Συντάκτης: Kostas Bertsias

Από το βιβλίο του Λεονάρδου “Χωρογραφία της Θεσσαλίας” (1832)  φαίνεται ότι η ιστορία της αμπέλου και των προϊόντων της στην περιοχή Τυρνάβου είναι μακραίωνη και χάνεται στα βάθη της ιστορίας του τόπου.

Ο Τύρναβος στα τέλη του 18ου αιώνα, ήταν γνωστός για περίφημα βαμμένα νήματα, καθώς και τα εξαιρετικής ποιότητας κουκούλια (μεταξοσκώληκα) που παρήγαγε, πολλά δε από αυτά (τα καλύτερα) τα εξήγαγε. Αυτό όμως που έκανε πραγματικά γνωστό τον Τύρναβο στο πανελλήνιο (και όχι μόνο) ήταν το τσίπουρο (ούζο) Τυρνάβου. Το εκλεκτό αυτό απόσταγμα το παρήγαγαν με την επαναπόσταξη αποστάγματος στεμφύλων, με την προσθήκη βεβαίως γλυκάνισου και άλλων αρωματικών φυτών. Ήταν η εποχή που το καλό διπλοαποσταγμένο τσίπουρο μετονομάσθηκε “ούζο” από την γνωστή περιγραφική έκφραση συμπολίτη μας ο οποίος δοκιμάζοντας το αναφώνησε “μα αυτό είναι uso Massalia” εκφράζοντας με αυτό το τρόπο το θαυμασμό του για την εξαιρετική του ποιότητα. Έτσι δημιουργήθηκε ο μύθος του ούζου Τυρνάβου που δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το καλό διπλοαπεσταγμένο τσίπουρο. Χάθηκε δια μέσου των χρόνων το περιγραφικό αυτό όνομα για το εξαιρετικής ποιότητας τσίπουρο Τυρνάβου, έγινε όμως προσφορά του σε ολόκληρη την Ελλάδα και τον κόσμο.
Οινοποιείο Τυρνάβου

Έξι καλύτεροι γιατροί στον κόσμο κατά τον ΤΣΑΡΛΙ ΤΣΑΠΛΙΝ:

1. Ο ήλιος,
2. Ξεκούραση,
3. Άσκηση,
4. Διατροφή,
5. Αυτοσεβασμός
6. Φίλοι.

.Ο αληθινός άνθρωπος φέρεται σαν παιδί. Έχει ανάγκη να παίζει, να είναι ανάγωγος, να λέει ανοησίες, να κάνει απρεπείς και ανώριμες ερωτήσεις.

ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΙΛΝΤ

Δε λυγάνε τα ξεράδια

και πονάνε τα ρημάδια!

Kούτσα μια και κούτσα δυο,

της ζωής το ρημαδιό.

—

Mεροδούλι, ξενοδούλι!

Δέρναν ούλοι: αφέντες, δούλοι·

ούλοι: δούλοι, αφεντικό

και μ’ αφήναν νηστικό.

—

Tα παιδιά, τα καλοπαίδια,

παραβγαίνανε στην παίδεια,

με κοτρώνια στα ψαχνά,

φούχτες μύγα στ’ αχαμνά!

—

Aνωχώρι, Kατωχώρι,

ανηφόρι, κατηφόρι

και με κάμα και βροχή,

ώσπου μού βγαινε η ψυχή.

—

Eίκοσι χρονώ γομάρι

σήκωσα όλο το νταμάρι

κ’ έχτισα, στην εμπασιά

του χωριού, την εκκλησιά.

—

Kαι ζεβγάρι με το βόδι

(άλλο μπόι κι άλλο πόδι)

όργωνα στα ρέματα

τ’ αφεντός τα στρέμματα.

—

Kαι στον πόλεμ’ “όλα για όλα”

κουβαλούσα πολυβόλα

να σκοτώνονται οι λαοί

για τ’ αφέντη το φαΐ.

—

Kαι γι’ αφτόνε τον ερίφη

εκουβάλησα τη νύφη 30

και την προίκα της βουνό,

την τιμή της ουρανό!

—

Aλλ’ εμένα σε μια σφήνα

μ’ έδεναν το Mάη το μήνα

στο χωράφι το γυμνό

να γκαρίζω, να θρηνώ.

—

Kι ο παπάς με την κοιλιά του

μ’ έπαιρνε για τη δουλειά του

και μου μίλαε κουνιστός:

Σε καβάλησε ο Xριστός!

—

Δούλεβε για να στουμπώσει

όλ’ η Xώρα κ’ οι Kαμπόσοι.

Mη ρωτάς το πώς και τί,

να ζητάς την αρετή!

—

― Δε βαστάω! Θα πέσω κάπου!

― Nτράπου! Tις προγόνοι ντράπου!

― Aντραλίζομαι!… Πεινώ!…

― Σουτ! Θα φας στον ουρανό!

—

K’ έλεα: όταν μιαν ημέρα

παρασφίξουνε τα γέρα,

θα ξεκουραστώ κ’ εγώ,

του θεού τ’ αβασταγό!

—

Όχι ξύλο! Φόρτωμα όχι!

Θα μου δώσουνε μια κόχη,

λίγο πιόμα και σανό,

σύνταξη τόσω χρονώ!

—

Kι όταν ένα καλό βράδι

θα τελειώσει μου το λάδι

κι αμολήσω την πνοή

(ένα πουφ! είν’ η ζωή),

—

η ψυχή μου θενά δράμει

στη ζεστή αγκαλιά τ’ Aβράμη,

τ’ άσπρα, τ’ αχερένια του

να φιλάει τα γένια του!…

—

Γέρασα κι ως δε φελούσα

κι αχαΐρευτος κυλούσα,

με πετάξανε μακριά

να με φάνε τα θεριά.

—

Kωλοσούρθηκα και βρίσκω

στη σπηλιά τον Άη Φραγκίσκο:

-“Xαίρε φως αληθινόν

και προστάτη των κτηνών!

—

Σώσε το γέρο κυρ Mέντη

απ’ την αδικιά τ’ αφέντη

συ που δίδαξες αρνί

τον κυρ λύκο να γενεί!

—

Tο σκληρόν αφέντη κάνε

από λύκο άνθρωπο κάνε!…”

Mα με την κουβέντ’ αφτή

πόρτα μού κλεισε κι αφτί.

—

Tότενες το μάβρο φίδι

το διπλό του το γλωσσίδι

πίσου από την αστοιβιά

βγάζει και κουνάει με βια:

—

― “Φως ζητάνε τα χαϊβάνια

κ’ οι ραγιάδες απ’ τα ουράνια,

μα θεοί κι οξαποδώ

κει δεν είναι παρά δω.

—

Aν το δίκιο θες, καλέ μου,

με το δίκιο του πολέμου 90

θα το βρείς. Oπού ποθεί

λεφτεριά, παίρνει σπαθί.

—

Mη χτυπάς τον αδερφό σου –

τον αφέντη τον κουφό σου!

Kαι στον ίδρο το δικό

γίνε συ τ’ αφεντικό.

—

Xάιντε θύμα, χάιντε ψώνιο,

χάιντε Σύμβολον αιώνιο!

Aν ξυπνήσεις, μονομιάς

θά ρτει ανάποδα ο ντουνιάς.

—

Kοίτα! Oι άλλοι έχουν κινήσει

κ’ έχ’ η πλάση κοκκινήσει

κι άλλος ήλιος έχει βγει

σ’ άλλη θάλασσ’, άλλη γη”.

Στον αρχαιοελληνικό κόσμο  παρατηρούνται και  αντιφάσεις. θεωρώντας ότι το άσχημο ως έλλειψη αρμονίας είναι το αντίθετο της καλοσύνης τnς ψυχής, ο Πλάτων στην Πολιτεία έλεγε ότι δεν πρέπει να δείχνουμε στα μικρά παιδιά άσχημα πράγματα, όμως παραδεχόταν ότι κατά βάθος υπήρχε ένα ποσοστό ομορφιάς στο καθετί, στο βαθμό που εναρμονιζόταν με την αντίστοιχη ιδέα – γι’ αυτό μπορούσε κανείς να πει ωραίο ένα κοριτσάκι, ένα γομάρι, μια χύτρα, παρότι το καθένα από αυτά ήταν άσχημο σε σχέση με το προηγούμενό του…

 

1. Ο ήλιος,
2. Ξεκούραση,
3. Άσκηση,
4. Διατροφή,
5. Αυτοσεβασμός
6. Φίλοι.

Η αγάπη όχι μόνο δεν αγοράζεται, αλλά ούτε καν ζητιέται. Η αγάπη μόνο προσφέρεται..

Θα συμφωνήσω με τον Harari για την ματαιότητα της αναζήτησης για την “απόλυτη αλήθεια” Όμως ας σκεφτούμε λίγο τι νοηματοδοτει η πρόταση “απόλυτη αλήθεια” . Όχι πολλά κατ’εμέ. Αντίθετα μάλιστα λίγα , διότι η δυναμική των δύο αυτών λέξεων υπερβαίνει τον νοητικό ορίζοντα μου καθώς δεν έχει κατεύθυνση , οντολογική υπόσταση ,ανθρωπολογική παρρησία αλλ’ούτε και έναν εσχατολογικό προορισμό. Ταυτόχρονα,ενδέχεται να λειτουργεί και αφελώς παραπλανητικά αφού η κοινή λογική εξοστρακίζοντας τέτοιες έννοιες,επιστρέφει στην συνήθη της επεξεργαστική φυλακή αφήνοντας με ενεό και παραδομένο στην χωριστικότητα του κτιστού κόσμου. Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε αρχικά τους λόγους των όντων και η εγγενής μας μεταφυσική αυτοσυνειδησία θα μας οδηγήσει σιγά σιγά σε δρόμους αναζήτησης που ίσως να αποκαλύψουν περαιτέρω αλήθειες. Ευχαριστώ για την υπομονή σας .

Μιχάλης

 

θεός και ανασφάλεια

Η ύπαρξη του θεού – οποιουδήποτε θεού- δεν προέκυψε από κάποιο σύστημα επίκτητο αλλά από μια βαθιά ανάγκη του ανθρώπου για απαντήσεις και ασφάλεια.

Ο Harari υπογραμμίζει ότι η αναζήτηση απόλυτης “αλήθειας” μέσα από τη θρησκεία ή την επιστήμη είναι μάταιη. Το να μάθουμε να ζούμε με αβεβαιότητα μπορεί να είναι το πιο ειλικρινές βήμα προς την κατανόηση του κόσμου…

Ταβάνι πιάνει η σκέψη μας, όταν ο ουρανός είναι το ταβάνι. Λένε ότι στην τετραφωνία, όταν φθάνεις στο πολυπόθητο αποτέλεσμα να συντονίζονται οι τέσσερις φωνές, τότε δημιουργείται και μία Πέμπτη, η divina, η θεϊκή φωνή, η οποία στην ουσία δεν καταγράφεται αλλά την αισθάνεσαι.   Για να αντιληφθούμε την παρουσία του Θεού, πρέπει να αναπτύξουμε πνευματικά αισθητήρια. Είναι αφελές να πιστεύουμε ότι με την παρατήρηση και το πείραμα -τα εργαλεία, δηλαδή, του ανθρώπινου νου- μπορούμε να συλλάβουμε το Θεό. Πίσω από το σύμπαν που βλέπουμε, υπάρχει ένα άλλο σύμπαν που δεν βλέπουμε, επειδή βλέπουμε το σύμπαν. Αν κάποιοι θέλουν να μείνουν στο σύμπαν που βλέπουν και να το λατρέψουν ως θεό, με γεια τους με χαρά τους. Πίσω από την πραγματικότητα που βλέπουμε, υπάρχει μια άλλη πραγματικότητα που δεν βλέπουμε, επειδή βλέπουμε την πραγματικότητα. Όσο αντιλαμβάνεται το έμβρυο τη μήτρα που το περιέχει, άλλο τόσο και ο άνθρωπος το Θεό. Πρέπει να γεννηθεί πνευματικά για να τον καταλάβει. Στο επίπεδο της αντίληψης του ανθρώπου δεν κρίνεται ούτε η ύπαρξη του Θεού ούτε η ανυπαρξία του. Ο άνθρωπος μπορεί μόνο να πιστεύει είτε στην ύπαρξή του είτε στην ανυπαρξία του.