Με αφορμή την προχθεσινή μας συνάντηση στο φαρμακείο-στέκι του Γιάννη, λέω να καταθέσω κι εγώ τη δική μου προσέγγιση, στο θέμα που θίχθηκε μεταξύ υμών, αλλά επειδή σήκωνε πολλή κουβέντα και δεν μας έπαιρνε χρονικά, προτίμησα να μην τοποθετηθώ τότε… 

Είναι περισσότερο ασφαλές να μετρήσουμε το επίπεδο και τη γνησιότητα της “καλοσύνης” κάποιου την ώρα που και ο ίδιος βρίσκεται σε δεινή δοκιμασία??

Είναι τελικά η “ανάγκη” στην οποία περιέρχεται κάποιος που αποκαλύπτει το χαρακτήρα του, που κάτω από ομαλές συνθήκες καμουφλάρεται από τα ευκόλως τηρούμενα πρότυπα παραδεδεγμένης ηθικής ??

Οφείλουμε συνεπώς να είμαστε διαρκώς καχύποπτοι έναντι των άλλων ?? 

Οφείλουμε να τεστάρουμε συνειδητά τις προθέσεις και τη συνέπεια λόγων – έργων των άλλων??

Και ποιό είναι το μέτρο σύγκρισης?? 

Ποιός και με ποιά κριτήρια θέτει τον πήχη της “αρετής” που οφείλουν να υπερπηδούν όλοι οι υπόλοιποι, για να κερδίσουν την αποδοχή του??

Έχουν αλήθεια ουσιαστικό νόημα οι (αναπόφευκτα) υποκειμενικές απαντήσεις που δίνει ο καθένας στα παραπάνω ερωτήματα??

Η εμπειρία ζωής (που όλοι πλέον έχουμε) δείχνει ότι κάθε άνθρωπος είναι δυνητικά ικανός και για το καλό και για το κακό…με εναλλαγές και ευφάνταστη ποικιλία…

Η επιλογή του σε μια δεδομένη χρονική στιγμή επηρεάζεται σίγουρα και από τις εξωτερικές συνθήκες που αντιμετωπίζει, αλλά μεγαλύτερη βαρύτητα και επίδραση στις αποφάσεις και στις δράσεις του ασκεί η αίσθηση που (συνήθως) έχει παγιώσει για τον εαυτό του και τον κόσμο στον οποίο ζει…

Πάμε να κοιτάξουμε από μιά άλλη οπτική γωνία τώρα :

Φανταστείτε ένα λευκό καμβά, όπου πάνω του ζωγραφίζονται πολλά και διαφορετικά δέντρα και λουλούδια.

Καθένα από αυτά εξαιτίας των χρωμάτων που χρησιμοποιεί ο ζωγράφος, αλλά και του σχήματος και της θέσης που τους δίνει μέσα στον πίνακα, φαίνεται ξεχωριστό και διαφορετικό από τα υπόλοιπα.

Καθένα τους (αν μπορούσε να ζωντανέψει και να εκφραστεί), θα μπορούσε να περηφανευτεί για τη διαφορετικότητά του, την ομορφιά του, το πόσο ξεχωριστό, καλύτερο, χρήσιμο είναι από τα υπόλοιπα.

Ενδεχομένως και να έπειθε τους ακροατές/θεατές του…

Ωστόσο, χωρίς τον λευκό καμβά δεν θα είχαν τη δυνατότητα να υπάρξουν ποτέ !!

Ο λευκός καμβάς είναι ο πυρήνας, η βάση της ύπαρξής τους, το κοινό συνδετικό τους στοιχείο…

Ο λευκός καμβάς – που όταν τελειώσει το έργο του ζωγράφου, δεν ανιχνεύεται πλέον ως τέτοιος –  είναι πάντα εκεί : σταθερό και μοναδικά αληθινό υπόβαθρο της κάθε ζωγραφιάς – έμπνευσης του δημιουργού της.

Το προσέχει κανείς αυτό??

Έχει γραφτεί ότι ο άνθρωπος έχει πλαστεί καθ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Θεού…

Είναι γνωστή επίσης η παραβολή της Τελικής Κρίσεως, όπου ο Χριστός επαινεί αυτούς που τον περιέθαλψαν, τον έντυσαν, τον τάισαν, τον επισκέφθηκαν όταν ήταν ασθενής ή στη φυλακή και όταν αυτοί αναρωτιούνται πότε το έκαναν αυτό, Εκείνος αποκρίνεται “Αμήν λέγω υμίν, εφ’ όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε”. 

Ούτε αυτά τυγχάνουν της δέουσας προσοχής όμως…

Κάπου εκεί όμως βρίσκεται το λεπτό σημείο…

Όσο αγνοείται ο “κοινός πυρήνας” της ανθρωπότητας, (ο δικός της “λευκός καμβάς”), όσο η ενσώματη “ατομικότητα” και “διαφορετικότητα” του καθενός εκλαμβάνεται και βιώνεται ως η μόνη πραγματικότητα, δημιουργείται αναπόφευκτα η “παρεξήγηση” που υποχρεώνει τον καθένα να φροντίσει πριν απ΄ όλα – και ίσως και πάνω απ’ όλα – τον “εαυτό του” και το καθετί που θεωρεί “δικό του”. 

Εκεί δοκιμάζονται πολλά, μεταξύ των οποίων και η ελευθερία και η καλοσύνη, τόσο ως έννοιες, όσο (και κυρίως) ως εφαρμοσμένες πρακτικές.

Το βασικό είναι ότι ο “κοινός πυρήνας” δεν είναι απλά μία θεωρητική κατασκευή, όμορφα λόγια νά ‘χουμε να λέμε.

Όσο παραμένει μία ακόμα (θρησκευτική ή/και φιλοσοφική) διδαχή, πάντα θα λησμονείται την κρίσιμη ώρα, όπου θα υπερισχύει η αίσθηση της “ατομικότητας” και θα είναι αυτή που θα καθορίζει τις περαιτέρω σκέψεις, αποφάσεις και δράσεις.

Ο “κοινός πυρήνας” είναι αλήθεια ζώσα και βιωματική.

Μόνο το βίωμα ξεκαθαρίζει το τοπίο, αίρει τις νοητικές αμφιβολίες, τις αντιρρήσεις, τον σκεπτικισμό και λήγει ατέρμονες αναζητήσεις και συζητήσεις.

Μόνο το βίωμα επανακαθορίζει (εν τέλει) και τη νοητική και τη συναισθηματική διάθεση, ώστε η “ατομικότητα” να συνεχίσει να εκδηλώνεται μεν, χωρίς όμως πλέον να παραπλανά και να εγκλωβίζει τον φορέα της.

Υγιαίνετε και καλή αντάμωση!!

Γ.Λ.

Η Washington Post σε μεγάλο αφιέρωμα της για τα ελληνικά γράμματα αρχίζει το κείμενο της ως εξής: «Το 15ο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου ήταν μια αρκετά αβλαβής οντότητα για 2.500 χρόνια. Αλλά σε μόλις δύο εβδομάδες, έγινε διαβόητη. Το όμικρον βγήκε εκτός κειμένων της κλασσικής πέρα από τα κείμενα της κλασικής φιλοσοφίας, πέρα από τη σφαίρα των περίπου 13 εκατομμυρίων ανθρώπων που μιλούν ελληνικά ως γηγενείς, και χρησιμοποιήθηκε σε επείγουσες επιστημονικές εκθέσεις, πρωτοσέλιδα ειδήσεων και μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε όλο τον κόσμο.» 

Και συνεχίζει: «Το ελληνικό αλφάβητο είναι ένα θαύμα χιλιετιών που δεν χρειαζόταν απαραίτητα αυτή την ξαφνική δημοσιότητα. Αλλά ο κόσμος τώρα παίρνει ένα μάθημα ελληνικών, μια δυσάρεστη παραλλαγή του κορωναϊού κάθε φορά. Τα ίδια γράμματα που χρησιμοποιούνται από τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη μετατρέπονται σε σύμβολα μιας παγκόσμιας πληγής και η γνώση της διαφοράς μεταξύ “δέλτα” και “όμικρον” είναι απαραίτητη για να κατανοήσουμε εάν είναι πιθανή η έξοδός μας από την πανδημία ή είμαστε ακόμη βυθισμένοι σ’ αυτήν.»

ΑΠΌ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΕΛΕΓΡΙΝΗ στο: https://www.itspossible.gr/

Γιατί οι άλλοι τρελαίνονται όταν σε βλέπουν να πετυχαίνεις…

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επιτυχία έρχεται σε διαφορετικά «σχήματα και μεγέθη». Θα μπορούσατε να είστε επιτυχημένοι οικονομικά, αισθηματικά ή σε θέματα υγείας ή σπουδών. Αλλά αν έχεις φτάσει σε οποιαδήποτε επιτυχία στη ζωή σου, τότε πρέπει ήδη να ξέρεις ότι κάποιοι νιώθουν λίγο… φθόνο απέναντί σου (και μπορεί να θέλουν να πάρουν αυτό που έχεις).

Αυτό που προκαλεί μεγαλύτερη σύγχυση είναι όταν οι άνθρωποι που πάντα ήξερες, ζηλεύουν ξαφνικά όταν αρχίζεις να κερδίζεις ή να λάμπεις περισσότερο. Εσύ μπορεί να σκέφτεσαι «θα πρέπει να είναι χαρούμενοι για μένα τώρα που έχω πετύχει», αλλά αυτό δεν συμβαίνει πάντα και αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα της ζωής.

Αλλά γιατί;

Όπως εξηγεί το αμερικανικό addicted2success.com, η επιτυχία (σε οποιοδήποτε κομμάτι) είναι από τη φύση της δύσκολο να επιτευχθεί και η επίτευξή της σε τοποθετεί αυτόματα σε… υψηλότερο σκαλί– ανεξάρτητα από το πόσο ταπεινός ή φιλικός μπορεί να είσαι. Αν ήταν εύκολο, τότε όλοι θα το είχαν πετύχει. Και, καθώς μπορεί να είναι κάτι που θέλουν άλλα άτομα στον χώρο σας, αλλά δεν μπορούν να το πετύχουν, είναι λογικό να νιώθουν πλέον μια απόσταση από εσάς (καθώς νιώθουν ότι είστε τώρα πάνω από αυτούς), κάτι που γεννά φθόνο.

Ο φθόνος είναι η επιθυμία για κάτι που έχει κάποιος άλλος που δεν έχεις εσύ. Δεν θα ζηλεύουν όλοι εσένα – ειδικά αν δεν εκτιμούν ή δεν θέλουν αυτό που έχετε. Για παράδειγμα, η απόκτηση Ph.D. μπορεί να κάνει τους συμφοιτητές σας να είναι λίγο ζηλιάρηδες, αλλά δεν θα ενοχλήσει έναν αθλητή. Δεν είναι ένα ορόσημο ή κάτι που ήθελε να έχει εξαρχής. Αλλά, από την άλλη πλευρά, ακόμη και άτομα που δεν χρειάζονται ούτε θέλουν αυτό που έχετε μπορεί να εξακολουθούν να νιώθουν ζήλια για την επιτυχία σας, απλά και μόνο επειδή έχεις γίνει «επιτυχημένος».

«Υπάρχουν δύο τύποι ανθρώπων που θα σου πουν ότι δεν μπορείς να κάνεις τη διαφορά σε αυτόν τον κόσμο: Αυτοί που φοβούνται να προσπαθήσουν και αυτοί που φοβούνται ότι θα πετύχεις», λέει μια σοφή φράση.

Δεν είναι όλοι χαρούμενη με την επιτυχία σας. Τα τοξικά επίπεδα φθόνου και ζήλιας μπορεί να είναι πολύ καταστροφικά. Οπότε πρέπει να τα προσέξεις. Και πως πρέπει να αντιμετωπίσεις μία τέτοια κατάσταση; 

Ενσυναίσθηση: Αποδεχτείτε ότι είναι μια φυσική αντίδραση που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν διαχειριστούν. Μην νιώθετε απογοητευμένοι από τη ζήλια τους. Κατανοήστε τα συναισθήματα και την οπτική τους.

Μην το παίρνετε προσωπικά: Αν μπορεί να είπαν ή να έκαναν κάτι από ζήλια, είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσετε ότι δεν αφορά εσάς. μάλλον αφορά αυτούς – και τις δικές τους ανασφάλειες.

Μην ζητάτε συγγνώμη: Μην αισθάνεστε άσχημα που πετύχατε. Είναι καλό να πετύχεις. Η επιτυχία είναι το καλύτερο πράγμα που μπορείτε να κάνετε για τον εαυτό σας και τον κόσμο. Αν κάποιος υστερεί, δεν φταις εσύ που μένει πίσω. Είναι αυτοί που πρέπει να δουλέψουν και να ανέβουν επίπεδο, που πρέπει να μετουσιώσουν τη ζήλια και τον φθόνο τους, που πρέπει να προσπαθήσουν να πετύχουν γιατί τους έχεις αποδείξει ότι είναι εφικτό.

Μην τους επιτεθείτε: Στις περισσότερες περιπτώσεις, ο ζηλιάρης δεν μπορεί να σας κάνει πολλά αν δεν ασχολείστε μαζί του. Μπορεί να προσπαθήσει να σε εκνευρίσει, αλλά είναι καλύτερο να τον αγνοήσεις. 

Ενθαρρύνετε τους: Μπορείτε να γίνετε ένα σπουδαίο άτομο ενθαρρύνοντας τους ειλικρινά – αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό εάν τα άτομα που σας ζηλεύουν βρίσκονται υπό την ηγεσία σας. Βοηθήστε και τους άλλους να ανέβουν επίπεδο.

Πηγής: https://www.itspossible.gr/

ο ψυχολόγος Φέστινγκερ ζήτησε από τους φοιτητές του να κάνουν μια πολύ βαρετή και κουραστική εργασία επί μια ώρα. Στους μισούς έδωσε για τον κόπο τους 1 δολάριο και στους υπόλοιπους 20 δολάρια. Έπειτα ζήτησε στον καθένα ξεχωριστά, να πείσει ένα άλλο άτομο ότι η εργασία ήταν ενδιαφέρουσα και διασκεδαστική. Στο τελευταίο στάδιο του πειράματος, οι ερευνητές ρώτησαν την πραγματική γνώμη κάθε φοιτητή για την εργασία που είχε κάνει. Αυτοί που ανταμείφθηκαν με 1 δολάριο είπαν πως τους φάνηκε ευχάριστη, ενώ εκείνοι που πληρώθηκαν 20 δολάρια, τη χαρακτήρισαν βαρετή. Οι φοιτητές που είχαν πάρει 1 δολάριο, είχαν αντιφατικά συναισθήματα, γιατί θεωρούσαν πως είχαν αδικηθεί. Για να ισορροπήσουν συναισθηματικά, έπειθαν τον εαυτό τους ότι η εργασία ήταν ευχάριστη. Ο Φέστινγκερ οδηγήθηκε στο συμπέρασμα, ότι όσο μεγαλύτερη ασυμφωνία υπάρχει μεταξύ δυο συναισθημάτων ή πράξεων, τόσο περισσότερο το άτομο τείνει να μειώνει τον αρνητικό αντίκτυπο. Προσαρμόζει δηλαδή τις πραγματικές του πεποιθήσεις, ώστε να αισθανθεί καλύτερα.

Το φαινόμενο εμφανίζεται κυρίως σε άτομα με υψηλή αυτοεκτίμηση, που για να μην αισθανθούν ταπείνωση, αλλάζουν την άποψή τους σε όποιο θέμα δεν μπορούν να την επιβάλλουν. Έτσι διατηρούν και την καλή εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους….