Πως έβλεπαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας την ομοφυλοφιλία

Γράφει ο Πλάτων (427 π.Χ. – 347 π.Χ.) στους Νόμους (636):

«Είναι σαφέστατο, ότι όταν ένας άνδρας και μια γυναίκα συνευρίσκονται για την αναπαραγωγή του είδους, αυτό τους δίδει μια ηδονή, η οποία είναι εντελώς σύμφωνη προς τη φύση, ενώ η συνεύρεση μεταξύ ανδρών (αρρένων) ή μεταξύ γυναικών (θηλείων) είναι ενάντια προς τη φύση. Πρόκειται για κορυφαία επαίσχυντη πράξη, αφού περιλαμβάνει ασέλγεια».

Ο Λουκιανός ο Σαμοσατεύς (περ. 120 μ.Χ.- 192 μ.Χ.) γράφει στους ‘Έρωτες’: «Δεν Θα πρέπει ούτε οι γυναίκες (το θήλυ) να συμπεριφέρονται σαν άνδρες, ενάντια στη φύση, ούτε οι άνδρες (το άρρεν) να χάνουν κάθε αξιοπρέπεια μετατρεπόμενοι σε γυναίκες»).

Ο δε ελληνιστής Ιουδαίος φιλόσοφος Φίλων ο Αλεξανδρεύς (20 π.Χ. – 50 μ.Χ.) μιλάει για «παράνομες σχέσεις… που δρουν όπως ο παιδεραστής και βιάζουν τον φυσικό, ανδρικό τύπο, εξευτελίζοντάς τον και μετατρέποντάς τον σε γυναικείο» (‘τον άρρενα της φύσεως χαρακτήρα παρακόπτειν και μεταβάλλειν εις γυναικόμορφον) και για τήν παρά φύσιν ηδονήν, «την ενάντια στη φύση ευχαρίστηση».

Ο Πλούταρχος (45μ.Χ – 120μ.Χ) γεννήθηκε στη Χαιρώνεια λίγα μόλις χρόνια πριν ο απ. Παύλος επισκεφθεί την Αθήνα και την Κόρινθο. Παρέμεινε ειδωλολάτρης ώς το τέλος της ζωής του. Ήταν ολόψυχα αφοσιωμένος στην αρχαία ελληνική θρησκεία και κατείχε κάποιο ιερατικό αξίωμα στο μαντείο των Δελφών. Μας έχει αφήσει ένα μεγάλο αριθμό συγγραμμάτων, μερικά από τα οποία, ωστόσο, θεωρούνται πλαστά. Τα μισά περίπου από τα συγγράμματα του Πλουτάρχου καταπιάνονται με διάφορα προβλήματα ηθικής. Ήταν ένθερμος οπαδός του πλατωνισμού, και δείχνει στα γραπτά του ένα τέτοιο ήθος, ώστε ορισμένοι από τους πρώτους χριστιανούς συγγραφείς παραπέμπουν συχνά στα έργα του, για να στηρίξουν τη χριστιανική διδασκαλία τους.

Ένα από τα διαμάντια που μας χάρισε, είναι η παρηγορητική επιστολή του προς τη σύζυγό του για τον θάνατο του παιδιού τους. Ένα άλλο έργο του είναι ο Ερωτικός. Αυτό το σύγγραμμα, που είναι σχεδιασμένο πάνω στους πλατωνικούς διαλόγους, διαπραγματεύεται τον ομοφυλοφιλικό έρωτα έναντι του ετεροφυλοφιλικού. Για να εκτιμήσει κανείς το έργο, πρέπει να το διαβάσει ολόκληρο. Εδώ θα παραθέσουμε μόνο μία περικοπή που μιλάει γι αυτές τις συναινετικές ομοφυλοφιλικές σχέσεις μεταξύ ενηλίκων.

Γράφει, λοιπόν, ο Πλούταρχος στο χωρίο 751 δ-ε:

«Το να έχει κανεις σχέσεις με άρρενες χωρίς τη συναίνεσή τους, αυτό είναι βιασμός και ληστεία· αν, πάλι, κάτι τέτοιο συμβαίνει με τη συγκατάθεσή τους, τότε αυτό είναι μαλθακότητα και θηλυπρέπεια εκ μέρους εκείνων, οι οποίοι ενάντια στη φύση επιτρέπουν στους εαυτούς τους, όπως λέγει ο Πλάτων, «να επιβαίνονται και να δέχονται το σπέρμα σαν τα ζώα».

Επ’ αυτού ο Πλούταρχος λέει:

«Περί της σχέσεως, τώρα, αρσενικού με αρσενικό (πρόκειται για έναν μάλλον ασελγή βιασμό και βάτεμα όπως των ζώων) θα είχε δίκιο κανείς να πει ότι «αυτό είναι έργον που εξεργάζεται η Ύβρις και όχι η Κύπρις» (‘Κύπρις’ ήταν άλλο ένα όνομα για την Αφροδίτη, τη θεά του έρωτα, η οποία υποτίθεται υποδαύλιζε τις ερωτικές σχέσεις) .

Σχόλιο Πελασγού : Φυσικά υπήρχαν περιπτώσεις ομοφυλοφιλίας, αλλά το ψέμα έγκειται στο ότι αυτό ήταν κάτι “συνηθισμένο” και “χωρίς απαξία”.. Η ομοφυλοφιλία είχε πολύ μεγάλη απαξία στην αρχαία Ελλάδα, κάτι που προσπαθούν να μας κρύψουν, για να μας πείσουν ότι είναι κάτι “φυσικό που έκαναν οι πρόγονοί μας”

Σχόλιο diadrastika: Στο άρθρο ο Πλούταρχος αναφέρεται ως “ειδωλολάτρης” και ότι “παρέμεινε ειδωλολάτρης ως το τέλος της ζωής του”. Ο χαρακτηρισμός αυτός είναι σκόπιμα παρεξηγημένος και χρησιμοποιείται υποτιμητικά. Όμως, ουσιαστικά οι Αρχαίοι Έλληνες δεν ήταν ειδωλολάτρες αλλά ιδεολάτρες!

Δημήτρης Κουρέτας:

Την Τετάρτη το μεσημέρι βγήκα για ποδήλατο προπόνηση και δυστυχώς όλο το πρωί με απασχολούσε κάτι στο εργαστήριο και δεν είδα καλά τον καιρό . Με έπιασε λοιπόν η βροχή στον γυρισμό και έγινα μούσκεμα . Ποδηλατουσα όσο πιο γρήγορα μπορούσα για να τελειώσει το μαρτύριο της βροχής . Λίγο έξω από τη Λάρισα έξω από το κλειστό της Νεάπολης με προσπέρασε ένα αμάξι πετώντας μου πολλά νερά από μια λιμνούλα με νερό στο δρόμο . Κοίταξα περίεργος και ανήμπορος να αντιδράσω μέσα στο αυτοκίνητο και είδα δύο παιδάκια γύρω στα 10 και τη μαμά τους να με δείχνει γελώντας . Οδηγούσε προφανώς ο μπαμπάς και τους φάνηκε γελοίο να ποδηλατει κάποιος μέσα στη βροχή . Επειδή είχε ουρά στο φανάρι πρόλαβα το αμάξι , το πλευρισα και χτύπησα το τζαμι . Άνοιξε το παράθυρο και η μαμά μου λέει : προχωρα ρε αλήτη .
Δεν είπα τίποτα και συνέχισα και πήγα στο σπίτι μου . Άλλαξα έκανα μπάνιο και έφυγα για το εργαστήριο σταματώντας στο καφέ της γειτονιάς να πάρω ένα καφέ και ένα κουλούρι . Μέσα ήταν η μαμά με τα δύο παιδιά και ψώνιζαν . Τους αναγνώρισα . Αυτοί φυσικά όχι . Με γνώριζε η μαμά ότι είμαι ο καθηγητής Κουρέτας και με χαιρέτησε . Το ίδιο έκανα και γω.
Μιλώντας με την κυρία που με σέρβιρε την διηγήθηκα την ιστορία για να ακούσει η μαμά .
Το άκουσε και προφανώς της έπεσαν τα μούτρα
Δεν είπε τίποτα όμως . Αγόρασα μια μπάρα δημητριακών και την προσφερα στα παιδιά . Με κοίταξαν περίεργα γιατί τους έκανε μάλλον εντύπωση που ένας καθηγητής πανεπιστημίου άγνωστος τους προσέφερε κάτι.
Έσκυψα λίγο και τους ψιθυρησα : είμαι ο αλήτης που με καταβρεξατε πριν λίγο με το ποδήλατο .
Τα έχασαν .
Καλό βράδυ
( Η ιστορία είναι αληθινή και έγινε προχθές )

Δημήτρης Κουρέτας

Μονή Αγίου Νικολάου Βοιωτίας που κτίστηκε από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο

Το μοναστήρι του αγίου Νικολάου του Νέου στον Υψηλάντη είναι κτισμένο στο στενό της Πέτρας, που σχηματιζόταν ανάμεσα στο Τιλφούσιο όρος και τη λίμνη της Κωπαΐδας. 

Απέχει από το χωριό Υψηλάντης περίπου 4 χιλιόμετρα.

Η κτιριακή δομή του μοναστηριού θυμίζει τα περισσότερα ελληνικά ορθόδοξα μοναστήρια με το Καθολικό στο κέντρο τους και τριγύρω τα κελιά, οι ξενώνες, τα εργαστήρια και οι βοηθητικοί χώροι.

Η παράδοση, που συμφωνεί με την ιστορική ανάλυση των αρχαιολόγων που αναφέραμε, θέλει μοναστήρι να κτίστηκε από τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Βασίλειο Β΄ το Βουλγαροκτόνο (963-1025) και τον στρατηγό του Νικηφόρο Ουρανό.