Συντάκτης: Kostas Bertsias

Θήβα

Πρωινό στην Θήβα

Από τον Γιάννη τον Πενταμοδιανό στάλθηκε η πιο κάτω ανάρτηση:

Η μοναξιά είναι μια ασθένεια της εποχής μας. Μια πάθηση με σοβαρές επιπτώσεις στην ψυχική και τη σωματική υγεία των ανθρώπων και με έναν ρυθμό εξάπλωσης τόσο γρήγορο, ώστε οι επιστήμονες να εκτιμούν πως μαζί με την κατάθλιψη θα αποτελέσουν τις δύο μεγαλύτερες επιδημίες που θα κληθεί να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα τον 21ο αιώνα. Ο κορονοϊός, τα λοκντάουν και τα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης επιτάχυναν δραματικά αυτόν τον ρυθμό. Ήδη πριν την Covid, η μοναξιά είχε χαρακτηριστεί σε αρκετές χώρες ως σοβαρή απειλή για τη δημόσια υγεία. Σήμερα, δύο χρόνια μετά το αρχικό ξέσπασμα της πανδημίας, έχει εξελιχθεί σε υπαρκτή κρίση.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση και μόνο, οι πρώτοι μήνες των περιορισμών και του αποκλεισμού είχαν ως αποτέλεσμα τον διπλασιασμό του ποσοστού των πολιτών όλων των ηλικιακών ομάδων που υποφέρουν από μοναξιά. Στις νεότερες ηλικίες (13-35), τα νούμερα έχουν τετραπλασιαστεί σε σχέση με την προηγούμενη έρευνα (του 2016). Σύμφωνα με μετριοπαθείς εκτιμήσεις και με δεδομένο ότι κάποια από τα περιοριστικά μέτρα έχουν ήδη επιστρέψει στις χώρες της Ένωσης, αυτές τις μέρες των Χριστουγέννων και των γιορτών, ο ένας στους τέσσερις Ευρωπαίους θα βιώσει ένα βαθύ, πνιγηρό αίσθημα μοναξιάς. Οι μισοί περίπου απ’ αυτούς θα συνεχίσουν να βουλιάζουν και όταν πλέον τα λαμπάκια θα έχουν σβήσει και τα στολίδια θα έχουν επιστρέψει στις κούτες τους.

Το εύρος της ηλιθιότητας είναι τόσο μεγάλο, ώστε φαίνεται αδύνατο να μελετήσει κάνεις όλους τους ηλίθιους ταυτόχρονα. Υπάρχουν ηλίθιοι που εμμένουν στα πιστεύω τους και αρνούνται να τα αμφισβητήσουν, αλλά υπάρχουν άλλοι που απορρίπτουν τα πάντα και αμφισβητούν ακόμη και την αλήθεια!

Υπάρχουν και άλλοι ακόμη που αδιαφορούν για τις δύο πρώτες ομάδες, οι οποίοι εξάλλου αδιαφορούν για τα πάντα, ακόμη και για τα δράματα που θα μπορούσαν να αποφευχθούν…

Maxime Rovere, συγγραφέας και ιστορικός της φιλοσοφίας, με ειδίκευση στον Σπινόζα.

Η παρακάτω ανάρτηση στάλθηκε από την Ντάνυ από Ξυλόκαστο

Η μέρα μόλις ξεκίνησε και … είναι έξι η ώρα το βράδυ.
Μόλις έφτασε η Δευτέρα και είναι ήδη Παρασκευή.
… και ο μήνας έχει ήδη τελειώσει.
… και η χρονιά σχεδόν τελείωσε.
… και έχουν περάσει ήδη 40, 50 ή 60 χρόνια της ζωής μας.
… και συνειδητοποιούμε ότι χάσαμε τους γονείς μας, τους φίλους μας.
και συνειδητοποιούμε ότι είναι πολύ αργά για να επιστρέψουμε …
Έτσι … Παρά τα πάντα, ας προσπαθήσουμε να αξιοποιήσουμε στο έπακρο τον χρόνο που έχει απομείνει …
Ας μην σταματήσουμε να ψάχνουμε για δραστηριότητες που μας αρέσουν …
Ας βάλουμε λίγο χρώμα στο γκρίζο μας …
Χαμόγελο στα μικρά πράγματα της ζωής που βάζουν βάλσαμο στις καρδιές μας.
Και παρά τα πάντα, πρέπει να συνεχίσουμε να εκμεταλλευόμαστε αυτή τη φορά που έχουμε με ηρεμία. Ας προσπαθήσουμε να εξαλείψουμε το “μετά” …
Το κάνω μετά …
Θα πω μετά …
Θα το σκεφτώ μετά …
Αφήνουμε τα πάντα για αργότερα σαν το «μετά» να είναι δικό μας.
Επειδή αυτό που δεν καταλαβαίνουμε είναι ότι:
μετά, ο καφές κρυώνει …
τότε οι προτεραιότητες αλλάζουν …
μετά, η γοητεία είναι σπασμένη …
μετά, η υγεία περνά …
μετά, τα παιδιά μεγαλώνουν …
μετά οι γονείς γερνούν …
μετά, οι υποσχέσεις ξεχνιούνται …
μετά, η μέρα γίνεται η νύχτα …
μετά, η ζωή τελειώνει …
Και μετά είναι συχνά πολύ αργά …
Λοιπόν … ας μην αφήσουμε τίποτα για αργότερα …
Επειδή ενώ περιμένουμε αργότερα, μπορούμε να χάσουμε τις καλύτερες στιγμές,
τις καλύτερες εμπειρίες,
τους καλύτερους φίλους,
την καλύτερη οικογένεια …
Η μέρα είναι σήμερα … Η στιγμή είναι τώρα …

Δεν είμαστε πλέον στην ηλικία όπου μπορούμε να αναβάλουμε για αύριο αυτό που πρέπει να γίνει αμέσως.
Ας δούμε λοιπόν αν έχετε χρόνο να διαβάσετε αυτήν την ανάρτηση και στη συνέχεια να την κοινοποιήσετε.
Ή ίσως θα το αφήσετε για … “αργότερα” …
Και δεν θα το μοιραστείτε ποτέ …!!!

Photo by zacharias