Συντάκτης: Kostas Bertsias

Όπως τα πεύκα κρατούνε τη μορφή του αγέρα
ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί
το ίδιο τα λόγια φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου
κι ο άνθρωπος έφυγε, δεν είναι εκεί.

Γιώργος Σεφέρης, 1900-1971, Έλληνας ποιητής, Νόμπελ 1963

(Επί Σκηνής/ΣΤ’)

« Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι π.χ. αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο -τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν- θα είχαμε υπουργό Οικονομικών τον Μπαρτζώτα, θα είχαμε υπουργό της Παιδείας π.χ. τον Στρίγγο, θα είχαμε υπουργό των Εσωτερικών τον άλλον, τον ανεκδιήγητο άνθρωπο που ήρθε από την Κρήτη, τον Βλαντά, ο οποίος ήταν για την εποχή εκείνη ένας ήρωας για τη νεολαία, γραμματέας της νεολαίας κ.τ.λ.
Ανθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν…»

Τα παραπάνω δεν τάχει πει κάποιος δεξιός που εκ των υστέρων τιμά δουλοπρεπώς τους αγώνες της αριστεράς αλλά ο Λεωνίδας Κύρκος.

Ο Λεωνιδας Κύρκος που πέθανε σαν σήμερα έχει συμβάλει σημαντικά εκτός απο την ανανέωση και στην απομυθοποίηση της αριστεράς. Καθώς οι δημοκρατίες για να λειτουργούν χρειάζονται πολλές αντιτιθέμενες απόψεις ο Λεωνίδας αντιπροσωπεύει την αριστερά της δημοκρατίας και του πατριωτισμού που ειναι χρήσιμο και παραγωγικό να έχει απέναντι ένας φιλελεύθερος….

Ως νεανίες στον Ρήγα Φεραίο, το μεγαλύτερο φυτώριο αμφισβήτησης της μεταπολίτευσης, για την προσήλωση του στους αστικούς δημοκρατικούς θεσμούς τον αποκαλούσαμε «Κίρκη του Ρεφορμισμού»…

Καίτοι αγράμματη, η γραία μ’ εδίδαξεν ότι εις την ελληνικήν γλώσσαν, άλλως νοούμεν, άλλως ομιλούμεν και άλλως γράφομεν.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, 1851-1911,

Γνώρισα αυτόν τον άνθρωπο και πήγα στο σπίτι του μετά από πρόσκληση του ιδίου όταν όλοι τον είχαν ξεχάσει…

Μπαίνοντας αντίκρισα την σύζυγο του ή οποία επιτελούσε το χρέος της και τον φρόντιζε με το παραπάνω και δίπλα ένας νέος έφηβος με ένα βιβλίο στο χέρι σηκώθηκα ευλαβικά μόλις είδε ότι μπήκε ιερέας στο σπίτι.
Όταν πήγα στο δωμάτιο μείναμε μόνοι μας και ο αείμνηστος Άκης Τσοχατζόπουλος μου είπε τα πάντα.
Αναγνώρισε τα λάθη του, μου μίλησε για αυτούς που τον πίκραναν και έκλαιγε μπροστά στα μάτια μου γι’ αυτούς που τον πρόδοσαν οι οποίοι είναι αυτοί που απολαμβάνουν τώρα τις χρυσές καρέκλες χάρη σε εκείνον.
“Πατέρα να αγαπάς και να φροντίζεις την γυναίκα μου και το παιδί μου όταν θα φύγω…” μου είπε φεύγοντας.
“Να είστε βέβαιος κύριε Υπουργέ!” του είπα.
Έχω να πω ότι ο άνθρωπος που πλήρωσε περισσότερο από τον καθένα τα λάθη του “έφυγε” με μετάνοια, εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία.
Καλή Ανάπαυση Υπουργέ μου!

Η άλλη ματιά…..

Μικρός αποχαιρετισμός για τον Άκη από τον Δ. Πηγαδάκη (πρώτο θέμα)

Γιος Σαλονικιού μπακάλη, μπασκετμπολίστας του ΠΑΟΚ, λαντζέρης σε Γερμανικά εστιατόρια, πολιτικός μηχανικός του Μονάχου, στέλεχος του αντιδικτατορικού ΠΑΚ. Γοητευτικός ως Beau Brummel με ακατάληπτα ξύλινο και στομφώδη λόγο αλλά με περίτεχνα τσαλίμια στο ζεϊμπέκικο

Κορυφαίος υπουργός, πανίσχυρος γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, ακλόνητο μέλος της ηγετικής τρόικας του Κινήματος, διαχρονική σκιά του Ανδρέα. Αγέρωχος, ανοιχτόκαρδος, γαλαντόμος και ως ορκισμένος σοσιαλιστής, πρώην αναπληρωτής πρωθυπουργός, παρ΄ ολίγον πρωθυπουργός και διεκδικητής της προεδρίας του κόμματος του. 

Χλιδάτος επιβάτης λίαρ τζετ για διακοπές σε ριζόρτ της Σαρδηνίας, λουσάτος γαμπρός σε σαμπανιζέ γάμο στο Παρίσι, οικοδεσπότης πολυέξοδων βαπτίσεων στο Πατριαρχείο, ιδιοκτήτης μπαλκονιού με θεά, φάτσα στη Ακρόπολη, κάτοχος υπεράκτιας εταιρείας, παρκαδόρος μετρητών σε τρίτους. Ξιπασμένη εκδοχή μιας, αδιαφανούς προέλευσης, ευημερίας και προκλητικά ακόρεστο συνώνυμο του “μεγαλοπιάσματος”.

Κατηγορούμενος, απολογούμενος, καταδικασμένος σε 20ετή κάθειρξη, τρόφιμος κελιού του Κορυδαλλού, αποφυλακισμένος με αυστηρούς περιοριστικούς όρους. Μέχρι χθες ένας σουρωμένος, κατηφής και λησμονημένος πρωταγωνιστής σκανδάλου ξεπλύματος μαύρου χρήματος. Αυτοαναφορικός σαν μοναχικός κομπέρ που άκουγε αυτάρεσκα μόνο τη δική του παρλάτα σε ένα σόου που συμπυκνώνει τυχοδιωκτισμό, αμοραλισμό, ανομία , πολιτική εξαχρείωση.

Δεν πρόκειται για κουίζ τύπου “Ποιος είναι ποιος;”. Όλες οι παραπάνω βερσιόν συνοψίζονται στη ταυτότητα του ίδιου ανθρώπου. Του Άκη Τσοχατζόπουλου που αποβίωσε στα 82 του χρόνια.
Επι δεκαετίες επιβλητική φιγούρα στο κάδρο της κεντρικής πολιτικής σκηνής ο εκλιπών υπήρξε ο άνθρωπος που δήλωνε ότι μοναδικός θεσμός είναι ο κυρίαρχος λαός. Δυστυχώς για τον λαό που τον ανέδειξε, χαρίζοντας του όνομα, πρόσωπο και επιφάνεια, ο ίδιος εξέφρασε από ένα σημείο και μετά μόνο τη πάρτη του και κάποιους κολλητούς συνεργάτες του.

Δεν έχει τόση σημασία αν υπήρξε ένας άλλοτε αδιάφθορος προεστός που σιχάθηκε κάποτε τον άφραγκο αξιοπρεπή εαυτό του. Ούτε αν ήταν κάποιος πελατειακά εξαχρειωμένος καταφερτζής ή ένας εξουσιομανής μεγαλοπαράγοντας που στράφηκε στη λαμογιά και το πλιάτσικο επειδή θεώρησε ότι αδικήθηκε από το κόμμα του και την ιστορία. 

Σημασία είχε ότι το κραυγαλέα ντροπιαστικό υπόδειγμα του στοίχειωσε το δημόσιο χώρο. Ρήμαξε, για ένα μεγάλο φεγγάρι, τον ηθικό πυρήνα, λάβωσε την αξιοπρέπειά, ερείπωσε την όποια αισθητική και πνευματική κουλτούρα, όχι μόνο της παράταξης του αλλά κάθε ακέραιου και έντιμου μέλους του πολιτικού προσωπικού. 

Το κακό ήταν πως αξιοποιώντας την κομματοθρεμμένη “ιστορία” του υποδύθηκε το θύμα πολιτικής λάσπης και κομματικής αντεκδίκησης. Παρότι πιάστηκε με τη κλεμμένη γίδα στη πλάτη πρόσφερε στερεοτυπικούς πομφόλυγες περί του αναμάρτητου του στους ομοϊδεάτες του. Επινόησε άλλοθι αφήνοντας βαριά υπονοούμενα περί διαφθοράς για τους πρώην συντρόφους του και μοίραζε “ξεροκόμματα” στους συνένοχους του προς εξασφάλιση της σιωπής τους.

Το χειρότερο, η αμετανόητη στάση του έγινε αφορμή ώστε ένα τσούρμο τσαρλατάνων λαϊκιστών, δημαγωγών και καιροσκόπων, να αμαυρώσουν όλα τα μέχρι τότε κυβερνώντα κόμματα, να τα δυσφημήσουν σκόπιμα ως φαύλα στη λαϊκή ματιά και ιδιοτελώς να καρπωθούν εκλογικά οφέλη από την επιχειρούμενη απαξίωση τους. 

Όπως ακριβώς και συνέβη. Με την επίκληση και την υιοθέτηση, από όλο αυτό τον πολιτικά έξαλλο κομπογιαννίτικο θίασο, των ανακριβών αιτιάσεων του καταβαραθρωμένου ηθικά και φθαρμένου πολιτικά Άκη. Ήταν ένα βολικό τρικ για να γίνεται ντόρος εντυπώσεων που εκ προθέσεως αγνοούσε τις δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες ικανοποιούσαν και το κοινό αίσθημα περί δικαίου .

Σίγουρα ο ο μακαρίτης πλέον Άκης Τσοχατζόπουλος, που εν ζωή πίκρανε αρκετούς απ’ τους οικείους του, δεν ήταν οσιομάρτυρας από λατρευτικό εικονοστάσι αλλά ούτε και ο πολιτικός που φάνταζε πως θα γινόταν άλλος. Ειδικότερα από τότε που άλλαξε περπατησιά.

Έχουν, άλλωστε περάσει ανεπιστρεπτί οι αξιομνημόνευτες στιγμές που στροβιλιζόταν την ορμητική εποχή της Αλλαγής. με πενιές σε μέτρο 9/8 στη πίστα το κέντρου διασκέδασης ¨Περιβόλι του Ουρανού” Όπως έχουν παρέλθει και εκείνες οι φλασάτες ριπές της εποχής της πλησμονής όταν μετακαλούσε κατ΄ αποκλειστικότητα Γαλλίδα αοιδό σε πριβέ ρεστοράν για να του τραγουδήσει Je Ne Regrette Rien (δεν θα μετανιώσω για τίποτε).

Η σημερινή εποχή δεν σηκώνει πια υστερικά αναθέματα, μνησίκακο κανιβαλισμό ή πολιτική αποκατάσταση για όσους έχει καταγραφεί η στάση και έχει αξιολογηθεί, με το ένα ή τον άλλο τρόπο, η συμπεριφορά τους στη συλλογική συνείδηση. 

Αναμφίβολα η οικογένεια του μεταστάντος θα κάνει μια προσευχή, θα ανάψει ένα κερί και θα κλάψει με δάκρυα στη μνήμη του. Όσο για την Ιστορία κρίνεται ότι θα αποτιμήσει συνολικά τη μακρόχρονη διαδρομή του. Και μάλλον δίκαια. Χωρίς να μπει στο πειρασμό να τη χαρακτηρίσει ως «αέρα κοπανιστό», όπως εκείνος περιέγραφε στα δικαστήρια τις κατηγορίες σε βάρος του.

Λέων Τολστόι (1828 – 1910)

Ο κόμης Λεβ Νικολάγεβιτς Τολστόι, γνωστός στο ελληνικό κοινό ως Λέων Τολστόι, γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1828 (28 Αυγούστου, με το παλαιό ημερολόγιο) στη Γιάσναγια Πολιάνα της Ρωσίας από αριστοκρατική οικογένεια. Ορφάνεψε, όμως, προτού κλείσει τα δέκα του χρόνια και από πατέρα και από μητέρα.

Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Καζάν ανατολικές γλώσσες και νομικά, μα δεν πήρε το δίπλωμά του. Ήταν φύση ανήσυχη, γεμάτη σχέδια και αναμορφωτικές ιδέες, επηρεασμένος από τη Γαλλική Επανάσταση. Θέλησε να ανυψώσει τους Ρώσους χωρικούς και να μορφώσει τα παιδιά τους. Ίδρυσε, μάλιστα, και σχολείο και εξέδωσε παιδαγωγικό περιοδικό με τον τίτλο «Γιάσναγια Πολιάνα».

Έχοντας μεγάλα χρέη από τη χαρτοπαιξία, αποφάσισε να καταταγεί στο στρατό. Πήρε μέρος στον Κριμαϊκό Πόλεμο (1853-1856), όπου γνώρισε την ψυχή του ρώσου στρατιώτη και τη φρίκη του πολέμου. Στη συνέχεια επιχείρησε δύο ταξίδια και γυρίζοντας στη Ρωσία, παντρεύτηκε (1862), έκανε οικογένεια κι έζησε ευτυχισμένος «σαν πατριάρχης», όπως έγραψε ο ίδιος. Με την κατά 16 χρόνια μικρότερη σύζυγό του Σοφία Μπερς απέκτησε 13 παιδιά. Την περίοδο εκείνη έγραψε τα δύο αριστουργήματά του «Πόλεμος και Ειρήνη» (1869), το οποίο ζωντανεύει τη Ναπολεόντεια εποχή και την «Άννα Καρένινα» (1877), ένα δυνατό ψυχογραφικό και οικογενειακό δράμα.

Η ανησυχία του, όμως, ταράζει και πάλι τη ζωή του. Είχε τύψεις που ζούσε μέσα στα πλούτη, ενώ τόσοι άλλοι δυστυχούν. Θέλει να τα αφήσει όλα, περιουσία, οικογένεια, δόξα και να ζήσει απλά, σύμφωνα με τις ιδέες του. Τότε γράφει τα έργα του με τα μεγάλα προβλήματα και τις υψηλές ηθικές αρχές της αγάπης, της καλοσύνης και της συμπόνοιας: «Πάτερ Σέργιος» (1898), «Σονάτα του Κρόιτσερ» (1889), «Κύριος και δούλος» (1895) και «Ανάσταση» (1899). Έγραψε, ακόμα, ένα δραματικό έργο, «Το κράτος του ζόφου» (1886) κι ένα θαυμάσιο μεγάλο διήγημα «Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς» (1866).null

Το 1910 αποφασίζει να εγκαταλείψει τα «εγκόσμια», να τα αρνηθεί όλα και να ζήσει μία απλή ζωή μέσα στη φύση. Μα είναι πια 82 ετών και η υγεία του κλονίζεται. Στις 20 Νοεμβρίου (7 Νοεμβρίου με το παλαιό ημερολόγιο) ο σπουδαίος ρώσος συγγραφέας, «ο γίγας της ρωσικής γης», όπως τον αποκαλούν, άφησε την τελευταία του πνοή στη σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης Αστάκοβο της Ρωσίας.

Η ζωή του Τολστόι χαρακτηρίστηκε από μεγάλες αντιθέσεις, καθώς τα πρώτα άσωτα χρόνια της αριστοκρατίας τα διαδέχτηκε η ριζοσπαστική μεταστροφή του προς την άρνηση του πλούτου, τη φιλανθρωπία και προς έναν ιδιόμορφο ειρηνιστικό και χριστιανικό αναρχισμό, που έτυχε θαυμασμού από προσωπικότητες όπως ο Μαχάτμα Γκάντι και ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και επισφραγίστηκε με τον αφορισμό της Ρωσικής Εκκλησίας.

Πηγή: https://www.sansimera.gr

-Και με τι ασχολείσαι;
-Είμαι CEO στην X εταιρία που έχουμε φτιάξει.
-Α, πολύ ωραία. Και πόσα άτομα είστε στην εταιρία;
-Δύο.

Μπορεί ο παραπάνω διάλογος να μοιάζει χιουμοριστικός, αλλά συμβαίνει πολύ συχνά. Σε απολύτως σοβαρό πλαίσιο. Στην Ελλάδα. Όλοι έχουν έναν «εντυπωσιακό επαγγελματικό τίτλο» να παρουσιάσουν. Και φυσικά η θέση του CEO μοιάζει ως η πιο εντυπωσιακή. Αυτή που θα μπει και στην επαγγελματική κάρτα που θα μοιράζει κάποιος στα αμέτρητα events που πάει.

Και θα σκεφτεί κάποιος: «Γιατί είναι κακό να έχει ένας άνθρωπος τη θέση του CEO;». Δεν είναι καθόλου κακό. Το θέμα εδώ είναι το background. Το οποίο στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν υπάρχει. Από την μια, δηλαδή, βλέπουμε το ελληνικό Linkedin να έχει γεμίσει με προφίλ που έχουν ως επαγγελματικό τίτλο «CEO» ή κάτι τέτοιο, ενώ από την άλλη οι εταιρίες ή τα projects στα οποία δουλεύουν οι συγκεκριμένοι CEOs είναι σχεδόν ανύπαρκτα ή σε πολύ αρχικό στάδιο ή τέλος πάντων δεν έχουν κάποια μεγάλα αποτελέσματα να δείξουν.

Διάβαζα κάποτε ένα άρθρο στο αμερικανικό Entrepreneur.com, το οποίο έλεγε μεταξύ άλλων- ίσως και με μια δόση υπερβολής: «Εσύ τι απαντάς όταν οι άλλοι σε ρωτούν τι δουλειά κάνεις για να ζήσεις; Είσαι επιχειρηματίας; CEO; Πρόεδρος επιχείρησης; Ιδιοκτήτης μικρής επιχείρησης; Κι όμως δεν είσαι τίποτα από όλα αυτά. Είναι απλά τίτλοι που έχουν κατασκευαστεί για να κάνουν τους ανθρώπους να νιώθουν πιο σημαντικοί. Αντί για αυτό, σκέψου τι κάνει η επιχείρηση σου. Και πες στους άλλους την πραγματική αλήθεια. Αν η επιχείρηση σου πουλά καφέ, τότε είσαι πωλητής καφέ. Εάν το κατάστημά σου πουλά ανδρικά εσώρουχα, τότε πουλάς εσώρουχα για άντρες». 

Είναι καλύτερο να πεις στους άλλους την πραγματική δουλειά που κάνεις. Όχι απλά έναν εντυπωσιακό τίτλο. Άλλωστε, είναι πολύ εύκολο όταν ξεκινάς μια επιχείρηση να δώσεις τον εαυτό σου όποιον τίτλο θέλεις. Δεν σου δίνει παραπάνω πόντους ένας τίτλος που… έχεις δώσει ο ίδιος στον εαυτό σου. Ειδικά αν δεν έχεις κάποια χειροπιαστά αποτελέσματα να παρουσιάσεις.

Το όλο ζήτημα όμως νομίζω ότι έχει να κάνει και με μια ανάγκη… να δείξουμε το «πόσο καταπληκτικοί είμαστε». Δεν μας νοιάζει το αν είμαστε όντως καταπληκτικοί, αλλά μας νοιάζει να δείχνουμε καταπληκτικοί. Τι εννοώ: Και εδώ στο It’s Possible καταφθάνουν συχνά emails από ανθρώπους που μόλις έχουν ξεκινήσει ένα νέο project. Κυριολεκτικά με το που βγει στον «αέρα» το project, η πρώτη έγνοια του ιδρυτή ή του CEO (που λέγαμε και πριν), δεν είναι να εργαστεί σκληρά, να φέρει κάποια χειροπιαστά αποτελέσματα και να αναπτύξει το project του. Αλλά η πρώτη του έγνοια είναι να επικοινωνήσει με media (αυτό έχω δει εγώ στην δική μου περίπτωση) και να ζητήσει να γραφτεί ένα θετικό άρθρο για το «καταπληκτικό νέο project» ή να γίνει μια συνέντευξη.

Προσέξτε: Δεν θέλουν να γίνει πρώτα η δουλειά και μετά η «φιγούρα». Θέλουν να γίνει πρώτα η «φιγούρα» και μετά (ίσως) η δουλειά.

Φυσικά, στις περισσότερες των περιπτώσεων, η δική μου απάντηση σε αυτές τις κρούσεις είναι: «Οκ, ρε παιδιά. Κάντε πρώτα την δουλειά, φέρτε κάποια χειροπιαστά αποτελέσματα, και μετά φυσικά μπορούμε να γράψουμε για το πόσο καταπληκτικοί είστε».

Δεν είναι κακό, κατά την γνώμη μου, να γίνεται και η «φιγούρα» (δεν περίμενες να το ακούσεις αυτό ε;). Δεν είναι κακό να γιορτάζεις τις μικρές ή μεγάλες νίκες σου. Δεν είναι κακό να τις λες δυνατά. Άλλωστε, το δικό σου «know how» μπορεί να βοηθήσει και άλλους ανθρώπους- άρα αξίζει να το μεταφέρεις. Αλλά περίμενε πρώτα να έχεις κάτι να πεις.

Πηγή: it’s possible.gr