Συντάκτης: Kostas Bertsias

Δημοσιεύτηκε στισ

Σαν σήμερα ο άθλος του Μαρακανά!

Ο άθλος του Μαρακανά

Ο Δομάζος (πρώτος) μάγεψε τους Βραζιλιάνους

Ο Δομάζος (πρώτος) μάγεψε τους Βραζιλιάνους

Πριν από τον ανέλπιστο θρίαμβο της Πορτογαλίας το 2004, οι επιτυχίες της εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Μία από αυτές ήταν η λευκή ισοπαλία, που απέσπασε από την παγκόσμια πρωταθλήτρια Βραζιλία στο Μαρακανά στις 28 Απριλίου 1974. Το παιγνίδι μπορεί να ήταν φιλικό, αλλά αυτό δεν μειώνει σε τίποτα την επιτυχία των διεθνών μας.

Το 1974 ήταν χρονιά Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η Βραζιλία, θέλοντας να υπερασπιστεί τον τίτλο που είχε κατακτήσει πριν από τέσσερα χρόνια στα γήπεδα του Μεξικού, προσκάλεσε πολλές ευρωπαϊκές ομάδες για φιλικά, ανάμεσά τους και την Ελλάδα, επειδή η τελική φάση της διοργάνωσης θα διεξαγόταν στη Γερμανία. Ο τεχνικός της σελεσάο Μάριο Ζαγκάλο είχε προχωρήσει σε μερική ανανέωση, ενώ δεν θα είχε στη διάθεσή του τον μεγάλο Πελέ, ο οποίος είχε αφήσει την εθνική. Ήταν, άλλωστε, 34

Στη χώρα μας, η Δικτατορία μετράει μέρες και το πρωτάθλημα διεκδικούν ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός. Η ΕΠΟ διστάζει να αποδεχθεί την πρόταση των Βραζιλιάνων, αλλά υποχωρεί μπροστά στην επιμονή του Αλκέτα Παναγούλια, που δεν θέλει να αφήσει να πάει χαμένη μια τόσο μεγάλη ευκαιρία.

Η αποστολή της Εθνικής, μετά από ταξίδι 22 ωρών, έφθασε στο Ρίο Ντε Ζανέιρο στις 25 Απριλίου και έτυχε θερμής υποδοχής, όπως αναφέρουν οι ανταποκρίσεις της εποχής. Η επόμενη ήταν ημέρα εγκλιματισμού και γνωριμίας με τη διάσημη πόλη. Την παραμονή του αγώνα, οι διεθνείς μας πάτησαν για πρώτη φορά στο θρυλικό Μαρακανά και ένιωσαν δέος για το επιβλητικό γήπεδο των 200.000 θέσεων. Ακούστηκαν και τα πρώτα παράπονα για τον αγωνιστικό χώρο και το μεγάλο χόρτο που δυσκόλευε τις κινήσεις τους. Για τους παίχτες που έπαιζαν στα χωράφια και τα ξερά του ελληνικού πρωταθλήματος ήταν, όντως, ένα πρόβλημα.

Ο αγώνας διεξήχθη στις 28 Απριλίου, παρουσία 100.000 καριόκας, που περίμεναν σόου και πολλά γκολ από τα αστέρια της σελεσάο. Λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο και εν προκειμένω τους παίκτες του Αλκέτα Παναγούλια, που υπερέβαλαν εαυτούς και απέσπασαν ισοπαλία 0-0. Θα είχαν φύγει και νικητές από το Μαρακανά, αν ο Δομάζος στο 15ο λεπτό ολοκλήρωνε μια περίτεχνη ενέργειά του.

Ο Τάκης Οικονομόπουλος ήταν από τους κορυφαίους του αγώνα και έπιανε τα άπιαστα, αναγκάζοντας το ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters να μεταδώσει: «Ο τερματοφύλακας της Ελλάδας είχε χέρια από… μαγνήτη». Την επομένη οι τίτλοι των ελληνικών εφημερίδων ήταν διθυραμβικοί: «Ζέρζον της Ελλάδος αποκάλεσε η τηλεόραση του Ρίο τον Δομάζο», «Παγκόσμιος αντίκτυπος από το κατόρθωμα της Εθνικής στο Μαρακανά», «Υποκλίνονται στον Δομάζο και εγκωμιάζουν Συνετόπουλο, Ελευθεράκη, οι Βραζιλιάνοι».

Στις δηλώσεις του μετά το τέλος του αγώνα, ο Μάριο Ζάγκαλο τόνισε ότι «Η ελληνική ομάδα δεν ήταν αυτή που μας είπαν… Oι παίχτες της είχαν δύναμη και τεχνική» και κατέληξε με την επισήμανση ότι «ποδοσφαιριστές σαν τον Δομάζο, τον Συνετόπουλο και τον Ελευθεράκη μπορούν θαυμάσια να παίξουν στη Βραζιλία». Ο Αλκέτας Παναγούλιας, πλέοντας σε πελάγη ευτυχίας, δήλωσε: «Αυτή ήταν μόνο η αρχή. Στόχος μας είναι να πάμε στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 1978». Θα το καταφέρει 20 χρόνια αργότερα, στο Παγκόσμιο των ΗΠΑ.

Οι δύο ομάδες αγωνίσθηκαν με τις ακόλουθες συνθέσεις:

  • Βραζιλία: Λεάο, Ζε Μαρία, Λουίς Περέιρα, Πιάτσα, Νελίνιο, Πάουλο Σέζαρ, Λεβίνια, Σέζαρ, Ριβελίνο, Έντου και Ζαϊρζίνιο.
  • Ελλάδα: Οικονομόπουλος (Παναθηναϊκός), Πάλλας (Άρης Θ.), Καμπάς (Παναθηναϊκός), Συνετόπουλος (Ολυμπιακός), Ιωσηφίδης (ΠΑΟΚ), Ελευθεράκης (Παναθηναϊκός), Δομάζος (Παναθηναϊκός), Σαράφης (ΠΑΟΚ), Τερζανίδης (ΠΑΟΚ), Αντωνιάδης (Παναθηναϊκός) και Δεληκάρης (Ολυμπιακός). Στο 65ο λεπτό του αγώνα ο Γιώργος Δεληκάρης αντικαταστάθηκε από τον βενιαμίν της ομάδας, τον 20χρονο Θωμά Μαύρο του Πανιωνίου.

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο, που έγινε τον Ιούνιο του 1974, η Βραζιλία κατετάγη 4η, ενώ τον τίτλο κατέκτησε η οικοδέσποινα Δυτική Γερμανία. Δύο χρόνια αργότερα, η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε προκριθεί στην τελική φάση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, καθώς ήρθε δύο φορές ισόπαλη με την παγκόσμια πρωταθλήτρια Δυτική Γερμανία κι έχασε με ανόητο τρόπο από τη Μάλτα με 2-0.
Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/255

© SanSimera.gr

Δημοσιεύτηκε στισ

ΜΕΓΆΛΗ ΤΡΊΤΗ

Η Εκκλησία θυμάται την παραβολή των 10 Παρθένων.

Το βράδυ ψάλλεται στις Εκκλησίες ο όρθρος της Μεγάλης Τετάρτης. Στην υμνολογία κυριαρχεί το γεγονός της αλείψεως των ποδών του Κυρίου με μύρο από μια αμαρτωλή γυναίκα (πόρνη την αναφέρουν οι υμνωδοί) και το σκούπισμά τους με τα μαλλιά της, στο σπίτι ενός Φαρισαίου, όπου ήταν προσκεκλημένος (Λουκά ζ’ 36-50), ενώ ψάλλεται ένα από τα πλέον δημοφιλή τροπάρια της θρησκευτικής υμνολογίας, το «Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή», γνωστότερο ως Τροπάριο της Κασσιανής, από το όνομα της υμνογράφου Κασσιανής (810-865), που το συνέθεσε.

Ευαγγέλιο (Κατά Ιωάννη ιβ’ 17-50)

Ο Ιησούς συνεχίζει να διδάσκει, ενώ οι Φαρισαίοι ψάχνουν τρόπους για να τον συλλάβουν. Κάποιοι Έλληνες ζητούν να τον δουν και αυτός τους λέγει: «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξαστή ο υιός του ανθρώπου». Επίσης, ο Κύριος προλέγει τη Σταύρωση και

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/87/73

© SanSimera.gr

Δημοσιεύτηκε στισ

Ήθελε ο θεός και ζήσαμε!

Προδημοσίευση από το βιβλίο: ΘΑΜΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ, ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ.

Α ́ Έκδοση: Μάιος 2021
© Κωνσταντίνος Μπερτσιάς & Εκδόσεις Οροπέδιο Διεύθυνση σειράς: Δημήτρης Γ. Κανελλόπουλος

 

Ήθελε ο θεός και ζήσαμε.


Η Πρωτομαγιά του 1964 συνέπεσε με την Μεγάλη Παρασκευή. Ήταν από τις σπάνιες χρονιές που το Πάσχα θα το γιορτάζαμε Μάιο. Η άνοιξη είχε μπει για τα καλά στην κοιλάδα του Μόρνου.
Εκείνη την Μεγάλη Παρασκευή του 1964 ο πατέρας μου είχε τελειώσει με την σπορά των χωραφιών, γύρω από το σπίτι, με καλαμπόκι. Τα χρόνια εκείνα το όργωμα και η σπορά γίνονταν με το παραδοσιακό τρόπο, δηλαδή με τα άλογα ή τα μουλάρια και το αλέτρι του Ησίοδου. Ήταν δύσκολη δουλειά για τους ανθρώπους και για τα ζώα.
Δεν έπρεπε ούτε σπυρί να πάει χαμένο, για να πιάσει ο κόπος τόπο, όπως έλεγαν χαρακτηριστικά οι άνθρωποι του μόχθου.
Στα φρέσκα οργώματα έπεφταν κάθε είδους πουλιά για να κλέψουν κανένα σπόρο. Οι επιδρομές των κορακιών ήταν η μεγάλη μάστιγα για τους γεωργούς, τόσο κατά τη σπορά όσο και μετέπειτα, κατά την περίοδο της ωρίμανσης και της συγκομιδής. Για να μειώσουν αυτές τις επιδρομές, χρησιμοποιώντας παλιά ρούχα έφτιαχναν σκιάχτρα και τα τοποθετούσαν στα χωράφια τους. Στην αρχή ήταν αποτελεσματικό μέτρο, αλλά σιγά σιγά τα πουλιά εξοικειώνονταν και στο τέλος κάθονταν ακόμη και πάνω στα σκιάχτρα.
Χρησιμοποιούσαν επίσης κάποιες αυτοσχέδιες κατασκευές από τενεκέδες, που με τον άνεμο δημιουργούσαν έντονο θόρυβο που φόβιζε τα πουλιά, τουλάχιστον στην αρχή.
Κάποιοι γεωργοί θεωρούσαν πιο αποτελεσματικό μέτρο να κρεμούν σε κάποιους στύλους μέσα στα χωράφια τους νεκρά πουλιά, που είχαν τουφεκίσει.

Ο πατέρας μου είχε ένα παλιό στρατιωτικό τυφέκιο, μακρύκανο, τύπου γκρα, που το είχε μετατρέψει σε κυνηγετικό. Έπαιρνε κυνηγετικό φυσίγγι στην θαλάμη αντί για σφαίρα και λειτουργούσε με κινητό ουραίο. Εκείνο το πρωί της Μεγάλης Παρασκευής το κατέβασε από το ταβάνι του σπιτιού μας όπου το φύλασσε, το όπλισε και παραμόνευε στην αυλή ώστε, όταν πέσουν τα πουλιά στα οργωμένα χω- ράφια, να τα τουφεκίσει. Κάποια στιγμή κάπου θέλησε να πάει, άφησε το όπλο πάνω στον φράχτη και απομακρύνθηκε.
Παρακολουθώντας τη σκηνή μαζί με τα αδέλφια μου τρέξαμε, κι εγώ άρπαξα το όπλο κι άρχισα να σημαδεύω, πρώτα τον αδελφό μου και μετά την αδελφή μου, λέγοντάς τους αστειευόμενος «σας σκοτώνω», πιστεύοντας ότι δεν είχε φυσίγγι. Το χαρακτηριστικό κλικ του επικρουστήρα ακούστηκε δυο φορές χωρίς να γίνει εκπυρσοκρότηση. Μετά έστρεψα το όπλο προς τον ουρανό, ξαναπάτησα την σκανδάλη και ο εκκωφαντικός ήχος της εκπυρσοκρότησης ακόμη ακούγεται στα αυτιά μου….