Συντάκτης: Kostas Bertsias

ο Jeroen de Flander* έλεγε: «Δεν μπορείς να είσαι τα πάντα για όλους. Εάν αποφασίσετε να πάτε βόρεια, δεν μπορείτε να πάτε νότια ταυτόχρονα».

*Ο Jeroen De Flander είναι ένας από τους σύγχρονους στοχαστές με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο των επιχειρήσεων.

Photo by streethacker

—του Ηλία Μαγκλίνη—

Ο Βασίλι ζούσε με τη μητέρα του στο Κίεβο το 1918. Μαινόταν ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους Μπολσεβίκους και στους Λευκούς. «Η αντιμπολσεβικική ουκρανική κυβέρνηση», γράφει η Μοσχοβίτισσα συγγραφέας Αλεξάντρα Ποπόφ, βιογράφος του Βασίλι Γκρόσμαν (Alexandra Popoff, Vasily Grossman and the Soviet Century, Yale University Press, 2019), «εκδιώχθηκε και η πόλη έπεσε στους Κόκκινους. Κατά τη διάρκεια εκείνης της χρονιάς, ο Γκρόσμαν και η μητέρα του έγιναν μάρτυρες της εφιαλτικής πολιτικής που ασκήθηκε στην Ουκρανία έτσι γρήγορα όπως άλλαξε η εξουσία».

​​​​​​Τον εμφύλιο θα διαδεχθεί ο ρωσοπολωνικός πόλεμος του 1920. Στο διήγημά του «Τέσσερις ημέρες», που διαδραματίζεται εκείνο τον δραματικό καιρό στο Μπέρντιτσεφ της Ουκρανίας, τον γενέθλιο τόπο του, ο Γκρόσμαν γράφει πως όταν οι Ρώσοι στρατιώτες προσεγγίζουν ένα σπίτι, οι κάτοικοι και οι γείτονές τους αρχίζουν να τσιρίζουν. Αυτό βοηθά στην αποφυγή πλιάτσικου και βιασμών, καθώς επίσης και σαν προειδοποίηση απέναντι σε άλλους. «Είναι ενδεικτικό», γράφει η Ποπόφ, «πως οι Ερυθροί κομισάριοι στο διήγημα αποτυπώνονται με τόνους σαρκαστικούς. Ο Κόλια, ο έφηβος πρωταγωνιστής του Γκρόσμαν, δεν εμπιστεύεται τις υποσχέσεις τους για μια θαυμάσια ζωή με σοσιαλισμό».

Ο Γκρόσμαν θα βρίσκεται κοντά στο Κίεβο ως πολεμικός ανταποκριτής όταν στις 18 Σεπτεμβρίου του 1941 η πόλη θα καταληφθεί από τους Γερμανούς. «Η παρεμβολή του Στάλιν στις στρατιωτικές επιχειρήσεις», γράφει η Ποπόφ, «οδήγησε σε αναρίθμητες απώλειες ζωών. (…) Η περικύκλωση των σοβιετικών στρατευμάτων κοντά στο Κίεβο άνοιξε τον δρόμο για την κατάληψη της Ουκρανίας. Το Ντονμπάς, γνωστό ως ο “Σοβιετικός Ρουρ” για την αφθονία του σε άνθρακα, και το Χάρκοβο καταλήφθηκαν στη συνέχεια».

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες πολεμικές ανταποκρίσεις του Γκρόσμαν ήταν το «Με τα μάτια του Τσέχοφ». Οχι του Άντον, αλλά του Ανατόλι. Ο Ανατόλι Τσέχοφ ήταν ένας 19χρονος δεινός ελεύθερος σκοπευτής. Ο Γκρόσμαν είχε πάρει συνέντευξη από τον πιο διάσημο Βασίλι Ζάιτσεφ (με 225 φόνους Γερμανών στο ενεργητικό του), αλλά αποφάσισε με τον Τσέχοφ να πάει σε αποστολή μαζί του.

«Για κάμποσες μέρες και νύχτες», γράφει η Ποπόφ, «ο Γκρόσμαν έβλεπε τον κόσμο μέσα από την κοφτερή ματιά του νεαρού σκοπευτή».

Ο Γκρόσμαν έψαχνε για ίχνη ανθρωπισμού μέσα στην κόλαση του Στάλινγκραντ, περιγράφοντας πώς ένα αγόρι που λάτρευε τα βιβλία και τη γεωγραφία μεταμορφώθηκε σε έναν «ανελέητο καταστροφέα βάσει της λογικής του πολέμου».

Η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Πηγή: Η Καθημερινή

Άγνωστοι ΗΡΩΕΣ της Επαναστασης.

Ο καπετάνιος της Δωρίδας, Δήμος Σκαλτσάς ή Σκαλτσοδήμος.

Ο Δήμος Σκαλτσάς (ή Σκαλτσοδήμος) ήταν οπλαρχηγός της Ελληνικής Επανάστασης που γεννήθηκε κατά το 1760 ή 1765 στην Αρτοτίνα Φωκίδας. Μικρός έβοσκε πρόβατα στα Βαρδούσια ενώ όταν ήταν νέος υπηρέτησε και στην Αυλή του Αλή Πασά.

Ο Σκαλτσάς εντάχθηκε στο σώμα του Αρβανιτοκλέφτη Τσαμ Καλόγερο τον οποίο και αντικατέστησε μετά την αποχώρησή του. Πρωτοπαλήκαρα είχε τους συγχωριανούς του Γούλα και Αθανάσιο Διάκο.
Όταν ο τελευταίος φεύγει για τα Σάλωνα γίνεται ο αναμφισβήτητος καπετάνιος της Δωρίδας.

Μυημένος στη Φιλική Εταιρεία λίγο πριν την επανάσταση, ήταν καλά προετοιμασμένος για το μεγάλο ξεσηκωμό.
Έτσι στις 28 Μαρτίου 1821 απελευθέρωσε μαζί με τους Αναγνώστη Λιδωρίκη και παπα-Γιώργη Πολίτη το Λιδωρίκι, ενώ ταυτόχρονα το πρωτοπαλίκαρό του, ο Θοδωρής Χαλβατζής το Μαλανδρίνο.

Τον Μάιο του 1821, ύστερα από την Μάχη της Γραβιάς, μαζί με τον Γιάννη Γκούρα και τον Αντρίτσο Σαφάκα, κατέλαβε τη θέση Αετός για να χτυπήσει τους Τούρκους στην Υπάτη, κυκλώθηκε όμως με τους άντρες του από 1.500 Τουρκαλβανούς και αναγκάστηκε να υποχωρήσει.

Στις 2 Απριλίου του 1822 μαζί με τον Σαφάκα, τον Δυοβουνιώτη και τον Μήτσο Κοντογιάννη νίκησε το Δράμαλη στην περιοχή της Υπάτης ενώ διακρίθηκε και στην Μάχη της Άμπλιανης.
Στις 30 Ιουνίου του 1826 ο Σκαλτσοδήμος νίκησε στην τελευταία του μάχη τους Τούρκους στο Χάνι του Σκορδά (Καραπιστόλη αργότερα), μετά από τη μάχη στους Πενταγιούς.

Αποσύρθηκε στην Πελοπόννησο μετά την πτώση του Μεσολογγίου, όπου και πέθανε στις αρχές Σεπτεμβρίου 1826.

Χρις. Ντίζος

Όλοι νομίζουν πως η Τουρκία θα βγει κερδισμένη. Αγνοούν πως οι ΗΠΑ έχουν αλλάξει…η Τουρκία θα χάσει πολλά μ αυτήν την συμπεριφορά της…απλά δεν μπορεί να κάνει αλλιώς γιατί θα χάσει περισσότερα αν δεν φερθεί έτσι.
Η Τουρκία είναι σε δεινή θέση…παίζει το κεφάλι της στην κυριολεξία…ρισκάρει την διάλυση της λόγω κουρδικού αν τολμήσει και συμπεριφερθεί αλλιώς.
Εμάς μας βολεύει αυτό που συμβαίνει…αφού οι ΗΠΑ δεν την εμπιστεύονται…θα την βάζουν στην εκκλησία αλλά ποτε στο ιερό…κι εκ παραλληλου οι Ρώσοι ξέρουν τι κουμάσι είναι και πως απλά η λυκοφιλία τους συνεχιζεται…ενώ η συνοχή της ως χώρα εναπόκειται στις λεπτές ισορροπίες που πρέπει να βαστηξει…και που άλλωστε βαστά
Κάποιοι ανόητοι την θαυμάζουν…κι οποίοι γνωρίζουν κάτι παραπάνω την οικτιρουν.
Ο Ερντογάν δεν είναι τόσο μεγάλος πολιτικός όσο νομίζουν…κάνει απλά αυτό που η κοινή λογική ενός γνωστικού & ρεαλιστη Τούρκου πολιτικού επιτάσσει.
ΥΓ. Η Τουρκία παίζει βρωμικα…κι αυτό είναι πασιφανές..κι ενδέχεται να βάλει έως κι αυτογκολ…κι αυτό το ξέρει…όμως άλλο το να βάλει αυτογκόλ ως Τουρκία…κι άλλο να μην υπάρχει καν Τουρκία όπως εμείς την ξέρουμε.
(Σ’ έκταση και πληθυσμό)

Χριστόφορος Ντίζος