Ο Steve Jobs και ο Albert Einstein εφάρμοζαν το κόνσεπτ του «νεκρού χρόνου». Και αύξαναν τη δημιουργικότητα τους. Ο «νεκρός χρόνος» είναι ουσιαστικά μια ήσυχη στιγμή κατά την οποία ένα άτομο μπορεί να απομονωθεί από τον θόρυβο και τις υποχρεώσεις. Όπως έχει δείξει η επιστήμη, είναι χρήσιμο να περνάς λίγο χρόνο με τον εαυτό σου. Χωρίς να κάνεις τίποτα. Χωρίς να δουλεύεις και χωρίς να απασχολείσαι σε κάποια άλλη δραστηριότητα. Αν δεν έχεις χρόνο μέσα σε μια εργάσιμη ημέρα για να κάνεις κάτι τέτοιο, μπορείς να οργανώσεις το πρόγραμμα σου και να ξυπνάς λίγο νωρίτερα. Έτσι ώστε να έχεις αυτόν τον «νεκρό χρόνο» το πρωί, πριν ξεκινήσεις τις δουλειές σου. Μισή ή μία ώρα μπορεί

Προσέλαβε τον φονιά του για να εξαπατήσει την ασφαλιστική!

Να μία εξωφρενική ιστορία με δύο σκοτεινούς φόνους, μία «υποβοηθούμενη αυτοκτονία» μέσω πληρωμένου εκτελεστή και ένα «έπαθλο» 10 εκατ. δολαρίων: πώς η τρέλα χτύπησε την πόρτα μιας αμερικανικής οικογένειας και ο πατέρας τής άνοιξε να μπει και να αλωνίσει

Ο πατέρας της αμερικανικής οικογένειας Μέρντοου, ο 53χρονος δικηγόρος Αλεξ, τρεις μήνες μετά τους ανεξιχνίαστους φόνους της συζύγου του Μάγκι και του γιου του Πολ, προσέλαβε δολοφόνο για να σκοτώσει την αφεντιά του ώστε ο άλλος γιος του, ο Μπάστερ, να εισπράξει αποζημίωση 10 εκατ. δολαρίων από ασφαλιστική εταιρεία.

Δεν είναι σενάριο τριτοδεύτερης χολιγουντιανής παραγωγής με μπόλικο αίμα και ύπουλες κομπίνες, αλλά πραγματική ιστορία, «της ζωής», που προκαλεί θόρυβο στις ΗΠΑ ροβολώντας από τις πλαγιές της Νότιας Καρολίνας. Τώρα ο δικηγόρος κατηγορείται από τον εισαγγελέα για «υποβοηθούμενη αυτοκτονία», επειδή προσέλαβε έναν… πελάτη του ως εκτελεστή του εντολέα του!

Οι γυναίκα και ο ένας γιος του δικηγόρου είχαν σκοτωθεί στο «κυνηγετικό καταφύγιο» της οικογένειας, ωστόσο ουδέποτε πιάστηκε ή κατηγορήθηκε κάποιος για αυτό το διπλό έγκλημα. Ο δικηγόρος πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τον πελάτη του, κάποιον Κέρτις Σμιθ, 61 ετών, στο χαντάκι κάποιου αγροτικού δρόμου.

Μπορεί η συνεννόηση μεταξύ φονιά και υποψηφίου θύματος να ήταν ξεκάθαρη, ωστόσο ο Σμιθ απέτυχε να σκοτώσει τον δικηγόρο. Ο Αλεξ τραυματίστηκε επιφανειακά και βγήκε από το νοσοκομείο αμέσως, ενώ οι φήμες σχετικά με τον φονιά της συζύγου του και του γιου του ξαφνικά οργίασαν.

Ο μύθος που είχαν επινοήσει ο Αλεξ και ο Σμιθ για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα ενώπιον της αστυνομίας είναι ο εξής παιδαριώδης: ο Αλεξ είπε ότι, οδηγώντας, τον έπιασε λάστιχο και έκανε στην άκρη, αλλά τότε ένας τύπος, άγνωστος, πετάχτηκε από ένα μπλε φορτηγάκι και χωρίς να του πει τίποτε τού την άναψε.

Στα καλά καθούμενα, δηλαδή. Οι ανακριτές του Αλεξ πρέπει να διασκέδασαν με την ψυχή τους. Remaining Time -0:00 Fullscreen Mute Η ανακοίνωση της αστυνομίας εξιστορεί τα ακόλουθα: «Ο Μέρντοου έδωσε στον Σμιθ ένα πυροβόλο όπλο και την εντολή να τον πυροβολήσει στο κεφάλι. Οταν αυτό έγινε, ο Σμιθ αποχώρησε από το σημείο θεωρώντας ότι είχε κάνει τη δουλειά του, ότι ο Μέρντοου ήταν νεκρός. Την περασμένη Δευτέρα ο Μέρντοου ομολόγησε ότι το σχέδιό του να τον δολοφονήσει ο Σμιθ είχε αποκλειστικό στόχο την είσπραξη ασφαλιστηρίου ζωής από τον άλλο γιο του».

Πέραν της κατηγορίας για «υποβοηθούμενη αυτοκτονία», ο Μέρντοου αντιμετωπίζει και εκείνη της απάτης εις βάρος ασφαλιστικής εταιρείας. Ο Σμιθ μάλλον θα παραπεμφθεί για απόπειρα δολοφονίας. Ο δικηγόρος του Αλεξ, ο συνάδελφός του Ντικ Χαρπούτλιαν, δήλωσε ότι περίμενε πως ο πελάτης του θα κατηγορηθεί: «Ο Αλεξ γνώριζε ότι αυτό που είχε κάνει ήταν λάθος και μου εξήγησε μερικά πράγματα. Η δολοφονία της γυναίκας και του γιου του, πριν από ενενήντα ημέρες, τον είχε συγκλονίσει. Την ίδια εβδομάδα πέθανε και ο καρκινοπαθής πατέρας του».

Τρελές συμπτώσεις. Ο συνήγορος πέταξε στον Αλεξ και ένα συναδελφικό καρφί μεγάλου μεγέθους: «Κακώς πίστευε ο Μέρντοου ότι ο γιος του, ο Μπάστερ, δεν θα έπαιρνε τίποτε από την ασφαλιστική σε περίπτωση που ο πατέρας του αυτοκτονούσε»… Οσον αφορά τους παραμένοντες σκοτεινούς αρχικούς φόνους, ο Χαρπούτλιαν περιορίστηκε να δηλώσει ότι ο Αλεξ δεν σκότωσε τη γυναίκα του, ούτε τον γιο του…

Αξιoσημείωτη στην όλη υπόθεση είναι η ευκολία με την οποία ο Σμιθ ανέλαβε να παίξει τον ρόλο του εκτελεστή τού Αλεξ. Το ποσόν που του έδωσε, αν του έδωσε, ή η όποια άλλη εκδούλευση του παρέσχε πριν από την κωμικοτραγική σκηνής της «υποβοηθούμενης», είναι ζητήματα που απασχολούν τις αρχές και αναμένεται να φωτιστούν είτε από την αστυνομική ανάκριση είτε στις δικαστικές αίθουσες.

Πηγή: Protagon.gr

Το επάγγελμα του συγγραφέα είναι περιβεβλημένο με ακτινοβολία και αίγλη που πηγάζουν από το γεγονός ότι η συγγραφή αποτελεί ελκυστική δημιουργική ενασχόληση, άμεσα συνυφασμένη με την πνευματικότητα.Ενώ σε όλο τον πολιτισμένο κόσμο, οι συγγραφείς απολαμβάνουν την εκτίμηση και το σεβασμό του συνολικού εκδοτικού και βιβλιοεμπορικού κατεστημένου και του αναγνωστικού κοινού, στην Ελλάδα αντιμετωπίζονται περίπου σαν είλωτες.Πρωτίστως οι εκδότες βιβλίου και δευτερευόντως οι βιβλιοπώλες τους αντιμετωπίζουν απαξιωτικά, σαν να μην τρέφονται από τη δημιουργική δύναμη του μυαλού τους.Του Ανδρέα Μήλιου*Η ειλωτεία των συγγραφέων στοιχειοθετείται από τα ακόλουθα:α) Οι συγγραφείς λαμβάνουν το μικρότερο ποσοστό κέρδους από όλους του λοιπούς εμπλεκόμενους στην αγορά του βιβλίου. Ελάχιστοι, ίσως οι είκοσι εμπορικότεροι συγγραφείς, καταφέρνουν να πάρουν ποσοστό μεγαλύτερο του 10% της ονομαστικής τιμής του βιβλίου. Εκδότες και βιβλιοπώλες καρπούνται τη μερίδα του λέοντος της τιμής.β) Οι εκδότες είναι οι μόνοι οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να αυξήσουν περαιτέρω το ποσοστό κέρδους τους, καθώς είναι οι μόνοι που γνωρίζουν τον πραγματικό αριθμό των αντιτύπων που τυπώνονται. Οι συγγραφείς κινούνται σε απόλυτο, πυκνό σκοτάδι. Δεν είναι σε καμία περίπτωση σε θέση να γνωρίζουν πόσα αντίτυπα τυπώθηκαν, πόσα πουλήθηκαν, πότε έγινε ανατύπωση ή επανέκδοση. Οι περισσότεροι εκδότες δεν ενημερώνουν τους συγγραφείς για τα πραγματικά μεγέθη και, όταν ενίοτε τηρούν τα προσχήματα και το κάνουν, η ενημέρωση είναι τις περισσότερες φορές ανειλικρινής.Οι συγγραφείς, παντελώς ανίσχυροι να ελέγξουν οποιαδήποτε φάση της διαδικασίας εκτύπωσης και πώλησης των βιβλίων τους, βρίσκονται στο περιθώριο και αντιμετωπίζονται ως παρίες του συστήματος και όχι ως κινητήρια γρανάζια.Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση φίλου συγγραφέα, ο οποίος το πρώτο εξάμηνο έκδοσης του βιβλίου του υπέγραψε προσωπικά μόνο σε παρουσιάσεις και φίλους 385 αντίτυπα, ενώ ο εκδότης του τον διαβεβαίωσε ότι την ίδια περίοδο πουλήθηκαν 235 αντίτυπα. Η απόκρυψη της φορολογητέας ύλης ξεπερνά το 40%, χωρίς τον υπολογισμό της φορολογίας που θα προέκυπτε για εκδότη και συγγραφέα. Καθόλου άσχημα!γ) Με εξαίρεση τους είκοσι περίπου εμπορικότερους συγγραφείς, οι υπόλοιποι βρίσκουν δύσκολα εκδότη και όταν βρίσκουν τους ζητείται όχι ευκαταφρόνητη συμμετοχή, η οποία κυμαίνεται από 1500 μέχρι 5.000 ευρώ.δ) Στα συμβόλαια των συγγραφέων τίθεται κατά κανόνα ο όρος ότι δικαιώματα θα αποδοθούν μετά από την πώληση ενός αριθμού αντιτύπων, που συνήθως είναι τα 300.ε) Τέλος, πολλοί συγγραφείς από αυτούς που εκδίδουν επιστημονικές μελέτες,στοχεύοντας στην κατάληψη μιας θέσης σε πανεπιστήμιο, δεν διαθέτουν ούτε υποτυπώδη συμβόλαια με τους εκδότες, καθιστάμενοι έτσι έρμαια απόλυτης εκμετάλλευσης.Και ενώ αυτά είναι τα κυριότερα στοιχεία της ειλωτίας, το επάγγελμα του βιβλιοεκδότη φαίνεται πως είναι ιδιαίτερα αποδοτικό. Διαφορετικά, σε μια χώρα ένδεκα εκατομμυρίων με αγοραστικό κοινό δέκα με δέκα πέντε χιλιάδες και αναγνωστικό κοινό γύρω στις τριάντα χιλιάδες, δεν θα δραστηριοποιούνταν μια χιλιάδα περίπου εκδοτικοί οίκοι. Σύμφωνα με στοιχεία του ΕΛΚΕΒΙ, το 2011 ήταν καταγραμμένοι 927 εκδότες, οι οποίοι εξέδωσαν 8.533 τίτλους βιβλίων. Ο τζίρος της ίδιας χρονιάς εκτιμάται σε περίπου 350 εκατ. ευρώ.Μέχρι σήμερα, καμία κυβέρνηση δεν θέλησε να ελέγξει την εκδοτική διαδικασία και να προστατέψει τους συγγραφείς. Οι υπηρέτες της Αθηνάς αφέθηκαν βορά στα αρπακτικά νύχια των υπηρετών του κερδώου Ερμή.Γιατί είναι δύσκολο αλήθεια να νομοθετηθεί η εισαγωγή ενός μοναδικού αύξοντος αριθμού σε κάθε αντίτυπο, ώστε ο συγγραφέας να έχει τη δυνατότητα ιχνηλάτησης της ποσότητας των αντιτύπων που τυπώθηκαν και οι ελεγκτικές αρχές τη δυνατότητα ελέγχου της διακινούμενης φορολογητέας ύλης;Γιατί επιτρέπει το κράτος να διαφημίζονται ανύπαρκτες εκδόσεις των δεκάδων χιλιάδων αντιτύπων, με στόχο τον επηρεασμό της αγοραστικής συμπεριφοράς των αναγνωστών, όταν τα πραγματικά μεγέθη είναι υποδεκαπλάσια;Ο έλεγχος και η εξυγίανση του εκδοτικού κυκλώματος του βιβλίου είναι ηθική υποχρέωση των κυβερνώντων προς τους πνευματικούς δημιουργούς. Οι ίδιοι οι συγγραφείς δεν φαίνεται να είναι σε θέση να δράσουν και να αντιδράσουν, πρωτίστως λόγω της φύσης της δουλειάς τους και δευτερευόντως λόγω της αδυναμίας συνεργασίας μεταξύ τους, γεγονός που αποδεικνύεται από την ύπαρξη πολλών ενώσεων συγγραφέων αντί μιας, ισχυρής και πανελλήνιας.Συνεπώς, το βάρος της προστασίας των συμφερόντων των συγγραφέων πέφτει στο κράτος και στους θεσμικούς οργανισμούς που προστατεύουν και υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους (Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας και Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου – ΟΣΔΕΛ).Οι δύο τελευταίοι είναι οι μόνοι που μπορούν να πιέσουν την Εκτελεστική Εξουσία για νομοθέτηση ρυθμίσεων που θα τροποποιούν τους όρους του παιχνιδιού υπέρ των συμφερόντων των δημιουργών και θα αποκαθιστούν τη στατικότητα του σαθρού οικοδομήματος της Νέας Σπάρτης.Εκτός και εάν οι νέοι συγγραφείς αντιληφθούν σε κάποια στιγμή τη θεμελιώδη σημασία και δύναμη της συλλογικής συνεργασίας και αποφασίσουν να συγκροτήσουν μια πανελλήνια, ισχυρή ένωση συγγραφέων, η οποία δεν θα επιτρέπει στους υπηρέτες του κερδώου Ερμή να εκμεταλλεύονται χωρίς ουσιαστική ανταπόδοση τον πνευματικό τους μόχθο.

* Ο Ανδρέας Μήλιος είναι διδάκτωρ Πολιτειολογίας του πανεπιστημίου της Φρανκφούρτης, οικονομολόγος.

Οι περισσότεροι φιλόσοφοι ζούσαν λιτά. Τα πάντα ήταν περιττά για αυτούς: εδέσματα, ενδύματα, πολυτελείς κατοικίες και ιδιοκτησίες. Σε αντίθεση με τους πολλούς, όπου τα πάντα θεωρούνται απαραίτητα για τον ευ ζην, οι φιλόσοφοι αρκούνταν στα λίγα και το διακήρυτταν με τον βίο τους. Δίχως να έχει δημιουργηθεί ακόμη η ανάγκη για οικολογικό κίνημα, συνειδητοποίησαν νωρίς ότι το να ζουν σε αρμονία με τη φύση, το «κατά φύσιν ζῆν», τους οδηγούσε στην ευδαιμονία.