Συντάκτης: Kostas Bertsias

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Η ιστορία έπαιξε περίεργο παιχνίδι το βράδυ της Πέμπτης στην περιοχή του Κουρίου και στα εδάφη που κατέχουν οι βρετανικές βάσεις. Η μνήμη έδωσε τα ρέστα της και επικράτησε, εις βάρος όσων αοριστολογούν για το παρελθόν και μας καλούν να κοιτάξουμε το μέλλον. Ο βρυχηθμός των μοτοσικλετών της Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού επεσήμανε την ιστορική συνέχεια του κυπριακού Ελληνισμού και απάλειψε τα πανηγύρια για την 70χρονη μοναρχία. Οι μοτοσικλετιστές γύρισαν την πλάτη στο «χάπι βάλεϊ» και κάρφωσαν το βλέμμα στους απαγχονισθέντες, στην ΕΟΚΑ, στην ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο.

Οι μεν κρύφτηκαν σε κάποια «χαρούμενη κοιλάδα» και γιόρτασαν μαζί με Κύπριες σοπράνο, άλλους στην ορχήστρα, μα και «βρακάδες» του δικοινοτικού (φευ) μουσικοχορευτικού ομίλου, οι δε ακολούθησαν τη τη μνήμη. Οι μεν φόρεσαν -σαν παλιάτσοι- τη λεγόμενη «union jack», αισθανόμενοι κάποια σύζευξη με τη βασίλισσα και τα χρυσά της λούσα, οι δε βάδισαν σε δρόμους γνώριμους, ανηφορικούς και ανώμαλους, μακριά και διακριτά από τα μπλόκα της αστυνομίας των βάσεων. Οι μεν απήλαυσαν τις χορωδίες του αγγλικού στρατού, τις φολκλόρ μελωδίες, βασάνισαν τη νύχτα με το μεσαιωνικό «god save the queen», οι δε πήραν άλλον δρόμο, τον δρόμο της αρετής.

Όμως, η σύγκρουση των δύο κόσμων ήταν αναπόφευκτη, η ιστορία το επέβαλε και φρόντισε γι’ αυτό. Τα λούσα της μοναρχίας υποτιμήθηκαν, η «κυριαρχία» των αποικιοκρατών αμφισβητήθηκε, τα παιδιά της ΕΟΚΑ γύρισαν την πλάτη στη γιορτή του θανάτου. Η μνήμη έτρεξε ξανά και το φονικό δεν ξεχάστηκε. Ένας ρότσος τοποθετήθηκε στον αγώνα της μνήμης, της αυτοδιάθεσης, της αποαποικιοποίησης, της ελευθερίας. Ο θυρεός δεσπόζει στο Προεδρικό, ο αρμοστής λέγεται αρμοστής, οι βάσεις αυτοαποκαλούνται «κυρίαρχες», μα τίποτα δεν ξεχνιέται. Όσα χάππενινγκ κι αν διοργανώσουν οι αντιπρόσωποι του παλατιού και του σκότους, τίποτα δεν ξεχνιέται.

*Στις 2 Ιουνίου 1953, η Κύπρος ως αγγλική αποικία γιόρταζε τη στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ Β΄, πριν εβδομήντα χρόνια. Στην Πάφο, όπως και σε άλλες πόλεις, υπήρχε αναβρασμός καθώς αγγλικές σημαίες και πανό, μαγάριζαν τις πλατείες, τα σχολεία, τα ιστορικά σύμβολα του κυπριακού Ελληνισμού. Στην πλατεία 28ης Οκτωβρίου, η διαδήλωση των μαθητών ήταν επεισοδιακή και ένας 15χρονος με τ’ όνομα Ευαγόρας, ανέλαβε να κατεβάσει τη σημαία των αποικιοκρατών. Ο μαθητής, ποιητής που θα γινόταν αντάρτης και ήρωας, υπέγραψε την πρώτη του επαναστατική πράξη και απάντησε τοιούτω τρόπω στον ανήσυχο πατέρα του: «Να πιάσει τα κατουρημένα της και να φύγει».

Πανηγυρική εκκίνηση
Σάββατο 4 Ιουνίου
Ώρα: 09:30
Πρόποδες Ακρόπολης (Διονυσίου Αρεοπαγίτου & Ροβέρτου Γκάλι, Αθήνα)

ΕΔ1 Σκούρτα
Σάββατο 4 Ιουνίου
ΩΡΑΡΙΟ 1ου αυτ/του: 10:53
Κλείσιμο ΕΔ: 08:53
Η Ε.Δ. είναι κοντά στην Αθήνα. Επίπεδη, γρήγορη, με πολύ καλό οδόστρωμα και λίγες προσβάσεις.
Πρόσβαση στην αφετηρία: Από την Αττική οδό στρίβετε δεξιά προς Άνω Λιόσια-Περιφερειακή Αιγάλεω, με κατεύθυνση προς την Φυλή. Διασχίζετε τη Φυλή και ανεβαίνετε προς τα Δερβενοχώρια. Μετά από 24χλμ φθάνετε στο οροπέδιο των Δερβενοχωρίων και στην μεγάλη ευθεία πριν την διασταύρωση προς Στεφάνη (αριστερά), Πύλη (ευθεία) και Σκούρτα (δεξιά), στρίβετε δεξιά σε κάθετο χωματόδρομο και σε 40 μ. συνανάτε το (Σταθμό Ελέγχου Χρόνου) ΣΕΧ 1, όπου αρχίζει η ΕΔ.

Tί είναι άραγε αυτό που μας κάνει ευτυχισμένους;Ο κορυφαίος τζαζίστας Λούις Άρμστρονγκ, είπε κάποτε “Αν ρωτάς τί είναι η τζαζ ποτέ δε θα το μάθεις.” Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την ευτυχία. Οι ψυχολόγοι την ονομάζουν χαμένη Ατλαντίδα των συναισθημάτων, αφού όλοι λένε ότι υπάρχει, αλλά κανείς δε γνωρίζει πού να την αναζητήσει. Οι οικονομολόγοι έχουν καταλήξει ότι το χρήμα μπορεί να τη δελεάσει, όχι όμως και να την κατακτήσει….

Ολοκληρώθηκε σήμερα η ευρείας κλίμακας διακλαδική άσκηση «ΑΓΑΠΗΝΩΡ-2022», στην οποία συμμετείχαν μέσα και προσωπικό από την Εθνική Φρουρά και τις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις.

Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση, η άσκηση η οποία ξεκίνησε στις 29 Μαΐου, εντάσσεται στο πλαίσιο της υλοποίησης του διμερούς προγράμματος αμυντικής συνεργασίας και υποδεικνύει τις άριστες σχέσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Κράτους του Ισραήλ, στον τομέα της Άμυνας και Ασφάλειας.

Πηγή: sigmalive.com

Απόσπασμα από το βιβλίο της Μαρίας Αργυρίου – Παπαδημητρίου
«ΛΕΥΚΟΤΗΤΑ»
εκδόσεις 24 γράμματα

«Τι πιο μεθυστικό από την πιθανότητα;»
Αυτή η ερώτηση με άγγιξε ιδιαίτερα στο έργο και με προβληματίζει απ’ την ώρα που ξύπνησα σήμερα το πρωί. Στέκομαι κάπου στη μέση του προγράμματος και διαβάζω το απόσπασμα από το «Το κεντρί της ύπαρξης» του Σέρεν Κίρκεγκορ: «Η ψυχή μου έχει χάσει το πάθος της πιθανότη-τας. Αν ευχόμουν για κάτι, δεν θα ευχόμουν για πλούτη και εξουσία αλλά για το ζωηρό εκείνο βλέμμα που διακρίνει παντού την πιθανότητα. Η απόλαυση απογοητεύει, η πιθανότητα ποτέ. Τι πιο δροσερό, πιο ευωδιαστό, πιο μεθυστικό από την πιθανότητα.

Τι μπορεί να βλάψει έναν συγγραφέα;

Η πολιτική, οι γυναίκες, η φιλοδοξία, το χρήμα και τα ποτά. Επίσης, η έλλειψη πολιτικής, γυναικών, φιλοδοξίας, χρήματος και ποτού..

*’Ενας από τους κορυφαίους Αμερικανούς συγγραφείς του 20ού αιώνα, γνωστός και για το δημοσιογραφικό του έργο.