Σοβιετικός βαλλιστικός πύραυλος R-12

Ήταν 15 Οκτωβρίου του 1962, όταν ο αμερικανός πρόεδρος Τζον Κένεντι πληροφορήθηκε από τις υπηρεσίες κατασκοπίας ότι 42 σοβιετικοί βαλλιστικοί πύραυλοι με πυρηνικές κεφαλές, βρίσκονταν εγκατεστημένοι στην Κούβα και μπορούσαν μέσα σε λίγα λεπτά να πλήξουν οποιαδήποτε πόλη των ΗΠΑ. Την ανάπτυξή τους είχε επιτρέψει ο Φιντέλ Κάστρο, φοβούμενος αμερικανική επέμβαση.

Οι δεκατρείς μέρες που ακολούθησαν ήταν οι πιο επικίνδυνες που πέρασε η ανθρωπότητα. Στις 22 Οκτωβρίου ο πρόεδρος Κένεντι ανακοίνωσε ότι το αμερικανικό Ναυτικό θα επέβαλλε αποκλεισμό της Κούβας και θα προχωρούσε στην «κατάσχεση επιθετικών όπλων και συναφούς υλικού» που σοβιετικά σκάφη θα επιχειρούσαν ενδεχομένως να τα παραδώσουν στην Κούβα. Τις επόμενες ημέρες σοβιετικά πλοία που κατευθύνονταν προς την Κούβα άλλαξαν πορεία και απομακρύνθηκαν από τη ζώνη του αποκλεισμού.null

H ένταση κλιμακωνόταν διαρκώς και ο κίνδυνος του πυρηνικού ολέθρου πλησίαζε ολοένα, καθώς ανάμεσα στις δύο υπερδυνάμεις ανταλλάσσονταν πυρετώδη μηνύματα. Η κρίση κορυφώθηκε στις 27 Οκτωβρίου, όταν ένα αμερικανικό κατασκοπευτικό αεροσκάφος U2 καταρρίφθηκε στον εναέριο χώρο της Κούβας, ενώ ένα άλλο αναχαιτίστηκε πάνω από τη Ρωσία.

Η σύρραξη αποφεύχθηκε την τελευταία στιγμή, στις 28 Οκτωβρίου, όταν ο σοβιετικός ηγέτης Νικίτα Χρουστσόφ δέχτηκε να σταματήσουν οι εργασίες για την εγκατάσταση των πυραύλων και να αποσυρθούν όσοι βρίσκονταν ήδη στο νησί. Σε αντάλλαγμα, ο Κένεντι δεσμεύθηκε ότι ουδέποτε οι ΗΠΑ θα εισέβαλλαν στην Κούβα, ενώ έδωσε και μυστική υπόσχεση για την απομάκρυνση των πυρηνικών πυραύλων που είχαν εγκατασταθεί κατά το παρελθόν στην Τουρκία.

Τις εβδομάδες που ακολούθησαν οι δύο υπερδυνάμεις άρχισαν να πραγματοποιούν τα υπεσχημένα και ως το τέλος Νοεμβρίου η κρίση είχε ξεπεραστεί. Ο ηγέτης της Κούβας Φιντέλ Κάστρο αρνήθηκε να δεχθεί παρατηρητές του ΟΗΕ στη χώρα του, δυσαρεστημένος από το γεγονός ότι είχε αποκλεισθεί από τις επαφές Κένεντι – Χρουστσόφ και όντας εξοργισμένος με τον σοβιετικό ηγέτη για τη στάση του.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Γιατί ντρέπομαι που θαύμαζα την Ελ. Χολμς

nullFacebookTwitterLinkedIn

Γράφει η Lindsay Crouse

Την ίδια περίοδο κατά την οποία ήμουν φοιτήτρια στα πρώτα μου έτη στο Harvard, ο Μαρκ Ζάκερμπεγκ και μερικοί συμφοιτητές του εγκατέλειπαν τις σπουδές τους για να γίνουν οι νέοι “βασιλιάδες” της τεχνολογίας. Ήταν έξυπνοι, ανταγωνιστικοί και εργατικοί − όπως οι περισσότεροι άνθρωποι εκεί. Αλλά ποτέ δεν θα μπορούσα να ταυτιστώ μαζί τους. Είχαν μια αυτοπεποίθηση που ήταν δύσκολο να περιγραφεί, ένα ιδιότυπο είδος φιλοδοξίας που σχεδόν τους έδινε “δικαίωμα” στην επιτυχία. Μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησα ότι τα ποιοτικά χαρακτηριστικά που τους απέδιδα ως ξεχωριστά δεν ήταν. Ήταν απλώς άνδρες.

Τότε έμαθα για την Ελίζαμπεθ Χολμς, ένα σπάνιο γυναικείο παράδειγμα υπερ-επιτυχημένης ιδιοφυΐας. Με την εταιρεία τεχνολογίας υγείας της, Theranos, στέφθηκε η νεότερη αυτοδημιούργητη γυναίκα δισεκατομμυριούχος της Αμερικής μέχρι το 2014. Μπήκε, έτσι, στην κλειστή λέσχη των αγοριών της Silicon Valley, όχι ως υπάλληλος ή έστω στέλεχος, αλλά ως ιδρύτρια.

Εκείνη κι εγώ πλησιάζαμε τα 30, αλλά βρισκόμασταν σε πολύ διαφορετικά μονοπάτια. Εργαζόμουν σε μεγάλη πια ηλικία για να είμαι βοηθός, σκυμμένη επάνω στο γραφείο μου ταξινομώντας αποδείξεις από δείπνα άλλων ανθρώπων, και είχα αρχίσει να ανησυχώ ότι αυτές οι δουλειές δεν ήταν πια μεταβατικές, αλλά αποτελούσαν την καριέρα μου. Εξοικονομούσα χρήματα για να αγοράζω παπούτσια για τη δουλειά από την Aldo, ενώ εκείνη γέμιζε την ντουλάπα της με μαύρα ζιβάγκο ενός σχεδιαστή του οποίου τα ρούχα είχα δει μόνο σε φωτογραφίες. Δεν μπορούσα να αποφασίσω εάν εγώ η ίδια έβαζα όρια στον εαυτό μου ή εάν απλώς τα πράγματα είχαν ως είχαν. Εκείνη φαινόταν να έχει “σπάσει” τα στερεότυπα. Πώς τα κατάφερε;

Αν και ντρέπομαι ελαφρώς να το παραδεχθώ σήμερα, ζήλευα κάπως εκείνο που είχε πετύχει η Χολμς. Δεν προσπαθούσε απλώς σκληρά να ανέβει στην κλίμακα, μα πήδηξε κατευθείαν στην κορυφή της. Εμφανίστηκε ως διανοούμενη και “σπασικλάκι”, σε αντίθεση με τα κομψά φιλτραρισμένα “κορίτσια-αφεντικά” στο Instagram, προϊόντα του μάρκετινγκ. Δεν πίστευα ότι ως γυναίκες μπορούσαμε να το επιτύχουμε.

Φυσικά, πλέον είναι γνωστό το πώς “ανήλθε” η Χολμς. Είπε ψέματα. Εκτός από όλα τα προφανή ολισθήματα τα οποία κατηγορείται ότι διέπραξε, αυτό είναι που μοιάζει τόσο εξευτελιστικό στο αφήγημά της. Έχει γίνει σχεδόν κλισέ να μιλάμε για το πώς φιλόδοξες γυναίκες υποφέρουν από σύνδρομο κατωτερότητας, ωστόσο είναι πραγματικότητα. Για λίγο, ο θαυμασμός μου για όσα είχε πετύχει η Χολμς χρησίμευσε ως κίνητρο. Αυτό που συμβόλιζε ήταν αντίθετο με πολλά από εκείνα που σκεφτόμουν για το φύλο, τη δουλειά και την επιτυχία, κάνοντάς με να πιστέψω ότι θα μπορούσα επίσης να κυνηγήσω υψηλότερους στόχους. Και τότε αποδείχθηκε η μεγαλύτερη απατεώνας όλων.

Δεν λέω ότι η Ελίζαμπεθ Χολμς, ακόμα και στη μυθοποιημένη εκδοχή της, ήταν τέλειο πρότυπο. Γνωρίζω όλες τις ενστάσεις − ότι ήταν ήδη πλούσια και με καλές διασυνδέσεις. Λευκή. Ξανθιά. Υποστηριζόταν από μια ομάδα ισχυρών ανδρών-μεντόρων, συμπεριλαμβανομένων των Χένρι Κίσινγκερ και Τζέιμς Μάτις. Άλλες γυναίκες-επιχειρηματίες να θαυμάσει κανείς, ωστόσο, ήταν ελάχιστες − στην πραγματικότητα, δεν μπορώ να σκεφτώ καμία άλλη νεαρή γυναίκα που να ήταν τόσο διάσημη και επιβραβευμένη για τα επαγγελματικά της επιτεύγματα.

Αυτό δεν έχει αλλάξει. Ακόμα και με τις δήθεν προοδευτικές αξίες της, η Silicon Valley είναι καθρέφτης των περισσότερων κέντρων εξουσίας στις ΗΠΑ. Υποφέρει από τα ίδια προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλα − συμπεριλαμβανομένης της έλλειψης γυναικών στην κορυφή.

Έτσι, αντί να είναι σύμβολο προόδου, όπως την αντιμετώπιζα κάποτε, η Χολμς αποδείχθηκε σύμβολο του πόσο πολύ ΔΕΝ έχουμε προχωρήσει.

Ακόμα και σήμερα, σχεδόν το 90% των δισεκατομμυριούχων ανά τον κόσμο είναι άνδρες. Λίγο περισσότερες γυναίκες μπήκαν στο κλαμπ των δισεκατομμυριούχων φέτος, συμπεριλαμβανομένης της Rihanna και της διευθύνουσας συμβούλου της εταιρείας εφαρμογών γνωριμιών Bumble, Whitney Wolfe Herd, ωστόσο περισσότερες από τις μισές γυναίκες δισεκατομμυριούχους είναι κληρονόμοι.

Δεν υποστηρίζω ότι η λύση στην ανισότητα των φύλων έγκειται στη δημιουργία περισσότερων γυναικών δισεκατομμυριούχων. Αλλά, μέχρι να δημιουργήσουμε μια πιο δίκαιη κοινωνία και να φορολογήσουμε πραγματικά τους πλούσιους σε λογικά επίπεδα, η ιδέα ότι τα χρήματα δεν έχουν σημασία είναι ψέμα. Αυτό το ψέμα ευνοεί τους άντρες. Όπως έγραφε η Jessica Knoll το 2018, “η λέξη πλούσιος παραμένει γένους αρσενικού”.

Εάν δεν υπάρχει τρόπος για τις γυναίκες να ευδοκιμήσουν στην κορυφή, αυτό δεν σημαίνει ότι τα πράγματα είναι ευκολότερα σε πιο χαμηλά κλιμάκια. Το 2020 οι γυναίκες κέρδιζαν 82 λεπτά για κάθε δολάριο που κέρδιζαν οι άνδρες. Και, παρά τα πρόσφατα πανηγύρια για το πώς η ακαδημαϊκή μας απόδοση ξεπερνά εκείνη των ανδρών, μια πρόσφατη μελέτη διαπίστωσε ότι οι γυναίκες που εργάζονταν με πλήρη απασχόληση σε εταιρείες, μία δεκαετία μετά το τέλος των σπουδών τους στη διοίκηση επιχειρήσεων, κέρδιζαν μόλις 74 λεπτά για κάθε δολάριο που προσπορίζονταν οι άνδρες.

Φαίνεται ακόμα ότι, για να είναι ισχυρές, οι γυναίκες πρέπει να μιμούνται τους άνδρες − κάτι που μερικές φορές σημαίνει να συμπεριφέρονται τόσο απερίσκεπτα όσο εκείνοι. Η Χολμς φαίνεται να τους ξεπέρασε και με το παραπάνω.

Υπήρξαν εκείνοι που “ψήλωσαν” παρακολουθώντας την πτώση της. Θυμάμαι ακόμη τη χαρά που απέπνεε άνδρας γνωστός μου, στην ηλικία μου, όταν μου έδειξε τους ισχυρισμούς σχετικά με την απάτη της Χολμς στο τηλέφωνό του το βράδυ που δημοσιοποιήθηκαν, το 2015. Δεν είχε οικονομικό όφελος ή κόστος, ωστόσο έμοιαζε θριαμβευτής.

Φυσικά, δεν μπορούμε να αποδώσουμε την πτώση της Χολμς σε ένα σύστημα διακρίσεων με βάση το φύλο. Τελικά, ήταν μια εκπληκτική ψεύτρα, της οποίας το προϊόν δεν έκανε εκείνο που υποσχόταν. Υπάρχει, όμως, ένα σύστημα που εισάγει διακρίσεις και που ανταμείβει τις γυναίκες όταν παρουσιάζουν τα projects τους με “βαριά” φωνή για να ακούγονται πιο “κυριαρχικές”.

Αντί να γκρεμίσει αυτό το σύστημα, η Χολμς το έκανε χειρότερο. Η κατάρρευση της απάτης της χρησίμευσε ως μεγέθυνση των εμποδίων, ειδικά όταν πρόκειται για έξυπνες γυναίκες που προσπαθούν να κάνουν πράξη τα δικά τους οράματα μετά από εκείνη: αρκετές ανέφεραν πρόσφατα σε άρθρο στους “New York Times” ότι αντιμετώπισαν περισσότερο σκεπτικισμό από πιθανούς επενδυτές μετά την πτώση της Theranos.

Πλέον έχουμε μεγαλώσει όλοι. Η Ελίζαμπεθ Χολμς δικάζεται. Οι φίλες μου και εγώ συνεχίζουμε να ανεβαίνουμε την κλίμακα, καθεμιά στον κλάδο της. Όταν τις βλέπω να παίρνουν προαγωγές −ή να τις προσπερνούν−, ξέρω ακριβώς πώς έφτασαν εκεί που βρίσκονται: Δύσκολα.

* H Lindsay Crouse είναι συγγραφέας, συνεργάτιδα της ενότητας “Opinion” των “The New York Times”.

Ελίζαμπεθ Χολμς – «Υπόθεση Theranos» – To success story, η πανωλεθρία και η σκοτεινή πλευρά της Σίλικον Βάλεϊ Από το ζενίθ στο ναδίρ

Η δίκη της νεαρής entrepreneur για την πολύκροτη «υπόθεση Theranos» φέρνει στην επιφάνεια μυστικά και ψέματα και αποκαλύπτει τη σκοτεινή πλευρά της Σίλικον Βάλεϊ.

Πρόκειται για το επόμενο, τελευταίο ίσως, επεισόδιο σε μια saga που έχει αιχμαλωτίσει τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον του παγκόσμιου κοινού. Ο λόγος για τον βίο και την πολιτεία της Ελίζαμπεθ Χολμς, η οποία ίδρυσε τη startup Theranos στα 19 της χρόνια, υποσχόμενη θαύματα στον κλάδο των ιατρικών εξετάσεων, και πολύ σύντομα κέρδισε το παρατσούκλι «θηλυκός Στιβ Τζομπς». Μια έρευνα, ωστόσο, που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «The Wall Street Journal» το 2015 απέδειξε ότι οι ισχυρισμοί της δεν είχαν ακριβώς αυτό που θα λέγαμε γερές βάσεις, η εταιρεία της κατέρρευσε και εδώ και μερικές εβδομάδες δικάζεται στο Σαν Χοσέ της Καλιφόρνιας αντιμετωπίζοντας εννέα κατηγορίες για απάτη και δύο κατηγορίες για συνωμοσία με πρόθεση για διάπραξη απάτης, σε μια νομική διαδικασία που θα κρατήσει μέχρι τα Χριστούγεννα – μπορεί και περισσότερο.

Η δίκη της Χολμς είχε αρχικά οριστεί για τον Μάρτιο του 2021, αναβλήθηκε όμως εξαιτίας της πανδημίας. Στη συνέχεια, πήρε για δεύτερη φορά αναβολή, καθώς η Χολμς επρόκειτο να γεννήσει. Η 37χρονη έφερε στον κόσμο το πρώτο της παιδί, ένα αγοράκι, το περασμένο καλοκαίρι. Αν καταδικαστεί, μπορεί να βρεθεί στη φυλακή ακόμη και για 20 χρόνια.

Στήβεν Ράνσιμαν: “Μόνο η Ορθοδοξία αναγνωρίζει την θρησκεία ως μυστήριο”

Ἔχω μεγάλο σεβασμὸ γιὰ τὰ χριστιανικὰ δόγματα, καὶ κυρίως γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, διότι μόνον ἡ Ὀρθοδοξία ἀναγνωρίζει πὼς ἡ θρησκεία εἶναι μυστήριο. Οἱ ρωμαιοκαθολικοὶ κι οἱ προτεστάντες θέλουν νὰ τὰ ἐξηγήσουν ὅλα. Εἶναι ἄσκοπο νὰ πιστεύεις σὲ μία θρησκεία, θεωρώντας ὅτι αὐτὴ ἡ θρησκεία θὰ σὲ βοηθήσει νὰ τὰ καταλάβεις ὅλα. Ὁ σκοπὸς τῆς θρησκείας εἶναι ἀκριβῶς νὰ μᾶς βοηθάει νὰ κατανοήσουμε τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ τὰ ἐξηγήσουμε ὅλα. Νομίζω πὼς ἡ Ὀρθοδοξία συντηρεῖ αὐτὸ τὸ πολύτιμο αἴσθημα τοῦ μυστηρίου.

Ἡ ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία ἦταν πάντα καὶ πολιτικὸ ἵδρυμα, ἐκτὸς ἀπὸ θρησκευτικό, καὶ πάντα ἐνδιαφερόταν γιὰ τὸ νόμο. Πρέπει νὰ θυμόμαστε πώς, ὅταν ἡ ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία κατέρρευσε στὴ Δύση καὶ ἦρθαν τὰ βαρβαρικὰ βασίλεια, οἱ Ρωμαῖοι ἄρχοντες χάθηκαν, ἀλλὰ οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ἄνδρες παρέμειναν, κι ἦταν κι οἱ μόνοι μὲ ρωμαϊκὴ μόρφωση. Ὅποτε, αὐτοὶ χρησιμοποιήθηκαν ἀπὸ τοὺς βάρβαρους βασιλεῖς γιὰ νὰ ἐφαρμόσουν τὸ νόμο. Ἔτσι, ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία «ἀνακατεύτηκε» μὲ τὸ νόμο. Τὸν βλέπεις τὸ νόμο στη ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία: θέλει νὰ εἶναι ὅλα νομικὰ κατοχυρωμένα.

Στὸ Βυζάντιο -καὶ εἶναι ἐνδιαφέρον πῶς μετὰ τὴν τουρκικὴ κατάκτηση τὰ ὑποστρώματα παραμένουν- ἡ Ἐκκλησία ἐνδιαφέρεται μόνον γιὰ τὸν Κανόνα, τὸ νόμο τῶν γραφῶν. Δὲν ἔχει τὴν ἐπιθυμία νὰ καθορίσει τὰ πάντα. Στὶς Δυτικὲς Ἐκκλησίες ποὺ ἀποσχίστηκαν ἀπὸ τὴ ρωμαιοκαθολική, ἡ ἀνάγκη τοῦ νόμου, τοῦ ἀπόλυτου καθορισμοῦ, ἔχει κληρονομηθεῖ. Ἔχει πολὺ ἐνδιαφέρον νὰ μελετήσει κανεὶς -καὶ μελετῶ ἐδῶ καὶ καιρὸ- τὸν διάλογο ἀνάμεσα στὴν Ἀγγλικανικὴ Ἐκκλησία τοῦ 17ου αἰώνα καὶ τὴν Ὀρθόδοξη. 

Οἱ Ἀγγλικανοὶ ἦταν ἰδιαίτερα ἀνάστατοι διότι δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν τί πίστευαν οἱ Ὀρθόδοξοι σχετικὰ μὲ τὴ μεταβολὴ τοῦ οἴνου καὶ τοῦ ἄρτου σὲ αἷμα καὶ σῶμα. Οἱ Ὀρθόδοξοι ἔλεγαν «εἶναι μυστήριο, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ κατανοήσουμε. Πιστεύουμε ὅτι γίνεται, ἀλλὰ τὸ πῶς δὲν τὸ γνωρίζουμε». Οἱ Ἀγγλικανοὶ -ὅπως κι οἱ ρωμαιοκαθολικοὶ- ἤθελαν μία καθαρὴ ἐξήγηση. Αὐτὴ εἶναι ἡ τυπικὴ διαφορὰ τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς ἀγαπῶ τοὺς Ὀρθοδόξους. 

Χαίρομαι μὲ τὴ Σκέψη ὅτι στὰ ἑπόμενα 100 χρόνια ἡ Ὀρθοδοξία θὰ εἶναι ἡ μόνη Ἱστορικὴ Ἐκκλησία ποὺ θὰ ὑφίσταται.

Steven Runciman

Ο σερ Τζέημς Κόχραν Στήβενσον Ράνσιμαν, γνωστότερος ως Στήβεν Ράνσιμαν, ήταν ένας από τους γνωστότερους Άγγλους ιστορικούς και ένας από τους επιφανέστερους βυζαντινολόγους του 20ού αιώνα