Συντάκτης: Kostas Bertsias

από dimartblog

—της Χριστίνας Ντούση—

Η διαταγή ήταν σαφής: όποιος  βγει στο δρόμο πυροβολείται. Το περιπολικό πέρασε μια βόλτα νωρίς, γύρω στις 7.00 και με τον τηλεβόα έδωσε την εντολή. Έριξε και μια εκφοβιστική πιστολιά στον αέρα. Η γειτονιά που είχε αρχίσει να ξυπνά, πάγωσε. Ρούχα έμειναν μισοαπλωμένα, κάτι ραδιόφωνα μετέδιδαν δυνατά παράσιτα, χωρίς να τα κλείνει κανείς.

Πρώτα ακυρώθηκαν οι συναυλίες, οι αθλητικοί αγώνες και οι παραστάσεις. Μετά έκλεισαν οι κινηματογράφοι. Ακολούθησαν τα εμπορικά κέντρα, τα μικρά καταστήματα. Στις πλατείες και τα ελεύθερα πάρκα μπήκαν συρματοπλέγματα. Οι είσοδοι προς το βουνό και την  θάλασσα αποκλείστηκαν με μεγάλους βράχους και μπαριέρες .

Στους δρόμους ακόμη κυκλοφορούσες. Ουρές σχηματίζονταν στα επιταγμένα καταστήματα τροφίμων. Το ραδιόφωνο μετέδιδε κλασική ή εκκλησιαστική μουσική, η τηλεόραση ασπρόμαυρες ταινίες της δεκαετίας του ’60. Θαύμαζε ο κόσμος την ελευθερία των παλαιότερων, παρά την προφανή φτώχια. Πικ νικ στη θάλασσα, τρέξιμο με έστω και σαραβαλιασμένα αυτοκίνητα στην παραλιακή. Τι ζωή!

Μετά έκλεισε και η τηλεόραση.  Οι ασπρόμαυρες ταινίες κρίθηκαν επιβλαβείς για το κοινωνικό σύνολο. Το τουίτερ, το ίνσταγκραμ, το facebook  έπεσαν ταυτοχρόνως. Τα blog και οι ιστοσελίδες πάγωσαν.

Το ραδιόφωνο έμεινε τελευταίο, επιστημονικές έρευνες είχαν δείξει ότι η κλασική και η εκκλησιαστική μουσική κατεύναζε το ανθρώπινο θυμικό.

Με την ολική απαγόρευση εξόδου, έκλεισε και αυτό.

Την ίδια μέρα κόπηκε και το ρεύμα. Όποιος είχε λαμπάδες πασχαλινές ξεχασμένες τις ανέσυρε. Στο ημίφως, κάποιος ξεκίνησε ένα τραγούδι. Από απέναντι, ένας άλλος συμπλήρωσε το κουπλέ. Ένας τρίτος είπε το ρεφραίν. Σε λίγο όλο το τετράγωνο τραγουδούσε. Βγήκαν κάτι ντέφια, ένα ταμπούρλο,  μια κιθάρα. Παλαμάκια ακούγονταν ρυθμικά.

Έτσι εκδόθηκε άλλη διαταγή: όποιος βγαίνει στο μπαλκόνι πυροβολείται.  Κόπηκαν οι αυτοσχέδιες συναυλίες.  Τότε εμφανίστηκε το πρώτο ανθρώπινο απορριματοφόρο:  θύμιζε νεκροφόρα στο σχήμα, αλλά το μέγεθος ήταν πενταπλάσιο. Από μέσα βγήκαν δυο με ολόσωμες άσπρες στολές και σκάφανδρα — θύμιζαν αστροναύτες. Περπατούσαν με το βάδισμα της χήνας. Ανέβηκαν βιαστικά στη διπλανή πολυκατοικία. Πίσω από το παράθυρο του τετάρτου ορόφου έγινε μια πάλη. Οι κουρτίνες κινηθήκαν βιαίως, ακούστηκε μια πνιχτή κραυγή και μετά σιωπή. Οι αστροναύτες βγήκαν σέρνοντας μια άσπρη μακρόστενη σακούλα. Από στόμα σε στόμα μαθεύτηκε ότι η κυρία Μερόπη τρελάθηκε. Οι τρελοί εξοντώνονταν άμεσα, για το καλό της κοινότητας. Ο γιός της έδωσε μάχη να την κρατήσει. Λίγες μέρες μετά οι αστροναύτες με τα λευκά εμφανίστηκαν πάλι για να πάρουν κι αυτόν.

Τότε διαδόθηκε η μέθοδος. Στην αρχή σε λίγους, για τον φόβο της κατάδοσης. Όσο έδειχνε ότι είχε αποτέλεσμα, τόσο ο κόσμος ξεθάρρευε και την έλεγε και σε άλλους. Ήταν απλή,  το γεγονός ότι δε τους  είχε περάσει  νωρίτερα από το μυαλό, καταδείκνυε και το μέγεθος της  βλάβης που είχε συντελεστεί.

Ήταν μόνο πέντε λέξεις: «φανταστείτε τι σας κάνει ευτυχισμένους».

Ο Νίκος του δευτέρου φαντάστηκε τον εαυτό του να ξυπνά πρωί. Η σκηνή του ήταν στημένη ανάμεσα στους κέδρους, ο ήλιος δεν είχε ανατείλει ακόμη. Έπαιξε τα δάχτυλα του στην άμμο και  τον περίμενε να βγει από την απέναντι πλαγιά. Βούτηξε στο  διάφανο νερό την στιγμή που έσκαγε η πρώτη αχτίδα.

Η Μαρία σκέφτηκε τον ξυλόφουρνο της γιαγιάς της στο χωριό, να βγάζει ολοστρόγγυλα  καρβέλια. Της ήρθε η υπόξινη μυρωδιά στη μύτη, ένιωσε την τραχιά αφή των χεριών της νόνας. Έγινε ξανά δέκα χρονών, με ξεραμένα κάπαλα στα γόνατα και όλη την ελευθερία του κόσμου.

Ο Χρήστος σκέφτηκε άγρια άλογα. Τα είδε να καλπάζουν με τις ώρες στα χορτολίβαδα της Πίνδου μέσα στα αγριολούλουδα.

Πολλοί σκέφτονταν μικρά πράγματα, στην αρχή δεν έφτανε το μυαλό τους για παραπέρα: να τρώνε ένα ροδάκινο, τα ζουμιά να στάζουν στο σαγόνι τους — τα ροδάκινα είχαν εξαφανιστεί έναν χρόνο τώρα, είχαν κριθεί πολύ αισθησιακά.   Να πίνουν ένα  παγωμένο ροζέ κρασί κοιτάζοντας την πανσέληνο — και το κρασί είχε απαγορευτεί ως παραισθησιογόνο. Να τρέχουν στο δάσος, μυρωδιές από ξεραμένο ρετσίνι και φρέσκες πευκοβελόνες. Να ξεδιαλέγουν αγριολούλουδα για μαγιάτικα στεφάνια, να πέφτουν με την αρμύρα της θάλασσας σε δροσερά βαμβακερά σεντόνια, να επιβιβάζονται φορτωμένοι σλίπινγκ μπαγκ και σκηνές  σε παλιά επιβατηγά πλοία για τα νησιά, να ταΐζουν γλάρους και να βλέπουν δελφίνια στη διαδρομή.

Σιγά σιγά ξεθάρρευαν. Έκαναν όλο και πιο πολύπλοκες σκέψεις, οι φαντασιώσεις τους ήταν ολόκληρα σενάρια. Στην αρχή βγήκε ο πρώτος στο μπαλκόνι. Με αξιοσημείωτο θάρρος πότισε μια ξεραμένη τριανταφυλλιά. Μετά τέντωσε τα χέρια του και έστρεψε το πρόσωπο του στον ήλιο.   Ύστερα βγήκαν κι άλλοι. Άλλος ασχολιόταν με το λάστιχο του ποτίσματος, ένας τρίτος σκούπισε.  Και μετά, δειλά, άνοιξε μια πόρτα πολυκατοικίας.

Ο κόσμος ξεχύθηκε στο δρόμο, άλλος νόμιζε ότι ήταν στο δάσος,  άλλος στη θάλασσα, όλοι μαζί όμως  προχώρησαν στην κεντρική λεωφόρο, καταπάνω στο περιπολικό που αμέριμνο επιτηρούσε.

Το αναποδογύρισαν εύκολα. Η σειρήνα έμεινε να τσιρίζει, αλλά σύντομα καλύφθηκε από τα τραγούδια του πλήθους.

«Από την άκρη της γης ξεκινήσαμε σαν μαγεμένα της άνοιξης πουλιά»

Τον Αύγουστο του 1963 σχεδόν 14.000 Πρόσκοποι από 89 χώρες και 300 Δημοσιογράφοι και ανταποκριτές ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων επισκέφτηκαν τον Μαραθώνα από την πρώτη έως τις 11 του μηνός στα πλαίσια του 11ου Παγκόσμιου Προσκοπικού Τζάμπορι που έγινε στην Ελλάδα.

Τζάμπορι (Jamboree) ονομάζεται η μεγάλης κλίμακας προσκοπική και οδηγική συγκέντρωση.

Ο Μάνος Χατζιδάκις που έτρεφε συμπάθεια για τον προσκοπισμό (κατά σύμπτωση σύχναζε στον «Μαγεμένο Αυλό» της Πλατείας Προσκόπων) έγραψε σε στίχους του επιστήθιου φίλου του Νίκου Γκάτσου το τραγούδι του 11ου παγκόσμιου Τζάμπορι το οποίο έγινε το πιο επιτυχημένο τραγούδι των τζάμπορι όλων των εποχών και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες.

Ένα τυχαίο και χαριτωμένο περιστατικό που συνέβη εκείνη την εποχή και έχει πρωταγωνιστή τον Μάνο Χατζιδάκι και κάποια παιδιά, προσκόπους από την Μαγαδασκάρη(!) το αποτυπώνει η εξαιρετική δημοσιογράφος Μαρία Ρεζάν, με άρθρο της στην εφημερίδα Ελευθερία.

Θα τον πληγώσω εγώ!

Μιλώντας πάντα για το Τζάμπορι και την πλημμυρισμένη από προσκοπικές στολές Αθήνα αυτών των ημερών. Σε κατάστημα πωλήσεων δίσκων της οδού Καραγεώργη της Σερβίας(σ.σ στην Καραγεώργη Σερβίας ήταν το ιστορικό δισκοπωλείο «Κύκλος») οι πελάτες ήταν προχθές σε μια στιγμή – τι άλλο – πρόσκοποι. 

Και ερχόντουσαν από πολύ μακριά. Από τη Μαγαδασκάρη. Δύο χαριτωμένα παιδιά που με πολλή συστολή ζήτησαν να αγοράσουν δίσκους ελληνικής μουσικής.

Η πωλήτρια τους υπέδειξε, μεταξύ άλλων, τα “Παιδιά του Πειραιά” αλλά οι μικροί δεν δέχθηκαν. “Αυτόν τον ξέρουμε καλά. Τον έχουμε και στην πατρίδα μας”, είπαν. Υπερηφάνεια η Ελληνίδα πωλήτρια για λογαριασμό της ελληνικής μουσικής. 

Έκδηλη υπερηφάνεια και σε έναν κύριο, που καθότανε στο βάθος του μαγαζιού αμίλητος παρακολουθώντας ασκαρδαμυκτί όσα λεγόντουσαν. Η συζήτηση συνεχίζεται. Και η διαλογή των δίσκων. Τέλος οι μικροί από τη Μαγαδασκάρη βρήκαν αυτό που ήθελαν. Ένα μεγάλο δίσκο με πολλά τραγούδια του Χατζιδάκι.

-Πόσο κάνει;

-200 δραχμές.

-Δεν έχουμε τόσα λεπτά – 200 δραχμές. Είναι βλέπετε πολλά λεφτά για ένα προσκοπάκι, είπαν. Μας κάνετε τη χάρη να τον ακούσουμε λίγο τουλάχιστον, προσέθεσαν, ντροπαλά.

Πριν η πωλήτρια απαντήσει, βεβαίως καταφατικά, μια φωνή ακούστηκε από το βάθος του μαγαζιού.

-Δώσε το δίσκο στα παιδιά, Καίτη. Θα τον πληρώσω εγώ. (Είπε μάλιστα θα τον «πληγώσω» εγώ. Γιατί ξέχασα να πω πως ο κύριος δεν έλεγε το ρο και -αν ενδιαφέρει κανέναν- ήταν αρκετά ευτραφής και φορούσε ένα ριχτό πουκάμισο.

Η προσφορά μεταφράστηκε στους δύο νέους.

-Γιατί να μας τον χαρίσει ο κύριος; Όχι δεν θέλουμε. Είναι τόσο πλούσιος; Μήπως είναι ο Ωνάσης ρώτησαν με παιδική αφέλεια.

-Ο Ωνάσης όχι. Αλλά ο Μάνος Χατζιδάκις. Που αναγκάσθηκε ο δυστυχής, αφού έγινε η γνωριμία, να κάτσει δυο ολόκληρες ώρες μέσα στο μαγαζί, υπογράφοντας αυτόγραφα για τους δύο προσκόπους της Μαγαδασκάρης, τους συγγενείς τους, τους φίλους τους… και τα 25.000 μέλη της προσκοπικής αδελφότητος της μακρινής νήσου.

«Αυτό το αυτόγραφο, είπαν τα παιδιά, είναι το ωραιότερο δώρο που μπορούμε να φέρουμε στους δικούς μας επιστρέφοντας στη Μαγαδασκάρη».

 Μπράβο Μάνο!…

ΜΑΡΙΑ ΡΕΖΑΝ

από άρθρο της στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

“ΜΕΡΕΣ Γ'”(1934-1940)

«Σκέψη του παροδικού που σε παραλύει.
Σπίτια, θάνατοι, χωρισμοί.
Η ζωή του ανθρώπου
είναι καμωμένη από καιρούς.
Καιρός να σπείρεις,
καιρός να θερίσεις,
καιρός της θλίψης,
καιρός της χαράς,
καιρός της αγάπης,
καιρός της μοναξιάς.
Αν το σκεφτείς έτσι,
θα μπορέσεις
και στη χαμηλότερη στιγμή
να στηριχτείς,
γιατί κι αυτή θα ανήκει
σ’ έναν από τους καιρούς
της ζωής σου»

“Ο ζωγράφος ζωγραφίζει ό,τι πουλάει. Ο καλλιτέχνης πουλάει ό,τι ζωγραφίζει.”
Pablo Picasso

Σαν σήμερα, 25 Οκτωβρίου 1881 γεννήθηκε ο Πάμπλο Πικάσο.
Ο Pablo Picasso ήταν Ισπανός ζωγράφος, από τους κυριότερους εκπροσώπους της τέχνης του 20ου αιώνα, με σημαντική συνεισφορά στη διαμόρφωση και εξέλιξη της μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης.