Η εικασία του Ντα Βίντσι ότι η περιοχή της εγκάρσιας τομής ενός δένδρου παραμένει η ίδια σε κάθε επίπεδο διακλάδωσης.

Η ζυγαριά απεικονίζει την κρυφή συμμετρία της δύναμης που ισούται με την μάζα επι την απόσταση.

Ένας βοσκός, ενώ έβοσκε τα πρόβατά του,βλέπει από μακριά να πλησιάζει
μιά αστραφτερή porsche.
Ο οδηγός, ένας νεαρός ντυμένος σταματάει δίπλα του, κατεβάζει το
παράθυρο και του λέει:
-“Αν σου πω ακριβώς πόσα πρόβατα έχεις στο κοπάδι σου,θα μου δώσεις ένα;”
Ο βοσκός κοιτάει το νεαρό, που ήταν φανερά ένας γιάπης,
κοιτάει και το κοπάδι και του απαντά ήρεμα:
-” Ναι, γιατί όχι;”
Αμέσως λοιπόν ο γιάπης κατεβαίνει από το αυτοκίνητo
μαζί με ένα laptop το οποίο και συνδέει με ένα
κινητό, πηγαίνει σε μια σελίδα
και επιλέγει ένα σύστημα δορυφορικού
προσδιορισμού το οποίο υπολογίζει την
ακριβή τοποθεσία στην οποία βρίσκονται και σκανάρει την περιοχή και βγάζει μια φωτογραφία.
Αφού επεξεργάζεται τη φωτογραφία με το πρόγραμμα, στέλνει την εικόνα σε ένα εργαστήριο ερευνών
και μετά από μερικά δευτερόλεπτα λαμβάνει ένα e-mail που επιβεβαιώνει ότι η
φωτογραφία έχει αναλυθεί και τα στοιχεία έχουν
καταχωρηθεί σε μια βάση δεδομένων.
Μετά από λίγα λεπτά εκτυπώνει μια έκθεση 150 σελίδων με έγχρωμες φωτογραφίες από τον καινούργιο του
LaserJet εκτυπωτή και αφού τη διαβάζει λέει στο βοσκό:
-“Έχεις ακριβώς… 1586 πρόβατα!!!!”.
-“Ακριβώς. Μπορείς να πάρεις όποιο πρόβατο θέλεις” λέει ο βοσκός
και κοιτάζει το νεαρό καθώς διαλέγει το ζώο και το μεταφέρει
στο αυτοκίνητο του.
Εκείνη τη στιγμή, λέει ο βοσκός στο νεαρό:
-“Να σου πω….αν βρω ακριβώς τι δουλειά κάνεις θα μου επιστρέψεις το Ζωντανό;
Ο γιάπης το σκέφτεται για μια στιγμή και μετά λέει γελώντας στο βοσκό:
-”ΟΚ, γιατί όχι;”
-“Είσαι σύμβουλος επιχειρήσεων” λέει ο βοσκός.
-“Απίστευτο λέει αποσβολωμένος ο νεαρός έτσι είναι!!
Μα πως το μάντεψες”
-Δεν είναι και τόσο δύσκολο, λέει ο βοσκός .
Ήρθες χωρίς να στο ζητήσει κανείς,
θέλεις να πληρωθείς για μια απάντηση την οποία ήδη ξέρω,
σε μια ερώτηση που δεν σε ρώτησε κανείς
και όλα αυτά ενώ δεν έχεις ιδέα για τη δουλειά μου.
Τώρα δώσε μου πίσω το σκύλο μου!!!!.”

«Και πόσα δε θα έκανα αν είχα αρκετή βούληση! Θα έτρεχα μαραθώνιους, θα έκοβα τη ζάχαρη, θα ζητούσα προαγωγή… Αλλά δεν έχω, ούτε βούληση ούτε πειθαρχία.» Λάθος! Ο αυτοέλεγχος δεν είναι κάτι εγγενές. Δε γεννιέσαι με αυτό, δεν το χαρίζει ο θεός σε κάποιους εκλεκτούς.

Η ενσυναίσθηση του εαυτού μας είναι σημαντικό βήμα για την πειθαρχία.

Δε βοηθά να σκεφτόμαστε μόνο με άσπρο ή μαύρο, ως επιτυχία ή αποτυχία. Αν, για παράδειγμα, προσπαθείτε να κόψετε το ποτό και πιείτε ένα ποτηράκι κρασί παραπάνω, δε θα ωφελήσει να σκέφτεστε πόσο αδύναμος είστε. Αυτή η σκέψη μάλλον θα σας κάνει να πιείτε όλο το μπουκάλι. Πιο ωφέλιμη φαίνεται η εξής σκέψη: «Είχα δύσκολη μέρα, ήπια ένα ποτηράκι που δε χρειαζόταν, αλλά τώρα μπορώ να σταματήσω.»

Μια συμπεριφορά, μια συνήθεια, δύσκολα αλλάζει. Γι’ αυτό είναι άδικο να κρίνετε τον εαυτό σας απόλυτα. Αντί αυτού, δείτε τη σταδιακή σας πρόοδο. «Δεν τα πήγα τέλεια σήμερα, αλλά κάτι σημαντικό έμαθα για αύριο.»

Τι μπορούμε να μάθουμε από ανθρώπους που έχουν πολλή βούληση

Το πρώτο πράγμα που ακονίζει τη βούληση είναι να κοπούν οι κακές συνήθειες. Για αρχή, καλό είναι να αποφεύγετε τελείως τις καταστάσεις που θα σας βάλουν σε πειρασμό. Για παράδειγμα, μην αγοράσετε ανθυγιεινά σνακ, γιατί θα σας βάλουν σε πειρασμό να τα φάτε μέσα στη μέρα. Εστιάστε ενεργά σε αυτό που θέλετε να κάνετε, όχι σε αυτό που δε θέλετε.

Βάλτε στόχους με νόημα για σας

Είναι παγίδα να βάζετε στόχους που σας ξεπερνούν κατά πολύ. Είναι όμως τελείως προσωπική υπόθεση να δείτε ποιοι στόχοι όντως σας ταιριάζουν και ποιοι όχι. Ξεκινήστε με μια ενδοσκόπηση: «Γιατί έθεσα αυτό το στόχο; Τι οφέλη θα μου προσφέρει;» Αυτή η πορεία σκέψης θα σας αποκαλύψει πολλά πράγματα για το πώς βλέπετε τη ζωή.

Άλλες χρήσιμες στρατηγικές

Κρατήστε στον κύκλο σας ανθρώπους με τους ίδιους στόχους με εσάς – είτε είναι δάσκαλοί σας, είτε εσείς δάσκαλοι για αυτούς. Μπορεί να είναι εύκολο να απογοητεύσετε τον εαυτό σας, αλλά όχι κι έναν άλλο άνθρωπο.

Καλή τακτική επίσης είναι να βάλετε στη ζωή σας μια ρουτίνα, ένα πρόγραμμα στο οποίο θα πειθαρχείτε. Έτσι, θα περιοριστεί ο αριθμός των αποφάσεων που πρέπει να πάρετε.

Τέλος, εστιάστε σε ένα στόχο τη φορά. Είναι προτιμότερο να κάνετε μια αλλαγή και να την κρατήσετε, παρά πέντε και να μη μείνει τελικά καμία.

(Πηγή: abc.net.au, Μετάφραση-Απόδοση: philosophyreturns.gr)

Στην μέση του μαθήματος της δημόσιας οικονομίας και ενώ ο καθηγητής ανέλυε τα εργαλεία που χρησιμοποιεί ένα κράτος για να βοηθήσει τους πολίτες του, ένας φοιτητής ξαφνικά ρώτησε τον καθηγητή του:

• Κύριε, ξέρετε πώς πιάνονται τα αγριογούρουνα;
  Ο καθηγητής σκέφτηκε ότι αυτό είναι ένα αστείο και περίμενε την συνέχεια λέγοντας…
• Όχι! Για πες μου…
• Πρώτα ανακαλύψτε πού συχνάζουν στο δάσος και εκεί αφήστε στο έδαφος λίγο καλαμπόκι. Τα αγριογούρουνα θα έρχονται κάθε μέρα για να φάνε το “τζάμπα” καλαμπόκι, και όταν συνηθίσουν να έρχονται καθημερινά φτιάξτε περίφραξη από την μία πλευρά, γύρω από το σημείο που έχουν συνηθίσει να τρώνε…..
  Όταν συνηθίσουν με την περίφραξη από τη μία πλευρά και γυρνάνε ξανά για να φάνε καλαμπόκι, εσείς φτιάχνετε περίφραξη από την άλλη πλευρά… Ξανά συνηθίζουν και ξαναέρχονται να τραφούν ενώ εσείς φτιάχνετε την περίφραξη γύρω γύρω, λίγο λίγο, μέχρι να ολοκληρώσετε και τις τέσσερις πλευρές…
  Στο τέλος τοποθετήστε και μία πόρτα στην τελευταία πλευρά…Τα αγριογούρουνα έχουν συνηθίσει πια με το “τζάμπα” καλαμπόκι και έρχονται κάθε μέρα και μπαίνουν μόνα τους μέσα και τρώνε. Έτσι τελικά θα κλείσετε την πόρτα και θα πιάσετε όλο το κοπάδι!!!
  Τόσο απλά, βήμα – βήμα, μέχρι τα αγριογούρουνα να χάσουν την ελευθερία τους. Όταν το καταλαβαίνουν βέβαια, ξεκινάνε να τρέχουν, αλλά είναι πλέον στη “φυλακή”… Μετά από λίγο αρχίζουν να τρώνε και πάλι το εύκολο και “τζάμπα” καλαμπόκι… Τόσο πολύ συνηθίζουν πού ξεχνάνε πώς είναι να κυνηγάνε για τον εαυτό τους και έτσι δέχονται την “σκλαβιά”…
  Δείχνουν και ευγνωμοσύνη στους φυλακές τους, και πηγαίνουν χωρίς αντίσταση στο σφαγείο. Δεν ανησυχούν που το χέρι που τους ταΐζει είναι το ίδιο που τους …. “σκοτώνει”…

Ο παππούς μου ήταν φυσικός. Ήταν και 96 χρονών. Όταν τον ρωτούσαν πόσων χρονών είναι απαντούσε «χοντρικά… λίγο πριν πεθάνω». Το καλύτερο είναι ότι χαμογελούσε όταν το ‘λεγε. Γνήσια, όχι μ’ αυτό το χαμόγελο-μορφασμό-κάλυμμα τρόμου.

Το πρωί έκανε μια μεγάλη βόλτα στο βουνό και μετά διάβαζε, έφτιαχνε το φαγάκι του και έπαιρνε ένα υπνάκι. Το απόγευμα πήγαινε στο καφενείο-μπακάλικο-ταβέρνα-πρόχειρο ιατρείο και συναντούσε τους άλλους 16 κατοίκους του χωριού. Έπιναν το κρασάκι που έφερνε αυτός (είχε τρελές προμήθειες σαββατιανού που ήταν η αδυναμία του), έτρωγαν ομελέτα με αυγά απ’ το κοτέτσι της κυρά Μάγδας και μανιτάρια που μαζεύει ο ανιψιός του Θωμά. Μετά το τρίτο ποτηράκι παίζανε μπιρίμπα ή τάβλι.

Μετά γυρνούσε σπίτι του, διάβαζε λίγο ακόμα και πήγαινε για ύπνο. Ήταν ήρεμος κι ευτυχισμένος. Η μόνη με την οποία μιλούσε στην οικογένεια ήμουν εγώ. Χτες με ειδοποίησε η κυρά Μάγδα ότι δεν είναι καλά. Πέταξα κι έφτασα δίπλα του σε μισή μέρα. Όταν μπήκα σπίτι του τον βρήκα στο κρεβάτι χάλια αλλά με καθαρές ριγέ μπυτζάμες, τριζάτα σεντόνια, μια κούπα χαμομήλι και ένα βιβλίο στο χέρι. Χαμογέλασε με όλο του το μούτρο όταν με είδε. 

Και μετά με μάλωσε που άφησα τις δουλειές μου και ήρθα.
-Τι κάνεις παππού; τον ρώτησα προσπαθώντας να κρύψω άτσαλα την αγωνία μου.
-Προσπαθώ να καταλάβω ποιες από τις 8 άγνωστες διαστάσεις του σύμπαντος είναι η πιο ωραία για να μετεγκατασταθώ, μου είπε και ανέμισε το βιβλίο. Το πήρα στα χέρια μου. Ήταν ένα βιβλίο που ανέλυε τη θεωρία των υπερχορδών, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της οποίας υπάρχουν, όπως μου εξήγησε, παράλληλα σύμπαντα αόρατα για μας που ζούμε στις τρεις διαστάσεις.

-Σοβαρά τώρα παππού, λες να αληθεύει αυτό; Λες να είμαστε κλεισμένοι σε μια γυάλα σαν ψάρια και να νομίζουμε ότι αυτό είναι όλο, ενώ έξω είναι το σπίτι, η πόλη, ο κόσμος, ο γαλαξίας; Λες να είμαστε κοντόφθαλμοι σαν χρυσόψαρα;
-Θα σου πω σε λίγο μετά λόγου γνώσεως, μου είπε και γέλασε περιπαικτικά. Με ξέρεις εμένα τι ψαχτήρι είμαι. Θα βρω τρόπο, θα βρω ταχυδρόμο με άδεια κυκλοφορίας μεταξύ συμπάντων και θα σε ειδοποιήσω. Υπόσχεση!

Σκάσαμε στα γέλια και αγκαλιαστήκαμε. Το βράδυ πέθανε ήσυχα στον ύπνο του. Και ξαφνικά κατάλαβα τι θα πει ακριβώς «θανάτω θάνατον πατήσας» και τον ζήλεψα.
Καλό ταξίδι παππού. Θα χω το νου μου για τον ταχυδρόμο σου…

Πηγή: protagon.gr

Ο μοναχός και το τσαμπί σταφύλια

Κάποια μέρα ένας χωρικός χτύπησε δυνατά την πόρτα ενός μοναστηριού. Όταν ο μοναχός-θυρωρός άνοιξε, εκείνος του έδωσε ένα θαυμάσιο τσαμπί σταφύλια.
– Αγαπητέ αδελφέ, αυτά είναι τα πιο ωραία σταφύλια του αμπελιού μου. Ήρθα εδώ να σου τα χαρίσω.

– Ευχαριστώ! θα τα πάω αυτά στον αβά, θα χαρεί πολύ με τέτοιο δώρο.
– Όχι! Για σένα τα έφερα.
– Για μένα; Ο αδελφός κοκκίνισε, επειδή αισθάνθηκε ότι δεν άξιζε ένα τέτοιο δώρο της φύσης.

– Ναί! επέμενε ο χωρικός. Γιατί πάντα μου άνοιγες την πόρτα, όταν εγώ χτυπούσα. Όταν χρειαζόμουν βοήθεια, επειδή η σοδειά μου είχε καταστραφεί από την ξηρασία, εσύ μου έδινες κάθε μέρα ένα κομμάτι ψωμί κι ένα ποτήρι κρασί, θέλω αυτό το τσαμπί σταφύλια να σου φέρει λίγο από την αγάπη του ήλιου, την ομορφιά της βροχής και το θεϊκό θαύμα που το γέννησε τόσο όμορφο.
Ο αδελφός θυρωρός τοποθέτησε το τσαμπί μπροστά του κι όλο το πρωί το θαύμαζε: Ήταν πραγματικά όμορφο. Γι’ αυτό αποφάσισε να παραδώσει το δώρο στον αβά, που πάντα τον ενθάρρυνε με σοφά λόγια.

Ο αβάς χάρηκε πολύ με τα σταφύλια, θυμήθηκε όμως ότι κάποιος αδελφός στο μοναστήρι είχε αρρωστήσει και σκέφτηκε: “θα του δώσω το τσαμπί. Ποιος ξέρει, μπορεί να φέρει κάποια χαρά στη ζωή του”.
Έτσι κι έγινε. Τα σταφύλια δεν έμειναν, όμως, πολλή ώρα στο δωμάτιο του άρρωστου αδελφού, γιατί κι εκείνος συλλογίστηκε: “Ο αδελφός μάγειρας μ’ έχει φροντίσει τόσο καιρό, ταΐζοντας με με ό,τι καλύτερο. Σίγουρα θα χαρεί”.
Όταν το μεσημέρι εμφανίστηκε ο αδελφός μάγειρας με το γεύμα, αυτός του έδωσε τα σταφύλια.

“Είναι για σένα”, είπε ο άρρωστος αδελφός. “Επειδή πάντα βρίσκεσαι σ’ επαφή με τα προϊόντα που μας προσφέρει η φύση, θα ξέρεις τι να κάνεις μ’ αυτό το δημιούργημα του θεού”.
Ο αδελφός μάγειρας έμεινε κατάπληκτος από την ομορφιά του τσαμπιού και σχολίασε με τον βοηθό του πόσο τέλεια ήταν τα σταφύλια. Τόσο τέλεια, που κανείς άλλος δεν θα εκτιμούσε τέτοιο θαύμα της φύσης όσο ο αδελφός σκευοφύλακας, καθώς εκείνος ήταν ο υπεύθυνος για τη φύλαξη της Αγίας Μετάληψης και πολλοί στο μοναστήρι τον θεωρούσαν σαν άγιο άνθρωπο.

Ο σκευοφύλακας με τη σειρά του χάρισε τα σταφύλια στον πιο νεαρό δόκιμο, ώστε να καταλάβει εκείνος, ότι το έργο του θεού φανερώνεται στις πιο μικρές λεπτομέρειες της δημιουργίας. Όταν ο δόκιμος τα πήρε, η καρδιά του δόξαζε τον Κύριο, επειδή δεν είχε ξαναδεί τόσο όμορφο τσαμπί. Την ίδια στιγμή θυμήθηκε την πρώτη φορά που είχε φτάσει στο μοναστήρι και τον άνθρωπο που του είχε ανοίξει την πόρτα – αυτή η χειρονομία του είχε επιτρέψει να βρεθεί σήμερα σ’ εκείνη την κοινότητα ανθρώπων που ήξεραν να εκτιμούν τα θαύματα.
Κι έτσι, λίγο πριν νυχτώσει, έφερε το τσαμπί στον αδελφό θυρωρό.
“Να το απολαύσεις”, είπε. “Γιατί εσύ περνάς τον περισσότερο χρόνο εδώ ολομόναχος. Αυτά τα σταφύλια θα σε κάνουν να χαρείς”.

Ο αδελφός θυρωρός θεώρησε ότι εκείνο το δώρο προοριζόταν πραγματικά για τον ίδιο, απόλαυσε την κάθε ρόγα του τσαμπιού και κοιμήθηκε ευτυχισμένος

Πηγή: η φιλοσοφία επιστρέφει

Ο γιατρός βλέπει τον άνθρωπο σε όλη του την αδυναμία. Ο δικηγόρος σε όλη του την κακία. Και ο θεολόγος σε όλη του τη βλακεία.

Σοπενάουερ