχος. Πορεύτηκα στη ζωή μου έχοντας την εξής κοσμοθεωρία:
ακόμα και αν κάτι πηγαίνει στραβά, εγώ να το θεωρώ αστείο. Με αυτόν τον τρόπο γλίτωνα από το να είμαι διαρκώς δυστυχισμένος. Αντιθέτως, έχω καταφέρει να είμαι πάντα ευτυχής και ενθουσιώδης. Νιώθω πλήρης. Ίσως ήμουν τυχερός. Όλα μού πήγαν καλά. Πλέον, δεν θυμώνω καν. Ο θάνατος δεν με τρομάζει. Αισθάνομαι περίεργα που ακόμα ζω. Τον περίμενα πολύ νωρίτερα, αλλά δεν έχει έρθει ακόμη. Όταν επέλθει, βέβαια, βρίσκεσαι στο απόλυτο μηδέν. Η ζωή αποτελείται από έναν κύκλο που ξεκινά από τη γέννηση και καταλήγει στον θάνατο.
• Είμαι πολυθεϊστής. Πιστεύω σε όλους τους θεούς. Τόσα δισεκατομμύρια άνθρωποι ασπάζονται αυτές τις θρησκείες, κάποιος απ’ αυτούς ίσως είναι ο σωστός. Τοποθετημένη στο γραφείο μου θα δείτε μια μικρή φωτογραφία από την αγαπημένη μου σύζυγο Νταίζη, την οποία έχασα το 2008. Παρότι μου λείπει, ευτυχώς δεν πρόλαβε να με δει πολύ γέρο. Παντρευτήκαμε το 1956. Μια ολόκληρη ζωή. Κάθε δεύτερη νύχτα, όμως, τη βλέπω στον ύπνο μου. Είναι εκεί και με νουθετεί.
Πλέον, δεν φοβάμαι τίποτα παρά μόνο μη χάσω το μυαλό μου. Αυτήν τη διανοητική απώλεια. Δεν ανήκω σ’ εκείνους που θα ήθελαν να τους θυμούνται. Δεν με ενδιέφερε ποτέ η καταξίωση. • Η ζωή με έχει διδάξει ότι το σημαντικό είναι να υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους αλληλουχία.
Ο Ορτέγα ι Γκασέτ, εξέχουσα φυσιογνωμία στον ευρωπαϊκό χώρο και ένα από τα διαυγέστερα θεωρητικά πνεύματα του 20ού αιώνα, έχει γράψει ένα βιβλίο με τίτλο Η εξέγερση των μαζών. Στο πόνημα αυτό σκιαγραφεί τον μέσο άνθρωπο, τον κοινό άνθρωπο, ο οποίος, μέσα στην αφθονία του και χωρίς σκοπό, σύρεται απλώς από το ρεύμα. Και αναφέρεται στην επικράτηση των μετρίων έναντι των εξαίρετων. Οι μέτριοι, λοιπόν, είναι αυτοί που είναι ικανοποιημένοι από τον εαυτό τους κι έχουν απαιτήσεις από τους άλλους.
Εξαίρετοι είναι εκείνοι που δεν είναι ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους, αλλά επιθυμούν να προσφέρουν. Στην εποχή μας αυτοί που θέλουν να προσφέρουν υπάρχουν, αλλά είναι λίγοι και, κυρίως, υποχείριο της μάζας.
Ο κόσμος διοικείται σήμερα από τους μετρίους. Ωστόσο, ευτυχώς, η ανθρωπότητα είναι ακόμα ζωντανή, παρά την ανοησία της.

Κατά τη διάρκεια της ημερίδας ΕΣΩ 2020, την Τρίτη 4 Φεβρουαρίου, στις 17:00, στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, θα απονεμηθεί το βραβείο συνολικής προσφοράς Archisearch σε τρεις μεγάλες προσωπικότητες: στον Κωνσταντίνο Δεκαβάλλα, στον Ιωάννη Βικέλα και στον καθηγητή Θεοδόση Τάσιο.

Πηγή: www.lifo.gr

Δημοσιεύτηκε στισ

Με ενοχλεί το γεγονός ότι ο δημόσιος χώρος έχει συρρικνωθεί. Η Αθήνα έχει μετατραπεί πλέον σε ένα τεράστιο πάρκινγκ. Δεν παρατηρείται πουθενά αλλού στον κόσμο αυτό. Το 1960, σε συσκέψεις που είχα ως εκπρόσωπος του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων με την πολιτική ηγεσία, προβλεπόταν ότι κάθε νέο κτίριο θα είχε γκαράζ. Εν τω μεταξύ, έχουν φτιαχτεί πεζόδρομοι-καλντερίμια, λες και απευθύνονται σε ημιόνους. Όλη η πόλη είναι σχεδιασμένη με μίσος απέναντι στους πεζούς.

Δενδρύλλια και κολόνες εντελώς ασύνδετα, σπασμένα φρεάτια, τα οποία καθημερινά αποτελούν παγίδες όχι μόνο για τους τυφλούς αλλά για όλους. Ο δημόσιος χώρος έχει υποβαθμιστεί σε ανησυχητικό βαθμό. Ρύπανση, καταπάτηση, στενότητα, ασύδοτη ανομία και κατάληψη. Ένας απέραντος ευτελισμός, ο οποίος στις καθημερινές μας διαδρομές γίνεται επικίνδυνος για τη σωματική μας ακεραιότητα.

Κωνσταντίνος Δεκαβάλλας:

γεννήθηκε το 1923 , αρχιτέκτων, ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ. Γεννήθηκε και ζει στο Κολωνάκι.

Πηγή: www.lifo.gr

Δημοσιεύτηκε στισ

Ο ποταμός των πράσων

ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΝΑΤΣΙΟΥΛΑ /ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πρασοαλλιεργητές καθαρίζουν τη σοδειά τους στον ποταμό “Κρύο Νερό” της Δωροθέας Αλμωπίας δημιουργώντας μοναδικές εικόνες που θυμίζουν εξωτικά μέρη.

Βλέποντας κάποιος ξαφνικά τα εκατοντάδες δεμάτια με πράσα στον ποταμό «Κρύο Νερό» της Δωροθέας Αλμωπίας θα μιλούσε για θαύμα της φύσης. Κάποιος άλλος, ίσως, να ξεγελιόταν ότι πρόκειται για… μπαμπού που ριζώνουν και φυτρώνουν στο νερό, μια εικόνα που παραπέμπει σε μακρινά εξωτικά μέρη.

Η πραγματικότητα όμως είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες, οι πρασοκαλλιεργητές της Δωροθέας του δήμου Αλμωπίας, νομού Πέλλας παραδίδουν τη σοδειά τους στα χέρια της φύσης «προκειμένου να ολοκληρώσει ένα έργο που οι άνθρωποι όσο και να προσπαθούν δεν μπορούν να διεκπεραιώσουν ολοκληρωτικά ή για το πετύχουν τόσο καλά θα χρειάζονταν αμέτρητες εργατοώρες και σκληρή, κοπιαστική χειρονακτική δουλειά».

Αυτό λέει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο πρόεδρος του χωριού, ο 46χρονος Κώστας Ηλιάδης, πρασοκαλλιεργητής, σημειώνοντας ότι «η ποικιλία που καλλιεργούμε εδώ και 100 χρόνια στο χωριό είναι ντόπια και ήρθε από τη Μικρά Ασία. Την αναπαράγουμε μόνοι μας και είναι από τις πιο γευστικές σε όλη τη χώρα». Κι αυτό γίνεται- όπως προσθέτει-γιατί σύμφωνα με μαρτυρίες των γηραιότερων του χωριού (άνω των 97 χρόνων) , «η γη στην Δωροθέα, ήτοι δώρο Θεού, είναι ευλογημένη από τον Χριστό που πέρασε από τον τόπο μας». Άλλωστε κατά τον ίδιο, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι «ακόμη και στα διπλανά χωριά απέτυχαν οι προσπάθειες που έγιναν για την καλλιέργεια της ντόπιας ποικιλίας πράσου της Δωροθέας».

Ο ποταμός «Κρύο Νερό» και η …πατέντα

Στο ένα χιλιόμετρο από το χωριό, πηγάζει νερό μέσα από τη γη, το οποίο και ρέει προς την Δωροθέα, δημιουργώντας έναν ποταμό, τον… «Κρύο Νερό», όπως τον αποκαλούν οι ντόπιοι, με τον κ. Ηλιάδη να σημειώνει πως «τον ονομάσαμε έτσι γιατί χειμώνα/καλοκαίρι η θερμοκρασία του παραμένει σταθερή. Στους 14 βαθμούς Κελσίου».

Πεντακόσια μέτρα από το χωριό, απ όπου περνάει ο ποταμός, οι πρασοκαλλιεργητές της Δωροθέας διαμόρφωσαν μια φυσική δεξαμενή όπου τοποθετούν τα δεμάτια πράσων, δεμένα ανά 15 ή και 20 φυτά, βάρους έως και οκτώ κιλά και ύψους έως και 70 πόντους, «με στόχο να ξεπλυθεί παντελώς το «μουστάκι τους», δηλαδή η ρίζα του φυτού και να παραδοθεί έτσι στους εμπόρους και να φτάσει καθαρό στους καταναλωτές».

Η πρασοκαλλιέργεια είναι «χειμερινό μεροκάματο», λέει ο 46χρονος και λίγες ομάδες καλλιεργητών στον πρωτογενή τομέα έχουν τη δυνατότητα να το διαθέτουν. «Πρόκειται, προσθέτει, για μια κοπιαστική δουλειά».

«Ξηλώνουμε ένα- ένα τα φυτά από τη γη. Στη συνέχεια τα μεταφέρουμε σπίτι όπου και τα καθαρίζουμε πάλι με το χέρι ένα- ένα και κατόπιν τα δένουμε με σπάγκους ή με το χέρι ή στη μηχανή και τα πάμε στον ποταμό «Κρύο Νερό», όπου και τα αφήνουμε από μία μέχρι και έξι ώρες προκειμένου να ξεπλυθούν καλά», σημειώνει ο πρόεδρος της Δωροθέας.

Η πρασοκαλλιέργεια στο χωριό Δωροθέα, είναι… οικογενειακή υπόθεση που ασκείται εντατικά την τελευταία 50ετία και οι 45 οικογένειες καλλιεργούν πράσα σε συνολική έκταση 400 στρεμμάτων. Στην πρασοκαλλιέργεια απασχολούνται συνήθως όλα τα μέλη των οικογενειών και υπολογίζονται σε 180 άτομα, ηλικίας από 25 έως και 75 χρόνων, σύμφωνα με τον πρόεδρο του χωριού.

Η μέση ετήσια παραγωγή πράσων στο χωριό, υπολογίζεται σε 1.600 τόνους, με τη τιμή πώλησης να κυμαίνεται φέτος σε 50-60 λεπτά/κιλό και το κόστος παραγωγής σε 25-30 λεπτά/κιλό. «Έχουμε πιάσει και ένα ευρώ/κιλό, αλλά έχουμε βρεθεί και στα αζήτητα», υπογραμμίζει ο παραγωγός, προσθέτοντας ότι «η φετινή τιμή είναι ικανοποιητική». Το 85% της παραγωγής κατευθύνεται στην Κεντρική Αγορά Θεσσαλονίκης ενώ το υπόλοιπο 15% πωλείται από τους ίδιους τους παραγωγούς σε λαϊκές αγορές της Κεντρικής Μακεδονίας και της Θεσσαλονίκης.

Στο χωριό Δωροθέα, που βρίσκεται ένα χιλιόμετρο από την Αριδαία, σε υψόμετρο 170 μέτρων, μέχρι και πέρυσι λειτουργούσε δημοτικό σχολείο. Συνολικά οι κάτοικοι υπολογίζονται σε 450 και λειτουργεί η μοναδική στην Ελλάδα εκκλησία αφιερωμένη στον Δωρόθεο (255 – 362 μΧ ), χριστιανό επίσκοπο της Τύρου και μάρτυρα της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οι κάτοικοι της Δωροθέας εκτός των πράσων, καλλιεργούν ροδάκινα, σπαράγγια, καλαμπόκια και τριφύλλια, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.