Προβληματισμός…

Η Δευτέρα Παρουσία και η τελική κρίσηnull

Ψυχοσάββατο είναι η κοινή ονομασία του Σαββάτου πριν από την Κυριακή της Απόκρεω και του Σαββάτου πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής.

Αν και όλα τα Σάββατα του έτους είναι αφιερωμένα στις ψυχές των χριστιανών, που έχουν αποβιώσει ανά τους αιώνες, με την ελπίδα της ανάστασής τους κατά τη Δευτέρα Παρουσία, σύμφωνα με τις Γραφές, η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία τιμά και ειδικά τη μνήμη τους τα δύο προαναφερθέντα Σάββατα.

Η Χριστιανική Εκκλησία τιμά το σώμα του ανθρώπου ως «ναόν του εν ημίν Αγίου Πνεύματος» και διδάσκει ότι αυτό θα αναστηθεί κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, για να ενωθεί με την αθάνατη ψυχή. Γι’ αυτό απορρίπτει την καύση των νεκρών, την οποία θεωρεί ειδωλολατρική συνήθεια, και υιοθετεί την ταφή των νεκρών, ευχόμενη υπέρ αυτών.

Τα δύο Ψυχοσάββατα τιμώνται από τους πιστούς με μνημόσυνα στις εκκλησίες, τρισάγια στους τάφους των προσφιλών τους προσώπων, μοίρασμα κολλύβων και ελεημοσύνες στους φτωχούς («ψυχικό»). Το έθιμο απαγορεύει την εργασία, σύμφωνα το δίστιχο:

Ανάθεμα που δούλεψε τα τρία τα Σάββατα
Της Κρεατινής, της Τυρινής και των Αγιοθοδώρων.

Το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής λέγεται και του Ρουσαλιού, επειδή έλκει την καταγωγή του από τη ρωμαϊκή γιορτή των Ρουσαλίων ή Ροζαλίων. Είναι η ημέρα, που σύμφωνα με τη λαϊκή δοξασία, οι ψυχές επιστρέφουν στον Κάτω Κόσμο, αφού κατά τη διάρκεια της πασχαλινής περιόδου κυκλοφορούσαν ελεύθερα πάνω στη γη. Τη θλίψη των ψυχών, αλλά και των οικείων τους, εκφράζει το δίστιχο:

Όλα τα Σάββατα να παν, να παν και να γυρίσουν
Το Σάββατο του Ρουσαλιού να πάει, να μην γυρίσει.

Στο Ψυχοσάββατο των Αγίων Θεοδώρων, που όμως δεν αναγνωρίζεται από την Εκκλησία, αναφέρεται και η παλαιότερη συνήθεια των ανύπαντρων κοριτσιών να τοποθετούν τα κόλλυβα κάτω από το μαξιλάρι τους και να παρακαλούν τον Άγιο να φανερώσει στον ύπνο τους τον άνδρα που θα παντρεύονταν.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/

© SanSimera.gr

Η Γερμανία φοβάται ολοκληρωτική κατάρρευση και συντριβή του τουρκικού Στρατού σε περίπτωση ελληνοτουρκικής σύρραξης. Αυτό κρύβει η ξαφνική και απίστευτη επίθεση φιλίας του Γερμανού υφυπουργού Εξωτερικών προς την Ελλάδα!

Ο Γερμανός υφυπουργός Εξωτερικών είπε πράγματα που το Βερολίνο δεν έχει πει ποτέ μέχρι τώρα. Και το θέμα είναι το γιατί.

Οι Γερμανοί γνωρίζουν αυτό που αποκάλυψε σήμερα το WarNews247: Οι διαθεσιμότητες του τουρκικού Ναυτικού και της Αεροπορίας έχουν μειωθεί δραματικά!

Η φετινή “Mavi Vatan” δεν έχει καμία σχέση με αυτή που διεξήχθη πριν 2 χρόνια. Μόλις το 1/3 των τουρκικών δυνάμεων κατάφεραν να πάρουν μέρος στην άσκηση.

Μην ξεχνάμε την αιφνιδιαστική επίσκεψη του Χ.Ακάρ πριν ημέρες στο Βερολίνο όπου εκλιπαρούσε για κινητήρες και οπλικά συστήματα. Ο τουρκικός Στρατός δεν είναι σε καλή κατάσταση ανεξάρτητα του τι απειλές εκστομίζουν για να τρομοκρατούν το εγχώριο πολιτικό προσωπικό.

Οι Γερμανοί φοβούνται επίσης και κάτι άλλο: Την βοήθεια των ΗΠΑ και τις ενισχύσεις που θα δώσουν μαζί με το Ισραήλ. Και γνωρίζουν ότι ο Ερντογάν λόγω του χαρακτήρα του μπορεί να εμπλακεί σε επεισόδιο. Αυτήν ακριβώς την προειδοποίηση επανέλαβε σήμερα και ο ΓΓ του ΝΑΤΟ.

Και όπως πάντα, οι Γερμανοί τρέχουν να σώσουν την Άγκυρα…

Πηγη: WarNews247

«Έδωσα και πήρα πολλά. Ήρθε η ώρα να φύγω».

Το συγκινητικό αντίο του Ρίτσου στους φίλους του μέσα από το νοσοκομείο. Ακόμη και στο χειρουργείο ζήτησε να καπνίσει.

Το 1989 ο Γιάννης Ρίτσος συμπλήρωνε τα 80 του χρόνια. Κανείς δεν μπορούσε να τον πει ηλικιωμένο, γέρο, ετοιμοθάνατο.

Η εμφάνιση και η διαύγεια του μυαλού του εντυπωσίαζαν. Πνευματικά ήταν υγιής, όχι όμως και σωματικά.

Ήταν αδύνατος και μελαγχολικός. Δεν ήθελε να φάει. Σαν να διαισθανόταν το τέλος της διαδρομής. Οι δικοί του άνθρωποι τον στήριξαν με όλη τους τη δύναμη. Κανείς δεν ήθελε να παραδεχθεί ότι μπορεί να πλησίαζε το τέλος.

Η φίλη του, Ρούλα Κακλαμανάκη, περιγράφει στο βιβλίο της, «Γιάννης Ρίτσος, η ζωή και το έργο του», κάποιες από τις τελευταίες στιγμές του ποιητή όπως τις βίωσε κοντά του στο νοσοκομείο.

Η Φαλίτσα, σύζυγος του Ρίτσου, είχε κατέβει να μιλήσει με τους γιατρούς.

«Μείνε λίγο, θα γυρίσω γρήγορα», είπε.

Αμέσως πήγα κοντά του και τον ρώτησα:

«Πώς αισθάνεσαι; Φοβάσαι;

Λυπάσαι; Μπορούμε να κάνουμε κάτι;».

Εκείνος, απάντησε με ήρεμη και σταθερή φωνή: «Να καταλάβετε ότι δεν θέλω να ζήσω άλλο.

Ως εδώ ήταν. Δεν λυπάμαι και δεν φοβάμαι. Το έργο μου θα μείνει για πάντα. Θα είμαι κοντά στους ανθρώπους για πάντα».

Πίστευε πολύ σε αυτή την αιωνιότητα. Ήταν σαν να είχε νικήσει το θάνατο.

«Αυτή ήταν η ζωή μου», συνέχισε. «Έδωσα και πήρα πολλά. Τώρα δεν παίρνω πια. Ούτε δίνω. Ήρθε η ώρα να φύγω».

«Η πικρία γι’ αυτά που συμβαίνουν στις σοσιαλιστικές χώρες; Αυτό είναι; Γι’ αυτό θέλεις να φύγεις από τη ζωή;»

Η ερώτηση της έγινε βιαστικά, τόλμησε να τον ρωτήσει φοβόταν ότι δεν θα τον ξαναέβλεπε.

«Όχι πικρία. Λύπη ναι. Κακή εποχή. Ιστορική αναγκαιότητα. Οι άνθρωποι είναι δύσκολη υπόθεση. Αργούν να καταλάβουν. Αργούν να προχωρήσουν», απάντησε.

Η συγγραφέας με τον φόβο ότι τον κούρασε έκλεισε το σημειωματάριο, στο οποίο σημείωνε ευλαβικά όσα της είχε πει. Εκείνη την ημέρα οι γιατροί αποφάσισαν να δώσουν εξιτήριο στον Ρίτσο.

«Δεν γίνεται τίποτα, μου είπαν οι γιατροί. Γι’ αυτό φεύγουμε. Είναι ζήτημα ημερών», εξομολογήθηκε η σύζυγος του ποιητή στη Ρούλα Κακλαμανάκη. Ακολούθησε ένας συγκινητικός αποχωρισμός των δυο γυναικών.

Ήταν ίσως η πρώτη φορά που συνειδητοποίησαν το αναπόφευκτο.

Ο Γιάννης Ρίτσος άφησε την τελευταία του πνοή στις 11 Νοεμβρίου 1990, στις 21:25 το βράδυ.

Στις 11 Νοεμβρίου 1921 είχε πεθάνει η μητέρα του. Κηδεύτηκε στη Μονεμβασιά στις 14 Νοεμβρίου.

Την ίδια ημερομηνία, το 1930, είχε επιχειρήσει την πρώτη επαναστατική του πράξη.

Είχε στείλει την επιστολή – διαμαρτυρία για την κατάσταση που επικρατούσε στο φθισιατρείο της Καψαλώνας, στην τοπική εφημερίδα «Εφεδρικός Αγών».

«Ξέρετε γιατρέ, να, θα ήθελα ένα τσιγάρο»

Τον Φλεβάρη του 2016, η κόρη του ποιητή, Έρη Ρίτσου, μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook, με αφορμή ένα αφιέρωμα στη συνήθεια του Ρίτσου να σημειώνει πάνω στα πακέτα των τσιγάρων του, εξομολογήθηκε μια στιγμή του πατέρα της, την περίοδο που ήταν άρρωστος:

«Ο Ρίτσος είχε καρκίνο του προστάτη. Με τα πολλά, πήρε άδεια να εγκαταλείψει τον κατ’ οίκον περιορισμό στη Σάμο και να πάει στην Αθήνα για να χειρουργηθεί.

Λόγω της παλιάς φυματίωσης και των προβλημάτων στους πνεύμονές του, η εγχείρηση δεν έγινε με ολική νάρκωση, έτσι ήταν σε θέση να παρακολουθεί την όλη διαδικασία.

Ο γιατρός του ο Σαμέλας κάθε λίγο και λιγάκι τον ρωτούσε:

«Είστε καλά κ. Ρίτσο; Όλα εντάξει;».

«Ναι» έλεγε εκείνος.

«Μήπως θέλετε κάτι;» επέμενε ο Σαμέλας.

«Κάτι θέλω αλλά διστάζω να το ζητήσω.»

«Παρακαλώ, ό,τι θέλετε.»

«Ξέρετε γιατρέ, να, θα ήθελα ένα τσιγάρο.»

Και του έδωσαν τασάκι που ακούμπησε πάνω στο στήθος του και τσιγάρο για να καπνίζει όσο ο γιατρός τον εγχείριζε!!!!

Μάλλον αυτό πρέπει να είναι για τα ρεκόρ Γκίνες. Εγχειριζόμενος να καπνίζει την ώρα της εγχείρησης!»

Πηγή: «Γιάννης Ρίτσος. Η ζωή και το έργο του» της Ρούλας Κακλαμανάκη. Εκδόσεις Πατάκη…