Ανέκαθεν ο εμβολιασμός προκαλούσε αντιδράσεις. Όπως μας θυμίζει ο ιστορικός Ντέιβιντ Μόταντελ, η περίπτωση της ευλογιάς είναι χαρακτηριστική. Η ευλογιά ήταν μια ιδιαιτέρως επώδυνη και θανατηφόρα μεταδοτική ασθένεια. Το 1796, ο Βρετανός γιατρός Έντουαρντ Τζένερ παρατήρησε ότι όσοι φρόντιζαν αγελάδες και είχαν προσβληθεί από δαμαλίτιδα παρουσίαζαν ανοσία στην ευλογιά. Ο Τζένερ το επιβεβαίωσε κάνοντας ένα κρυφό πείραμα στον οχτάχρονο γιο του κηπουρού του (προσπερνώ το προφανές θέμα της ιατρικής ηθικής, εν προκειμένω). Όταν ανακοίνωσε την ανακάλυψη του εμβολίου, πολλοί αντέδρασαν. Πρωτοστάτησαν θρησκόληπτοι ιερείς και «εναλλακτικοί» γιατροί. Ένας, μάλιστα, ισχυριζόταν ότι το εμβόλιο θα προσέδιδε βόεια χαρακτηριστικά στα παιδιά, φήμη που απέκτησε ευρύτερο λαϊκό έρεισμα! Ήταν τα fake news της εποχής.

Οι αναλογίες με τη σημερινή κατάσταση της πανδημίας είναι προφανείς. Η νεωτερικότητα δεν εξαλείφει το φόβο της αβεβαιότητας, ούτε τη δεισιδαιμονία, την ιδεοληψία, και, βεβαίως, την ιδιοτέλεια. Ο κύριος μεταδότης διαδικτυακής παραπληροφόρησης για το εμβόλιο κατά του Covid-19, λ.χ., ο Αμερικανός γιατρός Τζόζεφ Μέρκολα, προωθεί εμπορικά, εδώ και χρόνια, προϊόντα «εναλλακτικής ιατρικής», όπως ο φαιδρός αντιεμβολιαστής που ηγείται υπερδεξιού κόμματος στην Ελλάδα εμπορεύεται κηραλοιφές. Όταν έχεις χτίσει την καριέρα σου αντιτιθέμενος στο ιατρικό-φαρμακευτικό-πολιτικό σύστημα, είναι αναμενόμενο ο «σκεπτικισμός» σου να μην είναι αμιγώς γνωστική στάση, αλλά ιδιοτελής κατασκευή – αντανάκλαση, εν πολλοίς, των συμφερόντων σου. Βεβαίως, η ιδιοτέλεια και η ιδεοληψία δεν είναι παράσημα, οπότε πρέπει να αποκρυβούν, εξού και η φενακιστική χρήση του ελευθεριακού ιδεολογήματος της «προσωπικής επιλογής».

Οι ελευθεριακοί είναι ακοινώνητοι φιλελεύθεροι, οι οποίοι δεν κατανοούν τις κοινωνικές-γνωστικές προϋποθέσεις της προσωπικής επιλογής. Επιλέγουμε, κάθε φορά, από ένα μενού που η οργανωμένη κοινότητα θέτει ενώπιόν μας. Οι έλλογες επιλογές μας προϋποθέτουν κοινό (θεσμισμένο) γνωστικό υπόβαθρο: λ.χ. τι συνιστά ασθένεια, πώς προλαμβάνεται και πώς θεραπεύεται. Βεβαίως, δεν ομονοούμε απαραίτητα ως προς το τι είναι έγκυρη γνώση, αλλά οι διαφωνίες μας προϋποθέτουν ένα κοινώς αποδεκτό πλαίσιο σημασιών, νοημάτων και υποχρεώσεων.

Είμαι ελεύθερος π.χ. να πιστεύω ότι δεν υπάρχουν ιοί, αλλά αν στις θεσμισμένες γνωστικές σημασίες της κοινωνίας μου δεν συγκαταλέγεται αυτή η αντίληψη, αναγκάζομαι, ως κοινωνικό ον, να συμπλεύσω με την κρατούσα ορθή «δόξα» (γνώμη). Άλλωστε, αν αρρωστήσω, στις υπηρεσίες της οργανωμένης κοινότητας, πιθανότατα, θα προσφύγω και στις κρατούσες ιατρικές αντιλήψεις της θα υπάγω τον εαυτό μου. Δεν μπορώ να τόχω δίπορτο: να είμαι γνωστικά ανορθόδοξος αλλά να απολαμβάνω τα επιτεύγματα της ιατρικής ορθοδοξίας.

Σχεδόν καμία μεταδοτική ασθένεια δεν εξαλείφθηκε χωρίς ισχυρή κρατική παρέμβαση. Μόνο το κράτος έχει τους πόρους, τα μέσα και, στις δημοκρατικές κοινωνίες, τη νομιμοποίηση, να επιβάλλει περιορισμούς για την αναχαίτιση και εξάλειψη λοιμωδών νοσημάτων. Στις ΗΠΑ, λ.χ., μέχρι το 1963, μολύνονταν από την ιλαρά 4 εκατομμύρια άτομα κάθε χρόνο, από τα οποία 50000 νοσηλεύονταν και 500 πέθαιναν. Οι περισσότεροι θάνατοι αφορούσαν παιδιά κάτω των 5 ετών. Από το 1963, οπότε το εμβόλιο έγινε υποχρεωτικό (με εξαιρέσεις για ιατρικούς και θρησκευτικούς λόγους), τα κρούσματα ιλαράς μηδενίστηκαν. Πρόσφατα επανεμφανίστηκαν, εξαιτίας της διστακτικότητας γονέων, υπο την επιρροή διαδικτυακής παραπληροφόρησης.

Όσοι πιστεύουν ότι ο εμβολιασμός κατά μιας μεταδοτικής ασθένειας είναι αποκλειστικά ατομική επιλογή πλανώνται. Δεν υπάρχουμε ως ατομικές νησίδες αλλά ως αλληλεξαρτώμενα όντα – αυτό μας θυμίζει η πανδημία. Αν κάποιος δεν θέλει να προστατεύσει τον εαυτό του, δικό του πρόβλημα. Αν όμως αδιαφορεί για την προστασία των άλλων, δικό μας το πρόβλημα. Σεβόμενη την προσωπική αυτονομία των πολιτών, η ευπρεπής κοινωνία διευρύνει τα όρια των ατομικών επιλογών, χωρίς όμως να αμελεί την αυτοσυντήρησή της. Εφόσον ως οργανωμένη κοινότητα είμαστε πρόθυμοι να πληρώσουμε για την πιθανή νοσηλεία σας εμβολιαστικοί σκεπτικιστές, επιτρέψτε μας να έχουμε λόγο και για την προστασία της υγείας σας. Όποιος πληρώνει τα βιολιά, διαλέγει το τραγούδι.

* Καθηγητής στην Έδρα Columbia Ship Management και Κοσμήτορας της Σχολής Μεταπτυχιακών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Κύπρου (www.htsoukas.com)

Μόνο ο Μίλτος Τεντόγλου μπορούσε να κάνει αυτό που είδαμε!
Ο Έλληνας αθλητης βρήκε το μεγάλο άλμα (8.41μ.) στην τελευταία του προσπάθεια στον τελικό του μήκους και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο με τρόπο ΜΥΘΙΚΟ!Ο Τεντόγλου ήταν 3ος στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα με 8.11μ. από την πρώτη του προσπάθεια και 8.15μ. στην 5η, ψάχνοντας, ωστόσο, να βρει κάτι καλύτερο. Μην ξεχνάμε πως ο Τεντόγλου έχει την καλύτερη φετινή επίδοση στον κόσμο… με 8.60μ.Ωστόσο, όλα έδειχναν να πηγαίνουν στραβά για τον Έλληνα πρωταθλητή, με τον Ισπανό Κάθερες, μάλιστα, να τον θέτει εκτός βάθρου με 8.18μ. στο τελευταίο του άλμα!Στο δικό του τελευταίο άλμα, ωστόσο, ο 23χρονος από τα Γρεβενά «πέταξε» στα 8.41μ. και από 4ος βρέθηκε 1ος, κατακτώντας το χρυσό λόγω καλύτερης δεύτερης προσπάθειας από τον Κουβανό Ετσεβαρία, ο οποίος δεν μπορούσε να το πιστέψει, όπως και ο συμπατριώτης του και «χάλκινος», τελικά, Μάσο!Ο Ετσεβαρία έκανε 8.41μ. στην 3η του προσπάθεια, αντιμετώπισε, όμως, ένα πρόβλημα τραυματισμού, με αποτέλεσμα να κάνει 6.71μ. στην 4η και να αφήσει εντελώς την 5η, περιμένοντας την εξέλιξη του αγώνα. Το άλμα του Τεντόγλου, λοιπόν, τον υποχρέωσε να δοκιμάσει στην 6η προσπάθεια, αλλά δεν κατάφερε να τρέξει καν, καθώς κούτσαινε, σταμάτησε και ο Έλληνας αθλητής ανέβηκε στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου!

Χαρά Μαρούγκα:

Μόλις μάθαμε οτι έφυγε από την ζωή ένας μεγαλος Έλληνας. Αυτος που βάσταγε στους ώμους του την περηφάνια μας που κάποτε κάποιοι την άφησαν στην άκρη .
Πλέον τα ΙΜΙΑ θα είναι αφύλαχτα γιατι ο φύλακας Άγγελος τους έφυγε για το μεγάλο ταξίδι .
Μπάρμπα Αντώνη Βεζυρόπουλε ΑΘΑΝΑΤΟΣ !!!

Διαβάστε την συνέντευξη του Μπάρμπα Αντώνη

«Μετέφερα για πρώτη φορά τα ζώα μου στη νησίδα το 1984. Έπαιρνα τη βάρκα μου από την Κάλυμνο και πήγαινα εκεί για να τα φροντίζω. Παράλληλα μπορούσα να ψαρεύω. Σταμάτησα για λίγο λόγω της κρίσης του 1996. Μετά, όμως, συνέχισα.
Πήγαινα τουλάχιστον δύο με τρεις φορές την εβδομάδα. Με βοηθούσαν πότε τα αγόρια μου και πότε η γυναίκα μου. Τότε έπαιρνα σύνταξη 700 ευρώ τον μήνα. Με αυτήν έπρεπε να ζήσω. Μου έδιναν και ένα μικρό ποσό από τον Δήμο και έτσι μπορούσα, έστω με δυσκολίες, να βόσκω τα πρόβατά μου. Κάποια στιγμή, κοντά στο 2004, έπαψαν να μου δίνουν χρήματα για να καλύπτω μέρος των εξόδων μου, κυρίως τα πετρέλαια για τη βάρκα»
Για τους Τούρκους:
Για τις τουρκικές παρενοχλήσεις όταν ταξίδευε με τη βάρκα του είχε μιλήσει ακόμη ο Αντώνης Βεζυρόπουλος. «Με θυμάμαι να ταξιδεύω με τη βάρκα μου για τη νησίδα και να έρχονται δίπλα μου μεγάλα τουρκικά σκάφη κάνοντας ελιγμούς.
Σαν τώρα θυμάμαι τα άσπρα μεγάλα πλωτά τους. Δημιούργησαν απόνερα με σκοπό να με βουλιάξουν. Η βάρκα μου ήταν πολύ μικρή σε σχέση με τα δικά τους σκάφη. Έδειχναν να μην τους ενδιαφέρει αν πέσω στη θάλασσα και πνιγώ από τα κύματα. Τους έδειχνα, όμως, από την πλευρά μου ότι είχα το σθένος να συνεχίσω” είχε πει χαρακτηριστικά.

οικισμός της Ελλάδας

Από την Βικιπαίδεια ή Wikipedia.

Το Τζιγκουράτι^[1] ή Τσιγκουράτι είναι μικρός οικισμός της Στερεάς Ελλάδας στην Περιφερειακή Ενότητα Βοιωτίας, ο οποίος βρίσκεται στα Δερβενοχώρια και στα βορειοανατολικά της κοιλάδας των Σκούρτων. Απέχει 26 χλμ. Ν.-ΝΑ. από το Σχηματάρι (έδρα του δήμου) και 4 χλμ. Α. από τα Σκούρτα. Βορειοανατολικά του και στον ομώνυμο λόφο ή αλλιώς Πυργάρι, σε υψόμετρο 737 μέτρα υπάρχουν τα κατάλοιπα τετράγωνου πύργου (φρυκτωρίας) που πιθανολογείται ότι ήταν ζευγάρι με αυτόν στον λόφο Λοιμικό.^[2] Η περιοχή έχει κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος.^[3]Ως ξεχωριστός οικισμός αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά το 2011 να απογράφεται στο δήμο Τανάγρας.^[1] Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Σκούρτα αποτελούν την τοπική κοινότητα Σκούρτων που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Δερβενοχωρίων του Δήμου Τανάγρας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 13 κατοίκους.^[4]

Ο τρελός που επιμένει στην τρέλα του θα γίνει σοφός.

William Blake

“Όταν φτάσεις στο σημείο όπου δεν χρειάζεται να εντυπωσιάσεις κανέναν, εκεί ξεκινά η ελευθερία σου.”