«ΑΥΡΙΑΝΗ» ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ – ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ
να μην ξεχνάμε….
αλιευμένο από το face book:
Του Κωνσταντίνου Παπαγιαννούλη
«ΑΥΡΙΑΝΗ» ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ – ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ
Βρισκόμαστε στο 1987
Η Ελλάδα εξουσιάζεται όχι από το ΠΑΣΟΚ αλλά από τον ορισμό της χυδαιότητας, από τον ορισμό του λαϊκισμού και φυσικά από τον ορισμό του «Αυριανισμού».
Εκατομμύρια Έλληνες γαλουχούνται και μυούνται στην καταστροφή της Ελληνικής γλώσσας, στην καταστροφή της διανόησης, στον εκχυδαϊσμό των πολιτικών ηθών μέσα από ένα φασιστικό έντυπο το οποίο θα έπρεπε δημόσια να μετανοούν όσοι διάβαζαν. Αυτό το έντυπο λοιπόν κάποτε τόλμησε ένας καλλιτέχνης να κοντράρει αντίθετα στο ρεύμα των εκατομμυρίων Ελλήνων και κόντρα στο ρεύμα όλων των πολιτικών δεξιών – κεντρώων – αριστερών.
Η ιστορία ξεκινάει με έναν άλλο μεγάλο με «ξεκάθαρη όραση» - τον Μάνο Χατζιδάκι - πριν φτάσουμε στην ιστορία με τον Μίκη Θεοδωράκη με την οποία συνδέονται τα γεγονότα. Βρισκόμαστε στις 7 Σεπτεμβρίου 1987 σε συναυλία του Μάνου Χατζιδάκι στο Καλλιμάρμαρο. Ο Μάνος Χατζιδάκις παίρνει τον λόγο: -Η αποψινή συναυλία στο Καλλιμάρμαρο έχει έναν λόγο ιερό: Να καταγγείλω δημόσια την επί χρόνια ανενδοίαστη ύπαρξη και κυκλοφορία της πιο φασιστικής και βρωμερής φυλλάδας που γνώρισε ο τόπος: της «Αυριανής». Της φυλλάδας που μολύνει τον Ελλαδικό χώρο με αναίδεια, χυδαιότητα, τραμπουκισμό και κολακεία συμπολιτών μας. Που με την ανοχή μας ρυπαίνει την πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου. Τη φυλλάδα που κολακεύεται να πιστεύει σαν τον Καραγκιόζη ότι αυτή έριξε τον Καραμανλή ενώ το μόνο που κατάφερε ήταν να γκρεμίσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Τη φυλλάδα που πιστεύει ότι προασπίζεται τη δημοκρατία ενώ προσκομίζει κέρδη κολακεύοντας την αγραμματοσύνη και την ασημαντότητα σαν άλλη «Αγία Αθανασία του Αιγάλεω». Τη φυλλάδα που το ψέμα και η ψευδολογία της είναι οικείες πρακτικές, καθημερινά βασιζόμενη στην περιφρονητική σιωπή των θιγομένων. Μου λένε πως και σε άλλες χώρες υπάρχουν φυλλάδες σαν και αυτήν. Δηλαδή επειδή υπάρχουν και αλλού βόθροι, οφείλουμε να ανεχτούμε και τους δικούς μας; Η αυριανή πρέπει να κλείσει και αυτό είναι το νόημα της συμμετοχής μου στο Καλλιμάρμαρο. Την άλλη μέρα η Αυριανή έγραφε: Ποιος έδωσε το δικαίωμα στον εκμαυλιστή νέων που ακούει στα ονόματα Μανωλία, Μάνια, Μινού Χατζηδού, ποιος επέτρεψε σαυτό το απόβρασμα να παίρνει το μικρόφωνο στα χέρια του και να εκθέτει τους διοργανωτές της φιλανθρωπικής εκδήλωσης; Αυτό το σκουληκιασμένο τομάρι αποτελεί στίγμα για τη σημερινή ελληνική κοινωνία. Να προστατεύσουμε τα παιδιά μας από το ηθικό AIDS αυτού του βρωμερού υποκειμένου. Αυτό ήταν και ένα παράδειγμα του φασισμού που ασκούσε η Αυριανή στην πολιτική ελίτ όλων των χρωμάτων όπου κανένας δεν τολμούσε να κουνηθεί μη τυχόν και τον πιάσει ο Κουρής στο στόμα του. Έτσι λοιπόν, ποιοι έδειξαν επίσημα τη στήριξή τους στον Κουρή και τη φυλλάδα του;
Η Μελίνα Μερκούρη!!! – σημειωτέον, διαχρονική φίλη μέχρι τότε του Μ. Χατζιδάκι!
Ο Λαλιώτης
Ο Μανώλης Γλέζος !!!
Ο Κίμων Κουλούρης
Ο Γιάννης Ζίγδης
Ο Γ. Α. Μαγκάκης
Ο Πάγκαλος
Ο Φ Πετσάλνικος
Ο Δ. Μπέης
Ο Μ. Δρεττάκης
Βλέποντας την πολιτική υποστήριξη που είχε η Αυριανή από όλα τα κόμματα, συνέχισε τον οχετό:
«Παρακαλείται ο κύριος Μάνος Χατζιδάκις να περάσει από την Αυριανή να πάρει ένα καλάθι σύκα που του αρέσουν πολύ»
«Εδώ και καιρό ο κίναιδος Χατζιδάκις προτρέπει – μέσα από τις στήλες γνωστού γυναικείου περιοδικού – τις κόρες, τις αδελφές και τις γυναίκες μας να γίνουν λεσβίες. Φοβόμαστε μήπως κανένας μουστακαλής χάσει την ψυχραιμία του και τον κάνει μαύρο στο ξύλο.»
Την ίδια εποχή, που όλοι οι εκπρόσωποι της πολιτικής σκηνής φοβούνται μη τους πιάσει η γλώσσα του Κουρή, ο Μίκης Θεοδωράκης - μόνος μεταξύ όλων - δίνει συνεντεύξεις στις οποίες εκθειάζει τον Μάνο Χατζιδάκι για το μεγαλείο του έργου του. Μόνος μεταξύ όλων αδιαφορεί για το απειλητικό – φασιστικό κλίμα του Αυριανισμού και με ξεκάθαρη ματιά μιλάει για τον Μ. Χατζιδάκι στο μέγεθος που πραγματικά του αξίζει.
Η Αυριανή μετά τη φασιστική απόπειρα αποκαθήλωσης του Μάνου Χατζιδάκι επιχειρεί να αποκαθηλώσει τώρα και τον Μίκη Θεοδωράκη. Κυκλοφορεί υλικό το οποίο αποκαλύπτει ότι ο Μίκης Θεοδωράκης όταν ήταν 15 ετών ήταν γραμμένος στην ΕΟΝ του Μεταξά (Εθνική Οργάνωση Νέων).
Ο Μίκης Θεοδωράκης αδιαφορεί για τις δημοσιεύσεις ενώ ο Μάνος Χατζιδάκις αναλαμβάνει να μιλήσει αντί αυτού σε σχετική συνέντευξη: -Πληροφορώ τους γελοίους υπόδικους κοινού ποινικού δικαίου (Κουρής), πως τον καιρό εκείνο, όλοι οι μαθητές αναγκαστικά είμασταν στην ΕΟΝ. Δεν ήταν δυνατό να φοιτούμε στα σχολεία χωρίς να ανήκουμε στην ΕΟΝ. Επίσης 15 χρονών νέοι δεν έχουν υποψία πολιτικής συνείδησης. Και τώρα να σας πω: Ξέρετε πως ονομάζονται οι άνθρωποι που αμφισβητούν τους αγώνες ενός νέου που από 19 χρονών καταδιώχθηκε, εξορίστηκε, φυλακίστηκε; Να σας πω: ονομάζονται καθάρματα! Ας το έχουν αυτό υπόψη τους οι αναποφάσιστοι που θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ. Για αντιπερισπασμό στην Αυριανή που προσπαθεί να μας επιβάλει το χειρότερο πρόσωπο εξουσίας ας ακούσουμε την εισαγωγή από τον «Διόνυσο» του Μίκη που είναι βαθιά ποιητικός και αντικρατικός. Ο Μίκης εδώ τραγουδάει υπέροχα μερικές από τις πιο όμορφες στιγμές της ζωής του, που έρχονται σήμερα όλοι αυτοί οι περιηγητές της αθλιότητας να μηδενίσουν!
Η σύνταξη του άρθρου βασίστηκε σε απομαγνητοφωνήσεις συνεντεύξεων, σε αποσπάσματα της Αυριανής και σε απομαγνητοφώνηση της συναυλίας στο Καλλιμάρμαρο το 1987.
Κωνσταντίνος Παπαγιαννούλης
Από το γκρουπ μας εδώ https://www.facebook.com/groups/611062286391424/
τα περίφημα 6 bullet points της Apple
ΑΠΌ τον ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΕΛΕΓΡΙΝΗ
Στις 24 Οκτωβρίου 2010, ο CEO της Apple, Steve Jobs, έστειλε ένα πολύ σημαντικό email. Παραλήπτες ήταν 100 από τους πιο σημαντικούς υπαλλήλους της Apple. Μέσα σε αυτό το email υπήρχε ένα κομμάτι με τίτλο «Στρατηγική 2011». Ένα κομμάτι με πολλά μαθήματα για τους ηγέτες των επιχειρήσεων- ακόμα και σήμερα.
Ο Jobs παρουσίαζε εκεί ολόκληρη την τότε στρατηγική της Apple, συνοψίζοντας την σε μόλις 6 bullet points. Αυτά ήταν τα εξής:
-Who are we?
-What do we do?
-Post PC era
-2011: Holy War with Google
-2011: Year of the Cloud
-2015: New Campushttps://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=true&embedId=twitter-widget
Κάθε ένα από αυτά τα points διδάσκει ένα χρήσιμο μάθημα, όπως εξηγεί το αμερικανικό inc.com.
Ο σκοπός
Το Jobs ξεκινά με δύο πολύ σημαντικά ερωτήματα: Ποιοι είμαστε; Τι κάνουμε;
Με μία πρώτη ματιά, αυτές οι ερωτήσεις μπορεί να σας εκπλήξουν. Σε τελική ανάλυση, ο Jobs είχε επιστρέψει ως Διευθύνων Σύμβουλος στην Apple, μετά από πάνω από μια δεκαετία, και είχε πραγματοποιήσει μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές όλων των εποχών. Όμως ήξερε καλά πόσο εύκολο είναι να πέσεις από την κορυφή. Το είχε ζήσει. Για να μην επαναληφθεί η ιστορία, ο Jobs γνώριζε ότι η Apple έπρεπε να αναρωτιέται συνεχώς ποια ήταν και τι έκανε. Έπρεπε να προσδιορίσει ξεκάθαρα το στιλ ηγεσίας, τις αξίες και την εστίαση της εταιρείας — και να φροντίσει να ευθυγραμμίσει τους στόχους της με την επιθυμητή κουλτούρα και τον μεγάλο σκοπό.
Προσδιορίστε τα δυνατά σας σημεία
Το επόμενο bullet: «Post PC era», έκανε δύο σημαντικά πράγματα. Πρώτον, εντόπισε νωρίς τη στροφή των καταναλωτών στην αγορά των φορητών συσκευών. Εξίσου σημαντικό, όμως, είναι ότι ανέδειξε τη δύναμη της Apple σε αυτή την αναδυόμενη αγορά. «Η Apple είναι η πρώτη εταιρεία που έφτασε εδώ», έγραψε ο Jobs — κάτι που ήταν απολύτως αληθινό, καθώς το iPhone και το iPad είχαν αποδειχθεί επαναστατικά τότε. Τα προϊόντα κινητής τηλεφωνίας αντιπροσωπεύουν πλέον το 66% των εσόδων της εταιρείας.
Το κλειδί για τη μελλοντική επιτυχία, όπως υπογράμμισε ο Jobs, θα ήταν η αξιοποίηση αυτής της αλλαγής μέσω της συνεχούς βελτίωσης των κινητών συσκευών, της επικοινωνίας, των εφαρμογών και των υπηρεσιών cloud — μια στρατηγική που η Apple συνεχίζει να ακολουθεί πάνω από μια δεκαετία αργότερα και που την μεταμόρφωσε σε μια εταιρεία τρισεκατομμυρίων δολαρίων.
Μάθετε από τους ανταγωνιστές
«Holy War with Google». Ενώ ήταν αλήθεια ότι το iPhone και το iPad ήταν επαναστατικά, η Google είχε αρχίσει να ξεπερνά την Apple σε κάποια κομμάτια — και ο Jobs το ήξερε. Στην ίδια ατζέντα, τόνισε πώς το λειτουργικό σύστημα Android της Google διέπρεψε, με βαθιά ενσωμάτωση των υπηρεσιών cloud της Google, παραδεχόμενος ότι το Android ήταν «πολύ μπροστά από την Apple» στις υπηρεσίες cloud για επαφές, ημερολόγιο και emails. Ο στόχος λοιπόν; «Πιάστε το Android από το οποίο βρισκόμαστε πίσω… και ξεπεράστε το».
Focus on one big thing
Ο Jobs στη συνέχεια καθορίζει ξεκάθαρα την πιο σημαντική προτεραιότητα για το 2011, την οποία ονομάζει «η χρονιά του cloud». Η Apple «εφηύρε» την έννοια του digital hub, γράφει ο Jobs, χρησιμοποιώντας τον υπολογιστή ως κέντρο για ψηφιακά στοιχεία όπως επαφές, ημερολόγια, φωτογραφίες, μουσική και βίντεο. Αλλά το digital hub μεταφερόταν πλέον από τον υπολογιστή στο cloud και η Apple έπρεπε να κινηθεί γρήγορα. «Η Google και η Microsoft είναι πιο μπροστά στην τεχνολογία», έγραψε, «αλλά [δεν] το έχουν καταλάβει ακόμα… [Πρέπει] να συνδέσουμε όλα τα προϊόντα μας μεταξύ τους, ώστε να ‘κλειδώσουμε’ περαιτέρω τους πελάτες στο οικοσύστημά μας».
Ο εντοπισμός και η εκτέλεση αυτής της προτεραιότητας ήταν καθοριστικής σημασίας για τη διαμόρφωση της στρατηγικής της Apple για τα επόμενα χρόνια, βοηθώντας την εταιρεία να συμβαδίσει με – και, κατά κάποιο τρόπο, να ξεπεράσει – τους ανταγωνιστές της.
Κοίτα στο μέλλον
«2015: New Campus». Φυσικά, αυτή ήταν μια αναφορά σε αυτό που τελικά έγινε «Apple Park», το campus των 175 στρεμμάτων και το φουτουριστικό συγκρότημα γραφείων της εταιρείας που τώρα λειτουργεί ως η εταιρική της έδρα της. Αυτό ήταν ένα από τα τελευταία έργα που παρουσίασε ο Jobs, ένας χώρος εργασίας που θα ενσαρκώνει το πνεύμα της Apple και θα ενέπνεε τους εργαζόμενους να συνεχίσουν να «σκέφτονται διαφορετικά». Δυστυχώς, ο Jobs δεν έζησε για να δει την έναρξη της κατασκευής του νέου campus της Apple. Ωστόσο, έθεσε σε κίνηση τα σχέδια και συμμετείχε σε μεγάλο βαθμό στο σχεδιασμό, διευκρινίζοντας, σύμφωνα με πληροφορίες, ακόμη και μικρές λεπτομέρειες σχετικά με τα οικοδομικά υλικά και άλλα χαρακτηριστικά. Tον Απρίλιο του 2017, δύο χρόνια αργότερα από ό,τι είχε αρχικά προγραμματιστεί, το Apple Park άνοιξε για τους εργαζόμενους.
Χρήσιμο μάθημα: Να εστιάζετε στο τώρα, αλλά πάντα να σχεδιάζετε για το μέλλον.
Στα μέρη που έζησε ο Παπαδιαμάντης
Από την εκκλησία των Αγίων Αναργύρων ακολουθώντας την οδό Κατσικογιάννη για λίγα μέτρα φτάνουμε στην οδό Αριστοφάνους, όπου πέρασε τα δώδεκα από τα χρόνια της παραμονής του στου Ψυρρή. Έμενε σε ένα φτωχικό δωμάτιο σε μια εσωτερική αυλή κοντά στην εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, που πιθανότατα βρισκόταν στον αριθμό 18 της οδού (στο Google Maps υπάρχει ένα σπίτι στο νούμερο 24 που έχει χαρακτηριστεί στον χάρτη ως «Σπίτι του Παπαδιαμάντη», αλλά σύμφωνα με την ιδιοκτήτριά του σπιτιού που συναντήσαμε κατά τη διάρκεια της έρευνάς μας, πρόκειται για λάθος καταχώρηση). Αυτό το μέρος ήταν μια μάντρα με δωμάτια με σάπιους τοίχους και συνήθως χωρίς παράθυρα, ενώ οι ένοικοι ήταν φτωχοί, εργένηδες και περιθωριοποιημένοι. Έφυγε από αυτό το δωμάτιο και μετακόμισε στο δωμάτιο στον περίβολο της εκκλησίας των Αγίων Αναργύρων όταν μετά από δυνατή βροχή κατέρρευσε η στέγη και κινδύνευσε η ζωή του.
Από την οδό Αριστοφάνους στρίβουμε στην οδό Σαρρή και την ακολουθούμε μέχρι τη συμβολή της με την οδό Αγίων Αναργύρων. Εδώ βρίσκεται το κτίριο που στεγαζόταν το περίφημο παντοπωλείο και ταβέρνα του Καχριμάνη από την Τρίπολη. Ο Παπαδιαμάντης ερχόταν είκοσι πέντε χρόνια σε αυτό το μπακάλικο για να φάει μόνος ή με φίλους. Ο ιδιοκτήτης τον σεβόταν και φρόντιζε πάντα να έχει καλό φαγητό και κρασί, ενώ ο συγγραφέας τον πλήρωνε όποτε είχε χρήματα. Του άρεσε να πίνει αλλά φρόντισε να κρύβει τη συνήθεια του καθισμένος στο πίσω μέρος της αίθουσας μακριά από τα βλέμματα των περαστικών. Επίσης, μην έχοντας συνήθως χρήματα για να αγοράσει χαρτί, έπαιρνε μπακαλόχαρτα από τον Καχριμάνη, τα οποία έκοβε και έγραφε πάνω τις ιστορίες του. Η ελληνική λογοτεχνία οφείλει πολλά σε αυτόν τον μπακάλη που στήριξε τον συγγραφέα κατά την παραμονή του στην Αθήνα.
Από εδώ ακολουθούμε την οδό Αγίων Αναργύρων και στρίβουμε δεξιά στην οδό Τάκη. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές ο Παπαδιαμάντης έμεινε και εδώ για ένα χρονικό διάστημα. Από την οδό Τάκη καταλήγουμε στην οδό Ερμού και από εκεί στην πλατεία Μοναστηρακίου. Στα καφενεία της πλατείας ο Παπαδιαμάντης περνούσε πολλές ώρες της ημέρας παρατηρώντας την καθημερινότητα και τους ανθρώπους της περιοχής, τους εργάτες, τους τεχνίτες, τις γυναίκες αλλά και τους κρατούμενους που οδηγούνταν στη φυλακή που ήταν εκεί κοντά. Σε μια από τις ιστορίες του αναφέρεται σε μια λευκοντυμένη γυναίκα που είδε ένα βράδυ στα σκαλιά του Τζαμιού Τζισταράκηστην πλατεία και σκέφτηκε ότι «εδώ βγαίνουν ακόμα φαντάσματα».
Από την πλατεία, ακολουθούμε την οδό Άρεως για να φτάσουμε στην εκκλησία του Αγίου Ελισσαίου. Σε αυτό το μικρό ανεπιτήδευτο εκκλησάκι, ο Παπαδιαμάντης συνάντησε τον άγιο πατέρα Νικόλαο Πλανά το 1887 και συμμετείχε ως ιεροψάλτης στις αγρυπνίες που οργάνωνε για πρώτη φορά στην Αθήνα. Ήταν ο δεξιός ψάλτης και ο αριστερός ψάλτης ήταν ο ξάδερφός του – ο συγγραφέας, ακαδημαϊκός, δημοσιογράφος και μεταφραστής – Αλέξανδρος Μωραϊτίδης. Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου, ο Παύλος Νιρβάνας και άλλοι σημαντικοί συγγραφείς της εποχής έσπευδαν να τους ακούσουν να ψάλλουν σε αυτό το εκκλησάκι σε μια ατμόσφαιρα μοναδική και κατανυκτική.
Στη συνέχεια επιστρέφουμε στην πλατεία και ακολουθούμε την οδό Αθηνάς μέχρι το κτίριο της Βαρβακείου Αγοράς, που στεγάζει την κεντρική αγορά της Αθήνας. Στο χώρο της αγοράς υπήρχε η Βαρβάκειος Σχολή μέχρι το 1944 (η αγορά και το σχολείο ήταν δωρεές του εθνικού ευεργέτη Ιωάννη Βαρβάκη). Στο σχολείο αυτό ο νεαρός Παπαδιαμάντης γράφτηκε το 1873 στην Δ’ τάξη του Λυκείου και ένα χρόνο αργότερα γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου ήταν συμφοιτητής με τον Γεώργιο Βιζυηνό. Δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του, όπως προαναφέραμε, κάτι που κόστισε στον πατέρα του, που περίμενε να γίνει δάσκαλος στο νησί και να βοηθήσει με τον τρόπο αυτό τις τέσσερις αδερφές του.
Πηγή: food and travel.com
Λιδωρίκι
Photo by spiros
Δ. Κουρέτας στην Athensvoice
Δίνεται σήμερα έμφαση γενικότερα στην φαρμακευτική αγωγή ενώ δεν δίνεται τόσο έμφαση στην τροποποίηση παραγόντων κινδύνου μέσω αλλαγής τρόπου ζωής. Επίσης αναφαίνεται ένας νέος ντετερμινισμός που αφορά την συσχέτιση κάθε νόσου ή παθογόνου συμπεριφοράς με το γονιδίωμα και τα γονίδια. Ο νέος αυτός ντετερμινισμός αποτρέπει τελικά τα άτομα να αλλάξουν ουσιαστικά τον τρόπο ζωής τους με παρεμβάσεις επιγενετικές. Πόσο το γενετικώς πεπρωμένο είναι τελικά φυγείν αδύνατον;
Στην εποχή μας η έρευνα και η επιστήμη δεν φαίνεται πλέον να είναι μια καταγραφή της αλήθειας μόνον, αλλά και μια υπόθεση που διαμορφώνεται μέσα στην κοινωνία κάτω από την πίεση κοινωνικών επιταγών. Έτσι αν μια κοινωνική μερίδα πείσει την κοινωνία να αναπτύξει τον τάδε τομέα φαίνεται πως μπορεί να δημιουργήσει ανάπτυξη του συγκεκριμένου τομέα και όχι ενός άλλου. Παραδείγματος χάριν, ακούμε να προβάλλεται ότι θα βρεθεί το φάρμακο για την παχυσαρκία προκαλώντας το ευρύ κοινό να πιστέψει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στο να τρώει και να είναι παχύσαρκος μιάς και η επιστήμη θα κάνει το θαύμα της. Σε αντίθετη περίπτωση θα μπορούσε να αναπτυχθεί ο τομέας της πρόληψης (δηλαδή άσκηση και σωστό φαγητό) ο οποίος θα μείωνε θεαματικά τα ποσοστά παχυσαρκίας, κάτι που στην δεδομένη κοινωνία που ζούμε δεν συμβαίνει.
Η σχέση του γενετικού μας υποβάθρου με πολλές μεταβολικές παθήσεις όπως είναι ο καρκίνος ή άλλες καταστάσεις όπως είναι το γήρας, έχει πλέον αποδειχθεί ότι δεν ξεπερνά το 15%. Όλο το υπόλοιπο είναι θέμα τρόπου ζωής μας. Σε αυτό μπαίνει η διατροφή, η άσκηση, το κάπνισμα αλλά και μια άλλη παράμετρος που δεν της είχαμε δώσει μεγάλη σημασία: η συντροφικότητα και η εμπλοκή του ανθρώπου με κοινωνικά προβλήματα που ξεπερνούν το επάγγελμα του (ειδικά όταν πάρει σύνταξη και μετά). Αυτό που λέμε social involvement. Έτσι έχει δείξει μεγάλη μελέτη στο Πανεπιστήμιο Harvard, σύμφωνα με τον ψυχίατρο Robert Waldinger. Ως ο διευθυντής μιας 75χρονης μελέτης για την ανάπτυξη των ενηλίκων, ο Waldinger έχει μια άνευ προηγουμένου πρόσβαση σε δεδομένα σχετικά με την αληθινή ευτυχία και ικανοποίηση. Σε ομιλία του, μοιράζεται τρία σημαντικά διδάγματα που αντλήθηκαν από τη μελέτη, καθώς και κάποια πρακτική θυμοσοφία για το πώς να οικοδομήσουμε μια μακρά και ικανοποιητική ζωή. Όπως μας εξηγει αυτό που δημιουργει ευτυχισμενη ζωη ειναι οι σωστές και βαθιές σχέσεις με τους φίλους, την οικογένεια και την κοινωνια. Οι μοναχικοί άνθρωποι όσο πετυχημένοι και αν ήταν, υπέφεραν από την μοναξιά που τους οδηγεί συνήθως σε κατάθλιψη και ασθένεια.
Εδώ θυμάμαι και την ταινία «Ο Ουρανός» του Τάκη Κανελλοπούλου (1962), την χρονιά που γεννήθηκα. Εξιστορεί τη ζωή διαφόρων απλων ανθρώπων κατά τη διάρκεια του Β Παγκ. Πολέμου και την συγκρίνει με αυτήν πριν τον πόλεμο, θέλοντας να δείξει πως ο πόλεμος αλλάζει τον άνθρωπο. Την έχω δει ίσαμε με δέκα φορές. Προτάθηκε για τον Χρυσό Φοίνικα το 1962. Έχει συγκλονιστικούς διαλόγους.
Σε κάποια στιγμή ένας λοχίας ρωτάει ένα φαντάρο:
ρε είσαι μορφωμένος;
Ήμουν, απαντάει ο φαντάρος.
Δηλαδή τώρα δεν είσαι, του λέει ο λοχίας;
Δεν έχει σημασία στον πόλεμο είμαστε όλοι ίδιοι.
Και μετά βάζουν την ξιφολόγχη στο όπλο και φωνάζουν αέρα, τρέχοντας να καταλάβουν μια κορφή…
Στη μάχη σκοτώθηκε ο λοχίας (ο αγράμματος). Ο φαντάρος (ο μορφωμένος) κοιτάει γύρω γύρω αν τον βλέπει κανείς και του βουτάει τις αρβύλες αφού είχε σκοτωθεί, γιατί οι δικές του ήταν τρύπιες. Την ώρα που τις φοράει σκουπίζει ένα δάκρυ που έτρεξε στο μάγουλο του. Όλη η ταινία είναι αυτή η σκηνή.
Γιατί το αναφέρω; Γιατί πρέπει πάντα να μην ξεχνάμε (όπως λέω και στους φοιτητές μου) ότι η γνώμη ενός νομπελίστα ωκεανογράφου για τη θάλασσα είναι το ίδιο σημαντική (κατά τη γνώμη μου) με ενός ψαρά. Καταλαβαίνετε με ποιόν τρόπο το λέω…
(*) Ο Δημήτρης Κουρέτας γεννήθηκε στα Προσφυγικά της Πάτρας το 1962. Σπούδασε Φαρμακευτική στην Πάτρα και στη συνέχεια πήρε το διδακτορικό του στη Βιοχημεία από το Χημικό Τμήμα του Α.Π.Θ το 1989. Από το 1990-1992 εργάστηκε ως ερευνητής στην Ιατρική Σχολή του Harvard στη Βοστώνη. Από το 1996 είναι μέλος ΔΕΠ στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και σήμερα είναι Καθηγητής Φυσιολογίας Zωικών Oργανισμών και Τοξικολογίας και διευθυντής του ομώνυμου εργαστηρίου, στο τμήμα Βιοχημείας- Βιοτεχνολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (ΠΘ) και ζει στη Λάρισα. Ερευνητικά εργάζεται στον τομέα της μελέτης των μηχανισμών αλληλεπιδράσεων διατροφικών στοιχείων με τον οργανισμό σε μοριακό επίπεδο. Έχει δημοσιεύσει 230 άρθρα σε διεθνή έγκυρα περιοδικά και έχει 11.000 αναφορές και h index 57.
Είναι Associate Editor του περιοδικού διατροφικής τοξικολογίας Food and Chemical Toxicology (Elsevier) και Academic Editor στο περιοδικο Oxidative Medicine and Cellular Longevity όπως και στο περιοδικό Antioxidants. Είναι ιδρυτής της spin-off εταιρείας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Foodoxys που εχει αντικείμενο την λειτουργική διατροφή (ww.foodoxys.com). Το 2013-2014 ήταν αναπληρωτής Πρύτανης στο ΠΘ.
«Πηγή: https://www.athensvoice.gr/
