Μια παροιμία της βουδιστικής φιλοσοφίας του ζεν λέει : «Ένα πεντάχρονο μπορεί να το καταλάβει, αλλά ένας 80χρονος δεν μπορεί να το κάνει». Το αντικείμενο αυτού του αινιγματικού ρητού περιέγραφε την ενσυνειδητότητα – ή την απορρόφηση στη στιγμή, την ελευθερία από τη ρουτίνα και τις νοητικές συνήθειες που αυτή συνεπάγεται. Σε πολλές Ανατολικές διαλογιστικές παραδόσεις, οι άνθρωποι μπορούν να επιτύχουν μια τέτοια κατάσταση τόσο σε καθιστική στάση, όσο και μέσω του περπατήματος – και οι ποιητές και μεγάλοι δάσκαλοι προτιμούν κυρίως την περιπατητική μέθοδο.

Το ίδιο ίσχυε και στη Δύση, όπου είχαμε και ολόκληρη σχολή αρχαίας φιλοσοφίας – την «περιπατητική» – που προέρχεται από τον Αριστοτέλη και τους σύγχρονους λάτρεις του. Ο Νίτσε, ένας σχεδόν φανατικός περιπατητής, κάποτε έγραψε ότι «όλες οι πραγματικά σπουδαίες σκέψεις έρχονται μέσα από το περπάτημα». Οι βόλτες του Νίτσε στα βουνά ήταν αθλητικές, αλλά το περπάτημα δεν αποτελεί άθλημα• είναι ο καλύτερος τρόπος να επιβραδύνουμε λίγο τους ρυθμούς μας σε σύγκριση με κάθε άλλη μέθοδο.

Ο Frédéric Gros στο βιβλίο του «Η φιλοσοφία του περπατήματος» συζητά τον κεντρικό ρόλο που έπαιζε το περπάτημα στη ζωή του Νίτσε, του Καντ, του Ρουσό και του Rimbaud. Με τον ίδιο τρόπο, η Rebecca Solnit αναφέρεται στις βόλτες λογοτεχνικών φιγούρων όπως του William Wordsworth, της Jane Austen και του Gary Snyder στο βιβλίο της Wanderlust και στο οποίο επιβεβαιώνει την αναγκαιότητα του περπατήματος στην εποχή μας. Όπως οι σπουδαίοι περιπατητές του παρελθόντος και του παρόντος έχουν αναφέρει, παρατηρούμε μια σημαντική σύνδεση ανάμεσα στο περπάτημα και στη δημιουργική σκέψη.

Ο τρόπος που κινούμε το σώμα μας αλλάζει τη φύση των σκέψεών μας και το αντίθετο. Η εφαρμογή σύγχρονων ερευνητικών μεθόδων στην αρχαία σοφία έχει επιτρέψει στους ψυχολόγους να ποσοτικοποιήσουν τους τρόπους με τους οποίους συμβαίνει αυτό και έχουν αρχίσει να εξηγούν τους λόγους.

Δύο πειράματα από δύο ερευνητές του Πανεπιστημίου του Stanford βρήκαν ότι σχεδόν 200 φοιτητές έδειξαν αξιοσημείωτα υψηλότερες δημιουργικές ικανότητες κατά τη διάρκεια του περπατήματος. Το περπάτημα λειτουργεί βγάζοντας το νου εκτός πορείας σε μια πλούσια θάλασσα σκέψης και αφήνοντάς το εντελώς ελεύθερο.

Οι Oppezzo και Schwartz υποστηρίζουν ότι οι μελλοντικές μελέτες θα καταφέρουν να καθορίσουν το περίπλοκο μονοπάτι που εκτείνεται από τη σωματική πράξη του περπατήματος στις σωματικές αλλαγές μέχρι και στον νοητικό έλεγχο της φαντασίας. Προσθέτουν πως τα αποτελέσματα θα μπορέσουν να υποδείξουν και την επίδραση όχι μόνο της πράξης του βαδίσματος, αλλά και του μέρους στο οποίο περπατάμε. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Michigan έχουν προσεγγίσει αυτή ακριβώς την απορία σε μελέτη τους, αναφέροντας πως «οι φοιτητές που περπατούσαν σε ένα καταπράσινο πάρκο βελτίωσαν την επίδοση τους σε τεστ μνήμης περισσότερο από τους φοιτητές που περπάτησαν στους δρόμους μιας πόλης».

Κλασικοί, ρομαντικοί και σύγχρονοι περιπατητές – όλοι αναγνώριζαν και αναγνωρίζουν τη σημασία αυτής της απλής κίνησης στο χώρο και στο χρόνο όσον αφορά στη δημιουργικότητα. Το περπάτημα, επιβεβαιώνει πια η σύγχρονη έρευνα, μια απλή δραστηριότητα που εύκολα λαμβάνεται ως δεδομένη, αποδεικνύεται το πιο απλό μέσο επίτευξης φιλοσοφικής, καλλιτεχνικής, επαγγελματικής δημιουργίας.

Πηγή: www.apa.org/news/press/releases/2014/04/creativity-walk.aspx

Η θερινή ώρα (Day Time Saving ή Summer Time στα αγγλικά) είναι ένα μέτρο που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά τον 20ο αιώνα για την καλύτερη αξιοποίηση του ηλιακού φωτός κατά τους καλοκαιρινούς μήνες και τη συνακόλουθη εξοικονόμηση ενέργειας. Μετά την πετρελαϊκή κρίση των αρχών της δεκαετίας του ‘70 απόκτησε παγκόσμιο χαρακτήρα και εφαρμόστηκε και στη χώρα μας. Το μέτρο συνίσταται στην τοποθέτηση των ρολογιών κατά μία ώρα μπροστά συνήθως κατά το διάστημα ανάμεσα στην τελευταία Κυριακή του Μαρτίου και την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου.

Η πρακτική αυτή προτάθηκε για πρώτη φορά από τον πολυπράγμονα Βενιαμίν Φραγκλίνο (1705-1790), έναν από τους Ιδρυτές – Πατέρες των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Το 1784, όταν υπηρετούσε ως πρεσβευτής στο Παρίσι, έβλεπε τους Παριζιάνους να ξυπνούν νωρίς για να κάνουν οικονομία στα κεριά και να αξιοποιούν καλύτερα το φως της ημέρας. Η ιδέα τού άρεσε και την πρότεινε στους συμπατριώτες του σε μία επιστολή του. Ήταν άλλωστε συμβατή με το δόγμα του «Το να κοιμάσαι νωρίς και να ξυπνά νωρίς, σε κάνει υγιή, πλούσιο και σοφό».

Η καθιέρωση της θερινής ώρας οφείλεται εν πολλοίς στις προσπάθειες του Νεοζηλανδού εντομολόγου Τζορτζ Βέρνον Χάντσον (1867-1946) και του άγγλου οικοδομικού επιχειρηματία Γουίλιαμ Γουίλετ (1856-1915). Το 1908 η πρόταση του Γουίλετ απορρίφθηκε από τη Βουλή των Κοινοτήτων, αλλά το 1916, μεσούντος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, υιοθετήθηκε από τις εμπόλεμες Γερμανία και Αυστροουγγαρία για να εξοικονομήσουν καύσιμα.

Στην Ελλάδα, η θερινή ώρα εφαρμόστηκε για πρώτη φορά δοκιμαστικά το 1932, στο διάστημα από 6 Ιουλίου έως 1η Σεπτεμβρίου, κατά το οποίο τα ρολόγια τέθηκαν μία ώρα μπροστά. Εγκαταλείφθηκε, όμως, στη συνέχεια, για να επανέλθει το 1952 (1 Ιουλίου – 2 Νοεμβρίου), αλλά να εγκαταλειφθεί εκ νέου, επειδή δεν πρόσφερε τα αναμενόμενα στην εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας, σύμφωνα με έκθεση της Ηλεκτρικής Εταιρείας Αθηνών – Πειραιώς (νυν ΔΕΗ). Η θερινή ώρα ήρθε για να μείνει στις 13 Απριλίου 1975, εν μέσω της Α’ Πετρελαϊκής Κρίσης, και από τότε εφαρμόζεται συνεχώς μέχρι σήμερα.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Ο σερ Ουίνστον με τη γυναίκα του Κλημεντίνη. Μια μέρα, καθώς περπατούσαν στο δρόμο, συνέβη το φημισμένο επεισόδιο: η Κλημεντίνη έπιασε κουβέντα με έναν οδοκαθαριστή. «Τι στο καλό έλεγες με αυτόν τόση ώρα;» Τη ρώτησε ο σερ Ουίνστον. «Ω, πολλά χρόνια πριν ήταν τρελά ερωτευμένος μαζί μου», αποκρίθηκε εκείνη. Ο Τσόρτσιλ χαμογέλασε ειρωνικά. «Είδες, καλή μου; Θα μπορούσες σήμερα να είσαι η συζυγος ενός οδοκαθαριστή». «Ω, όχι, καλέ μου», απάντησε εκείνη, ξεστομίζοντας την ατάκα του ενός εκατομμυρίου: «Αν τον είχα παντρευτεί, αυτός θα ήταν πρωθυπουργός σήμερα».