Συντάκτης: Kostas Bertsias

Ο Ραϋμόνδος Αλβανός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971 και είναι απόφοιτος του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Τμήμα Συγκριτικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Essex και το 2005 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ. Ζει στην Καστοριά και μέχρι το 2019 δίδασκε, ως επιστημονικός συνεργάτης, στο Τμήμα Επικοινωνίας και Ψηφιακών Μέσων του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας (Καστοριά).

Επίσης είναι συνεργάτης του Ιδρύματος της Βουλής για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία, υπεύθυνος για τις ξεναγήσεις και τις εκδηλώσεις του Πάρκου Εθνικής Συμφιλίωσης στον Γράμμο.

Από το 2018 έως σήμερα, είναι ΣΕΠ στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα σπουδών στη Δημόσια Ιστορία στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο (ΕΑΠ).

Γιατί δεν αγαπάνε οι μαθητές την ιστορία;

Οι απαντήσεις είναι γνωστές. Γιατί συνήθως πρέπει να τη μάθουν παπαγαλία, γιατί συνήθως μαθαίνουν για προσωπικότητες και όχι για την κοινωνία, γιατί μαθαίνουν κυρίως για την παλαιότερη ιστορία και όχι τη νεότερη. Ο σημαντικότερος όμως λόγος που η ιστορία είναι απωθητική για τους μαθητές, είναι ότι το σχολείο δεν καταφέρνει να συνδέσει τη ζωή των μαθητών με το παρελθόν. Δεν καταλαβαίνουν γιατί να πρέπει να τα μάθουν όλα αυτά.

Όπως μου έλεγαν κάποιοι φοιτητές μου: «Γιατί, κύριε, να πρέπει να μαθαίνουμε ιστορία; Εμείς κοιτάμε μπροστά. Κοιτάμε στο μέλλον». Αυτό που δεν καταλάβαιναν οι φοιτητές μου και δεν καταλαβαίνουν όσοι δεν εκτιμούν την αξία της γνώσης του παρελθόντος, είναι ότι τελικά όλοι μας είμαστε προϊόντα της ιστορίας. Ό,τι έχουμε στο μυαλό μας έρχεται από τους προηγούμενους από εμάς. Ακόμη και οι λέξεις που χρησιμοποιώ για να γράψω αυτές τις γραμμές, δεν είναι δικές μου. Έρχονται από τους προηγούμενους από μένα. Και βέβαια το πιο σημαντικό δεν είναι οι λέξεις. Είναι οι πεποιθήσεις, οι αξίες, οι γνώσεις ακόμη και οι κανόνες. Εμείς αποφασίζουμε για τους κανόνες που ρυθμίζουν τη ζωή μας; Όχι βέβαια. Οι προηγούμενοι από εμάς αποφασίζουν.

Εμείς γεννιόμαστε μέσα σε ένα πολιτισμό, σε ένα κοινωνικό περιβάλλον που όλα αυτά έχουν ήδη διαμορφωθεί. Είναι τόσο μεγάλο το βάρος του παρελθόντος πάνω στο παρόν, που ένας ιστορικός έχει ισχυριστεί κάτι που όταν το είχα πρωτοακούσει είχα εντυπωσιαστεί: «Οι νεκροί μάς κυβερνούν». Βαριά κουβέντα. Δεν συμφωνώ εντελώς όμως, καθώς και εμείς επιδρούμε στον τρόπο που εξελίσσεται η ιστορία και έχουμε ευθύνη απέναντι στις μελλοντικές γενιές ως μελλοντικοί νεκροί που αναπόφευκτα είμαστε όλοι μας. Αξίζει να μαθαίνουμε για αυτούς τους νεκρούς. Αξίζει να γνωρίζουμε τι έκαναν, πώς σκέφτονταν, πώς ζούσαν. Αξίζει γιατί αυτοί είναι που διαμόρφωσαν τον κόσμο που μας περιβάλλει.

Η γνώση του παρελθόντος είναι απαραίτητη για την κατανόηση του παρόντος. Ή, για να το πούμε με άλλα λόγια, δεν μπορούμε να καταλάβουμε το σήμερα αν δεν ξέρουμε σε βάθος το χθες. Η ιστορία είναι μια πράξη αυτογνωσίας, μια πράξη γνώσης για τον συλλογικό μας εαυτό, απαραίτητη για να καταλάβουμε τον πολιτισμό μας. Δεν μαθαίνουμε ιστορία για χάρη των προηγουμένων. Όντως αυτοί έφυγαν και δεν έχει πια καμία σημασία για αυτούς. Μαθαίνουμε ιστορία για εμάς, για να μάθουμε από τα λάθη των προηγουμένων, να δούμε τι λειτούργησε καλύτερα για εκείνους και τι όχι. Μαθαίνουμε ιστορία για να καταλάβουμε ποιοι είμαστε και να σκεφτούμε πού θέλουμε να πάμε.

Πηγή: iefimerida.gr

Στη βιογραφία της για τον Buffett, «The Snowball: Warren Buffett and the Business of Life», η συγγραφέας Alice Schroeder γράφει για την εποχή που ο Buffett έκανε μια ομιλία στο Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια. Οι μαθητές τον ρώτησαν για τον ορισμό του για την επιτυχία. Η απάντηση του δεν είχε να κάνει με τα χρήματα ή την επαγγελματική καταξίωση.

«Όταν πλησιάζετε στο τέλος της ζωής σας, το μόνο μέτρο επιτυχίας σας θα πρέπει να είναι ο αριθμός των ανθρώπων που θέλατε να σας αγαπούν και όντως σας αγαπούν», απάντησε.

«Αν φτάσεις στην ηλικία μου στη ζωή και κανείς δεν έχει καλή γνώμη για εσένα, δεν με νοιάζει πόσο μεγάλος είναι ο τραπεζικός σου λογαριασμός, η ζωή σου είναι μια καταστροφή», εξήγησε ο διάσημος επενδυτής.

«Το πρόβλημα με την αγάπη είναι ότι δεν είναι… προς πώληση», είπε ο Buffett στους νέους σε εκείνη την ομιλία. «Ο μόνος τρόπος να αποκτήσεις αγάπη είναι να είσαι αξιαγάπητος. Είναι πολύ ενοχλητικό αν έχεις πολλά χρήματα. Θα θέλατε να μπορούσατε να γράψετε μια επιταγή: Θα αγοράσω αγάπη αξίας 1 εκατομμυρίου δολαρίων. Αλλά δεν λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο. Όσο περισσότερο δίνεις αγάπη, τόσο περισσότερο παίρνεις», καταλλήγει.

2014, monte-Karlo (kalamos, Theocharakis)

Η φιάλη της φωτογραφίας δεν περιέχει …χρυσάφι, αλλά κρασί από το κτήμα Domaine de la Romanee-Conti, ένα από τα διάσημα κτήματα της Γαλλίας που βρίσκεται στο χωριό Vosne Romanée της Βουργουνδίας, στο μικρότερο δηλαδή από τα χωριά της περιοχής. Και περιέχει χρυσάφι γιατί το συγκεκριμένο κρασί Romanee-Conti Grand Cru, Cote de Nuits, τυχαίνει να είναι το ακριβότερο κρασί στον κόσμο: Ανάλογα τη χρονιά, μιά φιάλη κοστίζει κατά μέσο όρο 10.777 $ και η ακριβότερη χρονιά 64.703 $! Προσοχή όμως! Μιλάμε για κρασιά διαθέσιμα στα καταστήματα όλου του κόσμου για κατανάλωση ή παλαίωση. Κρασιά δηλαδή που (λέμε τώρα!) μπορείτε να τα παραγγείλετε για το δείπνο σας με το αφεντικό σας!

Σκούρτα Βοιωτίας

Το να υπάρχει επιρροή από την αρχαία Ελλάδα σε ονόματα ομάδων, δεν είναι ασυνήθιστο φαινόμενο. Με πιο γνωστή τον Άγιαξ (Αίαντας) υπάρχουν και άλλα παραδείγματα όπως οι Ολυμπίκ Λυόν, Ολυμπίκ Μαρσέιγ, Σπάρτα Πράγας κ.α. Η ιταλική ποδοσφαιρική ομάδα Βερόνα όμως έχει συμπεριλάβει το λέξη Ελλάς στο όνομά της χωρίς να έχει άμεση σχέση με το ελληνικό στοιχείο, όπως για παράδειγμα η Ελλάς Μελβούρνης στην Αυστραλία. Ας δούμε όμως πώς προέκυψε το όνομα Ελλάς Βερόνα. Η ομάδα της Βερόνα ιδρύθηκε το 1904 (ή 1903 κατ’ άλλους), εποχή που το ποδόσφαιρο στην Ιταλία ήταν ουσιαστικά υπόθεση των βιομηχανικών πόλεων, του Τορίνο, του Μιλάνου και της Γένοβας. Το άθλημα, βέβαια, γινόταν όλο και πιο δημοφιλές, με αποτέλεσμα μια παρέα μαθητών στο λύκειο Scipione Maffei της Βερόνα να αποφασίσει να ιδρύσει μια ποδοσφαιρική ομάδα.

Οι μαθητές, δεν είχαν τα χρήματα που χρειάζονταν για τις πρώτες ανάγκες της δημιουργίας συλλόγου, με αποτέλεσμα να ζητήσουν την βοήθεια του Ντέτσιο Κορούμπολο, καθηγητή στο σχολείο τους, ο οποίος δίδασκε αρχαία λογοτεχνία. Ο Κορούμπολο δέχθηκε με χαρά να βοηθήσει τους μαθητές του και μάλιστα τους πρότεινε και το όνομα: Associazione Calcio Hellas. Ο καθηγητής επέλεξε το Hellas λόγω της αγάπης του για την Ελλάδα, με την ονομασία να αλλάζει το 1929, όταν δημιουργήθηκε το εθνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, σε A.C. Verona, για να επανέλθει το Hellas με την μετονομασία σε Ελλάς Βερόνα το 1958, όταν αποφασίστηκε η ομάδα να επιστρέψει πιο κοντά στις ρίζες της. Αξίζει να σημειωθεί ότι την περίοδο 1985-85 η Ελλάς Βερόνα κατέκτησε το πρωτάθλημα Ιταλίας.

(Πηγή: perierga.gr) #asknikos