Συντάκτης: Kostas Bertsias

Ένα ακόμη παλιό βιβλίο από την τακτοποίηση της βιβλιοθηκης μου.

Ο Μεγαλοφυής του Καισάρος Λομπρόζο — ένα χαρακτηριστικό έργο της παλιάς εγκληματολογικής και ψυχολογικής σκέψης.

Ο Λομπρόζο επιχειρεί να απαντήσει σε ένα τολμηρό ερώτημα για την εποχή του:
είναι η μεγαλοφυΐα μια μορφή “παθολογίας”;

Ξεπερασμένο σήμερα αλλά χρήσιμο γιατί βλέπεις τι πίστευαν εκατό χρόνια πριν …

Στα όρια του φωτός και της ρωγμής

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντέχουν την ησυχία της βεβαιότητας.
Όχι γιατί τους λείπει η λογική, αλλά γιατί τους περισσεύει η ανησυχία.

Κάποτε ειπώθηκε πως η μεγαλοφυΐα ακροβατεί στα όρια της τρέλας.
Ίσως γιατί όποιος βλέπει λίγο πιο πέρα,
αναγκάζεται να ζήσει για καιρό μόνος του εκεί.

Δεν είναι εύκολο να κουβαλάς μια σκέψη που οι άλλοι δεν έχουν ακόμη σκεφτεί.
Ούτε να επιμένεις σε μια διαδρομή που δεν έχει χαραχτεί.

Κι όμως, εκεί — ανάμεσα στο φως και στη ρωγμή —
γεννιέται ό,τι αξίζει να μείνει!

Μια μικρή συμβολή στην επίλυση της “επαναστατικής” απορίας…

Διότι κατά βάθος οι συμμετέχοντες στην “επανάσταση” δεν επιδιώκουν να ανατρέψουν κάτι ή να αλλάξουν τα κακώς κείμενα, αλλά απλά να αντικαταστήσουν τα πρόσωπα στις θέσεις εξουσίας και να απολαύσουν (οι ίδιοι και η κλίκα τους) τα αντίστοιχα προνόμια.

Και δεν χρειάζεται να γίνει επανάσταση. 

Απλά παρακολουθείστε τα πολιτικά μηνύματα / συνθήματα, με τα οποία μια αντιπολίτευση διεκδικεί από το εκλογικό σώμα την ψήφο του και τί κάνει – εάν και όταν – κατακτήσει μέσω εκλογών την κυβερνητική εξουσία…

Συνεπώς, η απάντηση στο ερώτημα (γιατί ασχέτως κυβερνώντων, λίγα πράγματα αλλάζουν προς το καλύτερο για τις κοινωνίες ??), καλό είναι ν’ αναζητηθεί σε επίπεδο ατομικής ηθικής και κοινωνικής υπευθυνότητας.

Χριστός Ανέστη !

Γ.Λ.

Η μια από τις ενδείξεις της μετριότητας του νου είναι η επιθυμία συνέχεια να μιλάει.

Λα Μπριγερ:

Από τις πιο σημαντικές μορφές της γαλλικής λογοτεχνίας του 17ου αιώνα. Δοκιμιογράφος και σατιρικός συγγραφέας.