Υπάρχει η εντύπωση ότι τα υλικά που είναι φυσικά, είναι αγνά και μπορούμε να τα χρησιμοποιούμε άφοβα, όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Οτιδήποτε αλλάζει την ισορροπία σε ένα σύστημα, δημιουργεί μια σειρά από προβλήματα. 

Έτσι και ο χαλκός που δεν διασπάται και δεν αφομοιώνεται, αλλά μένει για πάντα στο έδαφος, διαταράσσει την ισορροπία του.Οι επιπτώσεις από τη χρήση του χαλκού στις καλλιέργειες

Ο χαλκός είναι ένα από τα βασικά μικροθρεπτικά συστατικά για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων των φυτών και δρα ως συμπαράγοντας για πολλά ένζυμα που εμπλέκονται στην αναπνοή και στις πρωτεΐνες μεταφοράς ηλεκτρονίων. Ταυτόχρονα, σε υψηλότερες συγκεντρώσεις δρα και ως βιοκτόνο ευρέος φάσματος. 

Η ευκολία που προσφέρει, διευκόλυνε στη διαχείριση ασθενειών, ειδικά στη βιολογική γεωργία, αλλά είναι σημαντικός ακόμη και στη συμβατική γεωργία λόγω του χαμηλού κόστους του. 

Σε αντίθεση με την συμβατική καλλιέργεια όπου υπάρχουν αρκετά μυκητοκτόνα και βακτηριοκτόνα για τη διαχείριση ασθενειών των καλλιεργειών που προκαλούνται από παθογόνους μύκητες και βακτήρια, υπάρχουν λίγα διαθέσιμα για την προστασία των βιολογικών καλλιεργειών, με αποτέλεσμα ο χαλκός να είναι ένα από τα βασικά. Επειδή λοιπόν τον χρησιμοποιούμε όλοι οι καλλιεργητές, είναι καλό να γνωρίζουμε ότι η συσσώρευση βαρέων μετάλλων στα εδάφη, έχουν αρνητικές επιπτώσεις για το περιβάλλον και οφείλουμε να είμαστε αναλόγως προσεκτικοί.

Η παρατεταμένη εφαρμογή του χαλκού για πάνω από έναν αιώνα έχει ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση αυτού του βαρέος μετάλλου στα εδάφη, καθώς τα υπολείμματα του μένουν συνήθως στα επάνω 15 εκατοστά τους. Βέβαια, είναι δύσκολο να εκτιμηθεί με ακρίβεια κατά πόσο οφείλεται το υψηλό επίπεδο της παρουσίας του στις εφαρμογές των γεωργών, καθώς ο χαλκός υπάρχει ούτως ή άλλως στα εδάφη. 

Ωστόσο, η τοξικότητα ποικίλλει από το ένα έδαφος στο άλλο, ανεξάρτητα από τα ποσοστά συγκέντρωσης του. Για παράδειγμα, στα αλκαλικά εδάφη όπου είναι αυξημένη η διαθεσιμότητα του ασβεστίου, η φυτοτοξικότητα είναι μικρότερη, ενώ αυξάνεται σημαντικά όσο το pH πέφτει.

Επίσης η κίνηση προς τα κάτω του χαλκού είναι μεγαλύτερη στα αμμώδη εδάφη από ότι στα πλούσια σε πηλό ή οργανική ύλη, που τον συγκρατούν. 

Το πρόβλημα είναι σοβαρότερο στις πολυετείς καλλιέργειες, όπως είναι οι οπωρώνες και οι αμπελώνες, καθώς σε ορισμένους βρίσκουμε από 40 έως και 50 φορές περισσότερο χαλκό, αλλά και οι μπαχτσέδες, όπου καλλιεργούνται επί σειρά ετών είδη φυτών που υποφέρουν από μύκητες και βακτήρια.

Οι κίνδυνοι λόγω της υπερβολικής χρήσης ανόργανου χαλκού στις καλλιέργειες

Η εντατική χρήση του έχει οδηγήσει σε μια σειρά επιπτώσεων που σχετίζονται με την ανθρώπινη υγεία και τη βιοποικιλότητα, και συνολικά υπάρχουν τόσο άμεσες όσο και έμμεσες αρνητικές επιπτώσεις. 

Ο χαλκός είναι τοξικός σε μια εξαιρετικά ποικιλόμορφη σειρά μικροοργανισμών (βακτηρίων και μυκήτων) και μακροοργανισμών (πρωτόζωα, νηματώδη, ακάρεα, πόδουροι, αράχνες, διάφορα έντομα και γεωσκώληκες). Αυτά στα βιολογικά εδάφη διαδραματίζουν πάρα πολύ σημαντικό ρόλο, από την αποσύνθεση της ενεργής οργανικής ύλης, έως την αποθήκευση και απελευθέρωση θρεπτικών ουσιών, τη δομή και τη σταθερότητα του εδάφους, την ανθεκτικότητα σε παθογόνα και την αποδόμηση φυτοφαρμάκων και άλλων ρύπων. 

Το πρόβλημα είναι πιο έντονο για τους μικροοργανισμούς, καθώς είναι γενικά πιο ευαίσθητοι σε βαρέα μέταλλα από άλλους οργανισμούς. Για παράδειγμα, οι δυσμενείς επιπτώσεις των βαρέων μετάλλων στη μικροβιακή δραστηριότητα και λειτουργία, τελικά μπορούν να επηρεάσουν τη βιοδιαταραχή, η οποία συντελείται με την ανάδευση ιζημάτων από οργανισμούς, με αποτέλεσμα την τσιμεντοποίηση των εδαφών. 

Μελέτη του Kandeler το 1996 έδειξε ότι η μικροβιακή βιομάζα, η δραστηριότητα των ενζύμων και η λειτουργική ποικιλομορφία των μικροβιακών κοινοτήτων του εδάφους μειώθηκαν σημαντικά με την αύξηση της ρύπανσης με χαλκό, ​​σε όλους τους τύπους των εδαφών.

Στα περισσότερα εδάφη, τα υπολείμματα χαλκού, είναι πιθανό να παραμείνουν επ’ αόριστον και να συνεχίσουν να επηρεάζουν την υγεία τους.

Τα αυξημένα επίπεδα χαλκού, μπορεί να προκαλέσουν μόλυνση επιφανειακών και υπογείων υδάτων και έχουν σημαντικές επιπτώσεις στην ποιότητα του νερού και στα υδάτινα περιβάλλοντα, αν δεν εφαρμόζονται σωστά, γιατί όπως είπαμε, υπό κανονικές συνθήκες δεν μπορεί να διαπεράσει το έδαφος για να φτάσει στον υδροφόρο ορίζοντα. 

Φυτοτοξικότητα

Τα υψηλά επίπεδα χαλκού στο έδαφος μπορεί να προκαλέσουν άγχος στα φυτά, να μειώσουν τη γονιμότητα του εδάφους και να έχουν δυσμενείς επιπτώσεις στην απόδοση και την ποιότητα των καλλιεργειών. Οι ενώσεις χαλκού απελευθερώνουν ιόντα όταν διαλύονται στο νερό και η υπερβολική πρόσληψη ιόντων από τα φυτά συνήθως οδηγεί σε συμπτώματα φυτοτοξικότητας. 

Παράγοντες που οδηγούν σε φυτοτοξικότητα

1) Η εφαρμογής εξαιρετικά διαλυτών σκευασμάτων (π.χ. θειικός χαλκός, νιτρικός χαλκός)

2) Οι υπερβολικές ποσότητες (είτε πολύ υψηλό ποσοστό εφαρμογής, είτε πολύ συχνές εφαρμογές)

3) Οι χρήσεις όξινου διαλύματος (pH κάτω από 5.5) που έχει ως αποτέλεσμα υπερβολικά διαλυτό χαλκό

4) Η εφαρμογή του σε υψηλές θερμοκρασίες και σε ξηρό καιρό.

5) Η εφαρμογή χαλκούχων σκευασμάτων σε ορισμένα στάδια της ζωής των φυτών μπορεί να προκαλέσει φυτοτοξικές επιδράσεις, καθώς πολλά από αυτά είναι ευαίσθητα σε τέτοιες ενώσεις, ακόμη και σε χαμηλές συγκεντρώσεις, όπως είναι η περίοδος της ανθοφορίας τους. 

Οπότε, ο χαλκός δεν είναι ”βιολογικό” και ”οικολογικό” υλικό, αλλά αναγκαίο κακό. Ας έχουμε κάθε φορά που ραντίζουμε στον νου μας, ότι το υλικό που θα πέσει στο έδαφος θα προστεθεί σε αυτό που έπεσε τις προηγούμενες χρονιές και το σύνολό του θα επιβαρύνει την γη που καλλιεργούμε.

Γράφει

ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΑΒΒΙΔΗΣ

Πηγή – chrisdeper.com ( fb page – Chris DePer )

Οι μεγάλοι στοχαστές που αλλάζουν τον κόσμο μπορούν να έχουν στο κεφάλι τους δύο αντίθετες απόψεις ταυτόχρονα.

Μπορούν να πιστέψουν ότι το να βγάζεις χρήματα στο διαδίκτυο είναι κακό επειδή μπορεί να αυξήσει την απάτη με πιστωτικές κάρτες, ενώ ταυτόχρονα πιστεύουν ότι μια διαδικτυακή επιχείρηση μπορεί να βοηθήσει ένα άτομο να πάρει τον χρόνο του πίσω και να εργαστεί από οπουδήποτε επιλέξει.

Το σχολείο πρέπει να μας διδάξει να σταματήσουμε να προσπαθούμε να έχουμε δίκιο — και να μάθουμε να κάνουμε τους ανθρώπους να σκέφτονται.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΖΑΧΟΥ
Ο Θάνος Καραθάνος χημικός- οινολόγος, διεθνής κριτής διαγωνισμών οίνων- αποσταγμάτων και πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Οινολόγων ξεναγεί το iefimerida.gr στο αποστακτήριο του στο Παλιούρι Καρδίτσας. Μας μιλάει για το τσίπουρο και το παλαιωμένο μιας και ο Νοέμβριος είναι ο μήνας που φτιάχνεται το πασίγνωστο απόσταγμα της Θεσσαλίας και προτείνει τρόπους για να το απολαύσουμε με μεράκι.

Το όνομα του απόλυτα συνδεδεμένο με το κρασί και τα αποστάγματα, καθώς εδώ και πολλά χρόνια ο Θάνος Καραθάνος χημικός- οινολόγος είναι διεθνής κριτής διαγωνισμών οίνων -αποσταγμάτων και πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Οινολόγων. Επιπλέον, διδάσκει και είναι επιστημονικός συνεργάτης και υπεύθυνος των εργαστηρίων «Τεχνολογίας & Ποιοτικού Ελέγχου Οίνου-Αποσταγμάτων» και «Οργανοληπτικού Ελέγχου Τροφίμων-Ποτών του Τμήματος Τεχνολογίας Τροφίμων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και συμμετέχει σε εκπαιδευτικά και ερευνητικά προγράμματα Πανεπιστημίων σε θέματα οίνων και αποσταγμάτων.

Ένα ηλιόλουστο μεσημέρι δίνουμε ραντεβού στο μικρό υπερσύγχρονο αποστακτήριο, το οποίο στεγάζεται σε μια παλιά οικογενειακή αποθήκη στο Παλιούρι, τόπο καταγωγής της μητέρας του, και έχει μεταμορφωθεί σε ένα μοντέρνο βιομηχανικό χώρο υψηλής αισθητικής με την υπογραφή του αρχιτέκτονα-καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Σπύρου Παπαδόπουλου.

Κάθε Νοέμβρη στο θεσσαλικό κάμπο στήνεται σε κάθε σπίτι μια μικρή γιορτή καθώς είναι ο μήνας που βγαίνει το τσίπουρο της χρονιάς. Ο Θάνος Καραθάνος προερχόμενος από αγροτική οικογένεια είναι ο πιο ειδικός για να μας εξηγήσει πώς φτιάχνεται αυτό το απόσταγμα που πλέον έχει καταφέρει να έχει τη θέση του σε κορυφαία bar restaurants και μας δίνει tips πως να συνοδεύσουμε τα φρέσκα και τα παλαιωμένα τσίπουρα σε ένα τραπέζι.

Λίγο πριν ξεκινήσουμε την συζήτηση μας με ξεναγεί στο αποστακτήριο του εκεί που τα τελευταία χρόνια φτιάχνει τα δικά του εξαιρετικά κρασιά «Χίλια Κτήματα» και το σπάνιο παλαιωμένο απόσταγμα «Puro», το πρώτο στην Ελλάδα craft micro distillery. Προτιμά τη βιολογική καλλιέργεια αμπελιών και η παραγωγή του είναι μικρή. Πάνω στο τραπέζι της γευσιγνωσίας υπάρχουν γαστρονομικά περιοδικά, αλλά αυτό που μου τράβηξε τη προσοχή είναι το μεγάλο αφιέρωμα που του έκανε το γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel».

Όλα ξεκινάνε με την παραλαβή των στεμφύλλων όπου το πρώτο στάδιο είναι στο αποσταγματοποιείο, σειρά έχει ο άμβρακας απόσταξης, το ποτοποιείο, το εμφιαλωτήριο, η κάβα και στο τέλος η γευσιγνωσία.

Η πρώτη ύλη του τσίπουρου είναι τα στρέμφυλλα, δηλαδή ότι έχει απομείνει από το πάτημα των σταφυλιών για την παραγωγή του κρασιού. Η πρώτη απόσταξη δηλαδή τα στέμφυλλα τα παραλαμβάνουμε με βρασμό παίρνουμε τον ατμό όπου στάζει μόνο η αλκοόλη με τα υγρά, τα οποία είναι ευχάριστα και τα θέλουμε – αν ήταν ένα παραδοσιακό καζάνι θα πήγαινε κατευθείαν για ψύξη να πάρουμε το υγρό. Τώρα περνάει από τη στήλη όπου έχει πολλαπλές αποστακτικές συσκευές- σαν να γίνεται δεύτερη απόσταξη τρίτη, τέταρτη και ραφηνάρεται πάρα πολύ καλά που σημαίνει πως γίνεται πολύ πιο αρωματικό και ευχάριστο. Κρατάει, δηλαδή, όλα του τα αρώματα δεν αφήνει να περάσουν ανεπιθύμητες ουσίες γιατί είναι φυτό με αποτέλεσμα να βγάζει κάποια αρνητικά και θέλουμε να τα εξαλείψουμε – κρατάμε μόνο την καρδιά του αποστάγματος που είναι η πιο ωραία.

Στο χώρο που γίνεται η γευσιγνωσία και από πίσω είναι το σύγχρονο αποστακτήριο
Ο τελικός ατμός που θα περάσει με την αλκοόλη έχει κάτι σαν αυλούς περνάει από μέσα ο ατμός και γύρω- γύρω είναι νερό. Ψύχεται οπότε υγροποιείται, συμπυκνώνεται και βγαίνει σαν υγρό. Εδώ το σύστημα είναι απόλυτα ελεγχόμενο και μπαίνει κατευθείαν σε κλειστές δεξαμενές, οι οποίες είναι επίσης σφραγισμένες από το χημείο του κράτους.

Όπως αναφέρει ο Θάνος Καραθάνος «Στο μόνο που επεμβαίνουμε είναι να ξεχωρίζουμε τις λεγόμενες κεφαλές, δηλαδή τα πρώτα που μπορεί να έχουν πιο βαριά συστατικά και τα τελευταία, οι ουρές που μπορεί να μας αλλοιώσουν τη γεύση. Παίρνουμε μόνο το καλό μέρος της απόσταξης που λέγεται καρδιά. Μόλις φτάνει η στιγμή να ξεσφραγιστούν οι δεξαμενές παίρνουμε το προϊόν το οποίο πάει για κατανάλωση».

Γιατί επιλέξατε ναασχοληθείτε με το παλαιωμένο τσίπουρο; Πιστεύετε πως στη γεύση είναι καλύτερο;

Η γεύση είναι κάτι διαφορετικό για τον καθένα. Όλα τα αποστάγματα της παλαίωσης θεωρούνται πιο πλούσια, πιο μεστά και για τον περισσότερο κόσμο ενδεχομένως είναι τα καλύτερα. Δηλαδή, ο χρόνος που μεσολαβεί δίνει άλλη φινέτσα στο απόσταγμα από το φρέσκο. Επιπλέον, το ξύλο του δίνει κι άλλα χαρακτηριστικά όπως χρώμα, άρωμα, αλλά και γευστικά χαρακτηριστικά. Ήταν κάτι που το δοκίμαζα χρόνια επιστημονικά και ερευνητικά γιατί έχω δοκιμάσει τα ξύλινα βαρέλια πάντα με βάση τη βελανιδιά, τα δρύινα τα οποία κυρίως χρησιμοποιούμαι-στο δικό μου αποστακτήριο αποκλειστικά.

Δηλαδή όταν το απόσταγμα το βάζετε στο βαρέλι παίρνετε ένα διαφορετικό αποτέλεσμα;

Αφού έχουμε το απόσταγμα είτε κάνουμε αραίωση είτε όχι. Από τον αποστακτήρα μπορεί να βγει 80%, πολύ δυνατό, οπότε συνήθως το αραιώνουμε σε μια από τις δεξαμενές- χρησιμοποιούμαι πάντα ανοξείδωτη. Η καρδιά όλου του ποτοποιού είναι το εργαλείο μας για να κάνουμε τα διαφορετικά αποστάγματα. Δηλαδή, μπορεί να είναι το ίδιο απόσταγμα αλλά αυτό όταν το βάλεις μέσα στο βαρέλι εξελίσσεται σε κάτι άλλο. Πρέπει να έχουμε μια εικόνα τι βαρέλι είναι το καθένα. Χρησιμοποιούμαι διάφορα είδη δρυός γιατί πολύ απλά έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά στο τελικό αποτέλεσμα. Τα πιο γνωστά είναι τα γαλλικά και τα αμερικάνικα δρυς, κάνουμε έρευνα για κάποια ελληνικά ξύλα και από την ανατολική Ευρώπη. Στο τέλος ανοίγουμε κάποια βαρέλια και κάνουμε το απάφγασμα, δηλαδή να κάνεις μια σύνθεση από των διαφορετικών ειδών βαρέλια. Υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις που μια ετικέτα είναι από ένα μόνο βαρέλι κάτι πολύ σπάνιο γιατί μιλάμε για λίγες ετικέτες. Σε μένα εξάλλου είναι πολύ μικρή η παραγωγή έχουμε λίγες φιάλες. Αλλά μπορεί να βγει μία ετικέτα μόνο από ένα βαρέλι.

Εδώ όπως βλέπεις όλα τα βαρέλια και οι δεξαμενές είναι σφραγισμένα με βουλοκέρι για λόγους διασφάλισης της ποσότητας προκειμένου να μη γίνονται νοθείες και έχουν την σφραγίδα από την ελληνική δημοκρατία. Αυτή η διαδικασία μου εγγυάται από τη μία το χρόνο παλαίωσης, όμως με δυσκολεύει στο γεγονός ότι δεν έχω άμεση επαφή με το περιεχόμενο. Άρα πότε θα βγάλω το κάθε βαρέλι από εκεί μέσα; Αυτό έχει να κάνει με τα χρόνια εμπειρίας που έχω και από την έρευνα που έχω κάνει και είμαι σε θέση να γνωρίζω περίπου το συγκεκριμένο βαρέλι, το οποίο είναι μοναδικό και δεν θα μου δώσει το ίδιο αποτέλεσμα ακόμα και αν έχω το ίδιο απόσταγμα. Πολύ απλά γιατί το απόσταγμα είναι ένα φυσικό προϊόν. Έχω μια εικόνα τι χαρακτηριστικά μου δίνει το κάθε βαρέλι. Εξαρτάται από το χρόνο, από το κάψιμο από μέσα, από πολλούς παραμέτρους οπότε όλα αυτά τα έχουμε στο μυαλό μας. Για παράδειγμα γνωρίζω τι χαρακτηριστικά έχει στα 4 έτη ή στα 7. Οπότε κάποια στιγμή παίρνω την απόφαση να τα ανοίξω τα βάζουμε σε διαφορετικές δεξαμενές καταμετριέται η ποσότητα -γιατί όταν τα γεμίζουμε φτάνει στα 225 λίτρα και όταν τα βγάζουμε είμαστε στο 60% δηλαδή έχει χαθεί μια μεγάλη ποσότητα. Αυτό γίνεται γιατί το ξύλο έχει πόρους, ειδικά της βελανιδιάς, άρα έρχεται σε επαφή με το περιβάλλον. Για δύο λόγους χάνεται η ποσότητα: το ένα είναι γιατί το ξύλο απορροφάει ένα ποσό του υγρού και το άλλο οι πόροι του ξύλου εξατμίζουν μια ποσότητα του υγρού που έχουμε μέσα. Με αυτόν τον τρόπο συμπυκνώνεται το απόσταγμα -η παλαίωση μας δίνει ένα πολύ συμπυκνωμένο προϊόν από το αρχικό που βάζεις. Άρα έχει περισσότερα χαρακτηριστικά από το ξύλο.

Από την άλλη αυτό στο κρασί δεν το θέλουμε και το ξαναγεμίζουμε- τα κρασιά δεν σφραγίζονται οπότε έρχεσαι σε επαφή με το προϊόν. Μπορείς κάθε δύο βδομάδες να το βλέπεις.

Έτσι παίρνω μια ποσότητα από το ένα λίγη ποσότητα από άλλο και κάνω μια σύνθεση. Κάθε φορά μπορούμε να έχουμε κάποια χαρακτηριστικά διαφορετικά, αλλά το τελικό προϊόν είναι κοντά σ’ αυτό που θέλω. Αυτή είναι η τέχνη μου να παίρνεις κάποια ποσότητα και να κάνεις τη σύνθεση- πώς είναι ένα μπουκέτο που έχει πολλά λουλούδια και το θέμα είναι τι συνδυασμό να κάνεις ώστε να σου δώσουν αρωματικά το καλύτερο αποτέλεσμα. Στο τσίπουρο πέρα από τα αρώματα θέλεις και τη γεύση.

Η διαδικασία είναι όλο το χρόνο ξεκινώντας από τα αμπέλια. Εγώ έχω βιολογική καλλιέργεια στα κτήματα μου που βρίσκονται στα χωριά Παλιούρι και Δαφνοσπηλιά και η διαδικασία είναι δύσκολη, επίπονη. Φέτος είχαμε πολλές ζημιές λόγω των καιρικών φαινομένων -από πάγο και χαλάζι μέχρι καύσωνα συν τις πλημμύρες στην Καρδίτσα. Η παραγωγή σε όλη την Ελλάδα επηρεάστηκε από την κλιματική αλλαγή, ιδιαίτερα εδώ στη Θεσσαλία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πως είχαμε θερμοκρασίες από 45βαθμούς Κελσίου μέχρι -20.

Σ΄ ότι αφορά τη βιολογική καλλιέργεια μας βοηθάει ως ένα βαθμό δεν έχουμε μεγάλη ποσότητα, αλλά πιο ποιοτική. Τα αμπέλια τα αναγκάζουμε να μαθαίνουν σε πιο δύσκολες συνθήκες. Για παράδειγμα, εγώ δεν τα ποτίζω αυτό σημαίνει πως δεν θα έχω προφανώς μεγάλη παραγωγή, αλλά η λίγη που θα μου δώσει θα είναι ποιοτική. Επίσης, του μαθαίνεις να ανταπεξέλθετε και να ζει σε δύσκολες καιρικές συνθήκες. Ούτε λιπάσματα, ούτε χημικά ρίχνω οπότε δεν θα του δώσω αρκετή τροφή. Όμως, το αποτέλεσμα που θα έχω είναι το καλύτερο. Πάμε σε μια πιο δύσκολη συνθήκη καλλιέργειας για να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν.

Είστε από αγροτική οικογένεια οπότε επηρεαστήκατε προκειμένου να ασχοληθείτε επαγγελματικά με την αμπελουργία;

Ο πατέρας μου ήταν στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών Καρδίτσας και η μαμά μου μάχιμη αγρότισσα και αμπελουργός- τώρα πλέον δεν ασχολείται. Το Παλιούρι, που είναι το χωριό της μαμάς μου, είναι αμπελοχώρι αλλά δεν είχαν μεγάλη παραγωγή γιατί τα σπίτια είχαν από ένα, δύο στρέμματα καθώς ήταν μέσα στην αγροτική τους ζωή. Είχαν στάχυα, σουσάμι, καπνά και κανένα στρέμμα αμπέλι για δική τους παραγωγή.

Έχω μνήμες με τα παραδοσιακά καζάνια που φτιάχνεται το τσίπουρο. Έτσι έμπλεξα από την μία την επιστημονική μου ιδιότητα και από την άλλη τις μνήμες που είχα από τα παιδικά μου χρόνια με όσα έβλεπα από τον παππού μου. Από την άλλη επειδή έχω ταξιδέψει πάρα πολύ σε χώρες που παράγουν αποστάγματα όπως ουίσκι, ρούμι, μπράντι πάντα αναρωτιόμουν γιατί να μην κάνω παλαιωμένο τσίπουρο που δίνει πραγματικά άλλα αποτελέσματα από το φρέσκο και το αναβαθμίζει.

Απόσπασμα από τη συνέντευξη του στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel.

Η Καρδίτσα έχει αρχίσει να ακούγεται για τα κρασιά της. Το έδαφος είναι ιδανικό για τους αμπελουργούς;

Είναι εξαιρετικό το έδαφος και το μικροκλίμα- τουλάχιστον μέχρι τώρα. Τα τελευταία χρόνια υπάρχουν παιδιά στο χωριό που έχουν βάλει περισσότερα αμπέλια και έχει αρχίσει να δημιουργείται μια ενδιαφέρουσα αμπελουργική ζώνη. Η αμπελουργική ζώνη Δαφνοσπηλιάς – Παλιουρίου με βασική ποικιλία το τοπικό Μαύρο Μοσχάτο, είναι για πάνω από έναν αιώνα η κύρια αμπελουργική περιοχή του νομού Καρδίτσας για την παραγωγή τσίπουρου και μαζί με τη γειτονική ζώνη του Μεσενικόλα που είναι ΠΟΠ και των άλλων αγραφιώτικων χωριών αποτελούν τον ιστορικό αμπελώνα των πλαγιών των Αγράφων.

Αυτό που δεν γνωρίζει ο κόσμος είναι πως με την απελευθέρωση από την οθωμανική κατοχή το 1881 στην περιοχή μας στους πρόποδες και τις πλαγιές των Αγράφων, οι αμπελώνες αποτελούσαν μαζί με τα σιτηρά τις κύριες αγροτικές καλλιέργειες. Μετά πολλοί έφυγαν μετανάστες, μεσολάβησε ο πόλεμος και σταμάτησαν οι καλλιέργειες. Τώρα πάλι το κρασί έχει πάρει τα πάνω του στο νομό με περισσότερες μονάδες και επαγγελματίες αμπελουργούς. Γίνονται προσπάθειες με μικρά οινοποιία, θα μπορούσαμε να έχουμε περισσότερα θα περιμένουμε να γίνουν κι άλλα.

Τη φετινή σεζόν οι καιρικές συνθήκες ήταν έντονες στην Καρδίτσα επηρεάζοντας τις καλλιέργειες.

Επιπλέον, σ΄ αυτόν τον τόπο έχουν παράδοση και στο τσίπουρο, λίγα χιλιόμετρα μακριά από εδώ είναι ο Τύρναβος που είναι η κύρια βάση του τσίπουρου. Τα ιστορικά στοιχεία δείχνουν πως ουσιαστικά η περιοχή από πολύ παλιά, οι αγραφιώτικοι αμπελώνες που ανέφερα και πριν, είχαν μια αυτονομία, μια παραγωγή και κοιτάσματα χαλκού άρα έκαναν καζάνια, αλλά δεν μπορούσαν να τα διαθέσουν αλλού -δεν υπήρχαν λιμάνια, δρόμοι εκείνα τα χρόνια ήταν απομονωμένοι οι κάτοικοι. Όταν μετανάστευσαν κατέβηκαν στον κάμπο πήγαν σε άλλες πόλεις από Θεσσαλονίκη μέχρι Κωνσταντινούπολη και όπου πήγαιναν οι Αγραφιώτες γίνονταν οι καλύτεροι χαλκουργοί που έφτιαχναν καζάνια απόσταξης.

Το βιογραφικό σας είναι πλούσιο με σημαντικές συνεργασίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Πώς πήρατε την απόφαση να αφήσετε την Αθήνα και να επιστρέψετε μόνιμα στην Καρδίτσα περνώντας τον περισσότερο χρόνο της ημέρας σας σε ένα μικρό χωριό;

Πραγματικά περνάω πάρα πολύ χρόνο στο Παλιούρι. Δεν σου κρύβω πως ήταν δύσκολη η απόφαση να επιστρέψω γιατί συνήθως αποφασίζεις να φύγεις όταν δεν περνάς καλά. Αντίθετα, εγώ είχα μια πάρα πολύ καλή θέση και επαγγελματικά βρισκόμουν σε ανοδική πορεία με πολλές προτάσεις. Δεν ξέρω πως το αποφάσισα. Βέβαια ήταν λίγο πριν την κρίση και είχα δει νωρίτερα πως θα έρθει και στην Ελλάδα. Ακόμα και το γεγονός πως η γυναίκα μου είναι από την Καρδίτσα έπαιξε σημαντικό ρόλο. Όπως και το ότι ασχολούμουν με τις δοκιμές στα κρασιά και τα τσίπουρα, το ερευνητικό μου ενδιαφέρον σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και η επαφή με τους μαθητές μου που μου αρέσει πάρα πολύ. Είμαστε συνέχεια στα εργαστήρια, δεν κάνω θεωρητικό μάθημα. Την περσινή σεζόν δυσκολευτήκαμε πολύ λόγω της καραντίνας γιατί τα εργαστήρια χημείας και οινολογίας δε γίνονται μέσα από μια οθόνη.

Όταν βγάλατε για πρώτη φορά το παλαιωμένο τσίπουρο «Puro» έχοντας από πίσω σας μεγάλο ερευνητικό έργο είχατε άγχος για το αποτέλεσμα, αλλά και τις κριτικές που θα πάρετε;

Δεν ξέρω τι να σου απαντήσω γιατί το ένα μέρος της δουλειάς μου είναι να κρίνω και να πηγαίνω σε διαγωνισμούς- είμαι γευσιγνώστης και διεθνής κριτής. Έπρεπε να κριθώ για αυτό που παρουσίασα.. Εγώ δεν μπορώ να πω για το δικό μου τσίπουρο, πως να πεις είναι ωραίο το παιδί μου. Δεν ξέρω πόσο αντικειμενικός θα είμαι… Αυτό που προτείνω και όταν κάνω γευσιγνωσία είναι να κρύψεις τις ετικέτες, να ανακατευτεί η σειρά παρουσίας και αυτό που θα σου αρέσει είναι το καλύτερο κρασί.  Πάντα αυτό κοιτάς στη δοκιμή- χρειάζεται εκπαίδευση αυτό το κομμάτι.

Εγώ βγάζω μικρή ποσότητα, δεν είναι μεγάλη η παραγωγή μου γιατί έχω και το κομμάτι της διδασκαλίας που μου αρέσει. Σκοπός μου είναι να έχω το καλύτερο προϊόν, να το καλυτερεύω ή να βγάζω ιδιαίτερα προϊόντα που έχουν να πούνε μια ιστορία, όχι εμπορική. Το Puro έχει πολλά πράγματα πέρα από τις δικές μου έρευνες και ανησυχίες. Οι παλιοί Αγραφιώτες τεχνίτες της απόσταξης, «πούρο» έλεγαν τον «πόρο», το πέρασμα του σωλήνα, (το τόξο ή λουλά) από όπου η καρδιά του υγροποιημένου αρωματικού ατμού έσταζε στάλα – στάλα. Άλλωστε, από τη λέξη οξύ (στενό) και πούρο (πόρος – πέρασμα) προέρχεται ή λέξη οξύ-πουρο κι απ’ αυτή το τσίπουρο, όπως διαβάζουμε σε αγιορείτικα σημειώματα.

Έχω παρατηρήσει πως τα τελευταία χρόνια το τσίπουρο είναι η βάση για να φτιάχνονται ελληνικά cocktails. Έχει αναβαθμιστεί ως ποτό;

Πάντα πίστευα πως το τσίπουρο είναι ένα εξαιρετικό προϊόν. Θυμάμαι λόγω της δουλειάς μου πήγαινα από τα πιο ακριβά bar restaurants μέχρι τα πιο οικονομικά μπαράκια και όταν ζητούσα τσίπουρο έπαιρνα την ίδια απάντηση; «τσιπουράκι μωρέ;». Είχα φίλους barmen οι οποίοι το θεωρούσαν πολύ ταπεινό ποτό. Και αναρωτιόμουν το γιατί αφού έχουμε ένα προϊόν που φτιάχνεται με την καλύτερη πρώτη ύλη. Για παράδειγμα η πρώτη ύλη του ουίσκι είναι το κριθάρι, της τεκίλα η Αγαύη δεν τα συγκρίνω ως προϊόντα είναι όλα μοναδικά, αλλά ξεκινάμε με μια πρώτη ύλη, το σταφύλι που είναι σίγουρα καλύτερη. Σ΄ ένα προϊόν έχει πάντα αξία από που προέρχεται. Ξεκινάμε από το γεγονός πως έχει την καλύτερη πρώτη ύλη. Το τσίπουρο είναι ένα αρωματικό ποτό, βγάζει αρώματα σταφυλιού και είναι ευχάριστο στη γεύση. Απλά το είχαμε συνδυάσει ως συνοδευτικό των μεζέδων με αποτέλεσμα να μην πήγαινε το μυαλό σου ότι θα μπορούσες να βγεις στο μπαρ και να το απολαύσεις. Ευτυχώς άλλαξε αυτή η νοοτροπία και πλέον στα bars βλέπεις εξαιρετικές ετικέτες και cocktailsμε βάση το τσίπουρο.

Πώς μπορούμε να απολαύσουμε το τσίπουρο και με τι συνδυάζεται;

Σίγουρα παραμένει ένας πολύ καλός συνοδός μεζέδων. Καταρχήν θα διαχωρίσω τα λευκά από τα παλαιωμένα τα οποία είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Τα λευκά τσίπουρα με γλυκάνισο τα συνοδεύουμε κυρίως με θαλασσινά και ψάρι, με μεζεδάκια που έχουν έντονη γεύση όπως είναι το σκόρδο γιατί μας δίνουν έναν καλό γευστικό συνδυασμό. Χωρίς γλυκάνισο ταιριάζουν περισσότερο με κρέας και πικάντικες γεύσεις και καλό είναι το τσίπουρο να είναι αρκετά κρύο. Όπως ανέφερα τα παλαιωμένα είναι μια ξεχωριστή κατηγορία και ταιριάζουν πάρα πολύ με ξερά φρούτα, με καπνιστά τυριά και αλλαντικά, με πικρή σοκολάτα και είναι τέλειος συνδυασμός με εσπεριδοειδή. Μια άλλη πρόταση είναι στο κλείσιμο ενός δείπνου να το σερβίρεις μαζί με γλυκό. Βέβαια υπάρχει πάντα η επιλογή να το απολαύσεις σκέτο όπως θα έπινες ένα πολύ καλό ουίσκι, κονιάκ.

Από το αφιέρωμα στο περιοδικό «Der Spiegel»

Η Ελλάδα μπορεί να γίνει ένας πολύ καλός οινικός προορισμός;

Έχει αρχίσει να προτείνεται ως γαστρονομικός προορισμός και έχουν γίνει αξιόλογες προσπάθειες. Στο εξωτερικό ο οινικός τουρισμός έχει ανθίσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Υπάρχουν τουρίστες που επιλέγουν προορισμούς προκειμένου να επισκεφτούν οινοποιία. Για μένα η Ελλάδα όλη είναι ένα αξιοθέατο και επιπλέον όλα σχεδόν τα προϊόντα μας βγαίνουν από τη γη με αποτέλεσμα να είμαστε ένας γαστρονομικός προορισμός κυρίως σε ότι αφορά τις πρώτες ύλες. Έχουμε πάρα πολλά νησιά, βουνά όπου κάθε περιοχή έχει να σου δώσει κάτι διαφορετικό. Δε είμαστε ένας φλατ κάμπος που βγάζει ένα, δύο προϊόντα. Χρειάζεται μια ομαδική προσπάθεια για να αναδειχθεί ο οινικός και ο γαστρονομικός τουρισμός. Για παράδειγμα πηγαίνεις επίσκεψη σε ένα οινοποιείο στην Ιταλία και σου βγάζουν 40-50 επιλογές τυριών που δεν μπορείς να τα δοκιμάσεις όλα. Στην χώρα μας υπάρχουν ακόμα εξαιρετικά τυριά που δεν έχουν αναδειχθεί. Για να καταφέρουμε να αναδείξουμε τη γαστρονομία μας πρέπει να ενωθούμε και να γίνει ένα καλό πάντρεμα. Να έρθει ο επισκέπτης για να πάει σε οινοποιία, αλλά να έχει επιλογές από καλά τυροκομικά, να υπάρχει το κατάλληλο εστιατόριο και το κατάλληλο κατάλυμα. Να υπάρξει μια δικτύωση στην κάθε περιοχή.

Πηγή: iefimerida.gr – Θάνος Καραθάνος: Ο διεθνής κριτής οίνων περιγράφει μεθυστικά πώς φτιάχνεται το τσίπουρο και πώς να το απολαμβάνουμε

Μέχρι βιβλία διαβάζουμε!!

NEWSROOM IEFIMERIDA.GR
24/01/2022
Χάρη στις περιπλανήσεις του στον κόσμο και την αγάπη του στην Τέχνη ο Δημήτρης Χριστοδούλου έχει καταφέρει να ανοίξει την πόρτα της «Amazon» στους Έλληνες λογοτέχνες και να προβάλλει τα βιβλία στο εξωτερικό.

Άνθρωπος της τηλεόρασης και του κινηματογράφου, ζει πια μόνιμα στο Λονδίνο. Ίδρυσε και διευθύνει την «Ontimebooks» κι έχει πετύχει να μπορεί πλέον οποιοσδήποτε να βρει βιβλία Ελλήνων συγγραφέων σε πολλές χώρες και μέσω της «Amazon», σε όλον τον πλανήτη.

Λίγες μέρες μετά την ανακοίνωση του εικοστού δεύτερου ελληνικού «μπεστ σέλερ» στη λίστα των ηλεκτρονικών βιβλιοπωλείων του τεράστιου διεθνούς κολοσσού ο Δημήτρης Χριστοδούλου μίλησε στο Αθηναϊκό και Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Ο Δημήτρης Χριστοδούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία στην Ουτρέχτη κάτι που το έκανε μόνο για την αγάπη του στην Ιστορία και όχι ως επάγγελμα, όπως λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ. Για περίπου 20 χρόνια γράφει σενάρια για τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές διαφημίσεις, για κινηματογράφο, βιβλία, και έχει σκηνοθετήσει δύο ταινίες.

Ο Ελληνας που άνοιξε την πόρτα για το ελληνικό βιβλίο σε χώρες του εξωτερικου
Το 2012 περιπλανιέται αρχικά στον Καναδά και με την τριμελή ομάδα του, να διεκδικήσει την υλοποίηση μιας διαδικτυακής πλατφόρμας δικής του εμπνεύσεως και σχεδιασμού, η οποία ήταν τόσο μπροστά από την εποχή της – όπως σημειώνει-, ώστε είχε την στήριξη από την Μicrosoft με δικό της engineer με την προϋπόθεση ότι θα είχε πάντα την πρωτοκαθεδρία σε περίπτωση υλοποίησης και πώλησης της πλατφόρμας. Σε κάθε περίπτωση θα ήταν partner. Αν και αυτή η πλατφόρμα δεν υλοποιήθηκε ποτέ, ακόμη και σήμερα δεν έχει κυκλοφορήσει τίποτα παρόμοιο με ό,τι είχαμε σχεδιάσει τότε, συμπληρώνει.

Ακολούθησε στη ζωή του η Ολλανδία για 5 χρόνια όπου εργάστηκε αρχικά στο πανεπιστήμιο, έπειτα σε μια εταιρεία παραγωγής ταινιών και στην DHL. «Μεγάλη σχολή για μένα η DHL γιατί ήταν η πρώτη πολυεθνική που εργαζόμουν και η οποία θα με προετοίμαζε για την συνέχεια στην Άμαζον». Μετακομίζει στο Λονδίνο όπου έμεινε 4 χρόνια και ήταν και η αφορμή για την OnTime Books.

Χάρη στις περιπλανήσεις του στον κόσμο και την αγάπη του στην Τέχνη ο Δημήτρης Χριστοδούλου έχει καταφέρει να ανοίξει την πόρτα της «Amazon» στους Έλληνες λογοτέχνες

-Τι σας έκανε να φύγετε στο εξωτερικό;

Στο εξωτερικό έφυγα επειδή κάποιο πολύ σημαντικό πρόσωπο σε όλα ΜΜΕ ανεξαρτήτως ιδιοκτησίας, αποφάσισε να μου κλείσει κάθε επαγγελματική πόρτα (ευτυχώς για μένα έχει αποσυρθεί πλέον και κανείς δεν μιλάει για εκείνον), ενώ παράλληλα η τότε σύζυγός μου, που ήταν δημοσιογράφος μένει χωρίς δουλειά γιατί έκλεισε το κανάλι που εργαζόταν. Έτσι η μόνη λύση ήταν να αναζητήσουμε αλλού την τύχη μας.

Πώς ήταν τα πρώτα στάδια της προσαρμογής;

Αν εξαιρέσω τον Καναδά λόγω της απόστασης, δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα προσαρμογής. Για την ακρίβεια ένιωσα ελεύθερος. Ξαναγεννήθηκα, ξανάνιωσα, ήρθα σε χώρες που δεν είχαν καμία σχέση με κρίση και αμέσως μπήκα σε ένα κλίμα σχεδόν σαν αυτό πριν την ελληνική κρίση. Ευκαιρίες υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα σε χώρες σαν την Βρετανία. Ευτυχώς εμείς οι Έλληνες έχουμε μια ιδιαίτερη ευαισθησία να οσφραινόμαστε και να ξετρυπώνουμε την ευκαιρία, όταν δεν την δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι, ευρισκόμενοι στις κατάλληλες συνθήκες και περιβάλλοντα και να την αξιοποιούμε με τρόπους που ούτε αυτοί που δημιούργησαν αυτές τις συνθήκες δεν είχαν ποτέ στο μυαλό τους.

Ποια ήταν η πρώτη σκέψη για να ιδρύσετε την ontime books. Τι πετύχατε ως τώρα;

Τι πετύχαμε… Αυτό που κυρίως πετύχαμε είναι ότι πλέον υπάρχει το βήμα για όλους τους Έλληνες συγγραφείς, στην αγγλόφωνη αγορά και δυνητικά αλλά όχι ουτοπικά, στην παγκόσμια αγορά αφού από τα αγγλικά μεταφράζονται τα έργα σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Από την άποψη των επιτυχιών έχουμε 22 Best Sellers στην Amazon, πρωτιές για πολλούς τίτλους μας στην Ιαπωνία, στην Ινδία, στο Μεξικό και φυσικά στην Μεγάλη Βρετανία. Η μεγαλύτερη όμως επιτυχία είναι ότι μπορεί πλέον οποιοσδήποτε να βρει βιβλία Ελλήνων συγγραφέων στις παραπάνω χώρες και όπως είναι αναμενόμενο μέσω της Άμαζον, σε όλον τον πλανήτη.

Τι είναι τελικά «μπεστ σέλερ» στην ηλεκτρονική αγορά;

«Όταν λέμε best seller σημαίνει το εξής. Ο αλγόριθμος της Άμαζον σε αντίθεση με οποιαδήποτε άλλη πλατφόρμα αναδεικνύει best seller σε κάθε κατηγορία ανά μια ώρα. Είναι απίστευτο αλλά έτσι δουλεύει για να δώσει ευκαιρία στους 36.000.000 τίτλους που έχει σήμερα. Οπότε κάποιο έργο έστω μια ώρα να καταφέρει να είναι στα τοπ τεν της κατηγορίας του, σύμφωνα με τις εσωτερικές κρυφές στατιστικές της Άμαζον στις οποίες έχω πρόσβαση, 1.500.000.000 επισκέπτονται καθημερινά την πλατφόρμα και κάθε τοπ τεν το παρακολουθούν 60.000.000. Έστω μια ώρα στα τοπ τεν βλέπουν το έργο σου, το εξώφυλλο και το όνομά σου 60.000.000 από όλον τον πλανήτη. Φαντάσου το «Άμυ» του Μάριου Καρακατσάνη που είναι 18 μήνες από νούμερο 1 έως 38 στον κόσμο στα horror. Ποιος το γνωρίζει αυτό;»

Ο Δημήτρης Χριστοδούλου ιδρυσε και διευθύνει την «Ontimebooks» κι έχει πετύχει να μπορεί πλέον οποιοσδήποτε να βρει βιβλία Ελλήνων συγγραφέων σε πολλές χώρες και μέσω της «Amazon»
Ο Δημήτρης Χριστοδούλου δίνει κι άλλα στοιχεία. «Ακόμα, προχωρούν με γρήγορους ρυθμούς το «Shakespeare on Mars», του Στρατή Πανούριου, το «Hemiphos» της Κύπριας Στεφάνι Ιακώβου, το «Ηouse of seagulls» της Μαρίας Καραγιάννη, το «Chip of knowledge» του Βαγγέλη Καλιοση, το «The dance of the light», το σημαντικό έργο του Γρήγορη Κονταξή που σύντομα θα πάρει την θέση του στην παγκόσμια αγορά, σε ένα είδος και ένα περιβάλλον παρόμοιο με αυτό του «Game if Thrones». Έργα μας μεταφράζονται στα ισπανικά, σέρβικα, σουηδικά και κινέζικα εκτός από τα αγγλικά».

Είναι αδικημένοι οι Έλληνες δημιουργοί;

Αδικημένοι ήταν από το εκδοτικό παγκόσμιο σύστημα και όχι από τους Έλληνες εκδότες όπως υποστηρίζουν οι περισσότεροι. Οπωσδήποτε υπάρχει ευθύνη και στους εκδότες αλλά θεωρώ ότι μου μοιάζει πιο πολύ πολιτικό θέμα. Για κάποιον λόγο γενικά τα Βαλκάνια δεν έχουν μαζική παρουσία εκτός μεμονωμένων περιπτώσεων, στην παγκόσμια αγορά.

Ποιο είναι το επόμενο βήμα;

Τα επόμενα βήματα ήδη τα περπατάμε μιας και μόνο πριν πέντε μέρες ανεβήκαμε στο Λίβερπουλ για το πρώτο δικό μας βιβλιοπωλείο. Αμέσως επόμενο βήμα θα είναι σε Μάντσεστερ, Λιντς, Γλασκώβη και Μπέρμιγχαμ. Το κυριότερο, όμως, που φαντάζομαι ενδιαφέρει όλους τους Έλληνες δημιουργούς είναι το προσύμφωνο για την παραγωγή «πιλότου» για μια μεγάλη παγκόσμια συνδρομητική πλατφόρμα, ενός τίτλου μας («Amy the first revelation», by Mario Karakatsanis or Mario Karma) και οι διαπραγματεύσεις για άλλους δύο τίτλους μας. Το Hemiphos by Jacob Iakovou και ο δεύτερος, είναι μια σημαντική ακόμη συνεργασία για την βιογραφία ενός ανθρώπου που συγκλονίζει αυτήν την στιγμή όλον τον κόσμο με τα επιτεύγματά του.

Σας λείπει η πατρίδα;

Μου λείπει και η Ελλάδα μου και τα κορίτσια μου, οι δύο κόρες μου, Λορελάη και Μάιρα. Είμαι όμως πάντα πολύ κοντά με τον τρόπο μου εξ αποστάσεως και με γεμίζει αρκετά το ότι εργάζομαι για την χώρα μου και τους Έλληνες σε όλον τον κόσμο.

Πηγή: iefimerida.gr – Δημήτρης Χριστοδούλου: Πώς έκανε best seller τα ελληνικά βιβλία στην Amazon

Tί είναι άραγε αυτό που μας κάνει ευτυχισμένους;Ο κορυφαίος τζαζίστας Λούις Άρμστρονγκ, είπε κάποτε “Αν ρωτάς τί είναι η τζαζ ποτέ δε θα το μάθεις.” Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την ευτυχία. Οι ψυχολόγοι την ονομάζουν χαμένη Ατλαντίδα των συναισθημάτων, αφού όλοι λένε ότι υπάρχει, αλλά κανείς δε γνωρίζει πού να την αναζητήσει. Οι οικονομολόγοι έχουν καταλήξει ότι το χρήμα μπορεί να τη δελεάσει, όχι όμως και να την κατακτήσει.

Είναι πιθανό να έχεις συναντήσει πολλούς ανθρώπους που σκέφτονται να κάνουν μία αλλαγή καριέρας. Και να μπουν ακόμα και σε ένα πεδίο εντελώς διαφορετικό από αυτό που βρίσκονται. Αλλά εδώ είναι ένα στατιστικό: Τελικά, λίγοι από αυτούς τους ανθρώπους κάνουν το μεγάλο pivot. Το κόστος της αλλαγής φαίνεται πολύ υψηλό και η πιθανότητα επιτυχίας φαίνεται πολύ μικρή.

Και τι μπορείς να κάνεις; Η λύση ίσως δεν είναι να «αποσυνδεθείτε» από την τωρινή καριέρα σας. Αλλά να διατηρήσετε…. δύο καριέρες. «Δύο καριέρες είναι καλύτερες από μία. Και με τη δέσμευση σε δύο καριέρες, θα παράγεις οφέλη και για τις δύο» διαβάζουμε σε άρθρο του Harvard Business Review.

Με τον αρθρογράφο Kabir Sehgal να συμπληρώνει: «Στην περίπτωσή μου, έχω τέσσερα επαγγέλματα: Είμαι εταιρικός strategist σε μια εταιρεία Fortune 500, αξιωματικός του Αμερικανικού Ναυτικού, συγγραφέας πολλών βιβλίων και παραγωγός δίσκων. Οι δύο ερωτήσεις που μου κάνουν πιο συχνά οι άνθρωποι είναι «Πόσο κοιμάσαι;» και «Πώς βρίσκεις χρόνο να τα κάνεις όλα;» (οι απαντήσεις μου: «άφθονα» και «βρίσκω χρόνο»). Ωστόσο, αυτές οι ερωτήσεις «διαδικασίας» δεν μπαίνουν στην καρδιά των λόγων και των κινήτρων μου. Αντίθετα, ένα πιο αποκαλυπτικό ερώτημα θα ήταν: «Γιατί έχεις πολλές καριέρες;». Πολύ απλά, το να δουλεύω σε πολλές δουλειές με κάνει πιο χαρούμενο και πιο ολοκληρωμένο. Με βοηθά επίσης να αποδίδω καλύτερα σε κάθε δουλειά».

Και εδώ είναι μερικά κέρδη που θα έχεις με αυτό το μοντέλο.

«Ο μισθός της εταιρικής μου δουλειάς επιδοτεί την καριέρα μου ως παραγωγός δίσκων. Χωρίς κανένα ιστορικό ως παραγωγός, κανείς δεν επρόκειτο να με πληρώσει για να παράγω τη μουσική του/της και δεν ήταν τα χρήματα που με παρακίνησαν να γίνω παραγωγός εξαρχής – ήταν το πάθος μου για την τζαζ και την κλασική μουσική. Ως εκ τούτου, προσφέρθηκα εθελοντικά για να αποκτήσω εμπειρία σε αυτόν τον νέο κλάδο.» λέει ο αρθρογράφος. Και συνεχίζει: «Ταυτόχρονα, συνήθως προσκαλώ τους εταιρικούς μου πελάτες στις ηχογραφήσεις. Για κάποιον που εργάζεται σε ένα γραφείο όλη μέρα, είναι συναρπαστικό να πηγαίνει «πίσω από τα παρασκήνια» και να αλληλεπιδρά με τραγουδιστές, μουσικούς και άλλους δημιουργικούς επαγγελματίες. Το γεγονός ότι οι πελάτες μου έχουν μια εκπληκτική εμπειρία με βοηθάει να αυξάνω τα έσοδα στη δουλειά, επομένως η εταιρική μου καριέρα και η δισκογραφική καριέρα είναι αμοιβαία επωφελής».

Κάνεις φίλους σε διαφορετικά πεδία

Όταν δουλεύεις μόνο σε ένα πεδίο για αρκετά χρόνια ή είσαι κλεισμένος… μέσα σε ένα γραφείο, συναντάς ανθρώπους της ίδιας ειδικότητας, με ίδια οπτική και παρόμοιες γνώσεις. Αυτό δεν σε βοηθά να διευρύνεις τους ορίζοντες σου. Αντίθετα, αν δουλεύεις σε δύο ή περισσότερα πεδία, μπορείς να κάνεις φίλους και νέες επαφές με ανθρώπους που έχουν διαφορετικές γνώσεις και τρόπο σκέψης. Αυτά τα άτομα μπορούν να σου φανούν πολύ χρήσιμα. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μπορείς να τα συστήσεις και σε άλλους ανθρώπους που ίσως χρειάζονται βοήθεια.

Ανακαλύπτεις πραγματικές καινοτομίες

Όταν εργάζεστε σε διαφορετικές δουλειές, μπορείτε να προσδιορίσετε πού αλληλεπιδρούν οι ιδέες μεταξύ τους— και κυρίως, πού πρέπει να αλληλεπιδρούν. Θυμήσου το παράδειγμα του Steve Jobs. Όπως έλεγε ο Jobs: «creativity is just connecting things». Ο ίδιος είναι γνωστός για τα φαινομενικά άσχετα μαθήματα που έκανε σε όλη του την ζωή. Κάποτε ξεκίνησε να κάνει μαθήματα καλλιγραφίας μόνο και μόνο επειδή «τον ενδιέφερε». Δεν είχαν καμία σχέση με την ειδικότητα του. Στην συνέχεια όμως, εκείνα τα μαθήματα χρησίμεψαν για να φτιάξει την γραμματοσειρά του Macintosh. Όλα μπορούν να «συνδεθούν». Και ίσως εκεί είναι το μυστικό. Να δημιουργήσεις το δικό σου σχεδιάγραμμα από «κουκίδες» και στην συνέχεια να τις ενώσεις. Αλλά υπάρχει κάτι που πρέπει να προσέξεις.

«Δεν μπορείτε να ενώσετε τις κουκίδες κοιτώντας μπροστά. Μπορείτε να τις ενώσετε μόνο ενώ έχουν γίνει τα γεγονότα και κοιτώντας προς τα πίσω. Αρα αυτό που πρέπει να κάνεις αρχικά, είναι να πιστέψεις ότι οι κουκίδες θα συνδεθούν με κάποιο τρόπο στο μέλλον», τόνιζε ο Steve Jobs.

Και συμπλήρωνε: «Πρέπει να εμπιστευτείτε κάτι – το ένστικτο σας, το πεπρωμένο, τη ζωή, το κάρμα, οτιδήποτε. Αυτή η προσέγγιση ποτέ δεν με απογοήτευσε, και έχει κάνει τη διαφορά στη ζωή μου».

Πηγή: itspossible.gr