Provable Truths

Provable Truths της Μαριάννας Σκυλακάκη

Καλησπέρα και καλό μήνα! Μας λείψατε. Όπως πάντα όταν το newsletter της αθηΝΕΑς βρίσκεται σε φάση διαλείμματος/rebooting, η ανάγκη να σχολιάσουμε τις τρέχουσες εξελίξεις γίνεται πιο επιτακτική κάθε μέρα που περνάμε μακριά σας. Πόσο μάλλον όταν οι εξελίξεις είναι τόσο πυκνές όσο μας έχουν συνηθίσει τα τελευταία χρόνια.

Ξεχωρίζω για το πρώτο editorial της νέας αυτής σεζόν την πρόταση εξαγοράς του Twitter από τον δισεκατομμυριούχο CEO της Tesla και της SpaceX Elon Musk για τρεις λόγους.

Πρώτον, γιατί όποιος εξακολουθεί να υποτιμά τη δύναμη ενός κοινωνικού δικτύου να επηρεάζει κοινωνικά φαινόμενα, εκλογικά αποτελέσματα, ακόμη και το ίδιο το μέλλον της ανθρωπότητας σε ένα κομβικό σταυροδρόμι, εκτιμώ ότι πλανάται.

Δεύτερον, γιατί, ως εκ τούτου, το καθεστώς ιδιοκτησίας αλλά και η κατεύθυνση που θα πάρει ένας τέτοιος γίγαντας του διαδικτύου μας αφορούν όλους. Το ότι συζητάμε ως παρατηρητές και δεν μπορούμε να ελέγξουμε αποτελεσματικά τη δράση των κοινωνικών δικτύων είναι μια αποτυχία και της ελεύθερης αγοράς αλλά και των θεσμών μας.

Τρίτον, γιατί το να έχει ένας άνθρωπος, όσο ευγενείς και αν είναι οι προθέσεις του (τις οποίες δεν εξετάζω επί του παρόντος), τόση ισχύ είναι κάτι που οφείλει να μας προβληματίσει έντονα.

Ο πλουσιότερος άνθρωπος στον πλανήτη που σύντομα, με την εξαγορά του Twitter, θα είναι ακόμη ισχυρότερος, έχει καταφέρει, πράγματι, εντυπωσιακά επιτεύγματα. Έτσι, αναπόφευκτα, έχει την αίσθηση ότι μπορεί να λύσει –και– αυτό το μεγάλο ζήτημα της ανεξέλεγκτης (όχι ελεύθερης) έκφρασης στα κοινωνικά δίκτυα.

Ετοιμάζεται να δοκιμάσει την τύχη του. Aξίζει, λοιπόν, να μπείτε, έστω για λίγο, στο μυαλό του, βλέποντας τη συνέντευξη που παραχώρησε προ εβδομάδων στη σκηνή του παγκόσμιου συνεδρίου του TED στο Βανκούβερ.

«Το γιατί των πραγμάτων είναι πολύ σημαντικό», μας λέει ο Musk, και θα συμφωνήσω. Το γιατί θέλει ο Musk να αγοράσει και να ελέγξει το Twitter έχει σημασία και, σύμφωνα με τον ίδιο, έχει να κάνει με «τη λειτουργία της δημοκρατίας» και με το γεγονός ότι το ρίσκο που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα (civilizational risk) «μειώνεται όσο περισσότερο μπορούμε να αυξήσουμε την εμπιστοσύνη που απολαμβάνει το Twitter ως δημόσια πλατφόρμα».

Είμαι σίγουρη ότι θα σας κάνουν εντύπωση κι άλλα πολλά από όσα λέει. Για μένα το πιο ενδιαφέρον, και το πιο ενδεικτικό του ρίσκου που συνεπάγεται η εξαγορά του Twitter από τον ίδιο, είναι η ανάγκη του να αναζητά τις «αποδείξιμες αλήθειες του σύμπαντος», μελετώντας τη φυσική και τη θεωρία της πληροφορίας, καθώς και η «εμμονή» του, όπως δηλώνει, με την «αλήθεια».

Αν κάτι θα έπρεπε να έχουμε μάθει τα τελευταία χρόνια είναι ότι, σε αντίθεση με τη φυσική ή τη μηχανική, στις ανθρώπινες κοινωνίες η «αλήθεια» είναι μια πολύ πιο σύνθετη έννοια. Το Twitter αποτελεί ένα σύστημα που χτίζεται και συντηρείται από μηχανικούς, αλλά φιλοξενεί ανθρώπους, ιδέες, απόψεις. Οι «αποδείξιμες αλήθειες» πάνω στις οποίες έχτισε την εντυπωσιακή καριέρα του ο Musk δίνουν τη θέση τους σε μια χαοτική υποκειμενικότητα, την οποία δεν διατίθεται να δαμάσει, αλλά προτίθεται να απελευθερώσει από κάθε περιορισμό.

Γι’ αυτό και όλο αυτό είναι μια πάρα μα πάρα πολύ κακή ιδέα. Επειδή όμως από ιδέα σύντομα, σχεδόν αναπόφευκτα, θα γίνει πραγματικότητα, εύχομαι βαθιά να έχω άδικο.

Γιατί ο ανθρώπινος εγκέφαλος λειτουργεί καλύτερα στην εξοχή και όχι στις πόλεις

dasos-660_0

Εκατομμύρια χρόνια εξέλιξης μέσα σε ένα φυσικό και όχι αστικό περιβάλλον φαίνεται πως έχουν «καλωδιώσει» έτσι τον ανθρώπινο εγκέφαλο, ώστε ενστικτωδώς ακόμα και σήμερα να προτιμά τη γαλήνη της εξοχής παρά τη σύγχυση των πόλεων ακόμα και αν έχει γεννηθεί σε αυτές, αναφέρει νέα έρευνα Βρετανών ψυχολόγων.

Η νέα μελέτη έρχεται να προστεθεί σε άλλες που δείχνουν ότι τα φυσικά περιβάλλοντα ασκούν θετική επίδραση στη σωματική και ψυχική – νοητική υγεία των ανθρώπων, αναφέρει η Independent, στην οποία μιλά ο επικεφαλής της έρευνας Ιαν Φράμπτον, ο οποίος εξηγεί πως χρησιμοποίησαν την τεχνική της μαγνητικής απεικόνισης του εγκεφάλου για να καταγράψουν τη νευρωνική δραστηριότητα μιας ομάδας εθελοντών που έβλεπαν είτε ειδυλλιακά τοπία στη φύση, είτε εικόνες από τη ζωή σε μια μεγαλούπολη.

pg-22-tranquillity-2-pa

Η έρευνα έδειξε ότι η περιοχή του ανθρώπινου εγκέφαλου που σχετίζεται με τη γαλήνια ηρεμία, ενεργοποιείται αυθόρμητα πολύ γρήγορα στη θέα της εξοχής και ενός αγροτικού τοπίου. Αντίθετα, στη θέα ενός αστικού περιβάλλοντος, δραστηριοποιείται -και μάλιστα με σημαντική καθυστέρηση- η εγκεφαλική περιοχή που εμπλέκεται στην επεξεργασία των πολύπλοκων οπτικών ερεθισμάτων, καθώς ο άνθρωπος προσπαθεί να ξεδιαλύνει τις ακριβώς βλέπει στο οπτικό πεδίο του.

Όπως είπε ο Ιαν Φράμπτον, «όταν ο εγκέφαλος κοιτάζει αστικά περιβάλλοντα, αναγκάζεται να κάνει πολλή δουλειά γιατί δεν ξέρει τι είναι αυτό που βλέπει. Ο εγκέφαλος δεν έχει μια άμεση και φυσική αντίδραση κι έτσι πρέπει να κάνει πυρετώδεις επεξεργασίες, οπότε, καθώς αναρωτιέται: «Τι ακριβώς βλέπω;», ενεργοποιείται το τμήμα του που ασχολείται με την οπτική πολυπλοκότητα. Ακόμα κι αν κάποιος έχει ζήσει στην πόλη όλη τη ζωή του, φαίνεται πως ο εγκέφαλός του συνεχίζει να μην ξέρει απόλυτα τι να κάνει με αυτές τις πληροφορίες, με αποτέλεσμα να καταφεύγει στην οπτική επεξεργασία».

Ο Βρετανός ψυχολόγος επεσήμανε πως οι αγροτικές εικόνες της υπαίθρου παράγουν μια «πολύ πιο ήπια» αντίδραση σε ένα τελείως διαφορετικό τμήμα του εγκεφάλου. «Δημιουργείται μια πολύ μικρότερη αντίδραση στο στεφανιαίο σύστημα, μια πολύ αρχαιότερη εξελικτικά περιοχή του εγκεφάλου, την οποία οι άνθρωποι μοιράζονται με τις μαϊμούδες και τους πιθήκους».

Μάλιστα, αυτή η διαφορά αντίδρασης του εγκεφάλου δεν φαίνεται να είναι αισθητικής φύσης, αφού, όπως έδειξαν τα πειράματα, λαμβάνει χώρα ακόμα κι όταν οι άνθρωποι βλέπουν είτε πολύ ωραία αστικά περιβάλλοντα, είτε πολύ βαρετές εξοχές.

Ένας από τους ερευνητές, ο καθηγητής Μάικλ Ντεπλέτζ, σχολίασε ότι οι κάτοικοι των πόλεων, βαθιά μέσα τους, μπορεί να υποφέρουν όπως τα ζώα που είναι αιχμάλωτα σε κλουβιά. Είναι ενδεικτικό, όπως είπε, ότι η μαζική μετακίνηση των ανθρώπων από την ύπαιθρο στις πόλεις έχει συνοδευθεί από «μια απίστευτη αύξηση της κατάθλιψης και των διαταραχών συμπεριφοράς». Η αιτία, ανέφερε, είναι ότι «έχουμε παραμελήσει τη σχέση που τα ανθρώπινα όντα έχουν με το (φυσικό) περιβάλλον τους και το πόσο ισχυρά συνδεδεμένοι είμαστε με αυτό».

article-0-1A06832000000578-516_634x286

by Αντικλείδι , https://antikleidi.com

Στην επιστήμη τα εύσημα ανήκουν σ’ αυτόν που πείθει τον κόσμο, όχι σ’ εκείνον που είχε πρώτος την ιδέα.

 

Ξυλογλύπτης Κώστας Θ. Μάρκου

Αυτοδίδακτος Λαϊκός Ξυλογλύπτης-Γκλιτσάς 

Κώστας Θ. Μάρκου,

Ασχολείται κυρίως με γκλίτσες και μπαστούνια περιπάτου.

Δεν χρησιμοποιεί τόρνο ή παντογράφο και όλα του τα έργα έχουν την υπογραφή του και το έτος κατασκευής.

Για γκλιτσάρια χρησιμοποιεί κυρίως σφεντάμι, οξιά, καρυδιά, δρυ, πουρνάρι και διάφορα άλλα ξύλα κατάλληλα για έπιπλα.

Τα μπαστούνια είναι από αγριλιά, πικραμυγδαλιά, κορομηλιά, βρυσό, μελιό, κρανιά, αγριοτριανταφυλλιά και είναι όλα δουλεμένα με φωτιά.

Η έκθεση κατά τους θερινούς μήνες είναι στο εργαστήριό του στο Δενδρό Κορινθίας  (Δ.Δ. Ξυλοκάστρου), και τους χειμερινούς μήνες στις Αχαρνές Αττικής.

 

Η επιτυχία είναι κάτι διαφορετικό για τον καθένα, αλλά υπάρχει επίσης ένα γενικό, κοινωνικό κατασκεύασμα επιτυχίας στο οποίο όλοι παρασυρόμαστε.

Η εικόνα ενός επιτυχημένου ανθρώπου τείνει να είναι κάποιος ελκυστικός και υγιής με μια καλά αμειβόμενη δουλειά και ένα καλό αυτοκίνητο.

Δίνουμε τόση σημασία σε αυτό το ιδανικό που ξεχνάμε τον δικό μας ορισμό επιτυχίας. Για κάποιους, η επιτυχία είναι ένας καλός μισθός και χλιδάτες διακοπές. Για άλλους, το να μεγαλώσουν χαρούμενα παιδιά. Η σύγκριση έχει υπερβολική αξία σε αυτήν την κοινωνία και είναι μια ως επί το πλείστον ανθυγιεινή συνήθεια. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προβάλλουν ψευδείς εικόνες και πρότυπα τα οποία πιστεύουμε, γεγονός που μας κάνει να νιώθουμε ανικανοποίητοι ή ανεπαρκείς στη ζωή μας.