Γλείφω ή γλύφω;

Και τα δύο είναι απολύτως σωστά, είναι όμως δύο διαφορετικές λέξεις. Είναι ομόηχες αλλά με διαφορετική ετυμολογία και σημασία. Γλείφω το παγωτό, «λείχω» στα αρχαία (εξού και τα: γλειφιτζούρι, γλείψιμο, γλείφτης) και γλύφω την πέτρα, δηλαδή την σκαλίζω (έτσι εξηγούνται μεταξύ άλλων τα: γλύπτης, οδοντογλυφίδα).

Για να γίνει κατανοητή η διαφορά θυμηθείτε την ατάκα: «έρωτά μου τοκογλύφε, γλείφε το κορμί μου, γλείφε»

Στα νιάτα μας συναντάμε δυσκολίες. Στα γηρατειά μας μας συναντούν αυτές!!

Αξιέπαινη πρωτοβουλία!

Από την πανδημία του COVID δυστυχώς είχαμε θύματα και από τα Δερβενοχώρια.Κάποιοι, οι πιο τυχεροί, τα κατάφεραν και αναρρώσουν χωρίς να νοσηλευτούν, αρκετοί όμως νοσηλεύτηκαν στο Νοσοκομείο της Θήβας.

Το ανθρώπινο δυναμικό του νοσοκομείου με υπεράνθρωπες προσπάθειες έδωσε τον δικό του αγώνα για την σωτηρία των συνανθρώπων μας,γεγονός που αναγνωρίζεται από όλους τους ασθενείς.

Ο Σύλλογος μας, μετά από παράκληση της κυρίας Κ. Μίχα από τα Σκούρτα, που νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο και κέρδισε την μάχη, σε ένδειξη ευαρέσκειας στο προσωπικό, με πρωτοβουλία του προέδρου Γιάννη Αναγνωστάκη προσέφερε δέκα πιεσόμετρα και δέκα οξύμετρα για τις ανάγκες του νοσοκομείου.

Μπράβο στον σύλλογο και θερμές ευχαριστίες στο προσωπικό του νοσοκομείου Θήβας!

Σʼ ένα απόμακρο ορεινό χωριό, πέθανε ο αρχηγός του χωριού και η αρχηγία πέρασε στο γιο του. Ως τότε, οι άνθρωποι είχαν ζήσει πολλά χρόνια κάτω από τον έλεγχο μιας πελώριας σκιάς πάνω από το χωριό. Όποτε επιχειρούσε κάποιος να ελευθερωθεί, αυτή η μεγάλη σκιά εμφανιζόταν με βροντερή φωνή που αντηχούσε σʼ όλο το βουνό. Οι χωρικοί πάντοτε υποχωρούσαν στη θέα αυτής της σκοτεινής εικόνας.

Ο νεαρός, που ήταν τώρα αρχηγός, συνειδητοποίησε ότι είχε έρθει η ώρα να αντιμετωπίσει αυτό το τέρας. Βγήκε έξω με μια ομάδα χωρικών και, μόλις εμφανίστηκαν στην άκρη του χωριού, παρουσιάστηκε η τεράστια σκιά. Αυτοί οπισθοχώρησαν τρομαγμένοι.

Ο νεαρός παρατήρησε πως η σκιά έγινε μεγαλύτερη και η φωνή δυνατότερη καθώς υποχωρούσαν. Σταμάτησε και τότε έκανε ένα γενναίο βήμα προς το μέρος της σκιάς.

Φάνηκε να γίνεται ελαφρά μικρότερη. Έκανε ακόμα ένα βήμα, και η άποψή του επιβεβαιώθηκε: η σκιά έγινε μικρότερη και η φωνή λιγότερο ισχυρή.

Συνέχισε να κινείται προς αυτή, μέχρι που στα πόδια του βρισκόταν η πηγή της σκιάς. Σήκωσε αυτό το μικρό εφήμερο αντικείμενο στο χέρι του και ρώτησε:
-«Ποιος είσαι;»
–«Ο Φόβος», ήταν η αδύναμη, ανίσχυρη απάντηση.
Ο νέος έκλεισε το χέρι του κι ο Φόβος εξαφανίστηκε ολότελα

Πηγή: https://philosophyreturns.gr/blog/

(αλιευμένο από το fb)

Ο βαρύμαγκας κος (sic) Πολάκης, ο κατά τον διανοούμενο κο Κραουνάκη «…ψηλός Κρητίκαρος που θέλουμε όλες οι λούγκρες (!!!)»…αποφάσισε στη Βουλή να οικειοποιηθεί τον Κολοκοτρώνη εκ μέρους του πολιτικού του χώρου. Μετά από 200 χρόνια ποιος απόγονος άλλωστε θα βρεθεί να του ζητήσει το λόγο; Κατ ´αναλογία και με την ίδια ευκολία, θα μπορούσε να οικειοποιηθεί τον Αχιλλέα, τον Θεμιστοκλή, τον Λεωνίδα, τον Νικηφόρο Φωκά και τον Βασίλειο τον Β´ τον Βουλγαροκτόνο. Τσάμπα είναι άλλωστε. Και ο πολιτικός αυτός χώρος είναι μαθημένος στο τσάμπα…Μάλλον τους κρατάει για καβάτζα…

Δεν περιορίστηκε όμως μόνο στην εγγραφή νέων μελών βγαλμένων από τις σελίδες της ιστορίας. Αποφάσισε να κατηγορήσει μια παράταξη των μισών και πλέον Ελλήνων ως κοτσαμπάσηδες, κουκουλοφόρους και δοσίλογους. Τσάμπα και αυτό. Στα πλαίσια του τσάμπα θα μπορούσε να τους κατηγορήσει και ως απογόνους του Εφιάλτη, του Πήλιου Γούση, των σταυροφόρων και του Αρτέμη Μάτσα. Και αυτά μάλλον τα κρατάει ως καβάτζα.

Η αριστερά, εκτιμά πως ακόμα έχει το μονοπώλιο στη συγγραφή της ιστορίας, άρα μπορεί να την παραποιεί όπως θέλει και όποτε θέλει κατά το δοκούν. Λυπάμαι αλλά οι καλές εποχές πέρασαν και πλέον ισχύει μόνο «τα κεφάλια μέσα». Ο αστικός χώρος δεν είναι πια το θύμα που θα δέχεται ηρωοποίηση καθαρμάτων τύπου Ζαχαριάδη που πρόδωσε ακόμα και το μισό του κόμμα, και θα κοιτάει απαθής. Πλέον κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

Την παράταξη του Δραγούμη, του Γούναρη, του Ζέρβα, του Πλαστήρα, του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, του Τσάτσου, του Περρίκου, της Καραγγιάννη, του Μουστακλή, του Παππά, του Ελύτη, του Μάνου Χατζιδάκι, της Άννας Συνοδινού, του Χορν, του Στεφανόπουλου, του Ψαρρού, του Τσαλδάρη, του Ξαρχάκου, του Μυριβήλη, του Γκάτσου, του Μινωτή, του Ροντήρη…και τόσων και τόσων άλλων, όταν την αναφέρουν ασήμαντα μορμολύκεια, αγράμματα κουτσαβάκια, τύπου Πολάκηδες και λοιποί, οφείλουν να είναι το λιγότερο πιο προσεκτικοί.

Αν μη τι άλλο, αυτός ο χώρος, ο αστικός χώρος, έβαλε πλάτη προκειμένου αυτή η χώρα να μην καταντήσει ένα ακόμα σκουπίδι του παραπετάσματος, να μην ζήσει ο λαός την απόλυτη ένδεια, την απόλυτη ανελευθερία, την απόλυτη καταπίεση ενός στυγνού ολοκληρωτικού καθεστώτος, όπως έζησε όλη η Βαλκανική. Να μην αναγκαστεί, μετά από 45 χρόνια καταπίεσης, να βγει στους δρόμους, με Ελληνικές σημαίες με ψαλιδισμένο από το κέντρο τους το σοσιαλιστικό θυρεό, για να στείλει τους καταπιεστές του στις χωματερές της ιστορίας, αν όχι στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Προς τούτο, όλος αυτός ο δημοκρατικός χώρος, από τους απλούς συντηρητικούς Έλληνες μέχρι τους φιλελεύθερους κεντρώους και σοσιαλδημοκράτες, που απεχθάνεται κάθε τι το ακραίο, το ολοκληρωτικό, το κραυγαλέα αντιαισθητικό και μίζερο, ξαναπαίρνει την πένα της ιστορίας στα χέρια του.

Και δεν θα την αφήσει ποτέ ξανά σε κανέναν παραχαράκτη. Το τσάμπα, τέλος…

Sοtiris chinos ομάδα Α. Ανδριανόπουλος

Από εδώ τα αγιοργείτικα και από εκεί οι ροδίτες- αλεπούδες !