Συντάκτης: Kostas Bertsias

Από τον Πάνος Μπιτσαξή:

Τι ακριβώς προτείνεις Στέλιο Κουλογλου;

•Ο λόγος ενος ακτιβιστή διασώστη Στέλιο,είναι εξ ορισμού μονομερής,διακριτικος,υποκειμενικός,προκατειλημμένος και μαχητικός.Το δέχομαι.Είναι μερος του δημοσίου διαλόγου.Δικαιούσαι να τον ακούς και να τον σημειώσεις.Με την εξής επισήμανση.Ότι υπό την ασφάλεια δικαιου και το νομικό μας σύστημα κάθε πολίτης μπορεί να επικρινει,να καταφέρεται ακόμα και να ξεσκίζει άδικα την Ελλάδα χωρίς καμία συνέπεια..Γιατί αν αυτά που είπε ο Ιάσωνας,χωρίς τελικά τον χρυσό φοίνικα του τάγματος τάδε,τα είχε πει στη Τουρκία θα είχε περάσει την λοιπή ζωή του στα κάγκελα παρέα με πολλούς από τους ταλαίπωρους Κούρδους που έχουν φυλακιστεί.Αυτή είναι και η διαφορά της χώρας μας.Δεν τον άκουσα να μιλάει για τη Τουρκία.Γιατί;
•Το ερώτημα προς εσένα Στέλιο αγαπητέ είναι απλό και πολιτικό.Τι προτείνεις;Να υποδεχτούμε τα εκατομμύρια των δυστυχισμένων αυτού του κοσμου με ανοιχτά σύνορα;Οσους μας στείλει ο Ερντογαν;Μπορούμε;Όποιος θελει μπαίνει σε μια βαρκα κι έρχεται;τι λες;με ενδιαφέρει να το ακούσω.Και πως ακριβώς γίνεται η μάχη στα κύματα του Αιγαίου;τι να τους πουν;περάστε.Είναι μάχη με δουλεμπόρους που έχουν την πλήρη διευκόλυνση αν όχι εκπόρευση από την Τουρκία.Με προφανείς αποσταθεροποιητικούς σκοπούς.Μη´πως κι αυτό δεν πρέπει να το πούμε ;γιατί ο Ιάσωνας το λησμονησε.Σαν να μην υπάρχει αυτή η πτυχή.Ονομάζεται υβριδικός πόλεμος.Και για να κυριολεκτούμε πόλεμος.Δεν με ενδιαφέρουν τα επίθετα.Ο πόλεμος έχει και παρατράγουδα.Να το δούμε.Αφού δούμε βέβαια και τις χιλιαδες διασώσεις που έκανε το Λιμενικό και τους εκατοντάδες χιλιάδες που έχουν καταφύγει παράνομα στη χώρα μας και ζουν ανενόχλητοι.Και αφού επισημάνουμε το ρόλο της Τουρκίας και τα δουλεμπορικά κυκλώματα.
•Τον τελευταίο καιρό η χώρα μας άνοιξε τη πόρτα με θερμή σε 10000 και πλέον πρόσφυγες πολέμου από την Ουκρανια.Επ αυτού δεν έχεις τίποτα να πεις Στέλιο;Τη διάκριση μεταξύ συντεταγμενης και ασύντακτης μετανάστευσης τη χρειαζόμαστε,η μήπως όχι.Αυτό είναι το δυσχερέστατο αντικείμενο συζήτησης.Επι της ουσίας.Επ αυτού περιμένουμε θεσεις και όχι μονομερείς και βλαπτικούς μονολόγους παρόμοιους,ακούσια ελπίζω,με τη ρητορικη της Τουρκίας.Μια χώρα που φυλακίζει χωρίς δισταγμούς τους πάντες,άνευ δίκης,και μετά τολμά να μιλά για μας.

Να κοιμάσαι ευτυχισμένος.
Να εκπέμπεις αγάπη.
Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.

Χόρχε Λουίς Μπόρχες (1899-1986)

Οι μέλισσες, δυστυχώς, κινδυνεύουν από πολλούς παράγοντες. Ένας από αυτούς είναι τα φυτοφάρμακα που χρησιμοποιούνται στις καλλιέργειες. Επιβαρυντικές είναι ακόμα οι γενετικά τροποποιημένες μονοκαλλιέργειες, καθώς η μέλισσα, όπως και ο άνθρωπος, χρειάζεται ποικιλία στη διατροφή της. Επιπλέον, την απειλούν διάφορες ασθένειες, η ατμοσφαιρική/ηλεκτρομαγνητική ρύπανση και η κλιματική αλλαγή.

10 λέξεις από τα αρχαία ελληνικά που χρησιμοποιούμε σήμερα χωρίς να το γνωρίζουμε

10) Φρην είναι το μυαλό. Γι αυτό το λόγο λέμε σήμερα φρενοκομείο, φρενοβλαβής, έχει σώας τας φρένας.

9) Αυδή είναι η φωνή. Σήμερα λέμε έμεινε άναυδος.

8) Ύλη στα αρχαία είναι το δάσος. Σήμερα λέμε υλοτόμος, υλοτομεία.

7) Φάος είναι το φως. Σήμερα λέμε είχε μια φαεινή ιδέα.

6) Δόρπος στα αρχαία είναι το δείπνο. Τη σημερινή εποχή χρησιμοποιούμε τη λέξη επιδόρπιο.

5) Δέρκομαι σημαίνει βλέπω. Σήμερα υπάρχει η λέξη οξυδερκής και όχι οξυβλέμματος .

4) Πέλωρ σήμαινε το τέρας, αλλά ακόμη λέμε πελώριος.

3) Θαμαί είναι ένα αρχαιοελληνικό επίρρημμα που σημαίνει πολλές φορές. Γι’ αυτό το λόγο λέμε για κάποιον που συχνάζει σε ένα μέρος ότι είναι θαμώνας.

2) Βρύχια είναι τα βαθέα ύδατα. Έτσι λοιπόν σήμερα λέμε υποβρύχιο.

1) Λας στα αρχαία ελληνικά είναι η πέτρα. Σήμερα χρησιμοποιούμε τη λέξη λα-τομείο (τομή πέτρας).

Και το από το 1 προέρχεται από αυτή ακριβώς τη λέξη. Κατά τη μυθολογία και μετά τον κατακλυσμό, ο Δευκαλίωνας και η σύζυγός του Πύρρα, άρχισαν να δημιουργούν ανθρώπους περπατώντας και πετώντας πίσω τους πέτρες. Από τις πέτρες που έριχνε ο Δευκαλίων δημιουργήθηκαν άνδρες και από τις πέτρες της Πύρρας, δημιουργήθηκαν γυναίκες. Γι αυτό το λόγο οι άνθρωποι που “γεννήθηκαν” με αυτό το τρόπο ονομάστηκαν Λα-ός.

«Ευτυχία δεν είναι να κάνεις πάντα αυτό που θέλεις, αλλά να θέλεις πάντα αυτό που κάνεις»

Στην αυγή της δεκαετίας του 1950 η Ελλάδα ακόμα αιμορραγούσε. Γεμάτη αντιφάσεις αναζητούσε τον βηματισμό της μέσα στα ερείπια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του εμφύλιου σπαραγμού. Διχασμένη, πολιτικά αυτοκτονική, βάδιζε τον δρόμο, χόρευε στον κύκλο των επόμενων τραγωδιών. Της χούντας και της Κύπρου. Μέσα από το χάος και τις αβυσσαλέες κοινωνικές και ταξικές αντιθέσεις ξεπρόβαλε η ριζοσπαστική και νεωτερική μεσαία τάξη. Σήκωσε στους ώμους της τη μεταπολεμική ανάπτυξη, τον εαυτό της και την μεταπολιτευτική διαδρομή της χώρας.

Τα πρώτα τζιν φορέθηκαν από εργάτες σε ορυχεία

Η ιστορία του τζιν -ενός κατεξοχήν αμερικάνικου ενδύματος- είναι περίπου τόσο παλιά, όσο κι αυτή της ίδιας της Αμερικής. Από μία εκδοχή του συγκεκριμένου υφάσματος ήταν κατασκευασμένα τα πανιά στις καραβέλες Νίνα, Πίντα και Σάντα Μαρία, με τις οποίες έφτασε το 1492 στον Νέο Κόσμο ο Χριστόφορος Κολόμβος.

Περίπου τρεισήμισι αιώνες αργότερα, το 1850, ένας 20χρονος βαυαρός μετανάστης, ο Λιβάι Στρος, ξεκίνησε από τη Νέα Υόρκη για την Καλιφόρνια, ακολουθώντας το ρεύμα των χρυσοθήρων. Πωλούσε το ανθεκτικό καραβόπανο, που είχε χρησιμοποιήσει ο Κολόμβος, για την κατασκευή σκηνών και σκεπάστρων για τα βαγονέτα. Αυτό που χρειάζονταν, όμως, περισσότερο οι χρυσοθήρες ήταν ρούχα που να αντέχουν στις δοκιμασίες της Άγριας Δύσης.

Έτσι, ο Στρος σκέφτηκε να χρησιμοποιήσει το ύφασμά του για να φτιάξει ανθεκτικά παντελόνια. Τα παρουσίασε στις 6 Ιουνίου 1850 κι έγιναν ανάρπαστα. Λόγο της γενοβέζικης καταγωγής τους –τζένοαν για τους αμερικανούς- ονομάστηκαν τζινς.Σύντομα, όμως, οι χρυσοθήρες άρχισαν να διαμαρτύρονται ότι το σκληρό καραβόπανο τους προκαλούσε διάφορους ερεθισμούς. Για το λόγο αυτό, ο Στρος αποφάσισε να αντικαταστήσει το ύφασμα με ένα γαλλικό βαμβακερό, διαγώνιας ύφανσης, το οποίο ονομαζόταν Serge de Nimes κι έγινε γνωστό ως ντένιμ – δίμιτο στα ελληνικά.null

Ένα άλλο σημαντικό πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι εργάτες στα ορυχεία ήταν ότι οι τσέπες τους σκίζονταν εύκολα. Τη λύση σκέφτηκε ένας πελάτης του Στρος, ο Τζέικομπ Ντέιβις, και δεν ήταν άλλη από τις μεταλλικές κόπιτσες που φέρουν και τα σημερινά τζινς. Όμως, δεν διέθετε τα απαραίτητα χρήματα για να κατοχυρώσει την ιδέα του. Πρότεινε, λοιπόν, στον Λιβάι Στρος να πληρώσει εκείνος για την πατέντα και να μοιραστούν τα κέρδη από την εμπορική εκμετάλλευσή της. Το πρώτο παντελόνι με κόπιτσες πωλήθηκε στις 20 Μαΐου του 1874, στην τιμή των 13 δολαρίων η δωδεκάδα.

Τα πρώτα τζιν, έως τις αρχές του 1860, ήταν μπεζ, αλλά ήδη είχαν τον κωδικό 501. Τότε ήταν που κυριάρχησε το μπλε, καθώς είναι το χρώμα που λερώνεται λιγότερο. Η δερμάτινη ετικέτα, που απεικονίζει δύο άλογα να τραβούν ένα τζιν, προστέθηκε στο πίσω μέρος του παντελονιού το 1886. Η εταιρία Levi Strauss & Co, η οποία είχε ιδρυθεί από το 1853, χρησιμοποίησε αυτή την παράσταση για να διαφημίσει την ανθεκτικότητα των προϊόντων της.

Μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο το τζιν παρέμεινε ένα ρούχο εργασίας. Στη δεκαετία του ’50 η εξέγερση των νέων ενάντια στον κοινωνικό κομφορμισμό έφερε τη μαζική εξάπλωσή του. Μία έρευνα το 1958 στις Η.Π.Α. αποκάλυπτε ότι το 90% των νέων φορούσε το τζιν σε όλες τις περιστάσεις. Ανάλογη πορεία ακολούθησε και στην Ευρώπη, ενώ το 1970 αποτέλεσε τη νέα πρόταση στις παριζιάνικες πασαρέλες από τον γάλλο σχεδιαστή μόδας Υβ Σεν Λοράν.

Πηγή: https://www.sansimera.gr/

Γραμμένο μετά το «Κόκκινο και το Μαύρο» και ποτισμένο από μια μελαγχολική νοσταλγία, το «Μοναστήρι της Πάρμας» παρακολουθεί τα έργα και τις ημέρες ενός ενθουσιώδη κι ενίοτε αφελούς ήρωα, του Φαμπρίτσιο ντελ Ντόγκο, από την ημέρα της σύλληψής του ως την ημέρα του θανάτου του

Ο Σταντάλ, αφού περιγράψει ρεαλιστικά την πανωλεθρία του Βοναπάρτη μέσα από την οπτική γωνία ενός «κομπάρσου», μεταφέρει τη δράση του μυθιστορήματος στην Πάρμα ζωντανεύοντας αριστοτεχνικά τις πολιτικές ραδιουργίες που υφαίνονται σ’ αυτήν την μικρή ηγεμονική Αυλή, την ώρα που η Ιταλία έχει κολλήσει για τα καλά το μικρόβιο της εξέγερσης και αποζητά τον αέρα της ελευθερίας.

Πόσοι από τους συγγραφείς μπόρεσαν να ’χουν σε τούτη τη ζωή τις χαρές και τις απολαύσεις της και να εξασφαλίσουνε και την υστεροφημία… Οι πολλοί οδεύουν τα κακοτράχαλα μονοπάτια της Δόξας και τους απότομους γκρεμνούς της χωρίς ποτέ να φτάσουν στην κορυφή της, χωρίς ποτέ το μακρινό και απατηλό λυχνάρι της να θερμάνει την ανήσυχη και ματωμένη καρδιά τους. Ένας απ’ αυτούς είναι και ο Σταντάλ

Ορεινοί αμπελώνες με Μαλαγουζιά