Η πρώτη εντύπωση Πολλοί από εμάς νοιάζονται πάρα πολύ για τιs πρώτες εντυπώσεις, κάτι που είναι λογικό, αλλά είναι κάτι που πρέπει να το αφήσουμε στην άκρη. Ο τρόπος με τον οποίο αρχικά βλέπουμε τους άλλους ανθρώπους μπορεί να είναι σημαντικός μερικές φορές και η εμπιστοσύνη στο ένστικτό σας είναι κάτι που μπορεί να είναι πραγματικά χρήσιμο. Τούτου λεχθέντος, συχνά κρίνουμε άλλους ανθρώπους με βάση την εμφάνισή τους και αποφασίζουμε γρήγορα πώς νιώθουμε για αυτούς. Για να είμαστε ειλικρινείς, πιθανότατα όλοι έχουμε χάσει πιθανές φιλίες ή σχέσεις επειδή υποθέτουμε ότι δεν θα τα πάμε με κάποιον με βάση την εμφάνισή του. Δίνουμε υπερβολική σημασία σε αυτές τις πρώτες εντυπώσεις και συχνά χάνουμε ευκαιρίες επειδή δεν είμαστε διατεθειμένοι να είμαστε ανοιχτόμυαλοι.

Η θλίψη δίνει βάθος. Η χαρά δίνει ύψος. Η θλίψη δίνει ρίζες. Η χαρά δίνει κλαδιά. Η χαρά είναι σαν ένα δέντρο που σκαρφαλώνει στον ουρανό. Η θλίψη είναι σαν ρίζες που προσπαθούν να φτάσουν στον πυρήνα της γης. Και τα δύο είναι απαραίτητα. Και όσο πιο ψηλό είναι το δέντρο, τόσο πιο βαθιές είναι οι ρίζες του..

Κάθε φορά που ένας ποιητής, ένας ιεροκήρυκας, ένας αρχηγός, ένας μάγος ξεστομίζει ασυναρτησίες, η ανθρωπότητα ξοδεύει αιώνες αποκρυπτογραφώντας το

Ουμπερτο Εκο

Ο χρόνος και ο χώρος δεν είναι συνθήκες στις οποίες ζούμε, αλλά συνθήκες στις οποίες σκεφτόμαστε….

Για να κερδίζεις λεφτά χρειάζεται ταλέντο, αλλά για να ξοδεύεις λεφτά χρειάζεται κουλτούρα.
Alberto Moravia, 1907-1990, Ιταλός συγγραφέας

Δίκιο έχουν οι ηλίθιοι, οι παλαβοί, οι ξεροκέφαλοι, οι βίαιοι, οι πάντες – εκτός από τους λογικούς ανθρώπους. Τί άλλο γίνεται μέσα στην ιστορία πέρα από το να εφευρίσκει ο καθένας λογικές εξηγήσεις για τις παλαβομάρες του; Κι αυτό πάλι σημαίνει ότι έρχονται καινούργιοι παλαβοί στο προσκήνιο που τα κάνουν όλα άνω κατω.

Τσεζάρε Παβέζε, Ἐπιλογή από το Il mestiere di vivere, εισαγωγή- μετάφραση: Παναγιώτης Κονδύλης, Στιγμή, β΄ έκδοση, Αθήνα 2004

“Μην ανησυχείς για τις αποτυχίες σου. Ανησύχησε για τις ευκαιρίες που έχασες χωρίς να προσπαθήσεις καν”

Jack Canfield

 

*Vincent van Gogh

…..Οι λίγοι κι εκλεκτοί αποστρέφονται την ένταξη σε μια μάζα που έχασε τις ανθρώπινες ιδιότητες. Γι’ αυτό συχνά μένουν μόνοι, όπως οι κορυφές των βουνών, που δέχονται τα πλήγματα των κεραυνών…. Αλλά μόνο οι κορυφές έχουν το προνόμιο να κατοικούνται από αετούς και να εγγίζουν τον ουρανό….

Είναι χίλιες φορές καλύτερο να διαθέτεις κοινή λογική χωρίς μόρφωση παρά μόρφωση χωρίς κοινή λογική διότι, αυτό είναι το μοναδικό μυστικό της καριέρας. Όχι η μόρφωση. Όχι να γεννηθείς με κρυφά ταλέντα.

Η θέληση είναι το μέταλλο από το οποίο κατασκευάζεται ο χαρακτήρας του ανθρώπου και ο πόθος της Παιδείας…

Ο συγκερασμός πλούτου και γνώσης, ή μάλλον η υποταγή της γνώσης στον πλούτο, φέρνει κάποιες προνομιούχες ομάδες σε θέση εξουσίας, ώστε να κρατούν τους μοχλούς των διεθνών εξελίξεων

Ο καπετάνιος της Δωρίδας, Δήμος Σκαλτσάς ή Σκαλτσοδήμος.

Ο Δήμος Σκαλτσάς (ή Σκαλτσοδήμος) ήταν οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης που γεννήθηκε κατά το 1760 ή 1765 στην Αρτοτίνα Φωκίδας. Μικρός έβοσκε πρόβατα στα Βαρδούσια ενώ όταν ήταν νέος υπηρέτησε και στην Αυλή του Αλή Πασά.

Ο Σκαλτσάς εντάχθηκε στο σώμα του Αρβανιτοκλέφτη Τσαμ Καλόγερο τον οποίο και αντικατέστησε μετά την αποχώρησή του. Πρωτοπαλήκαρα είχε τους συγχωριανούς του Γούλα και Αθανάσιο Διάκο.
Όταν ο τελευταίος φεύγει για τα Σάλωνα γίνεται ο αναμφισβήτητος καπετάνιος της Δωρίδας.

Μυημένος στη Φιλική Εταιρεία λίγο πριν την επανάσταση, ήταν καλά προετοιμασμένος για το μεγάλο ξεσηκωμό.
Έτσι στις 28 Μαρτίου 1821 απελευθέρωσε μαζί με τους Αναγνώστη Λιδωρίκη και παπα-Γιώργη Πολίτη το Λιδωρίκι, ενώ ταυτόχρονα το πρωτοπαλίκαρό του, ο Θοδωρής Χαλβατζής το Μαλανδρίνο.

Τον Μάιο του 1821, ύστερα από την Μάχη της Γραβιάς, μαζί με τον Γιάννη Γκούρα και τον Αντρίτσο Σαφάκα, κατέλαβε τη θέση Αετός για να χτυπήσει τους Τούρκους στην Υπάτη, κυκλώθηκε όμως με τους άντρες του από 1.500 Τουρκαλβανούς και αναγκάστηκε να υποχωρήσει.

Στις 2 Απριλίου του 1822 μαζί με τον Σαφάκα, τον Δυοβουνιώτη και τον Μήτσο Κοντογιάννη νίκησε το Δράμαλη στην περιοχή της Υπάτης ενώ διακρίθηκε και στην Μάχη της Άμπλιανης.
Στις 30 Ιουνίου του 1826 ο Σκαλτσοδήμος νίκησε στην τελευταία του μάχη τους Τούρκους στο Χάνι του Σκορδά (Καραπιστόλη αργότερα), μετά από τη μάχη στους Πενταγιούς.

Αποσύρθηκε στην Πελοπόννησο μετά την πτώση του Μεσολογγίου, όπου και πέθανε στις αρχές Σεπτεμβρίου 1826.

Ο Δήμος Σκαλτσάς (ή Σκαλτσοδήμος) ήταν οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης που γεννήθηκε κατά το 1760 ή 1765 στην Αρτοτίνα Φωκίδας. Μικρός έβοσκε πρόβατα στα Βαρδούσια ενώ όταν ήταν νέος υπηρέτησε και στην Αυλή του Αλή Πασά.

Ο Σκαλτσάς εντάχθηκε στο σώμα του Αρβανιτοκλέφτη Τσαμ Καλόγερο τον οποίο και αντικατέστησε μετά την αποχώρησή του. Πρωτοπαλήκαρα είχε τους συγχωριανούς του Γούλα και Αθανάσιο Διάκο.
Όταν ο τελευταίος φεύγει για τα Σάλωνα γίνεται ο αναμφισβήτητος καπετάνιος της Δωρίδας.

Μυημένος στη Φιλική Εταιρεία λίγο πριν την επανάσταση, ήταν καλά προετοιμασμένος για το μεγάλο ξεσηκωμό.
Έτσι στις 28 Μαρτίου 1821 απελευθέρωσε μαζί με τους Αναγνώστη Λιδωρίκη και παπα-Γιώργη Πολίτη το Λιδωρίκι, ενώ ταυτόχρονα το πρωτοπαλίκαρό του, ο Θοδωρής Χαλβατζής το Μαλανδρίνο.

Τον Μάιο του 1821, ύστερα από την Μάχη της Γραβιάς, μαζί με τον Γιάννη Γκούρα και τον Αντρίτσο Σαφάκα, κατέλαβε τη θέση Αετός για να χτυπήσει τους Τούρκους στην Υπάτη, κυκλώθηκε όμως με τους άντρες του από 1.500 Τουρκαλβανούς και αναγκάστηκε να υποχωρήσει.

Στις 2 Απριλίου του 1822 μαζί με τον Σαφάκα, τον Δυοβουνιώτη και τον Μήτσο Κοντογιάννη νίκησε το Δράμαλη στην περιοχή της Υπάτης ενώ διακρίθηκε και στην Μάχη της Άμπλιανης.
Στις 30 Ιουνίου του 1826 ο Σκαλτσοδήμος νίκησε στην τελευταία του μάχη τους Τούρκους στο Χάνι του Σκορδά (Καραπιστόλη αργότερα), μετά από τη μάχη στους Πενταγιούς.

Αποσύρθηκε στην Πελοπόννησο μετά την πτώση του Μεσολογγίου, όπου και πέθανε στις αρχές Σεπτεμβρίου 1826.

Εκεί όπου γράφτηκε ιστορία

Η ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και της απελευθέρωσης της χώρας γράφτηκε απ’ άκρη σ’ άκρη. Με μάχες, ναυμαχίες και γεγονότα άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο γνωστά. Πολλές τοποθεσίες της Ελλάδας έχουν ταυτιστεί με σημαντικά γεγονότα από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 και αμέσως το μυαλό μας πηγαίνει εκεί όταν τις ακούμε και όταν τις επισκεπτόμαστε. Φυσικά τα μέρη που έχουν διαδραματιστεί σπουδαία ιστορικά γεγονότα έχουν αλλάξει. Σε πολλά από αυτά υπάρχουν μνημεία που θυμίζουν την ιστορία που γράφτηκε ενώ σε άλλα μέρη υπάρχουν οικισμοί ή και τίποτα που θα θυμίζει τι συνέβη κάποτε εκεί.null

Ένα μέρος που διαδραματίστηκαν σπουδαίες στιγμές της ιστορίας της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 είναι το περίφημο Χάνι της Γραβιάς. Πρόκειται για μια σπουδαία μάχη η οποία αποκαλείται και Μάχη στο Χάνι της Γραβιάς και ήταν μία από τις πολεμικές εμπλοκές της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, με νικηφόρα έκβαση για τους Έλληνες. Πώς είναι άραγε σήμερα η τοποθεσία που έγινε η σπουδαία αυτή μάχη;

Η νικηφόρα Μάχη στο Χάνι της Γραβιάς

Η Μάχη στο Χάνι της Γραβιά διεξήχθη στις 8 Μαΐου του 1821 όταν ο Οδυσσέας Ανδρούτσος με σχεδόν 120 άνδρες νίκησε το στρατό του Ομέρ Βρυώνη, δηλαδή περίπου 8.000 Τούρκους.

---

---

Ο Ομέρ Βρυώνης πριν ξεκινήσει για την εκστρατεία του κατά της Πελοποννήσου, διέταξε τους πιστούς του καπεταναίους της Δυτικής Ελλάδας να μαζευτούν στη Γραβιά Φωκίδος. Από εκεί θα έφευγαν όλοι μαζί. Ειδικά στον Οδυσσέα Ανδρούτσο, έστειλε ιδιαίτερο αγγελιοφόρο για να του αναγγείλει το τέλος του Αθανασίου Διάκου. Μεταξύ άλλων του δήλωσε ότι αν αποφάσιζε να πάει μαζί του στη Γραβιά μαζί με τους άλλους θα του έδινε και το αρματολίκι της Λιάκουρας. Λίγες μέρες πριν τη μάχη, και συγκεκριμένα στις 3 Μαΐου του 1821, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος φτάνει στη Γραβιά μαζί με μία ομάδα από 100 περίπου άνδρες με σκοπό να σταματήσουν την πορεία των εχθρών. Και τα κατάφεραν.

Στο σημείο μαζεύτηκαν μετά από από πρόσκληση του Ανδρούτσου και άλλοι καπεταναίοι. Ο ίδιος ήταν που τους έδωσε μια εντολή που θα φαινόταν αργότερα καθοριστική για την πορεία της μάχης. Τούς πρότεινε να κλειστούν στο Χάνι, ώστε μη μπορώντας να υποχωρήσουν, να αναγκαστούν να πολεμήσουν πάση θυσία για να ανακόψουν την πορεία του Ομέρ Βρυώνη. Ωστόσο ο Πανουργιάς και ο Γιάννης Δυοβουνιώτης δέχτηκαν. Έτσι χωρίστηκαν σε τρία τμήματα. Το τμήμα με τον Κοσμά Σουλιώτη και τον Κατσικογιάννη αποφάσισαν να πιάσουν τα υψώματα δεξιά από το δρόμο. Το τμήμα με τον Πανουργιά και τον Δυοβουνιώτη έκατσε στα υψώματα του Χλωμού ενώ όσοι ήθελαν θα κλείνονταν μαζί με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο μέσα στο Χάνι. Η ιστορία λέει ότι εκεί μέσα ο Ανδρούτσος τούς κάλεσε να χορέψουν και έσυρε το τσάμικο. Συνολικά εκατόν είκοσι άνδρες πιάστηκαν στο χορό. Σύντομα είχαν καταφέρει να μετατρέψουν το Χάνι σε απόρθητο φρούριο. Έφραξαν τα ανοίγματα και άνοιξαν πολεμίστρες.

Η νικηφόρα έξοδος από το Χάνι

Οι Τούρκοι περικύκλωσαν την περιοχή και το Χάνι και έστειλαν τον Χασάν-δερβίση για να πει στον Ανδρούτσο να παραδοθεί. Μάταια. Ο δερβίσης δερβίσης πέφτει νεκρός από βόλι του Ανδρούτσου και η μάχη ξεκινά. Ο Βρυώνης βλέποντας τους άνδρες του να πέφτουν από τα πυρά των Ελλήνων, διέταξε να φέρουν κανόνια για να ανατινάξει το κτίριο. Εντωμεταξύ οι Έλληνες έχοντας καταλάβει τι θα συμβεί και αφού είχαν σκοτώσει πάνω από 800 Τούρκους εγκατέλειψαν το χάνι. Μάλιστα σε αυτή τη νικηφόρα έξοδο, οι Έλληνες έχασαν μόνο 6 πολεμιστές.

Η στρατηγική επιτυχία της μάχης αυτής ήταν μεγάλη. Ουσιαστικά εμπόδισε την κάθοδο του Ομέρ Βρυώνη στην Πελοπόννησο και διευκόλυνε τη νίκη στο Βαλτέτσι που εμψύχωσε τους Έλληνες και την επανάσταση.

Πώς είναι σήμερα το Χάνι που 120 Έλληνες σταμάτησαν 8.000 Τούρκους